อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 128 โลกคู่ขนาน 5

 

อิสรภาพของฉันได้ถูกพรากไปตั้งแต่วันที่ฉันถูกสัตว์ประหลาดจับตัว

　

สิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวได้เข้ามารุกรานมนุษย์และยึดครองเมืองที่พวกเราเคยอาศัย

 

ไม่ใช่แค่ประเทศญี่ปุ่น แต่ทั่วโลกใบนี้ได้ถูกมันยึดครองเอาไว้แล้ว จากนี้ก็คงเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้นที่โลกจะล่มสลาย

 

พวกเราไม่สามารถต่อต้านพลังของมันได้เลยแม้แต่น้อย เหล่าคนมากมายได้ตายต่อหน้าของฉัน

 

แต่บางครั้งฉันก็รู้สึกว่านั่นอาจจะดีก็ได้

 

เพราะจะได้ไม่ต้องมามีชีวิตที่แสนสิ้นหวังเหมือนฉัน

 

***

『กระผมคือรอยยิ้ม!! พวกคุณทั้งหลายนี่โชคดีเสียจริงเลยนะที่ถูกผมจับตัวเอาไว้!!』

 

　

สัตว์ประหลาดที่จับตัวฉันเอาไว้เป็นสัตว์ประหลาดที่สวมชุดตัวตลก

 

รอยยิ้มของมันขณะพูดกับพวกเราทำให้รู้สึกขนหัวลุก

 

บ้างก็พยายามจะหนี

 

บ้างก็สับสนทำอะไรไม่ถูก

 

แต่สุดท้ายทุกคนก็เริ่มหัวเราะกันอย่างบ้าคลั่งก็จะสิ้นใจตาย

 

ภาพเหล่านี้ปรากฏตรงหน้าของฉันนับครั้งไม่ถ้วนจนหัวใจของฉันยอมพ่ายแพ้ให้กับมัน

 

 

『เอ้าทุกคนยิ้มเอาไว้สิครับ!!』

 

　

สถานที่ที่ฉันถูกพามาเหมือนจะเป็นสิ่งก่อสร้างที่มีลักษณะเหมือนกับรวงผึ้ง

 

ฉันได้รับคำสั่งให้ไปอาศัยอยู่ภายในห้องขังแห่งหนึ่ง ถ้าให้บอกถึงความแปลกก็คือมันค่อนข้างเรียบร้อยเป็นระเบียบเกินกว่าจะเชื่อว่าถูกสัตว์ประหลาดจับตัวมา

 

ภายในนั้นถูกตกแต่งด้วยกำแพงสีขาวซึ่งมาพร้อมเฟอร์นิเจอร์จำเป็นอย่างเตียงนอน โต๊ะนั่งทำงาน ห้องน้ำก็มีฝักบัวและโถส้วมให้ใช้งาน

 

 

ทั้งที่มันควรจะเป็นคุกแท้ๆ แต่ในอีกมุมหนึ่งมันก็ดูน่าขนลุกสุดๆเช่นเดียวกันที่มีของแบบนี้ได้ในโลกที่ล่มสลาย

 

พวกฉันได้รับอาหารและน้ำตามเวลาที่พวกมันกำหนด ตลอดจนเสื้อผ้าและกิจกรรมที่สร้างความบันเทิงในชีวิตประจำวัน

 

พวกเราสามารถทำอะไรก็ได้ตามต้องการตราบใดที่อยู่ภายในห้องขังนั้น

 

แต่ก็ต้องแลกมากับอิสรภาพที่หายไป

 

　

ตลอดช่วงหนึ่งเดือนแรกที่ฉันถูกจับมาฉันรู้สึกกลัวเป็นอย่างมากว่ามันจะทำอะไร

 

ทว่าพอผ่านไปสักพักพวกคนที่ถูกขังในห้องอื่นก็ต่างพูดกันว่าสัตว์ประหลาดพวกนี้นิสัยดีเอย อยู่ในนี้ปลอดภัยกว่าข้างนอกอีกเอย

 

แต่ตัวฉันกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลยสักนิด ความรู้สึกที่น่าขนลุกเกินกว่าจะอธิบายได้มันกำลังตามหลอกหลอนฉันอยู่

 

ครอบครัวของฉัน คุณปู่ คุณพ่อ คุณแม่แล้วก็พี่สาวของฉันถูกพวกสัตว์ประหลาดฆ่าตายไปแล้ว ถามจริงเถอะ ใครมันจะไปมองพวกมันเป็นคนดีได้กัน

