อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 139 โลกคู่ขนาน 16

 

 

พลังใหม่ของพวกเรา จัสติสอาร์เมอร์

 

สูทรุ่นใหม่ที่มีขนาดเล็กกว่าสูทขับเคลื่อนตัวเก่า และก็ตามชื่อของมัน ร่างของพวกเราตอนนี้ถูกประดับไปด้วยเกราะหนา

 

ศึกตัดสินคือสนามรบแรกที่มันจะได้ออกมาเฉิดฉาย แต่ฉันกลับไม่รู้สึกกังวลที่จะใช้งานมันเลย

 

 

「โอ้วววว!」

 

「จัดการซะ!!」

 

「ฆ่าพวกมัน!!」

 

 

สัตว์ประหลาดจำนวนมากโผล่ออกมาจากข้างในอาณานิคมที่สาม

 

 

สัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายกับแมลงเต่าทองได้กระพือปีกของมันแล้วพุ่งตรงมาหาฉันโดยหมายจะใช้แขนที่แหลมคมของมันฟันร่างฉันทิ้ง

 

 

「ถ้าเป็นตัวฉันตอนนี้ละก็!!」

 

「หวี่ๆๆๆๆ!!」

 

 

ฉันจับดาบเล่มใหม่ภายในมืออย่างมั่นคง แล้วก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งจังหวะเพื่อปลดปล่อยการฟันจนทำให้กรามของมันฉีกออกจากปาก เมื่อมันเสียการทรงตัวฉันก็ผ่าลำตัวของมันจนขาดออกเป็นสองท่อน

 

 

ฉันมุ่งหน้าไปฟาดฟันศัตรูต่อโดยไม่คิดจะเหลียวไปมองพวกมันที่ตายลง เลือดสีน้ำเงินและเศษอวัยวะปลิวไปทั่วบริเวณที่ฉันผ่าน

 

 

「สุดยอด……!!」

 

 

สูทขับเคลื่อนตัวเก่านั้นเคลื่อนที่ได้ค่อนข้างช้า และไม่ว่าฉันจะพยายามสักแค่ไหนก็ไม่สามารถหลบการโจมตีของพวกสัตว์ประหลาดได้หมด

 

ทว่าจัสติสอาร์เมอร์ต่างออกไป ทั้งการหมุนตัว การขยับทุกอย่างมันเป็นไปตามที่ฉันคิดในหัวทุกอย่าง

 

 

 

「มองเห็นแล้ว…พลังของฉันที่ใช้ในการฆ่าพวกมัน…!」

 

「หากมีจัสติสอาร์เมอร์นี้ละก็!」

 

 

อาโออิกับคิราระเองก็ตามฉันมาติดๆ พร้อมกับฆ่าพวกสัตว์ประหลาดด้วยพลังใหม่ที่ได้รับมา

 

ฟันด้วยดาบ บดขยี้ด้วยขวาน ยิงทิ้งด้วยปืน

 

จำนวนของสัตว์ประหลาดที่หลั่งไหลกันออกมาจากภายในนั้นมีเยอะอย่างกับปลวกออกมาจากรัง———แต่ว่าพวกเราก็ไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด

 

นั่นเป็นเพราะ———

 

 

 

『เร็กซ์ พลังงานชาร์จถึงขีดสุดแล้ว ทำการปลดปล่อยได้』

 

「ไม่ต้องบอกฉันก็รู้น่า!!」

 

 

เร็กซ์นักรบในชุดเกราะสีแดงดำทำการสังหารพวกสัตว์ประหลาดด้วยดาบใหญ่ในมือเธอ พร้อมกับยิงบีมออกมาจากแขนซ้ายของเธอจนกวาดพวกสัตว์ประหลาดตรงหน้าให้หายไปจนหมด

 

ตัวเธอคือฉันที่มาจากอีกโลกหนึ่งซึ่งใช้ชีวิตในสนามรบมานานกว่า 100 ปี พลังและความสามารถของเธอจึงต้องเหนือกว่าพวกเราอยู่แล้ว ดังนั้นพวกสัตว์ประหลาดที่เราจัดการได้ ไม่มีทางที่เธอจะเอาไม่อยู่

 

ส่วนอีกคนหนึ่งก็…

 

