อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 131 โลกคู่ขนาน 8

 

วันนี้จะเป็นการขนสูมโปรโรเซโร่ไปพร้อมกับอุปกรณ์ทั้งหลายจากฐานเก่า

 

เนื่องจากเป็นการขนย้ายครั้งใหญ่พวกเราก็เลยต้องใช้รถบรรทุกถึง 5 คัน แน่นอนว่าพวกเราเตรียมตัวพร้อมสำหรับการโจมตีจากพวกสัตว์ประหลาด ฉันจึงได้พาบลูมาเป็นคนคุ้มกันด้วย

 

ส่วนเรดกับเยลโล่ถูกวางให้เฝ้าระวังที่อาณานิคมแรกเผื่อถูกโจมตีเอาไว้

 

 

『นี่คือบลู บริเวณรอบๆไม่มีอะไรผิดปกติ』

 

「อ้า เฝ้าระวังต่อไป หากพบสิ่งผิดปกติให้รีบรายงานทันที ทางนี้ก็ด้วย」

 

『รับทราบ』

 

　

ได้ยินรายงานของบลูที่กำลังค้นหาศัตรูจากบนรถบรรทุก ฉันก็เตรียมตัวออกเดินทาง

 

หลังโหลดสัมภาระทั้งหลายเสร็จฉันก็ขึ้นไปนั่งอยู่ข้างบนรถฝั่งคนนั่งแล้วเฝ้ารอเวลาให้ถึงที่หมาย โดยคิดถึงเรื่องของอาณานิคมที่ 2

 

เนื่องจากชัยชนะที่พวกเราได้รับตรงอาณานิคมที่ 1 จำนวนของสัตว์ประหลาดที่ปรากฏตัวจึงลดลงเป็นอย่างมาก

 

 

พวกลูกกระจ้อกก็ยังพอให้เห็นแต่ไม่ใช่ปัญหาในการจัดการเท่าไหร่ ตัวตนลึกลับที่ปรากฏขึ้นก่อนหน้านี้ก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอะไร  ดังนั้นพวกเราจึงสามารถเคลื่อนไหวกันได้สะดวก

　

 

「หน้าตาดูมีความสุขนะครับ」

 

「……หน้าฉันมันบอกงั้นเหรอ?」

 

　

ฉันเอียงหัวสงสัยให้กับคำถามของเทรุฮาชิคุงที่กำลังขับรถบรรทุกฝั่งคนขับ

 

ผมสีบลอนด์ ดวงตาสีฟ้า บุคลิกที่เป็นมิตร ถึงแม้หน้าตาจะไม่ได้ดีเท่ากับฉัน แต่รอยยิ้มสดใสนี้ก็ถือว่าผ่านแหละ

 

 

「ถ้าให้ผมเดา ก็คงจะเป็นเพราะผู้บัญชาการมีความสุขที่พวกเราสามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดได้แล้วสินะครับ?」

 

「มันก็ไม่เชิงน่า」

 

　

ถึงจะเอาชนะพวกมันได้ แต่คนที่ทำไม่ใช่พวกเรา

 

ปัญหาที่ฉันคาใจตอนนี้ก็คงจะเป็นคนกลุ่มนั้นเป็นมิตรหรือศัตรู

 

　

 

「แล้วนายคิดว่าไงล่ะ?」

 

「เอ๋? หากมุมผมก็อยากจะให้คนพวกนั้นมาอยู่ฝ่ายเรานะ ผมจะได้มีสมาธิในการทำงานของตัวเองมากขึ้น」

 

「โลกล่มสลายแล้วยังจะมาบ้างานอีกนะ」

 

「ก็ไม่เท่าผู้บัญชาการหรอกครับ」

 

　

เขายิ้มแล้วก็หัวเราะออกมา

 

แต่มันก็รู้สึกได้ถึงความจริงใจ

 

หากร่างกายของฉันเคลื่อนไหวได้ตามปกติ ฉันคงจะตบเขาสักฉาดไปแล้ว

 

 

「ว่าแต่ คราวนี้ที่คุณมาด้วยเป็นเพราะมีสิ่งนั้นอยู่ในรถสินะครับ?」

 

「……。หมายความว่ายังไง?」

 

「ไม่เอาสิครับ ทุกคนก็น่าจะรู้กันอยู่แล้วว่าที่ผู้บัญชาการมาด้วยตัวเองมันหมายความว่ายังไง」

 

　

กำลังพูดถึงโปรโตสูทสินะ

 

ก็จริงว่าฉันเอามันไปใส่หนึ่งในห้าคันนี้ แต่…ทำไมเขาดูสนใจจังนะ

 