 

 

พวกเราไม่ต่างอะไรกับปศุสัตว์ที่รออาหารเลย

 

เพียงแค่เดือนกว่าๆฉันก็สัมผัสได้ถึงวิถีชีวิตที่ไร้ความหมาย

 

 

『นะ นี่มันอะไรกัน!! ปะ ปล่อยนะ!! คิดจะพาฉันไปไหน!!』

 

　

และแล้วกลางดึกคืนหนึ่ง

 

ก็มีคนถูกลากออกมาจากห้องขัง

 

ฉันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงดังกล่าวก่อนจะมองออกไปข้างนอกผ่านช่องสี่เหลี่ยมเล็กๆตรงประตู ก่อนจะพบว่าเป็นชายคนหนึ่งกำลังถูกสัตว์ประหลาดลากไปตามพื้นบริเวณโซนห้องขัง

 

　

 

『ขอบคุณที่เหนื่อยนะครับ ในที่สุดก็พามาได้สักที』

 

『สัตว์ประหลาดตัวตลก!!?』

 

『เรียกผมว่าสไมล์ลี่ก็ได้ครับ รู้สึกเป็นยังไงบ้างครับชีวิตแสนสบายที่ผมมอบให้?』

 

　

สไมล์ลี่มองไปยังชายที่นอนอยู่ตรงหน้ามัน

 

 

『ได้สิ่งที่ต้องการหมดแล้วสินะครับ? คงไม่รู้สึกหิวโหยอีกแล้วสินะครับ? คืนนี้ได้พักผ่อนเพียงพอหรือเปล่า? ———หากมีความสุขมากพอแล้วก็คงไม่ต้องการสิ่งใดแล้วสินะครับ?』

 

『ทะ ทำไมถึง..อึก ฮ่ะ…ฮ่ะ…ฮ่าๆๆๆๆๆๆ!!!』

 

　

ชายคนนั้นเริ่มหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

 

มันเผยรอยยิ้มที่แสนยินดีออกมาทันทีหลังเห็นชายคนนั้นหัวเราะ แต่ในมุมของฉันมันบิดเบี้ยวเสียเหลือเกิน

 

 

『อ้าาา ยอดเยี่ยม รอยยิ้มแห่งความหวังที่แปรเปลี่ยนเป็นความสิ้นหวัง รสชาตินี้ดีจริงๆ ช่างดีเหลือเกิน!! ดูรอยยิ้มที่แสนมหัศจรรย์นี้สิ!! คุ้มค่าเหลือเกินที่เลี้ยงพวกมันมา!!』

 

『แฮกๆ ฮ่าๆๆๆๆ!!』

 

『ตอนนี้เริ่มเข้าใจแล้วสิว่าทำไมพวกมนุษย์ถึงชอบเลี้ยงพวกปศุสัตว์กันนัก หุบยิ้มไม่ได้เลยครับ!!』

 

　

ด้วยความพูดของสไมล์ลี่ ในที่สุดพวกเราก็เข้าใจแล้วว่าสิ่งที่มันทำมาทั้งหมดมันต้องการอะไร

 

ไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าการที่มันต้องการเฝ้ามองพวกเราก่อนจะผลักลงไปสู่ความสิ้นหวัง

 

 

『เอาล่ะ มาทำให้มันจบกันดีกว่าครับ』

 

　

วัตถุสีแดงโผล่ขึ้นมาในมือของสไมล์ลี่

 

จากนั้นมันก็ทำการยัดสิ่งนั้นเข้าไปในร่างของชายคนนั้นที่ถูกสัตว์ประหลาดตัวอื่นจับเอาไว้

 

　

 

『หยาดแห่งพระเจ้าของกระผมผู้นี้ จงน้อมรับและยินดีเสีย』

 

『ฮ่าๆๆๆ อั๊ก ม่ายยยย ฮ่าๆๆๆๆ!!?』

 

　

เสียงหัวเราะและกรีดร้องออกมาจากปากของชายคนนั้นพร้อมกัน

 

วัตถุดังกล่าวจมเข้าไปในร่างของเขา  ก่อนจะปล่อยควันออกมาทั่วบริเวณ ไม่นานนักหลังควันหายไป ก็ปรากฏเป็นร่างขอสัตว์ประหลาดที่ดูน่าเกลียด เหมือนกับการผสมกันไปมาของแมลงและสัตว์สี่ขาหลายชนิด