 

 

【ENERGY】

 

【BARRIER】

 

【GRAVITY】

 

【SLASH LEAD!!】

 

 

คัตสึมิซัง ไรเดอร์ในสูทสีชมพูดำ ซึ่งกำลังฟาดฟันดาบของเขาที่มีพลังงานสีน้ำเงิน เหลือง และแดงผสมกันไปมาใส่ศัตรู

 

พลังงานที่ปลดปล่อยออกมานั้นมันพวยพุ่งยาวไปถึงบนท้องฟ้าเหมือนพร้อมทำการประหารเหล่าสัตว์ประหลาดทั้งหมดในระยะสายตา

 

「โอ้ว!!」

 

 

 

【That’s right!!】

 

【สามพลังผสาน! ออร่าสแลช!!】

 

 

พลังงานที่ถูกปลดปล่อยออกมาทำให้พวกสัตว์ประหลาดทั้งหมดถูกตรึงเอาไว้ด้วยแรงโน้มถ่วงและไม่สามารถหลบหนีออกจากบาเรียได้ ก่อนที่พลังสีน้ำเงินจะเพิ่มพูนพลังทำลายล้างจนเกิดระเบิดอย่างรุนแรงตรงหน้าอาณานิคมที่สาม

 

ถึงสูทที่เขาใช้จะไม่ต่างกับพวกเรานัก แต่พลังของเขาเหนือกว่าพวกเราหลายชั้นมาก

 

ยิ่งไปกว่านั้นฉันรู้มาอีกว่ามันไม่ใช่ของที่เขาใช้ประจำ พลังที่สามารถดึงออกมาใช้ได้ก็ยังเทียบไม่ได้กับเต็มที่ของเขาเลย

 

 

 

「สมกับเป็นพี่ชายของฉัน….」

 

「ศึกครั้งนี้พวกเราเสียเพื่อนไปแล้วคนหนึ่ง…น่าเศร้า」

 

 

「เอาเถอะน่ายังไงอากาเนะก็เป็นได้แค่น้องสาว หวังว่าคงไม่คิดจะโลภกว่านี้นะ?」

 

 

ยัยพวกพี่สาวคนโตของบ้านจอมขี้อิจฉาเอ้ย

 

น่าแปลกจริงๆ ที่พวกเราสามารถพูดคุยไร้สาระกันได้แม้จะอยู่ในสนามรบ

 

ทว่าความสามารถในการต่อสู้มันกลับดีขึ้นกว่าเก่าเป็นไหนๆ

 

 

「ทางเปิดแล้ว เข้าไปกันเลย!!」

 

「อะ อ้า!!」

 

 

ตอนนี้เส้นทางเข้าไปภายในอาณานิคมที่สามถูกเปิดขึ้นแล้ว โดยฝีมือของคัตสึมิซัง

 

เมื่อเร็กซ์เห็นแบบนั้นก็ส่งเสียงเรียกพวกเราให้ตามเขาเข้าไปทันที

 

 

「ลุยกันไปต่อทั้งแบบนี้แหละ!!」

 

「ว่าแค่คัตสึมิซังคะ หากพวกเราลุยเข้าไปแบบนี้จะไม่โดนล้อมเอาเหรอคะ?」

 

 

ถึงจะเก่งสักแค่ไหนแต่ก็มีกันแค่ 5 คน

 

นอกจากนี้ยังมีคนที่จำเป็นต้องทำหน้าที่ป้องกันไม่ให้พวกสัตว์ประหลาดหลุดออกจากอาณานิคมไปอีก

 

 

「ใครบอกว่าพวกเราจะมีกันแค่นี้ล่ะ?!มาทั้งทีก็ต้องเล่นใหญ่กันหน่อยสิ!!」

 

 

 

『AVATAR SKILL!!』

 

『VENOM MIRAGE』

 

 

คัตสึมิซังได้ใส่การ์ดเข้าไปในเข็มขัด จากนั้นร่างแยกของเขาก็โผล่ขึ้นมาอีก 5 ร่าง

 

และร่างแยกทั้ง 5 นั้นก็หยิบการ์ดออกมาคนละใบและใส่เข้าไปในเข็มขัดเหมือนกับเขา

 

 

 

