อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 137 โลกคู่ขนาน 14

 

สามวันแล้วตั้งแต่ฉันมาเข้าร่วมกับกองกำลังนี้

 

ตอนนี้ทุกคนในฐานได้รับรู้ถึงตัวตนของฉันหมดแล้ว แต่ก็ไม่ได้เกิดความวุ่นวายอะไรเหมือนที่ฉันคิดไว้นัก จากที่อากาเนะบอกเหมือนพวกเขาจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำที่ทำให้สถานที่แห่งนี้สะดวกสบายสุดๆ

 

 

「……เห้อ」

 

 

ตอนนี้ฉันอยู่บนดาดฟ้าของฐาน

 

รูโหว่ที่ฉันเคยระเบิดจนเป็นรูได้รับการซ่อมแซม ตอนนี้ผู้คนสามารถใช้ชีวิตกันได้อย่างปกติ ฉันนั่งพิงราวกั้นก่อนจะจ้องมองไปยังภาพเบื้องล่าง

 

 

 

「เละสุดๆ」

 

 

ทิวทัศน์ของเมืองเปลี่ยนไปจนฉันไม่คุ้นตา

 

อาคารและตึกที่พังทลาย ถนนที่เละจนไม่สามารถเรียกว่าถนนได้อีกต่อไป

 

ฉันไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่าโลกที่เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดจะออกมาแบบไหน

 

พอได้มาเห็นด้วยตาของตัวเองจริงๆ ….มันอาจจะเป็นโลกที่หากตัวฉันพ่ายแพ้ให้กับพวกเอเลี่ยนก็ได้

 

 

 

「คัตสึมิคุง รู้ไหมว่า 30% ของเศษซากพวกนี้มันฝีมือนายน่ะ」

 

「……อึก」

 

「ระหว่างที่ต่อสู้กับโลกา นายก็จัดหนักจัดเต็มจนอาคารบ้านเรือนเละไม่เป็นท่าเลยน้า」

 

「หนวกหูน่า……」

 

 

ฉันถอนหายใจให้กับฮิลด้าที่โผล่มาหาฉันซึ่งกำลังนั่งดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำคืน

 

ชอบมาเกาะติดไม่เลิกจริงๆ

 

 

「นี่เธอน่ะ」

 

「อะไรเหรอ?」

 

「พอกลับไปโลกเดิมแล้วเราต้องเป็นศัตรูกันจริงเหรอ」

 

「แน่นอนสิ เพราะนั่นคือความตั้งใจจริงของฉัน」

 

เอาจริงเหรอยัยนี่

 

เพราะฉันตอนนี้ฉันสัมผัสถึงความเกลียดชังแบบเดิมจากเธอไม่ได้อีกแล้ว

 

 

 

「ถึงแม้ตอนนี้เหมือนตัวฉันจะถูกนายครอบงำไม่ให้อยากจะต่อต้านนายก็เถอะ แต่นั่นก็ไม่สำคัญเลยเพราะฉันจะไม่ยอมให้ตัวเองไหลไปตามกระแสแน่นอน」

 

「……」

 

「เชื่อฉันเถอะน่า ฉันเป็นศัตรูกับนายจริงๆ นะ นั่นคือเรื่องที่ฉันตัดสินใจแล้ว」

 

 

หากพูดถึงขนาดนี้ก็ตามสบายละกัน

 

จากที่เดายัยนี่เองก็คงจะมีปัญหาในแบบของตัวเองแหละ

 

 

 

「อีกอย่าง นายไม่ควรมาเปิดใจให้ฉันง่ายแบบนี้น้า♪」

 

「ไม่เคยเปิดตั้งแต่แรกแล้วเถอะ」

 

「อะ อึก……」

 

 

 

หากพูดถึงเรื่องเปิดใจให้ยัยนี่ ฉันไม่เคยเปิดมาตั้งแต่แรกแล้วเถอะ

 

พอฉันพูดไปแบบนั้น แก้มของฮิลด้าก็กระตุกไปมาจนน่าสงสัย จากนั้นฉันก็ถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ไม่นานนักเสียงคลื่นก็ดังออกมาจากลำโพงที่ติดอยู่บนดาดฟ้า

 

 

「หือ เริ่มแล้วสินะ」

 

「เอ๋ อะไรน่ะ?」

 

 

จากนั้นฉันก็กลับไปพิงราวกั้น

 

ทันใดนั้นเองเสียงเพลงเบาๆ ก็ดังขึ้นมาจากลำโพง

 

 

『สวัสดีค่ะทุกท่าน!』

 

เสียงอันร่าเริงสดใสของฮารุได้ดังขึ้นทั่วฐาน

 

ดนตรีที่เปิดเล่นในโลกที่กำลังจะล่มสลาย เธอตั้งใจจะสร้างความบันเทิงให้กับผู้ฟังที่ยังใช้ชีวิตกันอยู่บนโลกนี้

