อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 134 โลกคู่ขนาน 11

 

โลกา หรือที่พวกเรารู้จักกันในชื่อของสัตว์ประหลาดแม็กม่าได้พ่ายแพ้ให้กับอัศวินดำเรียบร้อยแล้ว

 

นี่สามารถพูดได้เลยว่าเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติ แต่ก่อนที่จะได้แสดงความยินดีอะไรกัน ระเบิดลูกใหม่ก็ตกลงมายังฐานทัพของฝ่ายต่อต้าน

 

ตัวตนที่แท้จริงของเร็กซ์ คืออากาเนะ อาราซากะในอีกโลกหนึ่ง

 

ปกติแล้วฉันคงเชื่อไม่ลงหรอก

 

แต่ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตาหรือการเคลื่อนไหว ทุกสิ่งที่เธอแสดงออกมามันเหมือนกับเรดที่ฉันรู้จักไม่มีผิด ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถปฏิเสธความเป็นไปได้ดังกล่าวได้

 

　

「การที่เธอบอกว่าตัวเองมาจากโลกคู่ขนานก็หมายความว่าโลกที่เธออาศัยอยู่มีประวัติศาสตร์คล้ายกับโลกของฝั่งเราสินะ?」

 

「อ้า ก็อย่างที่นายบอก」

 

　

ตอนนี้เราอยู่กันที่ห้องบัญชาการ

 

ภายในห้องนั้นมีตัวฉัน 3 สาว โอโมริคุง และสมาชิกคนสำคัญคนอื่นๆของกลุ่มต่อต้านมารวมตัวกันอยู่ ส่วนคนที่เหลือก็คือคนที่เดินทางมาจากอีกโลกหนึ่งอย่าง เร็กซ์ ฮิลด้าและ อัศวินดำ คัตสึมิ โฮมุระซึ่งนั่งตรงข้ามพวกเรา

 

　

 

「ก็สงสัยอยู่หรอกว่าในอนาคตอากาเนะจะเป็นยังไงแต่ว่านี่มัน…..」

 

「โตมาแล้วสวยสุดๆไปเลยแฮะ」

 

「อยู่ดีๆก็พูดอะไรของพวกเธอน่ะ……?」

 

　

ฉันเมินเรดที่โวยวายออกมาก่อนจะหันไปถามเร็กซ์ต่อ

 

 

「ฉันขอถามเธอตรงๆเลยนะ เกิดอะไรขึ้นกับพวกเราในโลกของเธอ?」

 

「……」

 

　

พอได้ยินคำถามนั้นเรดในเวอร์ชั่นผู้ใหญ่ก็ขมวดคิ้ว

 

ไม่ใช่ว่าเธอขุ่นเคืองกับคำถามของฉัน แต่เหมือนเธอจะลังเลว่าควรพูดมันดีไหม

 

…แต่การที่เธอแสดงสีหน้าแบบนี้มันก็ชัดแล้วว่าคงจะมีคนบาดเจ็บล้มตายกันเป็นจำนวนมาก

 

ถึงแบบนั้นฉันก็จำเป็นต้องรู้

 

ชะตากรรมของพวกเราที่ไม่มีคนพวกนี้เข้ามาเกี่ยวข้อง

 

　

「ไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก บอกพวกเรามาเถอะ เพราะมันเป็นสิ่งสำคัญที่ต้องรู้」

 

「……เข้าใจแล้ว งั้นก็เตรียมใจฟังให้ดีล่ะ」

 

　

เร็กซ์พยักหน้าอย่างเคร่งขรึมก่อนจะมองไปยังทุกคนที่อยู่ภายในห้อง

 

 

「อาโออิ น้องสาวของเธอที่ถูกจับไปกลายร่างเป็นสัตว์ประหลาด และนั่นทำให้หัวใจของเธอแตกสลายจนสุดท้ายเธอก็ ปลดลิมิตเตอร์ของสูทที่ใช้อยู่ให้ถึงขีดสุดเพื่อกวาดล้างพวกสัตว์ประหลาดจนตายไปเพราะร่างกายทนรับไม่ไหว」

 

「……เอ๋?」

 

　

จากนั้นเธอก็หันไปมองเยลโล่ต่อโดยไม่ได้สนใจท่าทางที่ตกใจสุดๆของบลู

 

 