 

「ก็ไม่รู้นะว่าคิดอะไรอยู่ แต่ขอเตือนไว้เลยว่าหากคิดจะลองใช้งานสิ่งนั้นดูละก็ นายได้ตายแน่」

 

 

「โห ไม่ไหวหรอกครับของน่ากลัวแบบนั้น ที่ถามก็เพราะอยากรู้เฉยๆ」

 

　

 

ถ้างั้นก็แล้วไป

 

เพราะสิ่งนั้นมันคือความเกลียดชังที่มุ่งตรงมายังเหล่ามนุษยชาติ

 

ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาแตะต้องภัยพิบัติแบบนั้นได้เป็นอันขาด

 

 

 

「แต่ก็รู้สึกโล่งใจนะครับ ว่าในที่สุดพวกเราก็สามารถหาสถานที่ปลอดภัยจริงๆอยู่ได้สักที ถึงจะรู้สึกแปลกๆบ้างก็เถอะ」

 

「ฉันก็ใช้งานพวกนายหนักแล้วด้วยสิ พอไปถึงก็พักผ่อนกันให้เต็มที่ล่ะ」

 

「นั่นสินะ แต่ที่แน่ๆเรื่องของดาเทกาวะซัง ถึงคราวก่อนจะแพ้ไป แต่คราวนี้ผมไม่แพ้แน่」

 

「ไม่พ้นเรื่องพนันสิน้า」

 

「คุณเองก็ชอบเล่นเถอะ นอกจากนี้ผมต้องช่วยแก้แค้นให้กับคุณด้วยสิ」

 

　

ในขณะที่พวกเราพูดคุยกันไปเรื่อย ฉันก็เริ่มเห็นอาณานิคมที่ 1 อยู่อีกไม่ไกล

 

ฐานทัพแห่งใหม่ที่ล้อมไว้ด้วยบาเรียสีเหลือง

 

คำถามคือจากนี้พวกเราจะพัฒนามันต่อไปยังไงดีนะ

 

 

 

「……ไม่ว่าจะเห็นทีไรก็เหลือเชื่อจริงๆ」

 

เรื่องอาหารพวกเราคงจะวางใจได้ไปอีกสักพัก…หรือไม่ก็อาจจะไม่ต้องกังวลไปอีกเลยก็ได้เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นในอาณานิคม

 

ในมุมของการเลือกเป็นที่อยู่อาศัยถึงจะน่าขนลุกไปบ้างเพราะอดีตมันเคยเป็นจุดในการกักขังพวกมนุษย์เอาไว้ แต่ตอนนี้อะไรที่มันใช้ประโยชน์ได้ก็ต้องใช้ไปก่อน

 

 

「เอาล่ะ」

 

　

จากนี้ต้องไปหาที่เก็บโปรโตสูทอีก

 

….อย่างแรกคือต้องเก็บไว้ในจุดที่คนเข้าถึงยากที่สุด

 

ปิดผนึกไว้ในส่วนลึกที่คนอื่นนอกจากฉันไม่สามารถเข้าไปได้

 

 

「แต่แค่นั้นจะพอ――」

 

『ทุกคน หยุดรถก่อน!!!』

 

เสียงของบลูดังมาจากอินเตอร์คอมและนั่นทำให้พวกเราหยุดรถทันที

 

ฉันเกือบจะเสียการทรงตัวทันทีที่รถเบรก แถมหัวยังกระแทกอีกต่างหาก เจ็บชะมัด แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนมันเกิดอะไรขึ้นกันนะ

 

　

 

「บลู เกิดอะไรขึ้น!?」

 

『ดูข้างหน้าของพวกเรา』

 

「หือ……?」

 

　

หลังสิ้นเสียงเธอฉันก็เปิดประตูรถบรรทุกแล้วลงไปข้างล่างพร้อมกับรถเข็นที่ติดอยู่ตรงที่นั่งผู้โดยสารแต่แรก

 

เมื่อฝุ่นเริ่มจางหายไปจากลมที่พัดผ่าน ภาพตรงหน้าของพวกเราก็เริ่มชัดขึ้น ฉันสังเกตเห็นว่ามีร่างหนึ่งยืนขวางรถตรงหัวขบวนเอาไว้

 

 

「……ทำไมถึงมาที่นี่ล่ะ?」

 

　

ไรเดอร์หน้ากากสีดำชุดเกราะสีชมพู

 

ไรเดอร์ลึกลับที่ปรากฏตัวขึ้นและฆ่าล้างบางสัตว์ประหลาดที่อาณานิคมที่ 1

 