 

 

『ฉันมีชื่อว่า ฮารุ ฮินาตะค่ะ โดยได้รับหน้าที่ในการกระจายเสียงตามสายนับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป แม้โลกจะกลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ฉันก็หวังว่าจะสร้างรอยยิ้มให้กับทุกท่านได้นะคะ!!』

 

 

จะบอกว่าเป็นรายการวิทยุก็คงยาก แต่ก็ถือว่าเป็นก้าวแรกที่ดี

 

 

「อยากสร้างรอยยิ้มสินะ」

 

 

มันดีกว่าการต้องมาฝืนยิ้มด้วยพลังที่น่ารังเกียจนั่นเป็นไหนๆ

 

ฉันยิ้มออกมาในขณะที่ฟังการออกอากาศของฮารุ จากนั้นนกฮูกจักรกลก็บินมาตรงหน้าของฉัน

 

 

「มาแล้วสินะ」

 

 

นกฮูกที่สร้างมาจากฮิลด้า

 

ไอเท็มสุดเจ๋งที่ใช้รวบรวมข้อมูลและลาดตระเวนค้นหาศัตรู

 

 

 

『ฮูก ฮูก!』

 

「อ้าขอบใจนะ ไดฟุกุ」

 

「ไดฟุกุ?!เอ่อ คัตสึมิคุง?ไอ้นั่นมันชื่อของนกฮูกเหรอ?」

 

 

นกฮูกสีชมพูได้บินมาเกาะที่มือซ้ายของฉันก่อนมันจะแปลงร่างกลายเป็นนาฬิกาข้อมือแล้วฉายข้อมูลออกมา

 

 

「ข้อมูลในพื้นที่รอบๆ แล้วก็จุดที่พวกสัตว์ประหลาดอยู่」

 

『♪』

 

「เก่งมาก」

 

 

เดี๋ยวเอาไปให้เรมะดีกว่า

 

หลังจากลูบไดฟุกุที่กลับไปเป็นนกฮูกอีกครั้ง ฉันก็กลับไปคุยกับฮิลด้าที่จ้องมองฉันโดยไม่พูดอะไร

 

 

 

「ฮิลด้ามาสร้างบาเรียอันใหม่กัน」

 

「……เฮ้อ」

 

 

ฮิลด้าเปลี่ยนร่างเป็นหัวเข็มขัดก่อนจะเกิดแสงสว่างขึ้นทั่วบริเวณ

 

 

ฉันเองก็ต้องทำในสิ่งที่ทำได้ เหมือนกับฮารุ

 

***

 

หลังจากร่วมมือกับฮิลด้าในการตั้งติดบาเรียใหม่และเตรียมสภาพแวดล้อมให้เหมาะสมอีกครั้ง เรมะก็เรียกฉันไปหาเพื่อแสดงโรงเก็บยานซึ่งสร้างขึ้นมาใหม่

 

พอไปถึงก็พบว่า อากาเนะ อาโออิ คิราระได้มาถึงก่อนแล้ว พอเห็นฉันกับฮิลด้าก็เข้ามาทักทายฉัน

 

 

「คัตสึมิซังก็ถูกเรียกมาสินะ」

 

「……อ้า」

 

 

รู้สึกแปลกๆ นิดหน่อยที่ถูกเรียกว่าซังแทนที่จะเป็นคุง

 

แต่โลกใบนี้พวกอากาเนะก็อายุน้อยกว่าฉัน คงจะไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

 

 

「แล้วก็ขอบคุณเรื่องบาเรียด้วยค่ะ」

 

「หากจะขอบคุณบอกกับยัยนี่เถอะ เพราะมันคือความสามารถของเธอ」

 

 

ฉันดันหลังของฮิลด้าให้ไปอยู่ตรงหน้าอากาเนะ

 

อยู่ดีๆ ฮิลด้าที่ถูกผลักออกไปก็กลับมาหลบอยู่ข้างหลังฉันทันที

 

 

 

「เดี๋ยวสิ คัตสึมิคุงอยู่ดีๆ ก็ทำอะไรของนายน่ะ….」

 

「หา? ฉันไปทำอะไรให้?」

 

「……ไม่มีอะไรหรอก」

 

 

อะไรของยัยนี่

 

ในขณะที่ฉันสงสัยว่าฮิลด้ามาหลบหลังฉันทำไม เร็กซ์ก็มาถึง

 

ตอนนี้เธอได้แขนเทียมมาใส่แล้วซึ่งเป็นฝีมือของเรมะ เสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่เธอใส่มันชวนให้รู้สึกคล้ายกับชิออนซังแม่ของเธอจริงๆ

 

 

 

「เร็กซ์ก็ด้วยเหรอ?」

 

