อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 130 โลกคู่ขนาน 7

 

ฉันลำดับแห่งดวงดาราที่ 10 RED X ผู้เข้าต่อสู้กับอัศวินดำและพ่ายแพ้ในที่สุด

 

 

ฉันเป็นเพียงแค่ผู้ข้ามมิติ ไม่ใช่คนของจักรวาลนี้…แม้ฉันจะต้องตายลงก็คงไม่มีใครมาสนใจ

 

ฉันอยากจะจบชีวิตตัวเองที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศกเหลือเกิน

 

 

แม้จะไม่สามารถกลับไปพบหน้าอาโออิกับคิราระได้ แต่อย่างน้อยตัวฉันที่ฆ่าและทำลายล้างสิ่งมีชีวิตไปมากมายก็ควรได้รับจุดจบเสียที

　

ทว่าเขาก็ได้เพิกเฉยความปรารถนาของฉันและเดินเข้ามาหาฉัน

 

　

คัตสึมิ โฮมุระเด็กหนุ่มที่ไม่ปรากฏอยู่ในโลกของฉัน ทว่าเขาก็หยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้ฉันอย่างจริงใจ

　

จับมือฉันไว้สิ…..

 

การล่อลวงอันแสนหอมหวานที่เขาหยิบยื่นมาให้ ตัวฉันที่กำลังจะตอบรับก็ได้ถูกวังวนปริศนาดูดกลืนเข้าไปจนหมดสติ

 

 

พอได้สิอีกครั้งภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนไป ภาพที่ฉันไม่คิดว่าจะได้เห็นอีก

 

เมืองที่ถูกทำลาย เศษซากของอารยธรรมที่ล่มสลาย

 

ไม่มีทางที่ฉันจะลืมเลือนมันไปจากหัวใจได้ ภาพของสถานที่ที่ถูกทำลายโดยพวกสัตว์ประหลาด

 

ต้องเป็นฝีมือของลำดับที่ 2 แน่นอน

 

เขาลากฉันมายังอีกจักรวาลหนึ่งเหมือนที่เคยทำเมื่อก่อน

 

 

　

พอตั้งสติได้ฉันก็เริ่มทำในสิ่งที่ควรทำอย่างรวดเร็ว

 

ขั้นแรก ซ่อมแซมอุปกรณ์ที่ถูกอัศวินดำทำลายไปให้กลับมาอยู่ในสภาพพอจะใช้งานได้ในระดับต่ำสุด จากนั้นก็ค้นหาคัตสึมิ โฮมุระที่น่าจะมาโลกนี้พร้อมกับฉัน

 

ในขณะที่กำลังจะหมดสติ ฉันเห็นว่าอุปกรณ์แปลงร่างของเขาทั้งสองถูกปลดออกและทิ้งเอาไว้ในโลกก่อน ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจว่าจำเป็นต้องรวมกลุ่มกับเขาโดยเร็วที่สุด

 

ทว่าฉันกลับไม่ต้องพยายามอะไรมากมายเลย

 

อาณานิคมแรก

 

เขาได้ทำการบุกโจมตีฐานที่มั่นซึ่งมีสัตว์ประหลาดรอยยิ้มที่แสนน่าเกลียดนั่นอยู่

 

 

『……』

 

　

หนึ่งในฝันร้ายของฉัน

 

เขาเอาชนะมันได้สำเร็จ

 

ฝันร้ายที่ฉันไม่สามารถช่วยเหลือชีวิตจำนวนมากได้ ฝันร้ายที่ฉันยังเสียใจมาจนถึงตอนนี้

 

　

 

『……งั้นฉันก็ต้องทำอะไรบ้างเหมือนกัน』

 

　

นอกเหนือจากอาณานิคมที่ 1 แล้ว เรื่องในครั้งนี้ยังมีกรณีของพวกสัตว์ประหลาดจากอาณานิคมที่ 2 ซึ่งตามมาสมทบด้วย

 

ฉันจะปล่อยให้พวกมันไปขวางเขาไม่ได้เด็ดขาด

 

ว่าแล้วฉันก็ใช้ดาบใหญ่ที่พาดเอาไว้บนไหล่ฆ่าพวกสัตว์ประหลาดที่บุกเข้ามาทั้งหมด

 

 

　

 

「———นั่นก็คือเรื่องราวก่อนที่ฉันจะมาเจอกับนาย」

 

「……ก็สงสัยอยู่ว่าเธอหายไปไหนมา」

 

　

คัตสึมิ โฮมุระ ตอนนี้พวกเราได้เดินทางไปยังฐานที่พักของเขาโดยมีฮิลด้าซึ่งหมดสติไปนอนบนโซฟา

 

เขาพยักหน้าให้กับเรื่องราวของฉันในขณะที่นั่งฟังอยู่บนเก้าอี้ โดยมีแสงไฟจากอุปกรณ์พิเศษของฮิลด้าส่องไปทั่วห้อง