เหล่าสมาชิกกลุ่มต่อต้านที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ ก็พร้อมใจกับหยิบปืนขึ้นมาเตรียมป้องกันตัว

 

จากนั้นบลูที่สวมสูทขับเคลื่อนก็ลงไปเผชิญหน้ากับเขา….และอาจจะเป็นเพราะเขาช่วยฮินาตะคุงเอาไว้ บลูก็เลยไม่ได้ชี้อาวุธไปทางเขาเหมือนที่คนอื่นทำ

 

 

「……」

 

　

อัศวินดำจ้องมองมายังพวกเราทุกคนที่อยู่ตรงหน้าเขา

 

ในฐานะผู้นำกลุ่มแล้ว ฉันคงต้องเป็นตัวแทนในการติดต่อสื่อสารกับเขา

 

　

「ฉันคือผู้นำกลุ่มต่อต้าน เรมะ คาเนะซากิ ตอนนี้พวกเรากำลังขนย้ายอุปกรณ์สำคัญอยู่ ทางคุณมีจุดประสงค์อะไรถึงมาปรากฏตัวตรงหน้าพวกเรากัน?」

 

　

 

ฉันถามเขาไปแบบนั้น

 

แต่เอาจริงๆหากเขาต้องการฆ่าพวกเรา พวกเราคงตายไปนานแล้ว

 

ถึงบลูอาจจะยื้อเวลาได้สักพัก แต่สภาพจิตใจของเธอคงไม่มีทางต่อต้านผู้มีพระคุณที่ช่วยเหลือน้องสาวเธอได้

 

 

ทุกคนอยู่ในสภาพที่ตึงเครียดสุดๆ ทว่าเขากลับไม่ได้สนใจคำพูดของฉัน ก่อนจะชี้นิ้วไปหาชายคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากฉันนัก———เทรุฮาชิคุง

 

　

 

「แกเองสินะ?」

 

「ครับ?」

 

　

ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด

 

ในขณะที่ฉันกำลังจะถามเพื่อคลายความสงสัย อัศวินดำที่ควรจะอยู่ตรงหน้าฉันก็ได้หายไป———จากนั้นเสียง สวบ ที่รู้สึกไม่พึงประสงค์สุดๆก็ดังขึ้นมาจากข้างหลังของฉัน

 

 

「อะ เอ……เอ๋!?」

 

「ทะ เทรุฮาชิคุง……?」

 

　

อัศวินดำฆ่ามนุษย์

 

แม้จะเห็นภาพที่เกิดขึ้นฉันก็รู้สึกสับสนไม่ได้ ทำไมเขาถึงได้ทำสิ่งที่ตรงข้ามกับการกระทำครั้งก่อนของเขาล่ะ

 

 

『อึก!!』

 

　

บลูที่ตั้งสติได้เร็วกว่าใครก็รีบหยิบอาวุธขึ้นมาแล้วเข้าโจมตีทันที

 

อัศวินดำและชุดขับเคลื่อนของบลูได้ปะทะกัน สายลมกระโชกแรงไปทั่ว พวกเราที่อยู่ใกล้ๆถึงกับถูกพัดปลิวออกไป และเหมือนกับอัศวินดำจะรู้อยู่แล้วเขาถึงทำการป้องกันด้วยดาบของเขาอย่างง่ายดาย

 

ร่างของเทรุฮาชิคุงที่กลายเป็นโดนัท ถูกโยนทิ้งลงกับพื้น

 

 

「บาดแผลขนาดนั้น ไม่มีทางที่เขาจะ……」

 

　

รูขนาดเท่ากำปั้นอยู่ตรงกลางอก

 

ทำไม…ทำไมล่ะ

 

ทั้งที่ในใจแอบหวังว่าเขาจะอยู่ข้างพวกเราแท้ๆ แต่ทำไมกัน….

 

　

『ทำไมกันล่ะ ทั้งที่ฉันเชื่อใจแท้ๆ….!! ฉันไม่อยากจะสู้กับนายที่ช่วยฮารุเอาไว้เลยสักนิด แต่ว่านี่…..』

 

　

บลูถึงกับมือสั่นขณะพูด

 

ส่วนคนอื่นๆในตอนนี้ได้จดจำไปแล้วว่าอัศวินดำคือศัตรู แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างอัศวินดำยังคงจ้องมองศพที่เขาทิ้งลงไปที่พื้น

 

 

「อาโออิ สงบสติก่อน มันยังไม่จบ」

 

「……เอ๋?」

 

　

เขารู้จักชื่อของบลูได้ยังไง?!

 

แล้วไอ้ที่ยังไม่จบนี่หมายถึง?