 

　

 

『เอ้า ยิ้ม สิ ทุก คน』

 

　

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ทุกวันก็เหมือนกับอยู่ในนรก

 

มันค่อยๆเลือกคนที่ถูกขังจับไปเปลี่ยนเป็นสัตว์ประหลาด

 

ฉันไม่รู้เลยว่าจะมีชีวิตอยู่ได้นานอีกแค่ไหนกว่าจะถูกเรียกออกไป

　

 

ชีวิตที่ตัวคนเดียวภายในห้องขังเริ่มทำพิษ

 

บางคนอาจจะอยู่ไหว

 

แต่บางคนที่สภาวะจิตใจตึงเครียดถึงขีดสุดก็ตัดสินใจจบชีวิตของตัวเองภายในห้องขัง

 

 

และตอนนี้ฉันก็มาถึงขีดจำกัดนั้นแล้วเหมือนกัน

 

คนที่ฉันเคยด้วยอีกฟากของห้องขังได้กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้วเมื่อฉันลืมตาตื่นขึ้น

 

ใบหน้าของสไมล์ลี่ยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในผลงานที่มันสร้าง

 

นรกที่ไม่มีใครสามารถมาช่วยฉันได้ ฉันควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไปจริงหรือ

 

 

「……」

 

　

และแล้ว วันนี้คิวของฉันก็มาถึง

 

ประตูห้องขังถูกเปิดออก เผยให้เห็นภาพของสัตว์ประหลาดที่เดินเข้ามาลากฉันออกจากห้องขัง

 

บัดนี้ตรงนี้ของฉันคือเจ้าสไมล์ลี่

 

　

 

「โอ้ คราวนี้คือคุณนี่เอง ไม่ได้พบกันนานเลยนะครับ」

 

「……」

 

「มนุษย์คนแรกที่กระผมจับมาได้ ช่างน่ายินดีๆ」

 

　

สไมล์ลี่หัวเราะและบังคับให้ฉันมองตาของมัน

 

ฉันพยามจะเลี่ยงการสบตากับมันถึงที่สุด แต่มันก็ทำการตบแก้มของฉันและบีบหน้าฉันให้จ้องไปยังใบหน้าของมัน

 

ความเจ็บปวดที่แผ่อยู่ตรงแก้ม รสชาติของเลือดที่ปนอยู่ในปาก เมื่อถูกดวงตากลมโตทั้งสองของมันจ้องมอง เสียงประหลาดก็เริ่มหลั่งไหลออกมาจากลำคอของฉัน

 

 

「อึก……」

 

「หื้ม เป็นความกลัวที่รสชาติใช้ได้เลยครับ ผมละชอบรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวไปด้วยความกลัวจริงๆ อันที่จริงใบหน้าที่ดูมีความหวังแล้วถูกพังทลายลงก็ไม่แย่นะครับ หุหุหุ!!」

 

「ฮะ、ฮะ……ฮะ」

 

　

ไม่ไหวแล้ว

 

ฉันทนไม่ได้อีกแล้ว

 

 

จากนี้ไปตัวฉันคงจะไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป

 

 

「เอาละครับ แสดงรอยยิ้มของคุณออกมาเสีย―――」

 

　

ในขณะที่สไมล์ลี่กำลังจะนำฝ่ามือมากดใบหน้าของฉัน ก็เกิดเสียงระเบิดดังขึ้นจากด้านหลังของมัน

 

 

「เวลาแบบนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันอีกนะ」

 

　

เสียงคำรามได้ดังตามมาหลังเสียงระเบิด

 

เสียงของบางสิ่งที่ถูกกระแทก บดขยี้ดังก้องไปทั่วบริเวณ

 

สัตว์ประหลาดที่อยู่รอบๆก็เริ่มสับสนกับเสียงอันแปลกประหลาดนี้ มันคือเสียงที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยสักครั้งตั้งแต่ถูกขังในนี้

 

 

「หรือจะเป็นพวกมนุษย์เข้ามาโจมตี? ถึงจะเหลือกระผมคนเดียวก็อย่าได้―――」

 

　

กำแพงตรงหน้าของฉันได้ถูกทำลายลงซึ่งสิ่งที่พุ่งทะลุออกมาจากกำแพงนั้นคือร่างของบางสิ่ง

 

 

「……หือ?」

 