「อ้า ได้ยินว่าของที่ฝ่ากซ่อมไว้เสร็จแล้วน่ะ」

 

 

อุปกรณ์ของเธอที่พังไปเพราะต่อสู้กับฉันได้รับการซ่อมแซมแล้ว

 

 

「งั้นก็เหลือแค่….」

 

「เรมะไม่ได้โผล่หน้ามาเลยตลอด 3 วัน สงสัยเหมือนกันว่าจะสบายดีไหม」

 

「ได้ยินว่าเขาผลาญวัสดุไปเยอะด้วยสิ」

 

 

พอพูดกันเสร็จ ประตูตรงหน้าของเราก็เปิดขึ้น ก่อนจะมีร่างร่างหนึ่งกระโดดออกมาจากข้างใน แล้วกลิ้งไปมากับพื้น ก่อนจะเด้งตัวขึ้นมายืนตรงหน้าพวกเรา

 

 

「ขอโทษที่ปล่อยให้พวกเธอรอซะนาน!!」

 

 

เรมะ ชายหนุ่มผมบลอนด์สวมชุดคลุมสีขาวซึ่งชอบทำอะไรแปลกๆ แต่ก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจเหมือนโลกของฉันปรากฏตัวขึ้น

 

อากาเนะกับคนอื่นๆ ที่เห็นแบบนั้นก็…..

 

 

「「「……ใครน่ะ?」」」

 

「ฉันไง ฉันเอง!! เรมะ คาเนะซากิ!!」

 

 

ดูเหมือนพวกเธอจะสับสนกับใบหน้าของเรมะไม่น้อย เพราะก่อนหน้าเขาพันทั้งหน้าไว้ด้วยผ้าพันแผลนี่เนอะ

 

 

 

「ผู้บัญชาการหน้าแบบนี้นี่เอง」

 

「เพราะเคยเห็นแค่ในสภาพผ้าพันแผลทั่วหน้า…ไม่ชินเลยแฮะ」

 

「เสียของชะมัด」

 

「ปฏิกิริยาของพวกเธอมันแอบโหดร้ายไปหน่อยไหม?แต่ก็เอาเถอะ ฉันหายดีแล้วนั่นแหละคือทั้งหมดที่สำคัญ」

 

 

แอบต่างจากเรมะที่ฉันรู้จักนิดหน่อย หากเป็นที่ฉันรู้จักคงไปยั่วมือพวกอากาเนะต่อแล้วแหง

 

「ฉันจะอธิบายต่อละนะ เริ่มจากสูทขับเคลื่อนรุ่นถัดไปของพวกเธอสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว!!」

 

「แค่ 3 วันเนี่ยนะ?」

 

「เพราะข้อมูลที่ได้มามันมากพอน่ะ นอกจากนี้มันก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบเท่าที่หวังไว้ด้วย แต่ก็ดีมากพอสำหรับเวลาที่มีแล้ว!!」

 

 

จากนั้นเขาก็ควบคุมเทอร์มินัลภายในมือและเปิดใช้งานบางอย่าง

 

ไม่นานนักแคปซูลที่เก็บบางสิ่งไว้ทั้ง 3 อันก็เปิดฝากออก

 

ไอสีขาวได้พวยพุ่งออกมาก่อนจะปรากฏสูทสีแดง เหลือง น้ำเงิน

 

มันไม่ใช่สูทขับเคลื่อนแบบที่พวกเธอใช้กันก่อนหน้านี้ แต่มันเป็นสูทที่มีไว้สวมบนร่างของผู้ใช้คล้ายกับจัสติสสูทที่ฉันรู้จัก

 

 

ทว่าหากจะให้บอกความต่างก็คงเป็นเกราะที่ถูกคลุมทั่วสูททำให้มันเหมือนกับสูทขับเคลื่อนขนาดจิ๋ว

 

「ถ้าจะให้ตั้งชื่อของมันก็คงจะเป็น จัสติสอาร์เมอร์ แม้จะมีขนาดเล็กกว่าสูทขับเคลื่อน แต่ประสิทธิภาพในการป้องกันและพลังทำลายล้างสูงกว่าเดิมถึง 3 เท่า!!」

 

「นี่สินะพลังใหม่ของพวกเรา……」

 

「เมทัลฮีโร่……」

 

「โห สุดยอด」

 

 

อากาเนะพูดออกมาด้วยความตื่นเต้น อาโออิพูดอะไรสักอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ

ส่วนคิราระก็แสดงท่าทางสนใจไม่น้อย

 

ทว่าสายตาของฉันตอนนี้กลับจับจ้องไปทางคิราระอย่างช่วยไม่ได้

 

 

「…มีอะไรเหรอ คัตสึมิคุง?」

 

「เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก」

 

 

 

….ยังไงฉันก็ควรจะพูดเรื่องนั้นสินะ

 