 

 

 

「ตอนนี้อาการเธอเป็นยังไงบ้าง?」

 

「สภาพตอนนี้คงไม่น่าจะหาแขนเทียมมาทดแทนได้ ดังนั้นคงต้องลุยแบบแขนข้างเดียวนี่แหละ」

 

 

ก่อนจะไปยังจักรวาลของเขา ฉันได้ยกแขนให้กับพวกสัตว์ประหลาดมันไปแล้ว

 

 

 

ตอนนี้ไม่มีทรัพยากรพอจะทำแขนเทียมใหม่ด้วย ดังนั้นก็เลยจำเป็นต้องลุยแบบแขนเดียวไปก่อน

 

　

 

「……ขอโทษนะ」

 

「ไม่จำเป็นหรอก มันเป็นสิ่งที่ฉันเริ่มเอง ไม่ใช่ความผิดของนายเลย」

 

　

เลยจะนิสัยดีไปไหนเนี้ย

 

ทั้งที่การต่อสู้ของเขาโหดร้ายและรุนแรง

 

แต่นิสัยจริงๆกลับสุภาพเรียบร้อยสุดๆ

 

 

「แล้วยัยนั่นล่ะ……」

 

「หือ?」

 

「เกิดอะไรขึ้นกับฮิลด้าเหรอ?」

 

「……」

 

　

ฉันหันไปดูสิ่งที่กำลังนอนหมดสภาพอยู่ตรงโซฟา คัตสึมิที่เห็นก็เกาแก้มแบบลำบากใจ

 

ร่างกายของฮิลด้าที่นอนอยู่ตรงโซฟากำลังส่องแสง 5 สีออกมาพร้อมกับใบหน้าที่แดงเหมือนเป็นไข้

 

 

「เธอเป็นแบบนี้หลังฉันใช้เธอต่อสู้น่ะ…บางทีอาจจะเป็นความผิดของฉันเอง」

 

「นายไปทำอิท่าไหนกัน?」

 

「ฉันคงจะเล่นแรงไปหน่อยน่ะก็เลยทำให้ยัยนั่นหมดแรง」

 

「นายจะบอกว่าสูทเสริมพลังหมดสภาพไปเพราะตามการเคลื่อนไหวของนายไม่ได้เนี่ยนะ?」

 

　

ก่อนที่เขาจะมาที่นี่เขาใช้อุปกรณ์แปลงร่างของตัวเองเหมือนเป็นปกติ

 

ว่าแต่ทั้งสองคนไปทำยังไงให้มาสู้ด้วยกันได้ล่ะ

 

 

「ฟุฟุฟุ ไม่ใช่ความผิดของคัตสึมิคุงหรอก」

 

　

ระหว่างที่คุยกัน ฮิลด้าที่นอนอยู่ตรงโซฟาก็ลืมตาตื่นขึ้นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด

 

「ทั้งหมดมันก็แค่ฉันตามพลังของนายไม่ทันเท่านั้นเอง แต่ไม่เป็นไรหรอก ครั้งหน้าฉันจะพยายามให้มากกว่า…อึก…!!」

 

「หือ?　ฮิลด้า?」

 

　

อยู่ดีๆฮิลด้าก็เกิดอาการสั่นไปทั้งตัว ก่อนจะชักกระตุกไปมา

 

　

 

「———อึก หัวใจฉัน!!? อะไรกัน ความรู้สึกที่แทบจะขาดใจนี้!!」

 

「ยะ อยู่ดีๆก็เป็นอะไรของเธอน่ะ?」

 

「คัตสึมิคุง!!」

 

　

ใบหน้าของเธอแดงไปหมด แต่เธอก็ฝืนลุกขึ้นแล้วตรงไปคว้าไหล่ของคัตสึมิ

 

 

「ช่วยทำร้ายฉันที ตอนนี้เลย!!!」

 

「หา?」

 

　

ยัยนี่พูดบ้าอะไรกัน

 

คัตสึมิคุงที่ได้ยินก็อึ้งไม่ต่างกับฉัน

 

「ยัยสูทกระจอก ยัยของใช้การไม่ได้ ยัยคนงี่เง่า….ช่วยดูถูกฉันด้วยคำพูดที่แสนเจ็บปวดของนายซะ!!」

 

「พูดบ้าอะไรฟะ ไปนอนไป๊」

 

　

เขาผลักฮิลด้ากลับไปก่อนจะจับเธอนอนบนโซฟาแล้วห่มผ้าห่มให้

 

　

 

「ฉันจะไปด่าเธอทำไม ในเมื่อมันเป็นความผิดของฉันเอง」

 

「ตะ แต่ว่าเราเป็นศัตรูกันนะ」

 

「อย่างน้อยในโลกใบนี้ เราก็คือพวกพ้องน่า」

 

　