『เซไค!! CHANGE!!』

 

เสียงการทำงานของอุปกรณ์ดังขึ้นไปทั่วสนามรบ ร่างกายของพวกร่างแยกได้เปลี่ยนไป

 

 

「ดาวหางสีแดงผู้เชื่อมโยงหมู่ดาว!! รีไลฟ์ เรด!!」

 

「เนบิวล่าแห่งการเยียวยา!! รีไลฟ์บลู!!」

 

「ดาราประกายแสงจรัส!! รีไลฟ์เยลโล่!!」

 

「พลังสีชมพูแห่งความบริสุทธิ์!! รีไลฟ์พิงค์!!」

 

「ปราชญ์แห่งความเขียวขจี!! ความอุดมสมบูรณ์จงปกปักษ์!! รีไลฟ์กรีน」

 

 

พวกเขาพูดประโยคที่แม้แต่ฉันเห็นก็อยากจะหันหน้าหนีออกมา

 

ไม่ใช่แค่พวกเรา ทางคัตสึมิซังเองก็ไม่ต่างกันดูจากท่าทางแล้วเขาคงปวดใจสุดๆ

 

หลังพวกร่างแยกแปลงร่างพร้อมกับพูดประโยคและโพสต์ท่าสุดหน้าอายเสร็จ พวกเขาก็เริ่มบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวดกับการกระทำของตัวเอง

 

 

『มู้วววววว!?』

 

 

สัตว์ประหลาดพุ่งเข้ามาใส่พวกร่างแยกทันที แต่พวกเขาก็ทำการรับมือกับมันด้วยอาวุธภายในมือ

 

ได้ยินมาว่าคนพวกนี้ถูกเรียกว่าเซไคเซ็นไต ซึ่งเป็นพลังที่มาจากเข็มขัดของฮิลด้าซัง เห็นแบบนี้แล้วก็ชวนให้นึกถึงพวกขบวนการเซ็นไต 5 สีจริงๆ นั่นแหละ

 

 

「คะ คัตสึมิซัง?คือ…」

 

「อย่าพูดอะไรเลย….แค่นี้ฉันก็ปวดใจมากพอแล้ว」

 

 

คัตสึมิซังเหมือนจะรู้ว่าฉันจะพูดอะไรก็เลยรีบห้ามไว้ก่อน

 

ตอนนี้พวกร่างแยกของคัตสึมิซังได้ทำการรับมือกับพวกสัตว์ประหลาดแทนแล้ว จึงทำให้พวกเราค่อนข้างสบายใจที่จะบุกเข้าไปข้างในต่อ

 

 

「โห เหมือนยานอวกาศของเอเลี่ยนเลยวุ้ย」

 

「นี่จะต้องเป็นรังหลักของมันแน่นอน」

 

 

ภายในอาณานิคมที่ถูกระเบิดจนกลายเป็นรู ได้ปรากฏอุปกรณ์เครื่องจักรต่างๆ มากมายที่ชวนให้รู้สึกขนลุก

 

 

「คัตสึมิ จะทำยังไงกันต่อ?」

 

「ดูเหมือนจะเป็นเขาวงกตเลย ถ้าค่อยๆ สำรวจตามปกติได้ใช้เวลานานแหง」

 

「อ้า」

 

 

เร็กซ์กับคิราระพูดออกมาแบบนั้น เมื่อคัตสึมิซังได้ยินเขาก็หันไปที่อุปกรณ์แปลงร่างสีเงินตรงข้อมือ

 

 

「โปรโต ช่วยหน่อยได้ไหม?」

 

「LA♪」

 

 

ด้ายสีเงินจำนวนนับไม่ถ้วนโผล่ออกมาตามคำพูดขอเขา

 

มันได้พุ่งไปยังทุกทิศทาง ไม่นานนักมันก็กลับมาหาเขาเหมือนเดิม

 

 

 

「LA……♪」

 

「ขอบใจมาก….เร็กซ์ ช่วยเปิดรูตรงทางที่ฉันชี้ไปหน่อย」

 

「เข้าใจแล้ว」

 

 

คัตสึมิซังได้ชี้ไปที่พื้นตรงหน้าของพวกเรา

 