 

　

 

「เรมะ นายเองก็ระวังตัวด้วย」

 

「พะ พูดอะไรของนาย สิ่งที่นายทำมันคือการฆ่าพวก———」

 

「ไอ้ตัวที่กลายเป็นโดนัทไปแล้วแต่ยังไม่ตายนี่คือพวกพ้องนายจริงเหรอ?」

 

　

พอฉันรีบหันไปดูร่างของเทรุฮาชิคุงซึ่งกลายเป็นโดนัทไปแล้วก็พบว่า ร่างของเขาที่ควรจะเป็นศพกลับขยับไปมาจนน่าขนลุก

 

 

ไม่นานนัก ชิ้นส่วนของก้อนเนื้อก็เริ่มมาปกปิดบาดแผลของเขาก่อนที่เขาจะลุกขึ้นยืนราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

　

 

「……อย่าบอกนะว่า」

 

　

 

สัตว์ประหลาดเหรอ?

 

ก็หมายความว่าพวกเราถูกหลอกน่ะสิ

 

มันแทรกซึมเข้ามาภายในกลุ่มของเราแถมยังแสร้งเป็นมนุษย์ได้อย่างแนบเนียน

 

แค่คิดถึงตอนที่คุยกับมันเมื่อกี้ฉันก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาแล้ว

 

 

「———อึก、กะ แก……ได้ยังไงกันวะ!!」

 

「เหอะๆ ก็ว่าแล้วเชียวว่ายังไงก็ต้องเป็นแก กลิตเตอร์」

 

　

มองไกลแล้วๆรูปร่างที่เปลี่ยนไปของมันก็คล้ายๆกับอัศวินดำไม่น้อย แต่ลักษณะและท่าทางการเคลื่อนไหวที่บิดเบี้ยวจนชวนให้ขนลุกนั้นไม่ใช่แน่นอน ตอนนี้มันจ้องมองไปยังอัศวินดำด้วยความอาฆาต

 

　

 

「ทำไมแกถึงรู้ได้……」

 

「พอดีว่าฉันรู้ถึงนิสัยและลักษณะการกระทำแบบสวะๆของแกดีน่ะสิ」

 

　

อัศวินดำหัวเราะเย้ยเทรุฮาชิคุงที่เปลี่ยนร่างไป

 

ในสถานการณ์นี้ชัดแล้วว่าใครคือฝ่ายถูก

 

ฉันส่งสัญญาณมือเพื่อให้ทุกคนหยุดเล็งปืนไปที่อัศวินดำก่อนจะถามกับเขา

 

 

 

「มันคือสัตว์ประหลาดจริงเหรอ?」

 

「อ้า ชื่อของมันคื กลิตเตอร์ สัตว์ประหลาดกินแสง พลังของมันคือการกลืนกินสิ่งที่เกี่ยวข้องกับแสง ไม่ว่าจะเป็นช่วงกลางวัน หรือแสงในดวงตาของเป้าหมาย」

 

　

สามารถกลืนกินแสงได้?! หากมีพลังแบบนั้นจริงความอันตรายคงจะอยู่ระดับ A ได้สบายๆ!!

 

ไม่ใช่แค่พวกเราคนเดียวที่ตกใจ

 

แต่เทรุฮาชิคุง…ไม่สิ กลิตเตอร์ก็ตกใจเหมือนกัน

 

 

「เป็นไปไม่ได้!! นี่แกรู้ถึงความสามารถของฉันได้ยังไงกัน?!? ทั้งที่ไม่มีใครนอกจากท่านโอเมก้าที่รู้แท้ๆ แล้วทำไม――」

 

「ฉันจำเป็นต้องบอกเรื่องนี้ให้ไอ้สวะที่กำลังจะตายฟังด้วยเหรอ?」

 

「……หา」

 

 

กลิตเตอร์ถอยไปเล็กน้อยเมื่อเห็นอัศวินดำก้าวเข้าไปหามัน ก่อนที่มันจะแผ่ความโกรธและเจตนาฆ่าออกมาอย่างชัดเจน

 

แต่ว่าทั้งที่สัมผัสได้ถึงขนาดนั้น ฉันกลับไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิดจนน่าแปลก

 

　

 

「……ชิ จังหวะนรกชิบ」

 

　

เขาหยุดเดิน ก่อนจะหันไปมองทางอาณานิคมที่ 1

 

ในจังหวะที่ฉันกำลังคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ก้อนลาวาสีแดงก็พุ่งเข้าโจมตีบาเรียของอาณานิคมที่ 1 จนควันกระจายไปทั่ว

 

ลาวาแบบนั้นมัน…..