เขาทำการบิดผ้าชุบน้ำให้หมาดก่อนจะเอาไปวางบนหน้าผากของเธอ

 

 

ฮิลด้าที่ถูกผ้าโปะลงไปก็ส่งเสียงร้องออกมาว่า เย็นอ่ะ พอเขาได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มออกมา ก่อนจะลากเก้าอี้ไปนั่งอยู่ใกล้ๆเธอ

 

　

 

「ยังไงฉันก็ยังต้องพึ่งพาเธอน่า」

 

「…ไม่จำเป็นต้องมาถามหรอก ยังไงฉันก็เป็นแค่เครื่องมือ」

 

「——ฉันไม่เคยคิดเลยสักนิดว่าโปรโต ชิโระ หรือแม้แต่เธอจะเป็นเพียงเครื่องมือในการแปลงร่างเฉยๆ」

 

「……」

 

「ฉันต้อการเธอนะ ฮิลด้า」

 

　

พอได้มาเป็นคนมองอยู่นอกฉากแล้ว ทำไมเหมือนฉันกำลังดูละครรักกันล่ะ

 

จะว่าไปก็ไม่ได้ดูละครมาเกือบร้อยปีแล้วสิ

 

 

「หากเธอมีเวลาว่างมาทำตัวคิดลบแบบนี้ก็นอนพักต่อเถอะ」

 

「……อื้อ」

 

　

ว่าแล้วฮิลด้าก็หลับตาลงหลังเขาไปห่มผ้าห่มให้

 

เมื่อลมหายใจของเธอเริ่มเปลี่ยนไปเหมือนเป็นสัญญาณว่าหลับไปแล้ว คัตสึมิก็หันมาหาฉัน

 

เพียงแค่เห็นสายตาของเขาฉันก็เข้าใจทันทีว่าเขาต้องการจะถามเรื่องที่จริงจัง

 

 

「ก่อนอื่นของถามเรื่องของเธอหน่อยได้ไหม?」

 

「……อ้า」

 

　

พวกเราคงต้องได้คุยกันจริงๆจังๆเสียที

 

ยังไงก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องปิดบังอีกแล้ว

 

หากโลกใบนี้กำลังดำเนินไปตามที่ฉันรู้ ฉันก็จำเป็นต้องบอกเรื่องสำคัญหลายๆอย่างกับเขา

 

　

 

「ตัวฉันคืออากาเนะ อาราซากะที่มาจากอีกจักรวาลหนึ่ง」

 

　

ฉันเริ่มเล่าถึงจักรวาลที่ฉันเคยอยู่

 

ชะตากรรมของโลกหลังถูกพวกสัตว์ประหลาดรุกราน

 

ในจักรวาลนั้น คัตสึมิ โฮมุระไม่ใช่คนสวมสูทอัศวินดำ

 

หลังได้ฟังคำอธิบายคร่าวๆเสร็จ เขาก็กอดอกคิด

 

 

　

 

「……เธอคงผ่านอะไรมาเยอะเลยสินะ」

 

「ไม่ต้องคิดมากหรอก มันไม่ใช่เรื่องของนายสักหน่อย」

 

　

ฉันไม่ได้พูดเพื่อต้องการความเห็นใจ แต่มันเป็นเรื่องราวที่จำเป็นสำหรับเรื่องที่จะเล่าต่อจากนี้

 

ดังนั้นไม่ต้องทำหน้าเศร้าหรอก

 

 

「นอกจากนี้ฉันก็อยากจะให้นายเรียกฉันว่าเร็กซ์(Red+X=Rex)ด้วย」

 

「?」

 

「ยังไงในโลกใบนี้ก็มีอากาเนะอยู่นะ…แถมฉันไม่ค่อยชินกับการถูกเรียกด้วยชื่อนั้นด้วยสิ」

 

「……เข้าใจแล้ว」

 

　

บอกตามตรงพอได้ยินคนเรียกฉันว่าอากาเนะ หัวใจของฉันมันสั่นไปหมดเลย

 

เนื่องจากมันไม่ค่อยดีต่อหัวใจ แถมฉันก็เป็นแค่คนชั่วที่ใช้ชีวิตด้วยโค้ดเนมอย่าง RED X มานานมาก

 

 

「เรื่องราวของโลกฉันคงไม่มีวันหวนคืนได้ แต่โลกใบนี้มันต่างออกไป」

 

「เป็นไปได้หรือเปล่าว่าที่จริงแล้วนี่คือโลกที่เธอเคยอยู่มาก่อนแต่เป็นคนละช่วงเวลา?」

 

「เรื่องนั้นฉันก็ตอบนายไม่ได้หรอก แต่อย่างน้อยแม้ชะตากรรมของโลกใบนี้จะเปลี่ยนไปก็คงไม่ส่งผลกระทบอะไรกับฉันตอนนี้หรอก」

 