「คิราระเธอระเบิดตัวตายระหว่างศึกตัดสินกับสัตว์ประหลาดแม็กม่า」

 

「……ฉันน่ะเหรอ」

 

「80% ของสมาชิกกลุ่มต่อต้านถูกกลิตเตอร์ สัตว์ประหลาดที่แฝงตัวในหมู่พวกเราฆ่าตาย」

 

「……」

 

「พวกเราไม่สามารถหยุดยั้งการตื่นขึ้นของโอเมก้าราชาแห่งเหล่าสัตว์ประหลาดได้ โอเมก้าได้ทำการเริ่มก่อสงครามกับพวกเอเลี่ยนในอวกาศและโลกก็ล่มสลาย」

 

　

ทุกคนถึงกับพูดอะไรไม่ออก แต่เร็กซ์ก็ยังคงพูดต่อไป

 

　

 

「และทุกอย่างที่ฉันว่ามาจะเกิดขึ้นในอีกประมาณ 10 วันนับจากนี้」

 

「「「……」」」

 

　

นี่มันเรียกว่าสิ้นหวังเลยไม่ใช่หรือไง?!

 

มันไม่ใช่แค่การถูกรุกฆาต แต่มันหมายถึงจุดจบที่แท้จริง

 

ไม่สิ ฉันเข้าใจดี

 

หากเร็กซ์และคนอื่นๆไม่ปรากฏตัวขึ้นพวกเราคงได้พบจุดจบแบบนั้นเหมือนกันแน่นอน

 

….ถึงจะผ่านชะตากรรมที่เลวร้ายมาได้บางส่วน แต่การที่ได้รู้ว่าหากมีอะไรผิดพลาดไปพวกเราจะพบจุดจบเช่นนั้น มันก็รู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

 

　

 

「แล้วเกิดอะไรขึ้นกับเธอกัน?」

 

　

เรดถามกับเร็กซ์ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบงัน

 

การที่พวกเราทุกคนตายกันหมด แต่เร็กซ์มาอยู่ตรงนี้ได้ ก็หมายความว่าเธอคือผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว

 

เรดเองก็คงอยากจะรู้ชะตากรรมของตัวเองในอีกโลกหนึ่ง

 

 

 

「ฉันเองก็อยากจะรู้ถึงความเป็นไปได้ในชะตากรรมนั้น เธอพอจะบอกได้ไหม?」

 

「……。ฉันคือผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียวในโลกนั้น」

 

「ไหนเธอบอกว่าโลกถูกทำลายไปแล้ว แต่ทำไมถึง….」

 

「เป็นเพราะยานอวกาศที่เรมะ คาเนะซากิแอบสร้างเอาไว้….ด้วยสิ่งนั้นทำให้ฉันสามารถรอดมาได้」

 

「เธอใช้มันหนีไปเหรอ……!?」

 

　

นั่นคือยานที่ฉันเตรียมพร้อมเอาไว้เผื่อสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด ซึ่งฉันได้เก็บประวัติศาสตร์ อารยธรรมและข้อมูลพันธุกรรมของโลกเอาไว้

 

อย่างไรก็ตามมันก็เป็นเพียงยานขยะที่ลอยไปมาภายในอวกาศได้นิดหน่อยซึ่งฉันได้ทำการติดตั้งAIที่อ้างอิงมาจากตัวฉันลงไปด้วย แม้มันจะไม่สมบูรณ์ก็เถอะ

 

ฉันเข้าใจแล้วว่าตัวฉันในโลกที่เร็กซ์อยู่จนมุมขนาดไหน

 

　

 

「……ว่าแต่มันแปลกๆนะ」

 

　

หลังคิราระได้ยินเรื่องราวของเร็กซ์เธอก็พูดขึ้น

 

 

「ถ้าโลกที่อากาเนะอีกคนอาศัยอยู่ถูกทำลายลงแล้วอากาเนะกลายเป็นผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวที่ลอยไปมาในอวกาศ แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?　」

 

　

นั่นก็เป็นเรื่องที่ฉันอยากจะถามเหมือนกัน

 

มันมีจุดขัดแย้งในสิ่งที่เร็กซ์เล่าออกมาอยู่

 

ทว่าเร็กซ์เองก็คงจะคิดเอาไว้แล้วว่าจะถูกถามแบบนั้น ก็เลยตอบกลับได้อย่างรวดเร็ว

 