　

　

 

『———ผู้บัญชาการ ตอนนี้ฐานทัพแห่งใหม่ของเราถูกโจมตีโดยสัตว์ประหลาดแม็กม่าค่ะ!!!』

 

「ว่ายังไงนะ!?」

 

『อากาเนะกับคิราระซังได้ออกไปรับมือแล้วค่ะ!! ดังนั้นช่วยให้คำแนะนำกับพวกเราทีค่ะว่าต้องทำยังไงต่อ!!!』

 

　

สัตว์ประหลาดแม็กม่า ตอนนี้เนี่ยนะ?!

 

กลิตเตอร์ที่ได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะออกมาราวกับเป็นแผนที่วางไว้แล้ว

 

 

「ฮ่ะ ฮ่าๆๆ !! เป็นไปตามแผน พวกแกจบสิ้นแล้ว!!」

 

「……อึก」

 

「ทั้งที่อยากจะฉีกพวกแกให้เป็นชิ้นๆแท้ๆ แต่ก็เอาเถอะไอ้สารเลวนี้  ทำกันได้นะ อย่างแกต้องโดน――」

 

　

 

『AVATAR　SKILL!!』

 

『VENOM　JAMMING』

 

　

 

「——ได้ยังไง!!?」

 

　

หลังเสียงขี้เล่นของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น ฉันก็เห็นอัศวินดำพุ่งไปกระชากคอของกลิตเตอร์เอาไว้แล้ว

 

เขาไม่ได้สนใจกลิตเตอร์ที่กำลังบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเอามือไปแนบหูข้างหนึ่งของเขาไว้

 

 

「เร็กส์ เธอช่วยไปหยุดโลกาไว้ก่อนได้ไหม? ถ้าฉันจัดการตรงนี้เสร็จแล้วจะรีบตามไป ——— เรมะ」

 

「มะ มีอะไรเหรอ!?」

 

　

ไหล่ของฉันถึงกับสะดุ้งเมื่อถูกเขาเรียกชื่อออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ

 

 

「ตอนนี้พวกพ้องของฉันกำลังมุ่งหน้าไปหยุดโลกา ฉันอยากจะให้นายติดต่อทั้งสองคนไว้ก่อนน่ะ」

 

「หา!? ขะ เข้าใจแล้ว….」

 

　

ดูเหมือนจะเป็นคนมีเหตุมีผลมากกว่าที่ฉันคิดไว้

 

ถึงจะแอบสยองนิดหน่อยเมื่อเห็นทางของเขาที่เหมือนกับปีศาจตอนรับมือกับสัตว์ประหลาด แต่หากเป็นพวกพ้องแล้วเขาคงคิดอะไรหลายๆอย่างในหัวพอสมควร

 

 

『ผู้บัญชาการ!! ตอนนี้มีดาบขนาดใหญ่พุ่งตรงมาทางพวกเราค่ะ!!?』

 

『อากาเนะ!! มีคนอยู่ตรงนั้นด้วย!! แบบนี้จะบ่แย่แล้วเหรอ??!』

 

「เดี๋ยวก่อนพวกเธอ อย่าโจมตีนะ!! นั่นเป็นกำลังเสริม!!」

 

　

ฉันบอกกับเรดที่พูดออกมาด้วยความตื่นตระหนก และเยลโล่ที่อยู่ดีๆก็พูดภาษาคันไซออกมาว่าคนที่ตรงไปหาพวกเธอคือพันธมิตร

 

หลังยืนยันได้แล้วว่าติดต่อเสร็จสิ้น อัศวินดำก็หันไปหากลิตเตอร์ที่ยังคงบิดตัวไปมาด้วยความเจ็บปวด

　

 

「งั้นต่อไปก็แก」

 

「อึก อั๊กกกกก!!?」

 

「น่าเสียดายเนอะ แผนที่แกวางไว้มันล่มว่ะ」

 

　

 

『AVATAR　FINISH!!』

 

　

 

「ไอ้ ปีศาจ……」

 

「สิ่งที่ฉันทำมันกระจอกไปเลยหากเทียบกับสิ่งที่แกกำลังคิดจะทำ」

 

　

แสงสีชมพูไหลออกมาจากเข็มขัดและไปรวมตรงขาขวาของเขา

 

จากนั้นเขาก็โยนกลิตเตอร์ขึ้นไปบนฟ้าในขณะที่มันพยายามโบกมือไปมาอย่างบ้าคลั่งราวกับจะทำอะไรสักอย่าง ก่อนจะร้องออกมาอย่างสิ้นหวัง