「……ถ้าเธอว่าอย่างงั้นก็คงจริง」

 

　

แม้จะเป็นโลกในอดีตที่ฉันเคยอยู่ แต่มันก็ไม่ใช่โลกในช่วงเวลาของฉันอีกแล้ว

 

ว่ากันตามตรงฉันก็ไม่ได้เข้าใจทฤษฎีห้วงมิติอะไรละเอียดหรอก ถ้าให้ฉันเดาก็คงจะเรียกว่าเป็นรูททางแยกละมั้ง

 

 

 

「สิ่งที่สำคัญซึ่งนายทำให้กับโลกนี้ก็คือการพิชิตอาณานิคมที่ 1 นี่แหละ」

 

「……ฉันคงไม่ได้พลาดอะไรไปใช่ไหม?」

 

「ไม่หรอก มันดีสุดๆ ดีจนเหลือเชื่อเลยด้วยซ้ำ」

 

　

ผลลัพธ์ของมันดีกว่าในช่วงเวลาของฉันมาก

 

 

「เดิมที พวกเราในโลกนี้ก็ตั้งใจจะโจมตีอาณานิคมที่ 1 ในวันนี้แหละ」

 

「……พวกอากาเนะน่ะเหรอ」

 

「อ้า ยัยพวกโง่เง่าที่ออกไปต่อสู้ทั้งที่สูทซึ่งตัวเองใช้งานอยู่ไม่สมบูรณ์ แม้สุดท้ายจะสามารถยึดอาณานิคมที่ 1 ได้สำเร็จ แต่มันก็มีราคาที่ต้องจ่ายค่อนข้างสูง」

 

「……」

 

　

เขาขมวดคิ้วเมื่อได้ยินฉันพูดว่าค่อนข้างสูง

 

ก็เหมือนกับที่เขาคิดเอาไว้นั่นแหละ

 

 

 

ตัวประกันเกินครึ่งถูกฆ่าตายเพราะสัตว์ประหลาด ส่วนที่เหลือก็กลายเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้อีก

 

และยิ่งไปกว่านั้น———

 

 

 

『พะ พี่ สาว ค ะ』

 

『ฮา…รุ…ทำไมมันต้องมาจบแบบนี้…..ทั้งที่ในที่สุดพวกเราก็ได้เจอกันแล้วแท้ๆ…』

 

『ฆ่า……หนู……เถอะ』

 

 

อาโออิทำการฆ่าน้องสาวของเธอที่กลายเป็นสัตว์ประหลาดด้วยมือของเธอเอง

 

 

หลังจากนั้นเธอก็เสียสติและออกไปกวาดล้างพวกสัตว์ประหลาดด้วยความโกรธแค้นจนพวกกำลังเสริมจากอาณานิคมที่ 2 ถูกกำจัดจนหมด

 

ในแง่ของผลลัพธ์แล้ว พวกเราสามารถกำจัดผู้นำของอาณานิคมท่ 1 ได้ ซึ่งรู้จักกันในชื่อของสไมล์ลี่ นอกจากนี้ก็ยังสามารถขับไล่พวกที่มาจากอาณานิคมที่ 2 ได้อีก

 

ทว่ามันก็มีราคาที่ต้องจ่ายสูงเหลือเกิน

 

 

「พวกเราไม่ควรจะให้ในโลกนี้ออกไปต่อสู้เลย」

 

「……ที่เธอพูดหมายความว่ายังไง?」

 

「อุปกรณ์ในการต่อสู้กับพวกสัตว์ประหลาดที่ เรมะ คาเนะซากิสร้างขึ้นในโลกนี้ไม่ใช่ของที่สมบูณ์เมื่อเทียบกับของที่โลกนายใช้ ทว่าหากปลดลิมิตเตอร์มันออกก็อีกเรื่องหนึ่ง」

 

「ฟังดูไม่ใช่ของที่น่าใช้เลยนะ?」

 

「มันจะทำการมอบพลังมหาศาลให้ชั่วครู่หนึ่งโดยแลกกับพลังชีวิตของผู้ใช้」

 

　

ในโลกของคัตสึมิ จัสติสสูทที่เรมะ คาเนะซากิสร้างขึ้นคาปาฏิหาริย์ที่ผสมผสานพลังของมนุษย์และแกนพลังงานเข้าด้วยกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ

 

ทว่าโลกใบนี้เขาไม่มีเวลามากพอจะทำแบบนั้นได้ แม้จะยังไม่เสร็จสมบูรณ์เขาก็จำเป็นต้องนำมันออกไปใช้งานแล้ว

 

ทั้งไม่เสถียร ความปลอดภัยก็ต่ำ

 

ไม่ว่าเรมะ คาเนะซากิจะพยายามแก้ไขในจุดนี้ยังไง หากผู้ใช้งานต้องการก็สามารถปลดลิมิตมันเองได้อยู่ดี

 

 

 