เร็กซ์ที่เห็นแบบนี้ก็ได้ชี้แขนเทียมของตัวเองไปที่นั่น จากนั้นกลไกภายในแขนก็ทำอะไรบางอย่างก่อนจะมีแสงสีแดงส่องจ้าออกมา ลำแสงดังกล่าวมันได้ปลดปล่อยความร้อนสูงจนทำให้พื้นที่ตรงนั้นละลายไม่เหลือชิ้นดี

 

บริเวณที่คัตสึมิซังชี้ได้สลายหายไป เหลือเพียงร่องรอยความร้อนและลมที่พัดผ่าน

 

จากนั้นเร็กซ์ก็นำดาบใหญ่มาไว้บนไหล่ของตัวเอง พร้อมกับปล่อยให้ควันสีขาวไหลออกมาจากแขนเทียม

 

 

 

「ไอ้เจ้านั่นมัน?」

 

「สัตว์ประหลาดทากมาแล้ว———」

 

 

 

『มู้วววววว!!!』

 

 

สายฟ้าได้พุ่งผ่านออกมาจากช่องว่างที่เร็กซ์เป่าทิ้งไป

 

คัตสึมิซังทำการปัดสายฟ้าด้วยดาบของเขา ก่อนจะพุ่งเข้าไปหามันด้วยเจตนาฆ่าทันที

 

 

「ก็จัดมาสิ พวกเธอพร้อมจะลุยกันหรือยัง?ถ้าพร้อมแล้วก็ลงไปกระทืบมันกันเลย!!」

 

「คะ คัตสึมิซัง?!」

 

「ฉันไปก่อนละกัน!!」

 

 

เขากระโดดลงไปในหลุมที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้านั้นซึ่งมีสัตว์ประหลาดทากไฟฟ้ารออยู่ข้างล่าง

 

 

「ได้เวลาตัดสินสักที」

 

 

จากนั้นเร็กซ์ก็กระโดดลงตามไป

 

เหลือพวกเรา 3 คนยืนมองหน้ากัน

 

 

「ผู้บัญชาการทางนั้นเป็นยังไงบ้างคะ?」

 

『ไม่มีปัญหา ก็อย่างที่เขาบอกศึกสุดท้ายรอพวกเราอยู่ข้างล่าง ถ้าพร้อมแล้วพวกเธอก็ลงไปได้เลย』

 

「รับทราบ」

 

 

…พวกเราเองก็พร้อมแล้ว

 

หลังตรวจสอบสถานการณ์กับผู้บัญชาการพวกเราก็เตรียมตัวจะกระโดดลงไปตาม

 

 

「……ไปกันเถอะ」

 

「อื้อ ไปปกป้องโลกกัน」

 

「ถึงจะต้องเผชิญกับอะไร สิ่งที่พวกเราทำก็ยังเหมือนเดิม」

 

 

พวกเรากระโดดลงไปข้างล่างพร้อมกัน

 

ในระหว่างที่ลงไปพวกเราก็ได้ใช้อาวุธของตัวเองแทงไปกับกำแพงข้างๆ เพื่อลดโมเมนตัมของการร่วงลงไปข้างล่าง

 

เมื่อมองลงไปก็จะเห็นว่ามีกระแสไฟฟ้าและเสียงการต่อสู้ดังขึ้นเป็นระยะ

 

 

 

 

「อึก」

 

 

เบื้องล่างนั้นคือพื้นที่สุดกว้างใหญ่

 

แม้จะเป็นใต้ดินแต่ก็มีแสงสว่างที่เกิดจากสายฟ้าเต็มไปหมด โดยใจกลางตรงนั้นคือสัตว์ประหลาดทากไฟฟ้าที่บวมเพราะเก็บพลังงานไว้มาก

 

ผิวหนังที่ดูเหมือนยางยืด หนามแหลมที่งอกมาจากข้างหลัง ส่วนที่เคยเป็นแขนของมันกลายเป็นสิ่งที่ไร้ค่าเพราะร่างกายที่ขยายใหญ่ นี่มันใหญ่กว่าสัตว์ประหลาดตัวไหนที่ฉันเคยเจอมาทั้งชีวิต

 