 

　

 

「ทำไมถึงพรากแสง―――」

 

「แกไม่มีวันขโมยแสงสว่างของโลกนี้ไปได้หรอก」

 

　

 

『VENOM　SMASH!!』

 

　

ลูกเตะของอัศวินดำได้พุ่งเข้าปะทะกับยอดหน้าของกลิตเตอร์จนเกิดการระเบิดขึ้นในอากาศ

 

ร่างของมันหายไปอย่างไร้ร่องรอย เมื่ออัศวินดำร่อนลงมาถึงพื้นเขาก็ถอนหายใจก่อนจะปัดควันออกจากตัว

 

　

 

「เอาละ ต่อไปก็…」

 

　

ต่อไป?! ฉันเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าเขาจะบอกว่ามีสัตว์ประหลาดตัวอื่นแฝงตัวอยู่อีก แต่เขากลับหันมาหาฉันแทน

 

คงไม่ได้สงสัยฉันด้วยใช่ไหม?

 

 

「ขอเข้าประเด็กเลยนะ เรมะ ช่วยเอาโปรโตสูทมาให้ฉันที」

 

「……วะ ว่ายังไงนะ!?」

 

　

เสียงของฉันถึงกับหลงเมื่อได้ยินคำขอที่เกินคาด

 

โปรโตสูท สูทแห่งความตาย

 

ไม่มีทางที่คนปกติจะมาขออะไรกันแบบนี้

 

　

 

「ทำไมนายถึงต้องการสิ่งนั้นกันล่ะ……!」

 

「มันจำเป็นสำหรับการฆ่าสัตว์ประหลาดนั่น」

 

「อย่าจะดีกว่า!! ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่านายเป็นใคร แต่สูทนั่นมันคือสูทที่กลืนกินผู้คน」

 

「……」

 

　

เขาเดินตรงไปยังรถคันหนึ่งโดยไม่ได้สนใจเสียงของฉัน

 

และเบื้องหน้าของเขา———ใช่แล้วมันคือคันที่เก็บโปรโตสูทเอาไว้

 

 

「ไม่ว่าจะโลกใบไหนเธอก็เรียกหาฉันเสมอเลยสินะ โปรโต」

 

「……หา?」

 

　

ฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดเลยสักนิด แต่ก่อนที่ฉันจะได้ถามอะไร เขาก็ถอดหัวเข็มขัดออกจากเอว

 

การแปลงร่างถูกยกเลิก ก่อนจะปรากฏร่างของเด็กหนุ่มผมสีดำและจังหวะเดียวกันหัวเข็มขัดที่ถูกปลดออกไปก็กลายร่างเป็นเด็กสาวคนหนึ่งที่ส่องแสงจ้าออกมา

 

ทุกคนที่เห็นแบบนั้นถึงกับตกใจจนพูดอะไรไม่ออก เพราะหน้าตาของพวกเขาเหมือนกับมนุษย์ทั่วไป

 

 

「มะ มนุษย์เหรอ?」

 

「แถมยังเป็นแค่เด็กอยู่เลย!!」

 

「แล้วอีกคนที่โผล่มานั่นอะไรน่ะ!?」

 

　

ไม่ว่ารอบข้างจะวุ่นวายสักแค่ไหน เขาก็ไม่ได้สนใจ สายตาของเขาตอนนี้จับจ้องไปยังตู้ที่เก็บโปรโตเซโร่เอาไว้

 

การกระทำของเขาทำให้เด็กสาวที่โผล่ออกมาตกใจไม่แพ้กัน

 

จากนั้นเธอก็เดินไปจับไหล่ของเขาเอาไว้แล้วเขย่าไปมา

 

 

「เดี๋ยวก่อนสิๆ?!? จะดีเหรอที่เผยตัวตนจริงเร็วขนาดนี้?! ไหนคัตสึมิคุงบอกว่าจะเผยตัวจริงหลังจบเรื่องไง?!」

 

「ขอโทษทีนะ แต่ฉันคงต้องรีบไปแล้ว」

 

「หา!?」

 

　

เขาไม่ได้สนใจคำถามทั้งหลายที่ถาโถมเข้าไป แล้วตรงไปสัมผัสกับตู้นั้น

 

…ทำแบบนั้นไม่ได้นะ!! สมองของฉันตอนนี้มันตามอะไรไม่ทันแล้ว แต่หากเขาทำลายผนึกนั้นลง ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือมิตรก็แย่แน่นอน

 

ในจังหวะที่ฉันกำลังจะส่งเสียงบอกให้เขาหยุด ตู้ที่เก็บโปรโตเซโร่เอาไว้ก็เกิดการระเบิดขึ้นจากภายใน