ฉันรู้ว่ามันไม่ใช่เรื่องที่ฉันควรไปยุ่งเพราะมันไม่ใช่โลกของฉัน แต่ฉันก็ปล่อยเธอคนนั้นไว้ตามลำพังไม่ได้

 

 

「พวกเราเหลือเวลากันไม่มากแล้ว จากนี้อยากจะให้พวกเธอทดสอบประสิทธิภาพกันสักหน่อย เป้าหมายจากนี้คือการยึดอาณานิคมที่ 3 ให้สำเร็จ ฝ่ายตรงข้ามคือสัตว์ประหลาดทากไฟฟ้าที่สะสมพลังงานไฟฟ้าเอาไว้จำนวนมหาศาล!! และทันทีที่ปราบมันได้สำเร็จ พวกเราจะมุ่งไปโจมตีโอเมก้าต่อทันที!!」

 

「「「「ฮ่ะ!!」」」」

 

เพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆ เขาทำออกมาได้ขนาดนี้เลยแฮะ

 

ในกรณีที่เลวร้ายสุดฉันก็คิดแผนที่จะไปสู้กับพวกมันเพียงลำพังเอาไว้แล้ว แต่เห็นแบบนี้ก็คงจะฝากแผ่นหลังไว้กับพวกอากาเนะได้แน่นอน

 

 

 

「แล้วก็เร็กซ์ อุปกรณ์ของเธอทั้งหมดฉันซ่อมให้เสร็จแล้ว」

 

「อ้า ขอบใจมาก」

 

「นอกจากนี้เหมือนจะมีอะไรแปลกๆ อยู่ในอุปกรณ์ของเธอด้วยสิ ฉันก็เลยพัฒนาAIขึ้นเพื่อช่วยเหลือในการเคลื่อนไหวของเธอ」

 

「AI สนับสนุนเหรอ?เดี๋ยวก่อนนะไอ้นั่นมัน」

 

『ฉันเอง』

 

 

เสียงหนึ่งดังขึ้นจนทำให้เร็กซ์แสดงสีหน้าแหยงออกมา

 

มันคือเสียงที่ออกมาจากหมวกใบเดิมของเธอ

 

 

 

『ฉันคือ GRD เป็น AI ที่สร้างโดยเรมะ คาเนะซากิเพื่อสนุบสนุนเธอ ฝากตัวด้วย』

 

「……ชีวิตฉันจะหลุดพ้นจากมันได้ไหมเนี้ย」

 

「มันเป็นสุดยอด AI ที่อ้างอิงมาจากฉันเชียวนะ จะต้องมีประโยชน์กับเธอแน่นอน!!」

 

 

เร็กซ์ถึงกับเอามือก่ายหน้าผากในขณะที่เรมะหัวเราะออกมา

 

จากนั้นพวกเราก็พูดคุยกันเรื่องแผนต่อ

 

 

 

「หลังเอาชนะโอเมก้าได้ การต่อสู้กับสัตว์ประหลาดก็จะจบลง」

 

 

ถึงปัญหาจากอวกาศจะยังไม่ได้รับการแก้ไข แต่ตอนนี้ต้องจัดการกับโอเมก้าซะก่อน

 

 

***

 

แผนจะเริ่มขึ้นในอีก 2 วัน

 

แม้จะดูเหมือนเร็ว แต่หากคิดถึงเวลาที่โลกจะล่มสลายพวกเราก็ต้องรีบเหมือนกัน

 

ต้องเอาชนะทากไฟฟ้ากับโอเมก้าให้ได้

 

 

「ถ้าผนึกความสามารถของโอเมก้าได้ด้วยพลังจากฮิลด้าก็น่าจะพองัดมันลงไหว」

 

 

ในโลกของฉันโอเมก้าพ่ายแพ้ก็จริง แต่มันเป็นสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งสุดๆ หากไม่ได้พลังของอัลฟ่าในการช่วยเหลือไม่ให้พวกเราตกเป็นเป้าของพลังโอเมก้าคงจะสู้มันไม่ไหว

 

อันที่จริงฉันก็ไม่ค่อยเข้าใจความสามารถของมันจริงๆ หรอก แต่อัลฟ่าบอกประมาณว่าเป็นพลังที่ทำให้สิ่งมีชีวิตตรงหน้าถูกทำลายลงทันที

 

 

 

「ก่อนอื่นก็สัตว์ประหลาดทากสินะ?」

 

「จากได้เร็กซ์บอก ดูเหมือนมันจะบวมขึ้นเพราะพลังงานที่สะสมเอาไว้เพื่อให้โอเมก้าใช้งาน แต่ถ้าผนึกความสามารถของมันได้ก็ไม่น่าจะเป็นภัยคุกคามนัก」

 

 