「ก็หมายความว่าพวกเราต้องฆ่าพวกสัตว์ประหลาดบนโลกนี้ทั้งหมดแทนพวกเธอ」

 

「…นายไม่ลังเลหน่อยเหรอ ทั้งที่ควรจะคิดเรื่องกลับโลกของตัวเองแท้ๆ……」

 

　

เขาพูดออกมาอย่างไม่ลังเลเลยสักนิด

 

แถมยังตั้งใจจะไม่ให้พวกฉันบนโลกนี้ออกไปต่อสู้จริงอีก…

 

 

「ฉันไม่รู้วิธีกลับไปโลกของตัวเองหรอก แต่การที่ฉันถูกลากมายังโลกใบนี้ด้วยก็หมายความว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะให้ฉันมาฆ่าพวกมันไม่ใช่หรือไง?」

 

「เรื่องนั้น…มันก็จริง」

 

「ดังนั้นฉันก็จะสู้ และนอกจากนี้―――」

 

　

เขามองลงไปยังฝ่ามือของตัวเองก่อนพูดต่อ

 

　

 

「แม้จะเป็นโลกใบอื่น แต่ฉันก็ไม่มีวันทิ้งพวกอากาเนะลงได้หรอก」

 

「……ขอบคุณนะ」

 

　

ฉันอยากจะให้นายมีตัวตนอยู่ในโลกของฉันจริงๆ

 

ฉันยิ้มอย่างขมขื่นออกมาขณะคิดเรื่องนี้

 

 

 

「ถ้างั้นเรามาคุยเรื่องที่กำลังจะเกิดต่อจากนี้เลยดีไหม　?」

 

「อ้า เรื่องนั้นฉันก็อยากรู้เหมือนกัน」

 

　

จะเริ่มอธิบายตรงไหนดีนะ

 

เอาเป็นว่าต้องให้เขารู้เรื่องที่สำคัญสุดๆก่อนละกัน

 

 

 

「เอาเป็นว่าเข้าเรื่องสำคัญสุดก่อนเลยนะ」

 

「อ้า」

 

「โลกจะล่มสลายในอีก 10 วันข้างหน้า」

 

「……หา!?」

 

ฉันเข้าใจดีว่านายรู้สึกยังไง

 

แต่ฉันไม่ได้ล้อเล่น

 

เพราะหากนี่เป็นโลกที่ฉันรู้จักจริงๆมันจะเป็นแบบนั้น

 

 

 

「โอเมก้าได้สั่งให้จ้าวอสนีบาตที่ดูแลอาณานิคมที่ 3 ซึ่งเตรียมการทุกอย่างไว้สำหรับวันตัดสินเรียบร้อยแล้ว ยกเกาะญี่ปุ่นขึ้นไปจากผืนโลกและทำให้มันเป็นยานอวกาศของพวกมัน ด้วยสาเหตุนี้เองจึงทำให้โลกล่มสลาย」

 

「…เดี๋ยวก่อนนะ ไอ้จ้าวอสนีบาตนี่มันตัวอะไรกัน ฉันไม่เห็นเคยได้ยินชื่อมันมาก่อนเลย …นอกจากนี้พวกมันจะใช้ญี่ปุ่นเป็นจรวดโดยมีฐานเป็นโลกเนี้ยนะ….」

 

　

ดูเหมือนเขาจะไม่เคยเจอมันมาก่อน

 

แต่หากเป็นไปตามที่ฉันคิด ตอนนี้เราจำเป็นต้องรีบป้องกันไม่ให้เรื่องนั้นเกิดขึ้นและจัดลำดับความสำคัญในเรื่องที่ควรทำก่อน 10 วันข้างหน้า

 

 

「จ้าวอสนีบาตเป็นสัตว์ประหลาดที่สามารถกลืนกินพลังงานไฟฟ้าได้และมันก็ได้ทำการกลืนกันไฟฟ้าทั้งโลกเอาไว้ในตัวของมัน สามารถบอกได้เลยว่ามนุษยชาติขาดอารยธรรมที่เรียกว่ากระแสไฟฟ้าไปก็เพราะมันนี่แหละ」

 

「พอฟังไปฟังมาไอ้นี่มันสัตว์ประหลาดทากไฟฟ้านี่หว่า……」

 

　

ทากเหรอ? ฉันว่ามันเหมือนปลิงทะเลมากกว่านะ….