　

「หลังจากที่ฉันกลายเป็นผู้รอดชีวิตเพียงหนึ่งเดียว ฉันก็ถูกบางสิ่งส่งไปยังอีกจักรวาลหนึ่ง ซึ่งนั่นเป็นจักรวาลที่เขาและฮิลด้าอาศัยอยู่」

 

「มีคนที่ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ……?」

 

「มันคือลำดับแห่งดวงดาราที่ 2」

 

　

ลำดับที่ 2?! คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ยินชื่อของลำดับดวงดาราตอนนี้

 

 

「ในจักรวาลแห่งนั้นมันคือโลกที่ฉันไม่รู้จักมาก่อน」

 

「ก็มันไม่ใช่โลกของเธอนี่นะ……」

 

　

ก็หมายความว่าเธอไปอยู่ในจักรวาลของเขาก่อนที่จะย้ายมาโลกนี้อีกทีสินะ

 

การที่สามารถส่งมีชีวิตข้ามจักรวาลได้ก็สมกับเป็นลำดับแห่งดวงดาราลำดับต้นๆดี

 

ฉันเดาได้ทันทีว่าเร็กซ์ซึ่งข้ามจักรวาล หลังเจอดาวโลกของจักรวาลนั้นจะทำอะไรต่อ

 

 

「ก็แปลว่าหลังเธอข้ามไปจักรวาลนั้นเธอก็ได้ทำการจัดการกับพวกสัตว์ประหลาดทั้งหมดแล้วเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์สินะ?」

 

「…เปล่า มันไม่ได้เกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ」

 

　

ไม่เหมือนกับพวกเราเหรอ

 

หมายความว่า โลกในจักรวาลนั้น ไม่มีสัตว์ประหลาดปรากฏตัวขึ้นเหรอ…ไม่สิ ดูจากความสามารถของคัตสึมิ โฮมุระแล้วการมีอยู่ของสัตว์ประหลาดนั้นเป็นเรื่องจริงแน่นอน

 

 

「พวกสัตว์ประหลาดถูกฆ่าล้างบางจนหมดก่อนที่ฉันจะเดินทางไปถึงโลกเสียอีก นั่นแหละคือความแตกต่าง」

 

「ล้างบางจนหมด……?　สัตว์ประหลาดน่ะเหรอ?」

 

　

ไม่นะ เดี๋ยวก่อน มันอะไรกัน?

 

เธอจะบอกว่าดาวโลกสามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดลงได้สำเร็จโดยที่เร็กซ์ไม่ได้เข้าไปยุ่งเกี่ยวเลยเนี้ยนะ?!

 

จากนั้นเร็กซ์ก็หันไปหาคัตสึมิ โฮมุระ พอเขาถูกจ้องก็เหมือนจะแสดงสีหน้าลำบากใจออกมานิดหน่อยพลางเกาหัวไปด้วย

 

บางทีเขาอาจจะลำบากใจที่จะพูด ผู้หญิงที่นั่งข้างๆเขาอย่างฮิลด้าก็เลยพูดแทนอย่างสนุกสนาน

 

「หลังจากเขาได้สวมโปรโตสูทของโลกฝั่งนั้น เขาก็ทำการสังหารทั้งสัตว์ประหลาดแมงมุม สัตว์ประหลาดทากไฟฟ้า หรือแม้กระทั่งโลกาจนหมดสิ้นด้วยตัวของเขาเองน่ะ」

 

「「「……」」」

 

 

เขาเอาชนะพวกมันทั้งหมดได้ด้วยตัวเอง?

 

แถมยังเป็นโปรโตเซโร่ที่ไม่มีใครสามารถใช้ได้นั่นอีก?