จทำให้ฉันสงสัยว่าเจ้านี่มันเรียกว่าทากจริงหรือเปล่า แต่สุดท้ายฉันก็ต้องปล่อยเรื่องนั้นทิ้งไปเมื่อเห็นเท้าของคัตสึมิซังเตะยัดหน้าของมันไปเต็มๆ

 

 

 

「ถึงจะตัวใหญ่แต่แกยังช้าไม่เปลี่ยนเลยนะเห้ย เจ้าทาก!!」

 

『อู้วววว!! ทากบ้านแกสิ!!!』

 

「ชิ!!」

 

 

พวกเราถึงพื้นได้อย่างปลอดภัยและเตรียมไปสมทบกับคัตสึมิซัง

 

ก่อนหน้านี้เหมือนได้ยินมันพูดอะไรสักอย่างหลังส่งเสียงร้องออกมาด้วย แต่มันก็ไม่ได้สำคัญหรอก สิ่งที่พวกเราต้องทำมีเพียงฆ่ามันให้ตาย

 

 

『อู้วววววว!!』

 

「แย่แล้วสิ……」

 

 

ไม่รู้ทำไมสัตว์ประหลาดทากถึงได้ทำท่าเหมือนโกรธกว่าเดิมและปลดปล่อยกระแสไฟฟ้ารุนแรงยิ่งขึ้น

 

ชั้นใต้ดินเต็มไปด้วยแสงจ้าที่ส่องมาจากตัวของมัน

 

ฉันที่เห็นแบบนั้นก็เตรียมรับมือกับกระแสไฟฟ้าที่จะเข้ามาโจมตี———

 

 

 

『AVATAR SKILL!!』

 

『VENOM JAMMING』

 

 

 

『อู้ว!?』

 

「คิดว่าฉันจะไม่เตรียมของรับมือหรือไง?」

 

 

ืทะ ทำให้พลังของมันใช้ไม่ได้?!

 

กระแสไฟฟ้าได้หยุดลงพร้อมกับการเคลื่อนไหวของมัน

 

 

 

「มาจัดให้จอดกันเลย ฮิลด้า!!」

 

『ขอมาฉันก็พร้อมจัดให้!』

 

 

 

『AVATAR FINISH!!』

 

 

หลังสิ้นเสียงนั้นพวกเราก็เตรียมใช้อาวุธโจมตีเหมือนกัน

 

ไม่ปล่อยให้มันมีเวลาตั้งตัวหรอก!!

 

ต้องรีบฆ่ามันโดยที่ยังเหลือแรงไว้ไปลุยกับศัตรูตัวสุดท้าย!!

 

 

 

『VENOM SMASH!!』

 

 

การโจมตีของทุกคนได้พุ่งเข้าหาทากไฟฟ้าพร้อมกันจนเกิดแรงระเบิดขึ้น

 

ในขณะที่พวกเราเฝ้าดูกระแสไฟฟ้าที่กระจายออกไปจนเกิดเป็นแรงระเบิด คัตสึมิซังที่ทำการเตะปิดท้ายใส่มันก็กลับมาหาพวกเรา

 

 

「คัตสึมิซัง!」

 

「ถ้าผนึกความสามารถมันได้ก็หมูตู้」

 

「แปลว่าสัตว์ประหลาดทากถูกจัดการไปแล้วสินะ?!」

 

「……เร็กซ์」

 

「อ้า มันแปลกๆ」

 

 

ทั้งที่เอาชนะสัตว์ประหลาดทากมาได้ แต่คัตสึมิซังกับเร็กซ์เหมือนจะยังคาใจอะไรบางอย่าง

 

 

「มันกระจอกเกินไป เหมือนกับมันใช้พลังทั้งหมดไปก่อนที่ฉันจะปิดผนึกความสามารถของมันซะอีก」

 

「แถมท่าทางของมันเหมือนพยายามเค้นพลังที่เหลืออยู่มาโจมตีพวกเราด้วย」

 

 

…จะว่าไปก็จริง

 

ทั้งที่มันเคยได้ชื่อว่าเป็นจ้าวอสนีบาตที่กลืนกินพลังไฟฟ้าทั่วโลกมาได้แท้ๆ

 

แต่การโจมตีของมันด้วยไฟฟ้าเมื่อกี้จะว่ายังไงดีล่ะ…มันดูไม่รุนแรงสมกับที่สะสมพลังมาเลย