 

ตัวของมันคงจะบวมเพราะเก็บพลังงานไฟฟ้าเอาไว้มากเกินไปมั้งก็เลยดูเหมือนปลิงทะเล แต่ถ้าเขาเป็นคนพูดเองมันก็คงเป็นทากแหละ

 

 

 

「และสิ่งที่รออยู่ในอวกาศนั้นคือกองกำลังลึกลับที่เข้าปะทะกับสัตว์ประหลาดของโอเมก้า….พวกมันได้ทำการเข่นฆ่ากันโดยมีโลกที่ล่มสลายเป็นฉากหลัง」

 

「นี่สินะเรื่องราวทั้งหมด….」

 

　

ฉันพยักหน้าให้กับคำพูดของเขา

 

แม้จะเป็นการอธิบายคร่าวๆแต่เขาก็ตามได้ทัน

 

「ถึงจะบอกว่าโลกจะถูกทำลายในอีก 10 วัน แต่ในอีกมุมหนึ่งพวกเราก็มีเวลาเตรียมตัวตั้ง 10 วัน」

 

「งั้นพวกเราไปฆ่าโอเมก้ามันเสียตอนนี้เลยดีไหม」

 

「เรื่องนั้นมันก็ดีหรอก แต่มันมีขั้นตอนของมันอยู่」

 

　

ให้พูดตามตรงการเผชิญหน้ากับโอเมก้าตอนนี้อันตรายเกินไป

 

ฮิลด้าก็หมดสภาพไปแล้วหลังเขาใช้งานไปในการต่อสู้ก่อนหน้านี้ ส่วนทางฉันก็ไม่มีอุปกรณ์อะไรพอจะให้ใช้สู้ได้อย่างเต็มที่

 

 

「ก่อนอื่นเลยเราจำเป็นต้องจัดการกับสัตว์ประหลาดแม็กม่าที่ปกครองอาณานิคมที่สองกับพวกตัวอื่นๆซะก่อน」

 

「ไอ้นี่อีกแล้วเหรอ……」

 

　

ดูเขาจะทำหน้าเซ็งแปลกๆ แต่สำหรับฉันแล้วมันคือสัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวสุดๆ ขนาดในตอนนี้ความทรงจำของฉันเกี่ยวกับมันก็ยังชัดเจน

 

การเสียสละเพื่อเอาชนะสิ่งนั้น

 

 

 

「ในการโจมตีอาณานิคมที่ 3  หากมีมันมาเข้าร่วมด้วยจะยุ่งยากเป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงต้องรีบจัดการมันก่อน นอกจากนี้เพื่อปกป้องอาณานิคมที่ 1 เอาไว้การกำจัดมันจึงเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด」

 

「……」

 

「หือ? มีอะไรที่กวนใจนายอยู่เหรอ?」

 

「……。เธอเสียสละอะไรบ้างในรอบนี้?」

 

「อึก」

 

　

อาจจะเพราะเห็นสีหน้าของฉันก็ได้ เขาจึงถามด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบาจนฉันพูดอะไรไม่ออก

 

　

 

「กลุ่มต่อต้านกว่า 80% เสียชีวิตในเหตุการณ์นี้ รวมถึงคิราระด้วย….」

 

「……」

 

「เพื่อที่จะเอาชนะมัน เธอได้เปิดการใช้งานสูทของเธอจนโอเวอร์โหลด…สุดท้ายมันก็ทำลายตัวเอง」

 

　

ภาพนั้นยังคงสลักอยู่ภายในใจของฉัน

 

ฉันกับคิราระอยู่ในสภาพย่ำแย่สุดๆเมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดแมกม่าที่ฆ่าไม่ตายสักทีไม่ว่าจะโจมตีไปแค่ไหน

 

『อากาเนะ ฉันจะหยุดมันเอาไว้เอง ฝากที่เหลือด้วยนะ』

　

เธอพูดทิ้งท้ายเอาไว้แบบนั้นก่อนจะหายตัวไปพร้อมกับสัตว์ประหลาดแม็กม่า

 

แม้แต่ศพของเธอฉันก็หาไม่พบ ฉันไม่สามารถทำอะไรเพื่อช่วยเหลือเธอได้เลย

 

 

「ถ้างั้นก็แปลว่าเราต้องฆ่ามันก่อนที่คิราระจะตัดสินใจแบบนั้น」

 

「……อะ อ้า ก็แบบนั้นแหละ」

 

　

ตอนนี้มันจะต้องต่างออกไป

 

ฉันจะเปลี่ยนผลลัพธ์นั้นด้วยมือของฉันเอง

 

 

「ว่าแต่นายมั่นใจไหมว่าจะเอาชนะสัตว์ประหลาดแม็กม่าได้?」

 

「ถ้าให้ว่ากันตามตรง ฉันก็ไม่ค่อยมั่นใจหรอกว่าจะฆ่ามันได้」

 

「แม้จะเป็นนายเนี่ยนะ?」

 

「จะว่าไงดีล่ะ…ให้ชนะมันก็ชนะได้อยู่หรอก แต่สภาพของฮิลด้าในตอนนี้น่ะไม่สามารถทำอะไรได้มากหรอก หากฉันฝืนใช้งานเธอไปมากกว่านี้ฉันมั่นใจเลยว่าสภาพของเธอคงทรุดลงกว่านี้แหง」

 

「……แย่กว่านี้?」

 

　

หากเขาใช้ฮิลด้าไปมากกว่านี้ สุดท้ายเธอก็อาจจะพังลงได้

 

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเอาชนะไม่ได้สินะ

 

　

 

「ในโลกของนาย นายจัดการมันยังไงเหรอ?」

 

「ในครั้งแรกฉันได้รับความช่วยเหลือจากกองกำลังป้องกันตัวเองแล้วลากมันไปทิ้งในทะเลน่ะ ส่วนคราวต่อมาฉันทำลายแกนกลางของมันด้วยความร่วมมือจากทุกคน」

 

　

ฟังแล้วเหลือจะเชื่อสุดๆ….