 

ไม่สิหากดูการต่อสู้ของเขาก่อนหน้านี้ก็ทำให้รู้ได้เลยว่าเขาเกิดมาเพื่อใช้งานโปรโตเซโร่และดึงพลังของมันออกมาใช้งานได้อย่างถึงขีดสุดกว่าที่ฉันคาดเดาได้

 

เมื่อเห็นทุกคนตกใจจนพูดอะไรไม่ออก ฮิลด้าก็หยิบของบางอย่างที่เหมือนกับเมมโมรี่การ์ดออกมาจากข้อมือของเธอแล้วแสดงให้พวกเราเห็น

 

 

「คงจะเชื่อกันได้ยากใช่ไหมล่ะ งั้นฉันมีวิดีโอให้ดูจ้า」

 

「อะไรกัน!?」

 

「ไหงมีของแบบนี้อยู่ได้ล่ะ……?」

 

　

ทั้งคัตสึมิ โฮมุระและเร็กซ์ต่างก็แสดงความตกใจออกมาราวกับพวกเขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน ฮิลด้าที่เห็นแบบนั้นก็พูดต่อด้วยความภูมิใจ

 

　

 

「ถึงตอนนี้จะให้ความร่วมมือกัน แต่สุดท้ายพวกเราก็เป็นศัตรูกันนะ ก็ต้องเป็นเรื่องปกติไหมที่ฉันจะรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับนายน่ะ?」

 

「ศัตรูกัน…?」

 

「อ้า ทั้งฉันกับเร็กซ์ต่างก็เป็นลำดับแห่งดวงดารา โดยตอนนี้พวกเรากำลังต่อสู้กับคัตสึมิคุงในโลกของพวกฉันน่ะ」

 

　

เดี๋ยวๆๆๆ?! ทำไมถึงพูดข้อมูลที่ชวนให้ตกใจสุดๆได้เหมือนไม่มีอะไรเลยล่ะ?!

 

ทุกคนในที่นี้ซึ่งไม่รู้ว่าลำดับแห่งดวงดาราคืออะไรก็แสดงท่าที่ประหลาดใจออกมา แต่ในมุมของฉันซึ่งเป็นอดีตลำดับที่ 43 สถานการณ์มันพลิกกลับไปคนละแบบเลย

 

 

「สรุปคือเธอเป็นศัตรูของเขาเหรอ?!」

 

「ตอนนี้ฉันคงไม่คิดจะสู้กับเขาอีกแล้ว ส่วนฮิลด้าฉันไม่รู้หรอก」

 

「อื้ม ถึงตอนนี้จะสงบศึกกันชั่วคราว แต่ทันทีที่กลับโลกเดิมพวกเราก็จะเป็นศัตรูกันเหมือนเดิมจ้า」

 

「พอถึงตอนนั้นฉันจะจัดให้สาสมเลย」

 

「……」

 

　

คัตสึมิ โฮมุระตอบกลับไปในทันที จนทำให้ฮิลด้าพูดอะไรไม่ออก

 

ถึงจะไม่เข้าใจความเป็นมาของทั้งคู่เลยสักนิด แต่ก็คงจะมีเหตุผลอะไรอยู่เบื้องหลังแหละ เอาเป็นว่ากลับมาเรื่องที่ฉันอยากรู้ที่สุดก่อนดีกว่า

 

　

 

「หมายความว่าแม้จะเอาชนะพวกสัตว์ประหลาดไปแล้วการต่อสู้ก็ยังไม่จบเหรอ」

 

「สถานการณ์บนโลกของพวกฉันเลวร้ายกว่านี้เยอะ ก็จริงว่าพวกลำดับแห่งดวงดาราถูกส่งมาบุกโลก แต่ปัญหาจริงๆมันอยู่ตรงที่เขากำลังถูกตามโดยรูอินต่างหาก」

 

「……?　รูอิน?」

 

　

ฉันเอียงหัวสงสัยทันทีเมื่อได้ยินชื่อนี้

 

หรือจะเป็นคนที่มีความเกี่ยวข้องกับพวกลำดับแห่งดวงดารากันนะ

 

 

「……ถึงจะไม่รู้ว่าในจักรวาลนี้จะมีตัวตนนั้นอยู่ไหม แต่เอาเป็นว่าหากเป็นเธอคนนั้นคงจะสามารถพาพวกเรากลับไปยังที่ที่เคยจากมาได้แน่นอน」

 

「แปลว่าพวกเธอมีหนทางในการกลับไปเหรอ?」

 

「ของมันแน่อยู่แล้ว」

 

　

คัตสึมิ โฮมุระได้เปิดปากพูดขึ้นหลังผ่านไปสักพัก

 

จากนั้นเขาก็เบนสายตาไปมาราวกับจะหลบจากสิ่งกวนใจที่อยู่ใกล้ๆเขา

 