　

ซากศพของสัตว์ประหลาด

 

ทุกคนที่เห็นแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง ร่างของมันบิดเบี้ยวจนผิดแปลก ลำตัวไส้ทะลักออกมาก่อนจะปลิวไปติดอยู่กับผนังอีกฟาก

 

　

 

「นะ นี่มันอะไรกัน?!」

 

　

และภายในกำแพงที่ถูกพังทลายลงนั้นก็มีเงาสีดำทมิฬดุจสัญลักษณ์แห่งความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์โผล่ขึ้นมา

 

ในมือของเขามีดาบยาวอยู่ที่มือซ้ายและมือขวาก็มีร่างของสัตว์ประหลาดที่ตายไปแล้วลากมากับพื้นด้วย สายตาของเขาจ้องมองไปยังสัตว์ประหลาดตรงหน้าด้วยความโกรธแค้น

 

เหมือนไรเดอร์ที่พี่ชอบดูเลย

 

แถมรูปร่างแบบนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาด…..ผู้ชายเหรอ?

 

 

「ว่ายังไงล่ะไอ้ตัวยิ้ม ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงแกชิบหายเลยว่ะ」

 

　

น้ำเสียงที่แสนเยือกเย็น

 

สัตว์ประหลาดภายในห้อง รวมถึงสไมล์ลี่ต่างถอยออกมาจากจุดที่กำแพงระเบิดราวกับถูกกดดันจากอีกฝ่าย

 

 

「……หึ…หึหึ..ฮ่าๆๆ จนถึงตอนนี้ยังมีคนงี่เง่าที่กล้าเผชิญหน้ากับกระผมอีกงั้นหรือ」

 

「……」

 

「ถึงจะไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร แต่จงจมไปกับความรู้สึกอันแสนสุขเสีย」

 

　

พลังของสไมล์ลี่คือทำให้คนยิ้มหัวเราะ

 

ในขณะที่ทรมานกับการหัวเราะอยู่ไม่มีทางที่เราจะต่อต้านมันได้เลย

 

ฉันพยายามจะบอกเรื่องนี้กับเขา แต่เสียงภายในลำคอของฉันมันก็แห้งเหือดเหลือเกิน

 

　

 

「ในจังหวะที่คุณกำลังหัวเราะ กระผมจะฉีกคุณให้เป็นชิ้นๆเอง!!」

 

　

 

『AVATAR　SKILL!!』

 

『VENOM　JAMMING』

 

　

 

　……เอ๋?　ไม่หัวเราะ?

 

สิ่งที่เขาทำมีเพียงดึงการ์ดออกมาจากข้างเข็มขัดแล้วเสียวเข้าไปตรงหัวเข็มขัด

 

 

　

 

「มะ หมายความว่ายังไงกัน? ความสามารถของกระผมใช้ไม่ได้?!」

 

　

เขาเดินไปหาอีกฝ่ายโดยไม่ได้สนใจท่าทางที่ตระหนกของมันเลยสักนิด

 

　

 

「พะ พวกแก!! ฆ่ามันซะ เข้าไปรุมฆ่ามันเดี๋ยวนี้!!」

 

　

มันแสดงความโมโหออกมาก่อนจะสั่งให้สัตว์ประหลาดกว่า 30 ตัวที่อยู่ภายในห้องนี้รุมโจมตี

 

โดยสัตว์ประหลาดบางส่วนก็คือมนุษย์ที่ถูกเปลี่ยนให้เป็นสัตว์ประหลาด ชายคนนั้นจะทำยังไงกับพวกเขากันนะ

 

 

『ฮว๊ากกก!!?』

 

『กว๊ากกกก!?』

 

　

 

「อึก」

 

　

เสียงที่ฉันได้ยินมาจากพวกสัตว์ประหลาดมีเพียงแค่น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว

 

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของฉันคือเขาคนนั้นได้ทำการกระทืบสัตว์ประหลาดที่กรูเข้าไปหาเขาอย่างไม่มีทางเลือกด้วยพลังอันท่วมท้น

 

　

 

『มะ มันไม่ใช่มนุษย์แล้ว!!!!』

 

『ยะ หยุดนะ』

 

『อ๊ากกก!?!?』

 

　

ดาบในมือซ้ายของเขาฟันร่างของพวกสัตว์ประหลาดได้ง่ายดายราวกับปาดเนย มือขวาของเขากระซวกทะลุลำตัวและบดขยี้หัวสัตว์ประหลาดได้ง่ายดายราวกับกรงเล็บของพญาอินทรีย์