 

　

 

「นี่เร็กซ์ ในโลกใบนี้มีโปรโตเซโร่อยู่หรือเปล่า?」

 

「….ถ้านายพูดถึงสูทที่เรมะ คาเนะซากิใช้ละก็มันก็มีอยู่แหละ」

 

　

ถ้าจำไม่ผิดมันถูกผนึกเอาไว้ที่ห้องใต้ดินของฐานทัพใหญ่

 

โปรโตเซโร่

 

สูทปีศาจที่ทำให้ผู้บัญชาการอยู่ในสภาพเหมือนศพ และยังเป็นสูทตัวแรกที่คัตสึมิเคยใช้งานอีกด้วย

 

 

「ถ้างั้นเราไปเอามันมากันก่อนดีกว่า」

 

「เรา……?　ไม่สิ จะเป็นไปได้ยังไง」

 

「?　ทำไมล่ะ?　เรื่องอาณานิคมที่ 1 ก็น่าจะมากพอแล้วที่ทำให้เรมะยอมรับพวกเรานะ หากพวกเราไปบอกว่าอยู่ข้างเขา ก็ไม่น่ามีปัญหา……」

 

 

ที่เขาพูดมันก็ไม่ผิดหรอก

 

หากแสดงปาฏิหาริย์ขนาดนั้นให้ดู ถึงจะน่าสงสัยสักแค่ไหนก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องยอมรับ

 

แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น

 

　

 

「หากพวกเราเข้าไปเจรจากับเขาตอนนี้ กลุ่มต่อต้านได้ถูกสัตว์ประหลาดฆ่าตายแน่」

 

「………จะบอกว่าภายในกลุ่มของเธอมีพวกสัตว์ประหลาดแฝงตัวอยู่เหรอ?」

 

「อ้า」

 

　

พวกฉันมันโง่เองที่ไม่สังเกตเห็น

 

ตั้งแต่แรกแล้วสัตว์ประหลาดก็เห็นพวกเราเป็นเพียงของเล่นที่สามารถฆ่าได้ทุกเมื่อ

 

「มันได้แทรงซึมเข้ามาในกลุ่มต่อต้านอย่างชาญฉลาดและทำตัวเหมือนกับมนุษย์จนสร้างความเชื่อใจได้สำเร็จ ก่อนจะเปิดเผยตัวตนในสถานการณ์ที่สำคัญจนทำให้เรื่องราวมันเลวร้ายสุดๆ」

 

　

มันปลอมตัวเป็นหนึ่งในผู้ลี้ภัยและเข้าร่วมกับกลุ่มต่อต้านก่อนจะสานสัมพันธ์กับพวกเรา

 

และพวกเราก็ติดกับมันเข้าจังๆ

 

「สัตว์ประหลาดตัวนั้นมันเริ่มเคลื่อนไหวในจังหวะที่สัตว์ประหลาดแม็กม่าออกมาโจมตีอาณานิคมที่ 1 การสังหารหมู่ได้เกิดขึ้นภายในฐานทัพเก่าของเราขณะเคลื่อนย้ายอุปกรณ์ กว่าอาโออิจะตามไปช่วยได้ทัน ทุกอย่างก็สายเกินไปแล้ว」

 

　

ซากศพและเลือดที่นองไปทั่วบริเวณ

 

 

ประตูที่ควรจะปิดผนึกโปรโตเซโร่เอาไว้ถูกทำลายเหลือเพียงความว่างเปล่า

 

บริเวณหน้าประตูก็มีศพ 5 ศพที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆกองอยู่

 

สิ่งเดียวที่ทำให้รู้ว่าเป็นฝีมือของสัตว์ประหลาดแบบไหนก็คือกล้องวงจรปิดที่ยังเหลืออยู่ในฐาน มันคือสัตว์ประหลาดที่ปลอมเป็นพวกพ้องของเรา ชายที่พวกเราเคยคิดว่าเป็นพวกพ้องคนหนึ่ง

 

　

「หรือเราจะเข้าไปบอกแบบลับๆดีว่ามีสัตว์ประหลาดแฝงตัวอยู่….แต่พวกเขาจะเชื่อไหมนะ?」

 