「ไอ้สารเลวที่มันเรียกตัวเองว่าลำดับที่ 2 มันส่งพวกเรามายังโลกใบนี้ในช่วงวิฤกติสุดๆก็หมายความว่ามันตั้งใจจะให้พวกเรากอบกู้โลกใบนี้ หากเสร็จสิ้นงานนี้แล้วก็คงจะพากลับไป」

 

「……งั้นเหรอ ว่าแต่ทำไมพวกมันต้องทำแบบนั้นล่ะ……」

 

「เหตุผลมันไม่ได้สำคัญหรอก แต่ยังไงฉันก็ไม่มีทางจะปล่อยให้โลกใบนี้ล่มสลายได้หรอก ถึงแม้จะไม่พอใจที่ถูกทำเหมือนเป็นลูกไก่ในกำมือมันก็เถอะ……」

 

　

…เด็กดีชะมัด เขาคนนี้

 

ความอ่อนโยนที่ยากจะจินตนาการได้ว่าสามารถสู้แบบดิบเถื่อนกับโลกาได้

 

「ฉันพอจะเข้าใจเรื่องราวฝั่งพวกเธอบ้างแล้ว เอาเป็นว่าฉันขอดูวิดีโอจากฝั่งนั้นเพิ่มหน่อยได้หรือเปล่า?!」

 

「เอาสิยังไงมันก็เป็นของที่ปรับให้เข้ากับเทคโนโลยีของโลกอยู่แล้ว」

 

　

ฉันรับเมมโมรี่การ์ดมาจากิลด้าแล้วเสียบมันลงไปในเครื่องเล่นเพื่อทำการฉายวิดีโอบบนจอใหญ่

 

หลังภาพตัดไปชั่วขณะ วิดีโอก็เริ่มเล่นตรงหน้าจอควบคุม

 

 

「นั่นมันสัตว์ประหลาดแมงมุมนี่……?」

 

　

สัตว์ประหลาดตัวแรกที่ปรากฏขึ้นบนโลกคือสัตว์ประหลาดแมงมุม

 

 

ฝันร้ายที่สังหารประชากรชาวญี่ปุ่นไปกว่า 40%

 

 

ภัยร้ายที่สามารถฆ่าทุกชีวิตได้ด้วยเส้นใยของมันกำลังเผชิญหน้ากับโปรโตเซโร่อยู่

 

 

ในโลกนี้ ฉันได้สวมสูทตัวนี้และออกไปต่อสู้จนได้รับชัยชนะแม้จะทุลักทุเลสุดก็ตาม เลือดตกใน แขนและขาหักไม่เหลือชิ้นดี แต่อัศวินดำในวิดีโอกลับใช้พลังอันท่วมท้นอัดสัตว์ประหลาดแมงมุมอยู่ฝ่ายเดียว และสุดท้ายหมัดของเขาก็ชกทะลุร่างของมันไปเป็นอันจบ

 

　

 

「……เป็นไปได้ยังไงกัน」

 

　

สัตว์ประหลาดแม่งมุมถูกฆ่าตายในทันที นั่นทำให้ฉันตกใจสุดๆ

 

โปรโตเซโร่ที่สร้างยังไม่เสร็จสมบูรณ์มันทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ?

 

จากนั้นวิดีโอก็เริ่มเล่นไปเรื่อยๆ สัตว์ประหลาดที่แสนน่ากลัวถูกฆ่าตัวแล้วตัวเล่ากำลังฉายตรงหน้าของเรา

 

 

　

 

『ไอ้รำยำแมวเอ็งจะส่งเสียงดังหาป้าเอ็งเหรอฟะ! มันรบกวนเพื่อนบ้านนะเว้ย!!』

 

　

สัตว์ประหลาดที่รูปร่างเหมือนแมลงถูกตบร่วงในดอกเดียว

 

　

『จากที่เห็น ฉันก็แค่ต้องอัดแกไปเรื่อยๆ จนไฟของแกไม่เหลือเท่านั้นเอง!!』

 

　

โปรโตเซโร่สามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดที่รู้จักกันในชื่อของจ้าวอสนีบาตลงได้สำเร็จ

 

ร่างของสัตว์ประหลาดที่มีเครื่องหมายปริศนาอยู่บนหัวก็โดนหินปาอัดใส่ตาย

 

สัตว์ประหลาดที่รูปร่างเหมือนกลองก็โดนหมัดเขาต่อยจนกลายเป็นโดนัท

 