ส่วนเรื่องพวกกีกี้ที่เหลือ ถึงจะมีเยอะแต่ด้วยความสามารถของพวกสาวๆ ตอนนี้น่าจะไม่มีปัญหา

 

หลังพูดคุยอะไรกันเสร็จแล้ว พวกเราก็ออกมาจากโรงเก็บยานบินและมุ่งหน้าไปยังห้องของตัวเอง

 

 

「แล้วเจอกันนะคะ คัตสึมิซัง」

 

「หากมีเวลาก็มาเจอฮารุได้」

 

「อ้า」

 

 

ฉันตอบอากาเนะกับอาโออิไป

 

 

 

หลังทั้งสองคนบอกลา คิราระก็เหมือนกำลังจะบอกลาฉัน แต่ฉันก็เรียกเธอไว้ก่อน

 

 

「เอ่อ คิราระขอเวลาเดี๋ยวได้ไหม?」

 

「เอ๋?มีอะไรจะพูดกับฉันเหรอคะ?」

 

 

คิราระกระพริบตาสงสัย

 

ทางอากาเนะกับอาโออิเองก็สงสัยไม่ต่างกัน

 

 

「ไม่มีอะไรมากหรอก แค่อยากถามอะไรนิดหน่อยน่ะ」

 

「ก็ไม่ได้คิดว่าจะพูดอะไรแปลกๆ หรอกนะคะแต่……」

 

 

อยู่ดีๆ อากาเนะกับอาโออิก็เดินเข้ามาวางมือไว้บนไหล่ของคิราระ

 

 

 

「อย่าได้คิดจะพูดอะไรแปลกๆ เชียวล่ะคิราระ」

 

「อย่าคิดจะรุกก่อนเพื่อน」

 

 

「เดี๋ยวเถอะ นี่พวกเธอเห็นฉันเป็นคนยังไงเนี้ย?」

 

 

ไม่ว่าจะโลกใบไหนพวกเธอก็มีปฏิสัมพันธ์ทำนองนี้เสมอ

 

จากนั้นอาโออิกับอากาเนะก็วิ่งหนีไปโดยทิ้งให้คิราระบ่นอยู่คนเดียว

 

 

「ว่าแต่มีเรื่องอะไรเหรอคะ?」

 

「เอ่อ….ไปคุยกันที่ดาดฟ้าได้ไหม?แล้วก็ฮิลด้าเธอช่วยกลับไปก่อนเถอะ」

 

「เข้าใจแล้ว ก็พอจะเดาได้แหละว่าอยากคุยอะไร」

 

 

พอฮิลด้าจากไป พวกเราก็มุ่งไปที่ดาดฟ้า

 

มันคือสถานที่ที่ไม่ค่อยมีใครมากันนักเลยเหมาะกับพูดเรื่องสำคัญ

 

 

「ว่าแต่ทำไมถึงพาฉันมาที่นี่เหรอคะ เรื่องมันลับขนาดนั้นเลยเหรอ?」

 

「ที่ผ่านมาเหนื่อยมากเลยสินะ」

 

「คะ?」

 

 

ฉันพูดคุยกับคิราระที่แสดงสีหน้าร่าเริงออกมา

 

เธอที่ได้ยินแบบนั้นก็สับสนไม่น้อย

 

 

「อันทีจริงฉันอยากจะคุยเรื่องนี้กับเธอมานานแล้ว…แต่กว่าจะรวบรวมความกล้าได้ก็ใช้เวลาพอสมควร」

 

「อะอะอะ อะไรกันคะ ทำไมพูดเหมือนจะสารภาพรักกันเลยล่ะ?!」

 

「ฉันรู้ว่ามันไม่สมควร และฉันอาจจะไม่ใช่คนที่เหมาะสมพอจะมาพูดเรื่องนี้กับเธอ แต่อย่างน้อยขอให้ฉันได้พูดหน่อยเถอะ」

 

 

ฉันพูดพร้อมกับตรงที่กั้น

 

แม้สีหน้าของเธอจะยังสดใสดี แต่สายตาของเธอที่ฉันเห็นมันไม่ได้ยิ้มอยู่เลยสักนิด

 

 

 

 

「นี่คิราระ เธอกำลังฝืนตัวเองอยู่ใช่ไหม?」

 

「หมายถึงอะไรคะ?ฉันไม่ได้ฝืนอะไรสักหน่อย」

 

 

คิราระปฏิเสธแล้วโบกมือไปมา

 

 

「อากาเนะเป็นคนที่สามารถยอมรับอะไรต่างๆ ได้ง่ายและมีจุดหมายชัดเจนในการทำอะไรสักอย่างแม้จะเป็นอีกโลกก็ไม่เปลี่ยน เรื่องที่เกิดขึ้นเลยไม่ส่งผลกระทบอะไรกับเธอที่มีจิตใจแข็งแกร่งนัก」

 