 

 

「อะไรกัน!?」

 

สิ่งที่ปรากฏออกมาจากข้างในนั้นคือใบมีดสีเงินรูปจันทร์เสี้ยวที่สร้างมาจากเส้นด้ายสีเงิน

　

 

ใบมีดพวกนั้นเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อทำลายปืนทั้งหมดที่คนของฉันถือเอาไว้

 

ปืนที่ถูกตัดครึ่งร่วงลงกับพื้นจนหมดสิ้น แต่ก็ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ

 

 

『ผู้บัญชาการ นี่มันอะไรกัน!?』

 

「ทุกคนอย่าขยับ!! แล้วก็อย่าชี้อาวุธอะไรใส่เขาด้วย!!」

 

　

ฉันรีบสั่งทุกคนให้หยุดทำอะไรโง่ๆ แต่ก็ไม่รู้หรอกว่ามันคือคำตอบที่ถูกต้องไหม

 

บลูที่ถูกฟันอาวุธในมือทิ้งไปก็สับสนไม่แพ้ฉัน

 

 

「เป็นไปได้ด้วยเหรอ……」

 

　

แกนพลังงานกำลังปกป้องเขา?

 

แกนพลังงานที่ควรจะเป็นศัตรูกับมนุษยชาติ กลับให้ความสำคัญกับเด็กหนุ่มคนนี้เหนือสิ่งใด

 

ความจริงนี้มันลบล้างสิ่งที่ฉันคิดมาโดยตลอดจนหมดสิ้น

 

 

「ขอโทษที่ให้รอนาน」

 

　

เส้นด้ายสีเงินได้กลับไปหาเด็กหนุ่มตรงหน้าราวกับอยากจะต้อนรับเขา

 

รังไหมเส้นด้านที่เคยถูกพันอยู่รอบแกนพลังงานได้คลายออก ก่อนที่มันจะตรงเข้าไปอยู่ตรงแขนซ้ายของเด็กหนุ่มที่ยื่นออกมา―――มันกลายเป็นอุปกรณ์แปลงร่างไปแล้ว

 

『ARE YOU READY!!?』

　

 

「ขอโทษที่เจอกันปุ๊บก็ต้องให้ลุยเลยนะ คู่หู」

　

 

『NO ONE CAN STOP ME!!』

　

 

　

เขาเปิดการใช้งานอุปกรณ์แปลงร่างทันทีราวกับรู้อยู่แล้วว่าต้องทำยังไง

 

แสงสว่างส่องออกมาจากอุปกรณ์แปลงร่างและปกคลุมร่างของเขาเอาไว้ เส้นด้านสีเงินนับหมื่นเส้นล้มตัวเขาจนกลายเป็นเหมือนรังไหม

 

 

『SLASH!!』

　

 

『CRASH!!』

　

 

『DESTRUCTION!!』

　

เสียงของเด็กสาวดังขึ้น จากนั้นรังไหมก็ถูกฉีกกระชากออกมาจนเห็นร่างที่อยู่ข้างใน

 

มันแตกต่างจากโปรโตเซโร่ที่ฉันรู้จัก

 

　

 

『CHANGE』

 

『TYPE“X”!!』

　

สูทสีดำที่ติดเกราะสีเงินเอาไว้

 

ดวงตาสีแดงทั้งสองส่องประกายออกมา

 

กรงเล็บอันแหลมคมปรากฏขึ้นตรงแขนทั้งสองข้าง

 

ผ้าคันคอสีเงินกำลังโบกพัดอยู่ตรงคอของเขา

 

แม้ว่าจะยังเหลือร่องรอยของโปรโตเซโร่ที่ฉันรู้จักบางส่วน แต่บัดนี้มันได้ถือกำเนิดใหม่ไปเป็นโปรโตเอ็กซ์เสียแล้ว

 

　

 

「……เอาละ ลุยกันเลย」

 

　

ไม่มีวี่แว่วของความเจ็บปวดใดๆเกิดขึ้นกับเขา

 

ไม่จำเป็นต้องสงสัยอะไรอีกแล้ว

 

เขาคือคนที่เหมาะสมที่สุดสำหรับโปรโตเซโร่

 

 

「ฮิลด้า ฝากเธออธิบายที่เหลือให้ทุกคนฟังทีได้ไหม?」

 

「……เห้อ ช่วยไม่ได้สินะ ที่เหลือฉันจัดการเองนายรีบไปเถอะ」

 

「ขอบคุณ」

 

　

ว่าแล้วเขาก็พุ่งหายไปทันที

 