「คงไม่หรอก แต่ถึงจะเชื่อจริง สัตว์ประหลาดนั่นคงอาละวาดทันทีแหง」

 

　

นั่นเป็นอีกหนึ่งในสาเหตุที่ฉันไม่ตัดสินใจเจอกับพวกเขาตอนอยู่อาณานิคมที่ 1 

 

เป็นไปได้ว่าพวกเราอาจจะถูกแทงข้างหลังในช่วงที่ปลดการแปลงร่างออก

 

　

 

「….ดูเหมือนมันจะดูถูกมนุษย์สุดๆเลยนี่หว่า คิดแล้วโมโหชะมัด」

 

「……อ้า」

 

「แต่ครั้งนี้มันจะต่างออกไปสินะ?」

 

　

ฉันพยักหน้าให้กับเขา

 

ฉันจะไม่พลาดแบบเดิมซ้ำสอง

 

จะไม่ปล่อยให้ใครตายอีกแล้ว

 

ฉันไม่สนหรอกว่าจะเป็นโลกของฉันจริงหรือไม่

 

 

「ก่อนอื่นเราจะทำการจับตามองฐานทัพเก่าของกลุ่มต่อต้านก่อน โชคดีที่นายกางบาเรียไว้ตรงอาณานิคมที่ 1 เลยทำให้เบาใจลงไปได้หน่อย ที่เหลือก็แค่สังเกตแล้วรอให้มันโผล่หางออกมา」

 

　

เป้าหมายของมันน่าจะเป็นโปรโตเซโร่

 

การสังหารหมู่ที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นหลังมันทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว

 

จากนิสัยโดยธรรมชาติของผู้บัญชาการ เขาไม่มีทางทิ้งโปรโตเซโร่เอาไว้และตัดสินใจเคลื่อนย้ายมันไปยังอาณานิคมที่ 1

 

และจังหวะนั้นน่าจะเป็นจุดที่สัตว์ประหลาดเล็งเอาไว้

 

　

「ฉันจะออกไปก่อน หากฮิลด้าฟื้นแล้วนายค่อยตามมาแล้วกัน…นายเตรียมใจแล้วสินะ?」

 

 

「อ้า แน่นอนสิ นอกจากนี้ฉันก็มีวิธีในการหาข้อมูลส่วนตัวด้วย」

 

　

ฉันจะต้องเปลี่ยนตอนจบที่น่าสิ้นหวังนี้ให้ได้

 

หากตัวคนเดียวคงไม่ไหว แต่ตอนนี้ฉันมีเขาอยู่ด้วย

 

 

「……อ้า แล้วเจอกัน」

 

ในขณะที่ฉันตอบกลับไป ฉันก็เริ่มเข้าใจความรู้สึกของตัวฉันในโลกเขาขึ้นมาบ้างแล้ว

 

เธอโชคดีเสียจริงๆ

 

หากฉันมีคนแบบเขาคอยอยู่เคียงข้าง ความหวัง….ไม่ว่าศัตรูจะเป็นใครฉันก็มั่นใจว่าฉันจะฟันฝ่ามันไปได้

 

***

อธิบายท้ายตอน

・อาโออิที่หัวใจแตกสลายได้เผาผลาญพลังชีวิตของตัวเองจนหมดลงด้วยความบ้าตลั่ง

・คิราระระเบิดตัวตาย

・พวกพ้องทุกคนเสียชีวิต

 

 

ประวัติศาสตร์เดิมของจักรวาลนี้ไม่หลงเหลือความหวังใดๆ

สัตว์ประหลาดปลิงทะเลไฟฟ้านับได้ว่าเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุดในแผนของโอเมก้า ทว่าก็เป็นที่น่าเสียดายเพราะมันถูกคัตสึมิฆ่าทิ้งเร็วไปหน่อย

 

—จบ—

 

เส้นเวลาเดิมของโลกนี้มันไม่เหลือความหวังจริงๆวุ้ย เรมะไม่มีเวลามากพอแถมยังเกือบจะนอนเป็นผัก สูทก็สร้างไม่เสร็จ

ฮารุตายอาโออิใจสลายจนเป็นบ้า คิราระก็ระเบิดตัวตาย ถูกสัตว์ประหลาดแทงข้างซึ่งเรมะน่าจะตายตรงนี้ สภาพจิตใจของอากาเนะที่เหลือรอดเพียงคนเดียวจะหนักขนาดไหนน้อ

 

ส่วนปลิงทะเล…โลกนี้ได้บัพเยอะไปหน่อยจนชื่อเปลี่ยน แต่สุดท้ายก็ถูกจดจำในฐานะทากตัวหนึ่ง 

คัตสึมิปักธงมาขนาดนี้แล้วโปรโตเซโร่ของโลกใบนี้จะหายไปไหนได้อีกล่ะ ยิ่งฮิลด้าหมดสภาพไปแล้วอีก

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code