「เอ่อ คัตสึมิคุง?」

 

「ต้องขอบคุณฮารุที่ทำให้อาโออิกลับมาเป็นปกติได้ เพราะอาโออิมีคนที่รอคอยอยู่ข้างหลัง จึงมีความหวังในการมีชีวิตอยู่ต่อ….แต่เธอน่ะไม่เหมือนกัน」

 

「…ฉันไม่รู้ว่า คุณกำลังพูดอะไรอยู่….」

 

 

คิราระน่ะต่างออกไป

 

เธอไม่เหมือนกับอากาเนะที่สามารถยืนหยัดใช้ชีวิตต่อไปได้

 

แม้ใบหน้าของเธอจะดูยิ้มแย้มสดใส แต่ภายในของเธอคงบอบช้ำสุดๆ

 

 

「ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ ฉันน่ะสบายดีหายห่วง」

 

「สำหรับคนที่ตั้งใจจะตายไปพร้อมกับสัตว์ประหลาดแม็กม่าฉันไม่คิดว่าสบายดีหรอก」

 

 

อาโออิสิ้นหวังเพราะฮารุน้องสาวของเธอกลายเป็นสัตว์ประหลาด

 

หากเป็นแบบนั้น ทำไมคิราระถึงได้เลือกจะระเบิดตัวตายล่ะ?

 

เพราะเป็นสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้งั้นเหรอ

 

ไม่เลยคิราระที่ฉันรู้จักน่ะ ไม่ใช่คนแบบนั้นเลยสักนิด

 

 

 

「เป็นเรื่องที่เกิดอีกโลกสินะคะ?แต่ฉันไม่คิดจะทำแบบนั้นหรอกค่ะ」

 

「ไม่หรอก หากฉันไม่มาเธอทำมันแน่」

 

「……ทำไมถึงได้มั่นใจขนาดนั้นกันคะ」

 

 

เพราะเธอน่ะไม่ต่างอะไรกับฉันในตอนเด็กที่เสียพ่อกับแม่ไปแล้วน่ะสิ

 

ไม่ว่าจะยิ้มหรือปกปิดไว้สักแค่ไหน แต่ภายในใจของเธอคงร้องไห้อยู่เสมอ

 

 

「ที่นี่ไม่มีใครนอกจากเธอกับฉันหรอก」

 

「ไม่ต้องฝืนอีกแล้วก็ได้」

 

「ฉันเป็นแค่คนที่มาจากอีกโลก จะพูดให้ฉันฟังก็ไม่มีปัญหา」

 

「ดังนั้น…..」

 

「ปลดปล่อยมันออกมาเถอะ คิราระ」

 

 

ฉันสบตากับเธออย่างจริงใจ

 

….ฉันก็ไม่ได้ชอบตัวเองที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้หรอก แต่เพื่อคิราระฉันจำเป็นต้องทำ

 

 

「หากเธอเข้าสู้ทั้งที่อยู่ในสภาพนี้ เธอจะเป็นคนที่ฆ่าอากาเนะกับอาโออิในสนามรบแน่นอน」

 

 

คิราระคว้าคอเสื้อของฉันและพลักฉันไปชนกับกำแพงที่ใกล้กับบันไดทางขึ้น

 

ดวงตาของเธอตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธและน้ำตาที่ไหลออกมา

 

 

 

「ที่คุณพูดมามันออกจะล้ำเส้นเกินไปหน่อยแล้วนะคะ!!」

 

 

รอยยิ้มได้หายไป และแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้อง

 

 

 

「ทั้งที่ฉันพยายามอย่างหนักแท้ๆ ในการประคองชีวิตเอาไว้ ทั้งขับสูทขับเคลื่อนไปต่อสู้กับพวกสัตว์ประหลาด!! ผู้คนมากมายตรงหน้าฉันได้ตายลง!! คิดว่าฉันที่ผ่านเรื่องแบบนั้นมาแล้วต้องฝืนทำตัวปกติมันยากแค่ไหน คุณรู้บ้างไหม?!!?」

 

「……」

 

「หากโลกใบนี้ถูกกอบกู้เอาไว้ได้ แล้วฉันล่ะคะ?ฉันควรจะทำยังไงต่อดี ครอบครัวของฉันจะกลับมางั้นเหรอ?ไม่เลยค่ะ ปฏิหาริย์แบบที่อาโออิเจอน่ะ ไม่มีทางเกิดขึ้นกับฉันหรอก เพราะว่า…เพราะ….」

 

 

เธอปล่อยมือจากคอเสื้อฉันก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้นแล้วพูดด้วยเสียงอันแผ่วเบา

 

 

「ครอบครัวของฉันถูกสัตว์ประหลาดฆ่าไปต่อหน้าต่อตาฉัน…อึก」

 

 

ฉันก็พอเดาได้อยู่แล้ว

 