ความเร็วในการเคลื่อนที่ของเขาทั้งทำให้ฝุ่นฟุ้งไปทั่ว ความเร็วที่เหมือนกับดาวตกนี้มีปลายทางอยู่ตรงที่สัตว์ประหลาดแม็กม่าอยู่เป็นแน่

 

 

「……เขาเป็นใครกันแน่นะ」

 

「คนคนนั้นรู้จักชื่อของฉัน」

 

　

บลูที่โผล่ออกมาจากสูทขับเคลื่อน ได้จับจ้องไปยังทิศทางเดียวกับฉันแล้วพูดออกมา

 

ทั้งที่ไม่ใช่เวลาจะมาโล่งใจแท้ๆ

 

เพราะเรดกับเยลโล่กำลังรับมือกับสัตว์ประหลาดแม็กม่า แต่ทำไมกันนะ พอรู้ว่าเขากำลังจะมุ่งตรงไปที่แห่งนั้นความรู้สึกสบายใจก็ก่อตัวขึ้นในใจของฉัน

 

 

「คัตสึมิคุงก็ไปแล้ว พวกเราก็ไปกันบ้างเถอะ!」

 

「อะ อ้า…ว่าแต่เดี๋ยวก่อน นี่เธอเป็นใครกันแน่เนี้ย!!」

 

　

ฉันอดพูดไม่ได้เมื่อเห็นเด็กสาวลึกลับขึ้นไปนั่งรออยู่บนรถแล้ว

 

เธอที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมาแล้วตอบคำถามฉันอย่างตรงไปตรงมา

 

 

「ฉันก็เป็นแกนพลังงานแบบที่นายรู้จักนั่นแหละ ถึงมีอยู่ในรูปร่างของมนุษย์ก็เถอะ」

 

「ถ้างั้นเขาก็…」

 

「ไม่หรอก มนุษย์แท้ๆเลยจ้า」

 

　

เธอชี้นิ้วไปยังทิศทางที่เขามุ่งตรงไปแล้วยิ้มออกมาอย่างมั่นใจ

 

 

「ถึงจะแอบน่าสงสารนิดหน่อย เพราะตัวเขาที่เป็นแบบนั้นดันไปกระตุ้นความสนใจของสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในกาแล็กซี่ซะได้ เฮ้อ」

 

　

เธอพูดแล้วถอนหายใจออกมา

 

เมื่อฉันได้ยินคำพูดของเธออ  ฉันก็มองไปยังทิศทางที่เขามุ่งไป

 

มนุษย์โลก

 

แล้วทำไมเขาถึงสามารถใช้โปรโตเซโร่ได้กันล่ะ

 

นอกจากนี้ความรู้และประสบการณ์ที่เขามีในการต่อสู้นี้เขาไปได้มันมาจากไหนกันด้วยอายุเพียงแค่นี้

 

***

อธิบายท้ายตอน

 

 

・ในเส้นเวลาเดิม กลิตเตอร์ได้ฆ่าล้างทุกคนที่มาด้วยและเข้าไปปลดผนึกโปรโตเซโร่ได้สำเร็จ ทว่ามันก็ถูกโปรโตเซโร่ฉีกเป็นชิ้นๆโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้

 

・โปรโตเซโร่ในโลกนี้เมื่อตระหนักได้แล้วว่าคงไม่มีใครที่จะเหมาะสมกับตนจึงได้เลือกทำลายตัวเองทิ้งหลังสังหารกลิตเตอร์เสร็จ

 

【ร่างใหม่】TYPE“X”

 

ไรเดอร์สีเงินที่พัฒนาตัวเองมาจากโปรโตเซโร่ที่เก็บข้อมูลต่อสู้กับสัตว์ประหลาดแมงมุมมาพัฒนาร่างตัวเอง

 

แม้ว่าจะมีความดุดันมากกว่าโปรโตเซโร่รุ่นแรก แต่สุดท้ายมันก็เป็นแค่สิ่งที่โปรโตทำด้วยตัวเองเพียงผู้เดียว ดังนั้นหากให้เทียบกับโปรโตวันที่สร้างขึ้นมาเพื่อคัตสึมิโดยเฉพาะแล้วอาจจะด้อยกว่าระดับหนึ่ง

　

—จบ—

ไม่ว่าจะโลกไหนกลิตเตอร์ก็เป็นกระสอบทรายให้อัศวินดำกระทืบ

TYPE X พร้อมลุย ตอนหน้าคงได้เห็นมุมของเรดกับเร็กส์ที่เจอกันตรงๆเป็นครั้งแรก

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code