 

 

 

「หมายความว่าโอเมก้าดูดซับเอาพลังของมันไปหมดแล้วเหรอ?」

 

「ไม่น่านะ เพราะหากเป็นงั้นจริง โอเมก้าก็ควรปรากฏตัวบนผืนโลกไปแล้ว ไหนจะเรื่องที่พวกเราเอาชนะสัตว์ประหลาดทากลงได้แต่ไม่ยักกะเห็นเงาของโอเมก้าอีก….มันไม่ใช่สถานการณ์ที่ฉันเคยเจอมาก่อนเลย」

 

 

แม้แต่เร็กซ์ก็ยังไม่รู้ถึงสาเหตุ

 

อย่างไรก็ตามการที่เห็นพวกสัตว์ประหลาดอยู่เต็มอาณานิคมภายนอกก็แปลว่าโอเมก้าจะต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งแน่

 

 

「ชิบ」

 

「คัตสึมิ?เป็นอะไรไปน่ะ?」

 

 

เมื่อฉันได้ยินเรียกเร็กซ์พูดขึ้นก็รีบหันไปดูทางคัตสึมิซัง ท่าทางเขาดูระแวงแปลกๆ

 

พอลองมองตามสายตาของเขาไปก็พบว่าเขากำลังจ้องมองไปยังเพดานที่เป็นรูโหว่ซึ่งเร็กซ์ทำขึ้น———

 

 

 

 

「ทุกคนเตรียมตัว!!」

 

「หา」

 

「มีบางอย่างกำลังตรงมาหา!!」

 

 

 

 

หลังเขาพูดจบ ประตูมิติสีขาวขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นใกล้กับเพดานนั้น

 

แล้วก้อนเนื้อขนาดใหญ่ก็ตกลงมาจากประตูมิติดังกล่าวโดยมีฉากหลังภายในนั้นเป็นอวกาศ พวกเราที่เห็นก็รีบกระโดดหลบทันที

 

 

「อะ อะไรกัน……?」

 

「สิ่งมีชีวิตเหรอ?แต่เละขนาดนั้น ยังจะรอดอยู่ไหมนะ?」

 

 

สัตว์ประหลาดที่ใหญ่เสียยิ่งกว่าทากไฟฟ้า

 

ร่างของมันตอนนี้ได้ผิดแปลกไปเสียจนเรียกว่าก้อนเนื้อขนาดยักษ์น่าจะเหมาะสมกว่า บาดแผลเกิดขึ้นเต็มที่ร่างของมัน….เห็นได้ชัดว่ามันกำลังจะตายแล้ว

 

 

「ไอ้นั่น…โอเมก้า?」

 

「หา โอเมก้า?!」

 

 

เร็กซ์พูดขึ้นด้วยความตกตะลึง พวกเราที่ได้ยินก็ตกใจไม่แพ้กัน เจ้าก้อนเนื้อนั่นนะเหรอ โอเมก้า

 

จริงอยู่ว่ามันตัวใหญ่สุดๆ แต่ทำไมสภาพของมันถึงได้ปางตายแบบนี้ล่ะ

 

เป็นฝีมือของใครบางคนเหรอ?!

 

 

 

『———มหัศจรรย์』

 

 

 

「「「อึก!?」」」

 

 

จากนั้นก็มีอีกร่างหนึ่งโผล่มาจากประตูมิติสีขาวนั้น

 

ร่างกายนั่น….ไม่ใช่มนุษย์

 

ชายหนุุ่มผมสีทอง ผิวสีฟ้า ดวงตาสีเหลืองอำพัน รูปลักษณ์ที่ดูแตกต่างไปจากมนุษย์ซึ่งปล่อยออร่าที่อันตรายสุดๆ ออกมา

 

ร่างที่ลอยอยู่ในอากาศของเขาสวมชุดคลุมสีดำเอาไว้ซึ่งในมือขวามีหญิงสาวผมสีขาวถูกจับคอเอาไว้อยู่

 

 

「โอเมก้ากับอัลฟ่าของดาวโลกช่างเป็นศัตรูที่น่ามหัศจรรย์ แต่ก็น่าเสียดาย หากมาเข้าร่วมลำดับแห่งดวงดาราของฉันก็ว่าจะไว้ชีวิตแท้ๆ …..」