นั่นคือสิ่งที่คอยค้ำจุนจิตใจของคิราระซึ่งเป็นเพียเด็กสาวธรรมดาคนหนึ่งเอาไว้นี่นา

 

 

 

「นี่ คัตสึมิซัง จากนี้ฉันจะใช้ชีวิตยังไงต่อไปดีล่ะคะ」

 

 

คิราระก้มหน้าแล้วพูด

 

 

「ตอนที่ฉันได้ยินวาระสุดท้ายของตัวเองในโลกของเร็กซ์ซัง รู้ไหมคะว่าตอนนั้นฉันคิดยังไง ฉันคิดว่าน่าอิจฉาจังเลยนะที่เธอสามารถตายได้ในขณะที่ช่วยเพื่อนของตัวเองสำเร็จ」

 

「……」

 

「แล้วฉันก็เกลียดตัวเองค่ะที่ฉันเป็นแบบนั้น เพราะนั่นคงทำให้อากาเนะกับอาโออิเสียใจมากแน่ๆ ……」

 

บางทีคิราระในโลกใบนี้คงจะมีสภาพแบบนี้ตั้งแต่ได้พบกับอากาเนะและคนอื่นๆ

 

นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้พวกเขาหรือแม้กระทั่งเร็กซ์ไม่เคยสังเกตถึงความผิดปกตินี้

 

ตัวฉันก็ไม่สามารถให้คำตอบที่ถูกต้องกับเธอได้หรอก

 

แต่อย่างน้อยฉันก็ไม่สามารถทิ้งเธอเอาไว้ได้

 

 

 

「ฉันเข้าใจดีว่าเธอ อิจฉาตัวเธอโลกนั้นขนาดไหน」

 

「……คะ」

 

 

เธอคงจะคิดว่าฉันจะต่อว่าเธอ แต่เปล่าเลย

 

ฉันมองขึ้นไปบนฟ้าโดยที่ไม่สบตากับเธอซึ่งน้ำตานองเต็มหน้า

 

「ฉันเองก็อยากจะตายไปพร้อมกับพ่อแม่ของฉันเหมือนกัน หากเป็นแบบนั้นชีวิตของฉันก็คงจะจบลงพร้อมกับความทรงจำอันแสนสุขที่มีกับพวกเขา ฉันคงไม่ต้องใช้ชีวิตอย่างเจ็บปวดมาจนถึงตอนนี้」

 

 

ฉันมั่นใจว่าตัวฉันในโลกใบนี้คงไม่ต้องมาเจอคำพูดอันแสนโหดร้ายจากพ่อแม่ตัวเอง

 

เขาไม่ใช่เด็กแห่งปาฏิหาริย์ที่รอดชีวิตมาได้ แต่เป็นหนึ่งในเหยื่อของเหตุคราวนั้น

 

 

 

「แต่มันก็ไม่ได้เป็นแบบที่ฉันหวัง」

 

 

ในโลกใบนี้ตัวฉันได้ตายไปพร้อมกับพ่อแม่ และนั่นอาจจะเป็นเหตุลให้สัตว์ประหลาดแมงมุมไม่ถูกจำกัดลงง่าย

 

แม้ฉันจะพึงพอใจกับฉากจบของตัวเอง แต่เมื่อรู้ว่าฉันที่เป็นแบบนั้นจะส่งผลอะไรกับโลกนี้บ้างฉันก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที

 

ผู้คนที่เหลือจะไร้ซึ่งความหวังซึ่งฉันไม่ต้องการเลยสักนิด

 

 

「แน่นอนว่า โคตะ นานากะ โอมะซัง โคโยมิซังคงจะไม่สามารถกลับมามีชีวิตอยู่ได้อีก」

 

「……อึก」

 

「แต่ว่านะ ตัวเธอน่ะไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ เหรอ?เธอคิดจริงเหรอว่าหากตัวเองตายไปจะไม่มีใครมาสนใจ?สิ่งที่เธอต่อสู้มาจนถึงตอนนี้มันมีเพียงการแก้แค้นพวกสัตว์ประหลาดเหรอ?เธอไม่คิดเลยเหรอว่ามันมีบางสิ่งที่หลงเหลือในมือของเธอนอกจากสิ่งนั้น?」

 

 

มันไม่ใช่แบบนั้นเลย

 

แม้ในโลกของฉันเธอจะถูกล้อว่าเป็นเพียงยัยคนธรรมดาไม่มีอะไรเป็นพิเศษ แต่เธอน่ะคือสิ่งที่ขาดไปไม่ได้เลยสำหรับพวกพ้อง ความธรรมดาที่คอยเยียวยาจิตใจทุกคน

 

คิราระตอบกลับฉันด้วยน้ำเสียงที่สั่นเทา

 

 

 

「มีอยู่จริงด้วยสินะคะ….」

 

 