 

เหมือนกับกดสูตรโกงเลย

 

แม้เขาจะไม่ได้ถูกพวกสัตว์ประหลาดโจมตีเลยสักนิด แต่เกราะของเขาก็เริ่มแตกร้าว ทว่าเขาก็ไม่ได้สนใจแล้วจัดการพวกสัตว์ประหลาดไปเรื่อยๆ

 

　

 

「สุดยอด……」

 

　

มันคือภาพที่น่าเหลือเชื่อสุดๆ

 

สำหรับพวกเรา สัตว์ประหลาดคือตัวตนอันเด็ดขาด

 

ไม่มีวันจะเอาชนะมันได้ไม่ว่าจะพยายามสักแค่ไหน หากเผชิญหน้ากับมันมีเพียงความตายอยู่ตรงปลายทาง

 

ทว่าเขาคนนี้กลับสามารถทำลายล้างตัวตนเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย

 

　

 

「ฮิลด้า ลุยกันต่อเลย」

 

　

เขาหยิบการ์ด 2 ใบขึ้นมาจากข้างเข็มขัดขึ้นมาตรงหน้าของเขา

 

ระหว่างนี้เขาก็ใช้มืออีกข้างในการฟาดฟันร่างของสัตว์ประหลาดที่บุกเข้ามา แล้วใช้มือที่ถือการ์ดเสียบเข้าไปตรงหัวเข็มขัด

 

【CLEAN】

 

【GRAVITY】

 

【SLASH LEAD!!】

 

　

ทำนองเพลงที่ฟันแล้วรู้สึกผ่อนคลายซึ่งไม่เข้ากับสถานการณ์ตอนนี้ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะกระโดดถอยไปจากจุดที่อยู่แล้วยกดาบขึ้นมา

 

จากนั้นพลังงานสีแดงกับชมพูก็เอ่อล้นออกมาจากอาวุธของเขา

 

　

 

【That’s right!!】

 

【ผสานพลัง! สองรวมเป็นหนึ่งเพื่อฟันฝ่า!!】

 

　

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้น ก็เป็นจังหวะเดียวกับที่พวกสัตว์ประหลาดโถมเข้ามาต่อ

 

 

「ย๊า!!」

 

　

ทันทีที่เขาเหวี่ยงดาบเป็นคลื่นใส่พวกมัน ลำตัวของสัตว์ประหลาดที่กรูเข้าไปหาเขาก็ขาดครึ่งเป็นทางยาว

 

ฉันไม่สามารถหาคำพูดไหนมาบรรยายความรู้สึกตอนนี้ได้เลย สัตว์ประหลาดจำนวนมากพ่ายแพ้ให้กับมนุษย์เพียงคนเดียว

 

 

「……โกหกน่า」

 

นอกจากนี้สัตว์ประหลาดที่แต่เดิมเคยเป็นมนุษย์ หลังจากร่างของพวกเขาถูกออร่าดาบสีชมพูอาบร่าง พวกเขาก็กลับไปเป็นมนุษย์เหมือนเดิมพร้อมกับควันสีดำที่จางหายไป

 

แน่นอนว่าก็มีบางคนที่กลายเป็นควันสีดำไปเลย แต่ก็มีบางคนที่กลับมาเป็นร่างมนุษย์ได้เหมือนเดิม

 

　

 

「…พวกที่กลายร่างไปนานแล้วไม่รอดเหรอ…บัดซบ」

 

　

เขาพึมพำบางอย่างออกมาก่อนจะเดาะลิ้นด้วยความหงุดหงิด

 

เพียงแค่ไม่กี่วินาทีสัตว์ประหลาดจำนวนมากก็หายไปจนเกือบหมด

 

เขาได้จ้องมองไปยังสไมล์ลี่และสัตว์ประหลาดจำนวนน้อยนิดที่อยู่ข้างๆมัน

 

 

「พวกแกเป็นกลุ่มสุดท้ายแล้ว」

 

　

สไมล์ลี่จ้องมองกลับไปก่อนตะโกนให้พวกสัตว์ประหลาดที่เหลือทำตามคำสั่ง

 

　

 

「พะ พวกแกรออะไรอยู่!! รีบเข้าไปฆ่ามันสิวะ!!」

 

「ตะ แต่ว่า」

 