 

「———อุ」

 

「แต่วางใจเถอะ ราชินีแห่งโลกเอ๋ย」

 

 

หญิงสาวผมสีขาวที่ถูกเรียกว่าอัลฟ่าถูกปล่อยลงมาจนร่วงไปอยู่ใกล้ๆ กับจุดที่โอเมก้าอยู่

 

 

「ฮาคัว…ไม่ใช่…แต่นั่นมัน….」

 

 

ผู้หญิงคนนั้นอยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสแถมยังมีเลือดไหลออกมาจากอกเธออีก ดูจากสภาพเธอคงไม่สามารถต่อต้านอะไรอีกฝ่ายได้อีก

 

 

「ฉันจะฝังแกไปพร้อมกับโอเมก้าเอง」

 

 

 

「ดะ เดี๋ยว!」

 

 

ทันทีที่คัตสึมิซังเห็นหญิงสาวผมสีขาวคนนั้น เขาก็พยายามเข้าไปหยุดการกระทำของอีกฝ่ายทันที แต่ก็มีบางสิ่งที่มองไม่เห็นพุ่งตรงเข้ามาเสียแล้ว จากนั้นคลื่นกระแทกก็กระจายไปทั่วบริเวณ

 

 

「บัดซบ ฮิลด้า!!」

 

『อ้า แบบนี้มันเลวร้ายสุดๆ!!』

 

 

คัตสึมิซังสร้างบาเรียขึ้นมาสกัดเอาไว้ได้ทันก็จริง แต่บาเรียนั้นก็แตกสลายไปทันทีหลังรับการโจมตีจนทำให้พวกเรากระเด็นออกมาจากจุดที่อยู่เล็กน้อย

 

ทุกสิ่งที่อย่างพลิกกลับไปหมดจากการโจมตีนั้นราวกับโลกกำลังหมุนสลับข้าง

 

 

 

「ทะ ทั้งที่อยู่ลึกขนาดนั้น แต่ตอนนี้เหมือนกับอยู่บนผืนดินปกติ!?」

 

「พลังบ้าอะไรกัน……!!」

 

「ไอ้หมอนั่นมันเป็นใครกัน……」

 

 

ทุกสิ่งภายในอาณานิคมที่ 3 พังทลายไม่เหลือชิ้นดี

 

ผืนดินสิ่งกีดขวางต่างๆ ถูกคว้านออกจนหมดจากคลื่นกระแทกเมื่อครู่

 

ต้องขอบคุณคัตสึมิซังจริงๆ ที่ทำให้พวกเราไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร แต่ไม่รู้ทางผู้บัญชาการจะเป็นอะไรไหม

 

 

「ผู้บัญชาการปลอดภัยไหมคะ?!」

 

『อะ อ้า ยังไหว แต่ไม่น่าเชื่อ…เขาคนนั้น….』

 

 

ถึงเขาจะปลอดภัยดี แต่น้ำเสียงที่เขาส่งออกมานั้นมันดูสับสนสุดๆ

 

ในขณะที่ฉันกำลังสงสัยว่าผู้บัญชาการพูดอะไร ฉันก็มองไปยังคัตสึมิซังที่ปกป้องพวกเราเอาไว้ เขาแสดงสีหน้าเคร่งเครียดออกมาระหว่างที่คุยกับเร็กซ์

 

 

 

 

「คัตสึมิ!! เจ้านั่นมันมาถึงโลกแล้ว….」

 

「…อ้า ถึงจะไม่ใช่รูอิน แต่เจ้านี่มัน….」

 

 

 

『โห้ พวกแกยังรอดกันอยู่อีกเหรอ』

 

 

 

「「「!」」」

 

เสียงส่งมาภายในหัวของพวกเรา……!!