ภาพของสัตว์ประหลาดมากมายที่ตายด้วยหมัดของเขากำลังถูกฉายให้พวกเราเห็น และภาพสุดท้ายมันก็คือสัตว์ประหลาดที่มีเปลวเพลิงลุกโชนอยู่รอบตัว

 

 

『ไอ้สารเลวแบบแกไม่ควรมีหัวใจกับเขาหรอก!!』

 

 

จากนั้นสิ่งที่เหมือนกับแกนกลางของมันก็ถูกควักออกมา

 

โลกาถูกอัศวินดำฆ่าตาย

 

สถานการณ์ที่ฉันได้เห็นมันช่างห่างไกลกับโลกของฉันเหลือเกิน

 

　

 

「…พอได้เห็นกับตาตัวเองแล้วมันก็แอบทึ่งจนบอกไม่ถูกเลยแฮะ……」

 

　

นี่น่ะเหรอ คัตสึมิ โฮมุระ

 

ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงถูกเรียกว่าศัตรูตามธรรมชาติของพวกสัตว์ประหลาด

 

หากเขาอยู่ที่โลกใบนี้ ฉันก็คงไม่จำเป็นต้องสวมสูทออกไปสู้จนเกือบจะตาย การฆ่าล้างจากฝีมือของสัตว์ประหลาดแมงมุมก็คงไม่เกิด

 

 

 

「และเพราะตัวตนของเขา เลยทำให้นายในโลกนั้นมีเวลาเพิ่มอีก 6 เดือน」

 

「……6เดือน?　เธอหมายถึงอะไรกัน?」

 

「สูทรุ่นถัดไปจากโปรโตเซโร่ นายทำการพัฒนาสูทตัวใหม่ที่ถูกเรียกในภายหลังว่าจัสติสสูท」

 

　

อ่ะ จริงด้วยสิ! ในโลกนี้ฉันเป็นคนใช้งานโปรโตเซโร่ก็จริง แต่ในโลกนั้นคือคัตสึมิ โฮมุระผู้สามารถเข้ากันได้สุดๆกับโปรโตเซโร่และออกฆ่าล้างพวกสัตว์ประหลาด ตัวฉันที่เห็นแบบนั้นก็เลยตัดสินใจพัฒนาสูทรุ่นถัดไปจากโปรโตเซโร่นี่เอง!!

 

ชะตากรรมของโลกได้เปลี่ยนไปเพราะตัวตนของเขา!!

 

 

 

「และพวกเธอก็คือคนที่ใช้งานสิ่งนั้น」

 

「เอ๋ พวกเราเหรอ?」

 

「ฉันเดาว่ามันคงเป็นสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาละมั้ง พวกเธอทั้ง 3 คนถูกรับเลือกมาเพราะสามารถเข้ากันได้กับสูทตัวใหม่ แถมในโลกนี้พวกเธอก็ยังได้สวมสูทขับเคลื่อนที่หมอนั่นสร้างอีก….ในอีกมุมหนึ่งอาจจะเรียกว่าเป็นคำสาปก็ได้มั้ง」

 

　

อากาเนะ อาราซากะ

 

อาโออิ ฮินาตะ

 

คิราระ อามัตสึกะ

 

ทั้งสามคนคือคนที่สวมจัสติสสูท

 

ไม่สิ อันที่จริงในโลกนี้พวกเธอก็มีความเข้ากันได้กับสูทขับเคลื่อนที่ฉันสร้างขึ้นซะด้วยสิ

 

　

 

「…เอ่อ โฮมุระคุง..เรียกแบบนี้ได้สินะ?」

 

「หือ?」

 

「นายรู้จักตัวตนของพวกเราในโลกนั้นด้วยสินะ?」

 

「……」

 

　

คัตสึมิ โฮมุระไม่ได้พูดอะไรออกมาหลังเรดถาม

 

บางทีการที่เขาเงียบอาจจะไม่ใช่การปฏิเสธ แต่เป็นกำลังหาวิธีการตอบที่เหมาะสม

 

เรดที่เห็นแบบนั้นก็ถามต่อ

 

「ดูเหมือนนายจะรู้จักชื่อของอาโออิด้วยนี่นา ก็แปลว่านายต้องรู้จักพวกเราด้วยสินะ?」

 

　