「มองดูให้ดีๆสิ สภาพของมันตอนนี้โทรมสุดๆ ฆ่าได้สบายน่า!!」

 

　

จากนั้นพวกสัตว์ประหลาดก็โถมเข้าไปโจมตีเขาอีกรอบ

 

อย่างไรก็ตามเพียงแค่ฉันกระพริบตาทีเดียว หัวของสัตว์ประหลาดที่เหลือก็หายไปจนหมดสิ้น

 

　

 

「อั๊ค!?」

 

「กุ!?」

 

　

ในจังหวะที่หัวของพวกมันตกลงสู่พื้น ร่างของสัตว์ประหลาดก็กลับกลายมาเป็นมนุษย์อีกครั้ง

 

ตอนนี้สัตว์ประหลาดที่เหลืออยู่ภายในห้องแห่งนี้มีเพียงสไมล์ลี่

 

ความแตกต่างในด้านของพลังเป็นที่รู้กันแล้ว

 

 

「ฮี๊!?」

 

　

เขาค่อยๆควงหมัดในมือที่กำลังส่องแสงอยู่แล้วเดินไปหาสไมล์ลี่

 

ทว่าอยู่ดีๆเขาก็หยุดลงตรงที่ฉันอยู่ ก่อนจะแสดงท่าทีตกใจออกมาเมื่อเห็นใบหน้าของฉัน

 

　

 

「……ฮารุ?」

 

「คะ?」

 

　

เขารู้ชื่อฉันได้ยังไงกัน?

 

หลังจากจ้องมองฉันไม่กี่วิ เขาก็หันกลับไปหาสไมล์ลี่

 

 

「ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วนะ ที่ผ่านมาเธอพยายามได้ดีมาก」

 

「……อึก」

 

　

น้ำเสียงของเขาช่างแสนอ่อนโยน มันอ่อนโยนเสียจนจิตใจของฉันที่คิดว่าแหลกสลายไปแล้วสัมผัสถึงมันได้

 

น้ำตาของฉันเริ่มไหลออกมาขณะจ้องมองแผ่นหลังของเขา

 

 

「……」

 

「กะ แกเป็นตัวอะไรกันแน่ กระผมไม่เคยเห็นจะได้ยินมาก่อนเลย!!」

 

　

สไมล์ลี่ส่งเสียงกรีดร้องออกมาก่อนจะพยายามใช้ความสามารถของมันอีกครั้ง

 

ทว่าความสามารถของมันกลับไม่เกิดผลใดๆกับเขา ไม่สิพวกเราทุกคนที่อยู่ตรงนี้

 

　

『ฮิ๊ อ๊ากกกกกกกก!!?』

　

สไมล์ลี่หันหลังแล้ววิ่งหนีไป

 

ด้วยรูปร่างของมันพออยู่ในสภาพนี้แล้วมันน่าขำชะมัด ตัวแบบนี้นะเหรอที่ทำให้พวกเราหวาดกลัวมาโดยตลอด

 

สภาพดูไม่จืดเลยสักนิด และในวินาทีถัดมา หมัดของเขาคนนั้นก็ได้แทงทะลุร่างของสไมล์ลี่พร้อมกับกระแสลมที่โพยพัดไปมาอย่างรุนแรง

 

 

　

 

「กะ กะ ผม ยัง…กระผมยัง..ไม่อยากตาย…..」

 

　

จากนั้นความเงียบงันก็เกิดขึ้น

 

ในวินาทีสุดท้ายของชีวิตมัน มันได้ทำการพูดร้องขอชีวิต

 

หากนึกถึงการกระทำของมันแล้ว ไม่มีทางที่ฉันจะให้อภัยได้หรอก และเขาที่ได้ยินคำพูดของมันก็แสดงความโกรธออกมามากกว่าเดิมแล้วต่อยอัดใบหน้าของสไมล์ลี่

 

 

 

「แกเล่นตลกเสร็จแล้วสินะ?」

 

「ฮี้」

 

　

สีหน้าของมันสิ้นหวังสุดๆ จากนั้นร่างของมันก็ระเบิดออกโดยมีจุดศูนย์กลางการระเบิดอยู่ที่ลำตัว

 

ชุดเกราะสีชมพูที่บัดนี้ได้แตกออกจนเหลือแค่ส่วนสีดำ ยืนดูจุดจบของสไมล์ลี่ที่ไม่เหลือแม้กระทั่งซากตรงหน้าของเขา