 

เมื่อพวกเรามองไปก็พบกับร่างของชายคนนั้นที่กำลังลอยอยู่เหนือเศษซากของอาณานิคมที่สาม ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

「แกเป็น———」

 

「ฉันมีชื่อว่าซาอิน ผู้นำสูงสุดของลำดับแห่งดวงดารา และเป็นผู้พิชิต」

 

 

ก่อนที่คัตสึมิซังจะได้ถามจบ เอเลี่ยนมันก็แนะนำตัวเองก่อนว่าชื่อซาอิน

 

ใบหน้าของคัตสึมิซังดูจะตะลึงไม่น้อยกับคำตอบนั้น

 

อีกฝ่ายที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างร่าเริงก่อนเอามือวางไว้บนอกเหมือนโล่งใจ

 

 

 

「ค่อยยังชั่ว ภาษาโลกที่ฉันพยายามเรียนมาไม่ศูนย์เปล่าสินะ เพราะต้องไปเจอกับโอเมก้าและอัลฟ่าที่ไม่ค่อยมีสติปัญญาก็เลยเสียดายอยู่ว่าจะได้พูดอะไรกับเขาบ้างไหม」

 

 

 

———มันพูดบ้าอะไรของมันออกมา?

 

 

แต่สิ่งที่ฉันสัมผัสได้จากมันก็คือมันไม่ได้มีเจตนาจะคุยอะไรกับพวกเราจริงจังเลยสักนิด———、

 

 

 

「งั้นตอนนี้พวกแกก็หายไปซะเลยดีไหม?」

 

 

 

ึความหนาวเย็นที่ไหลมาจนถึงกระดูกสันหลัง

 

เมื่อซาอินหันฝ่ามือมาทางพวกเรา คัตสึมิซังที่เคลื่อนไหวได้เร็วสุดก็กระโดดตรงไปข้างหน้าและใช้มือต่อยบางสิ่งที่พวกเรามองไม่เห็น

 

 

「โฮ่ ตอบสนองได้ทันเหรอ?」

 

 

 

「คึก!!」

 

「คัตสึมิ!?」

 

「คัตสึมิซัง!?」

 

 

ร่างของเขาถูกซัดกระเด็น?!

 

ทั้งที่ตอนสู้กับสัตว์ประหลาดแม็กม่ายังไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสภาพนี้เลย แต่นี่แค่ปะทะเข้ากับบางอย่างที่มองไม่เห็น การแปลงร่างของเขาก็ถูกปลดทันที

 

 

 

「หา!?」

 

「เร็กซ์ ฝากฮิลด้าด้วย!!」

 

 

ฮิลด้าที่คัตสึมิซังใช้แปลงร่างได้กลับมาเป็นร่างมนุษย์และล้มลงกับพื้น ทางคัตสึมิซังที่ได้สติก็ไม่รอช้าแปลงร่างกายเป็นTYPE X แล้วเข้าปะทะกันซาอินทันที

 

 

「โฮ่ แกเองเหรอผู้ถือครองอัลฟ่าแห่งโชคชะตา น่าสนใจดีนี่ จะเล่นด้วยสักหน่อยก็ได้」

 

「ชิ!!」

 

 

คัตสึมิซังกับซาอินปะทะกันจนเกิดคลื่นกระแทกเป็นระลอกไปทั่วบริเวณ

 

 

「เร็กซ์พวกเรา….」

 

「หากยังอยู่ที่นี่ก็มีแต่จะเกาะกะเขาเปล่าๆ!! รีบออกไปกันเถอะ!!」

 

「อึก」

 

 

แน่นอนว่าเร็กซ์พูดถูก

 

สิ่งนั้นสามารถฆ่าโอเมก้าลงได้ย่อมไม่ใช่ตัวตนที่เราจะเอาชนะได้

 

เมื่อเข้าใจแบบนี้ฉันก็พยายามระดับความคับข้องใจแล้วรีบออกจากที่นี่เพื่อไม่ให้รบกวนเขา

 

—จบ—

 ปลิงทะเลผู้ตายไปพร้อมกับความแค้น…..

สรุปแล้วจักรวาลนี้อัลฟ่าของโลกไม่ได้ถูกอาสึฆ่าซะด้วย แถมยังเหมือนฮาคัวอีก คงมีประเด็นให้ได้เล่นต่อในอนาคต

โอเมก้าก็อดโชวพลังเหมือนเคย…..ศัตรูที่ต้องเผชิญคราวนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่น ซาอิน พ่อของรูอิน 

นอกจากนี้ก็ได้รู้ชื่ออัลฟ่าของโปรโตสักที

 

 มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code