อันที่จริงดูจากการปฏิบัติตัวกับพวกเรดแล้วก็พอจะเดาได้แหละว่ารู้จักกัน

 

นอกจากนี้ลักษณะการพูดของเขากับฉันก็เหมือนจะใกล้ชิดกันพอสมควรด้วยสิ

 

หลังเขาได้ยินคำถามนั้น เขาก็พยักหน้าให้กับเรดหนึ่งครั้ง

 

 

　

 

「อ้า พวกเธอที่อยู่โลกของฉัน…คือ..พวกเรา…เป็นเพื่อนกันน่ะ」

 

「เพื่อน……」

 

「พวกเธอคือคนที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านและไม่ยอมทอดทิ้งคนแบบฉันไปน่ะ」

 

　

ก็หมายความว่าในโลกของเขา เรดกับคนอื่นๆคือพวกพ้องที่ร่วมต่อสู้ไปด้วยกันสินะ

 

เท่าที่เห็นทั้งน้ำเสียง ท่าทางอันแสนอ่อนโยนที่เขามีต่อพวกเธอก็น่าจะคิดได้แค่แบบนั้น

 

　

 

「ตัวฉันโลกนั้นเป็นยังไงเหรอ?」

 

「เอ๋?」

 

　

อยู่ดีๆบลูก็ถามขึ้นด้วยความอยากรู้

 

คัตสึมิ โฮมุระที่ถูกถามก็แสดงสีหน้าลำบากใจออกมาทันที

 

 

「เธอที่อยู่โลกนั้นค่อนข้างทำตัวแปลกๆ แต่ก็เป็นคนที่อยู่ด้วยแล้วสนุกดี」

 

「……」

 

「หือ?　เป็นอะไรไปน่ะ?」

 

　

บลูชะงักไปเล็กน้อยหลังได้ยินคำพูดของเขา ก่อนจะหันไปหาเรดกับเยลโล่

 

　

 

「ฉันบอกแล้วไงว่าเขาน่ะชอบฉัน———」

 

「เอาเป็นว่าเธอหุบปากไปสักพักดีกว่านะอาโออิ」

 

「อุมุมุ」

 

 

แปลกเหรอ นี่บลูโลกนั้นต้องทำตัวแบบไหนกันเนี้ย?

 

ถึงเธอจะชอบทำตัวเงียบๆ แต่ก็ดูไม่น่าจะเป็นพวกผิดแปลกไปได้เลยนะ

 

ไม่สิ หากสัตว์ประหลาดไม่ปรากฏตัวขึ้น บุคลิกนั่นอาจจะเป็นบุคลิกจริงๆของเธอก็ได้

 

　

 

「อ้อ จริงสิ จะว่าไปแล้วฉันก็มีวิดีโอที่เกี่ยวข้องกับจัสติสสูทด้วยนะ」

 

「ว่ายังไงนะ!?」

 

　

ขณะกำลังคิดถึงพฤติกรรมแปลกๆที่บลูทำได้ ฉันก็ตกใจกับคำพูดของฮิลด้าที่กำลังปรับแต่งอุปกรณ์ในมือของเธอ

 

ผลงานชิ้นถัดไปจากโปรโตเซโร่ หากฉันทำการวิเคราะห์วิดีโอนั้น ฉันก็จะสามารถเสริมแกร่งให้กับสูทในตอนนี้ได้ด้วย มันไม่ใช่การเล่นโกงสักหน่อย ทั้งหมดนี้ก็เพื่อโลกใบนี้ต่างหาก ใช่แล้วเพื่อโลกใบนี้!!

 

 

　

 

「เล่นให้ดูหน่อยสิ!!」

 

「จ้าๆ」

 

　

หลังใส่เมมโมรี่การ์ดอันใหม่เข้าไป วิดีโอก็เริ่มเล่น

 

บลูเลิกโวยวายแล้วหันมามองจอด้วยความตั้งใจเหมือกับเรดและคนอื่นๆ บางทีเธอเองก็คงอยากจะเห็นตัวเองในอีกโลกหนึ่งเหมือนกัน

 

　

 

「……จริงสิ」

 

「มีอะไรเหรอคัตสึมิคุง」

 

「คือว่า เธอพอจะมีวิดีโอเมื่อสมัยก่อนอยู่ไหม ไอ้นั่นน่ะ….」

 

　

เอ๋? เขาหมายถึงอะไรน่ะ?