เธอเช็ดน้ำตาด้วยแขนเสื้อ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

 

 

「ตอนนี้ฉันยังมีพวกพ้องที่คอยต่อสู้เคียงข้างฉัน….」

 

「อื้อ เพราะงั้นเธอไม่ได้ตัวคนเดียวนะ」

 

「……ค่ะ」

 

 

ฉันยื่นมือออกไปหาคิราระเพื่อดึงเธอให้ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

 

ตราบใดที่เธอตระหนักเรื่องนี้ได้ ทุกอย่างก็จะไม่เป็นไร

 

 

 

 

「…แล้วคัตสึมิซังล่ะคะ ตอนนี้คุณรู้สึกยังไง?」

 

ในขณะที่ฉันกำลังจะกลับไปข้างล่าง คิราระก็ถามขึ้นมาซะก่อน

 

ฉันเองก็ควรจะเปิดอกกับเธอสินะ

 

 

 

「ถ้าฉันคิดจะตาย คงมีคนพยายามหยุดฉันอย่างแน่นอน ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถตายได้ตามใจชอบแล้วน่ะ」

 

「ฉันก็ว่างั้นค่ะ」

 

「แถมหนึ่งในคนที่จะหยุดฉันเอาไว้ก็คือตัวเธออีกโลกหนึ่งนั่นแหละ」

 

 

เพราะมีคนคอยมาวุ่นวายอยู่รอบตัวฉันเสมอ ฉันจึงสามารถเปลี่ยนแปลงตัวเองที่งี่เง่าได้

 

จนถึงตอนนี้ก็ยังรู้สึกขอบคุณพวกเธอไม่หาย

 

 

「ว่าแต่ทำไมถึงรู้จักคนในครอบครัวของฉันได้เหรอคะ?จากที่พูดเหมือนจะค่อนข้างสนิทกันด้วยสิ」

 

 

อันที่จริงนอกจากครอบครัวของคิราระ ฉันก็รู้จักทั้งของอากาเนะและอาโออิด้วย

 

เพราะหลายๆ อย่างก็เลยทำให้ฉันกลายเป็นพวกไปเกาะบ้านพวกเธอกินอยู่พักหนึ่ง

 

 

「อันที่จริง……」

 

 

ไม่สิเดี๋ยวก่อน

 

ึถึงจะตอบกลับไปแบบปกติได้…แต่แหย่เธอสักหน่อยดีกว่า

 

หากอ้างอิงจากที่อาโออิเคยบอกการทำแบบนี้จะช่วยเปลี่ยนบรรยากาศที่หนักหน่วงได้ดี

 

 

「…เอ่อ…โคโยมิซังแม่ของเธอน่ะ」

 

「คะ?」

 

「เคยเอาอัลบั้มตอนเธอในสมัยเด็กมาให้ฉันดูด้วยแหละ」

 

「เดี๋ยวก่อนนะคะ! ช่วยอธิบายรายละเอียดให้มากกว่านี้หน่อยค่ะ?!เดี๋ยวสิคัตสึมิซัง?!」

 

「……ฉันขอตัวกลับก่อนละกัน」

 

「เดี๋ยวสิคะ โฮ้ย รอก่อนเด้!?!」

 

 

ว่าแล้วฉันก็หนีมาจากคิราระ

 

โดยที่มีเธอวิ่งไล่ตามจากข้างหลัง แต่ฉันมั่นใจแล้วว่าน้ำเสียงอันสดใสของเธอที่พูดออกมาตอนนี้มันไม่เหมือนก่อนหน้า ฉันก็เลยวิ่งหนีคิราระอย่างสุดกำลังพร้อมรอยยิ้ม

 

***

อธิบายท้ายตอน

 

คิราระในโลกนี้กับคัตสึมิมีสภาพจิตใจไม่ค่อยต่างกันนัก

 

ในเส้นเวลาเดิมโศกนาฏกรรมที่ครอบครัวเธอถูกสัตว์ประหลาดฆ่าต่อหน้าต่อตาของเธอได้สร้างบาดแผลที่ไม่มีวันเลือนหายให้กับจิตใจของเธอ ทางอาโออิเองก็จิตใจแตกสลายไปหลังเอาชนะฮารุที่กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว พวกเธอจึงเลือกจบชีวิตของตัวเองลงในการต่อสู้

 

—จบ—

 

แรกๆ ขำหลังๆ ซึม ส่วนพลังของโอเมก้า เดาว่าโอเมก้าโลกคัตสึมิน่าจะโดนอาสึจัดการอะไรมาก่อนแล้ว จนทำให้พวกคัตสึมิโต่นมันลงได้ แถมอิงจากตอนที่อัลฟ่าบอกว่าหากโอเมก้าไม่อนุญาตจะใช้พลังแทรกแซงไม่ได้อีก

 

 มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code