 

ก่อนที่ฉันจะได้ถามฮิลด้าก็ทำอะไรบางอย่างจากนั้น สีอันฉูดฉาดทั้งสามซึ่งประกอบไปด้วย แดง เหลือง น้ำเงินก็ปรากฏขึ้นบนจอ

 

 

「เปลวเพลิงแห่งความกล้าหาญ! จัสติสเรด!」

 

「วารีแห่งปาฏิหาริย์! จัสติสบลู!」

 

「อสนีบาตแห่งความหวัง! จัสติสเยลโล่!」

 

 

 

「「「พวกเราสามคน! ขบวนการเซ็นไต 3 สี จัสติสครูเซเดอร์!!!」」」

 

 

　

สิ่งที่ฉันเห็นคือเด็กสาว 3 คนที่สวมสูทสีแดง เหลือง น้ำเงิน

 

ฉันสามารถบอกได้ทันทีว่านั่นคือพวกเรด…นี่น่ะเหรอ สูทรุ่นถัดไปจากโปรโตเซโร่ที่ฉันสร้างขึ้น

 

เข้าใจดีเลย ฉันเข้าใจดีเลย ต้องแบบนี้สิตัวฉันอีกโลกหนึ่ง

 

ไม่ว่าจะยังไง สุดท้ายฮีโร่มันก็ต้องมีท่าแปลงร่างสิ

 

　

 

「อะ อะ อ้าาาา……」

 

「นี่ตัวฉันอีกโลกทำบ้าอิหยังลงไปเนี้ย?!」

 

「มันไม่ใช่เรื่องจริง……」

 

　

พวกเรดต่างก็เอามือปิดหน้าและบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวด ดูเหมือนพวกเธอจะทนดูสารรูปของพวกเธออีกโลกหนึ่งไม่ไหว

 

　

 

「ให้ตายสิ ทำไมตัวฉันถึงเผลอใส่ท่าโพสต์ของแปลงร่างลงไปในสูทของจัสติสครูเซเดอร์ได้นะ แหะๆ!!」

 

「แหะๆบ้านป้าแกสิยะ เห็นชัดเลยว่าตั้งใจ」

 

「…โห้ยอย่ามาว่าฉันสิเห้ย นั่นมันฝีมือฉันอีกโลกต่างหาก……」

 

　

สถานการณ์เริ่มวุ่ยวายกว่าเดิม แต่ในที่สุดฉันก็ได้เข้าใจเสียที การมาถึงของพันธมิตรคนใหม่และสิ่งที่ฉันค้นพบนี่แหละจะกลายเป็นไพ่เด็ดสำหรับพวกเรานับจากนี้

 

 

***

อธิบายท้ายตอน

ความแตกต่างระหว่างโปรโต 1 กับ โปรโตX

 

【โปรโตX】

 

สูทจะร้อนจนกลายเป็นสีแดงเมื่อเกิดการโอเวอร์ไดร์ฟ ซึ่งมันจะดึงเอาพลังจำนวนมากออกไปใช้งาน แต่คงสภาพได้ไม่นานนักเพราะความสามารถในการถ่ายเทพลังงานส่วนเกินยังไม่ดีพอ

 

【โปรโต1】

เพราะมีการติดตั้งระบบ OLKS(Over Limit Kurokishi System）จึงสามารถปลดปล่อยพลังงานส่วนเกินออกมาเป็นผ้าพันคอสีแดงและใช้มันเป็นแรงขับเคลื่อน ส่งผลให้คัตสึมิสามารถใช้งานสูทได้อย่างต่อเนื่องและสะดวกกว่าโปรโตX

 

—จบ—

 

ฉากจบที่แสนเศร้าในหลายๆความหมายถูกเปิดเผย เรียกว่าขุดศพมาซ้ำเลยดีกว่า หากได้เจอตัวเองในอีกโลกคงมีเรื่องต้องคุยกันยาว 5555 ว่ากันตามตรงถ้าได้เป็นเมะบทต่างโลกนี่น่าทำเป็นมูฟวี่สัก 2 ภาคได้เลยและก็เป็นบทที่ผมอ่านแล้วสนุกสุดด้วยดังนั้นหากเห็นว่าลงถี่ช่วงนี้ก็ไม่ต้องแปลกใจครับ

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code