 

 

「…ฮิลด้า เอ่อ ฉันเล่นหนักไปเหรอ โฮ่ย อย่าร้องไห้สิเห้ย….ชิบแล้ว…จะทำยังไงดีฟะ…เอ่อ…เอ่อ เอางี้ไหม เดี๋ยวฉันจะพาไปกินไอศกรีมหลังจบเรื่อง….ไม่สิ จะไปหาจากไหนฟะ…เอาเป็นว่าเข้าใจแล้วน่า เข้าใจแล้ว หยุดร้องที่เถอะขอร้อง!!」

 

　

เขาเอามือกุมหัวตัวเองก่อนจะพึมพำอะไรสักอย่างออกมา เหมือนกำลังติดต่อกับใครบางคน

 

　

 

「ปลอดภัยดีสินะ?」

 

「คะ ค่ะ……」

 

　

นอกจากฉันแล้วยังเหลืออีกหลายคนที่ถูกจับเอาไว้…ถึงจะไม่รู้ว่าคนที่ถูกเปลี่ยนกลับให้เป็นมนุษย์อาการเป็นยังไงบ้างแล้วก็เถอะ

 

หลังจากมองไปรอบๆเขาก็ถอนหายใจออกมา

 

 

「……..เอาเป็นว่าก็ทำเท่าที่ไหวก่อนละกัน」

 

　

 

『AVATAR　SKILL!!』

 

『VENOM　MIRAGE』

 

　

เขาหยิงการ์ดออกมาจากด้านข้างเข็มขัดอีกครั้งก่อนจะเสียบมันลงไปในหัวเข็ฒขัด

 

จากนั้นภาพโมเสก 4 ภาพที่ปรากฏขึ้นข้างๆเขา ก่อนที่มันจะเริ่มชัดเจนจนกลายเป็นร่างของมนุษย์

 

　

 

「ระ ร่างแยก……?」

 

「ไม่ต้องห้วงจะคนไหนก็ฉันนี่แหละ」

 

「หมายความว่ายังไงกันคะ……」

 

　

ไม่เข้าใจเลยสักนิด!!

 

ในจังหวะแบบนี้จะให้พูดตบมุกมันก็ยังไงอยู่ แต่ร่างอีก 4 ร่างที่ปรากฏขึ้นก็ได้ทำการหยิบการ์ดออกมาแล้วเริ่มใช้งานมันอีกครั้ง

 

 

『ไซไค!!　CHANGE!!』

　

 

『RELIEF　BLUE!!』

『RELIEF　YELLOW!!』

『RELIEF　PINK!!』

『RELIEF　GREEN!!』

　

คราวนี้มาเป็นขบวนการเซ็นไตเลยเหรอ?!

 

พวกเขาได้กลายเป็นร่างสีน้ำเงิน เหลือง ชมพู และเขียว แถมไม่รู้เพราะอะไรร่างทั้ง 4 ถึงได้เริ่มโพสต์ท่าแปลกๆแล้วพูดขึ้น

 

　

 

「เนบิวล่าแห่งการเยียวยา!!  รีไลฟ์บลู!!」

 

「ดาราประกายแสงจรัส!! รีไลฟ์เยลโล่!!」

 

「พลังสีชมพูแห่งความบริสุทธิ์!!　รีไลฟ์พิงค์!!」

 

「ปราชญ์แห่งความเขียวขจี!! ความอุดมสมบูรณ์จงปกปักษ์ !! รีไลฟ์กรีน」

 

　

 

「…นี่พวกเอ็งทำบ้าอะไรกันฟะ?」

 

　

ร่างหลักของเขาได้ถามถึงพฤติกรรมแปลกๆที่พวกร่างโคลนของเขากระทำ

 

จากนั้นพวกร่างโคลนก็ตอบกลับไปเหมือนกับโกรธไม่ต่างกับเขา

 

 

「「「「ก็ร่างโคลนมันต้านไม่ไหวน่ะสิเห้ย!!」」」」

 

「อะ อ้า……」

 

　

นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันเนี้ย?

 

แต่อย่างน้อยฉันก็รู้ว่าเขาเป็นคนดีแน่นอน

 

แม้จะมีพลังลึกลับที่ไม่สามารถอธิบายได้ แต่เขาก็ปกป้องพวกเราเอาไว้ มันคือความจริงไม่ใช่แค่ภาพลวงตาเหมือนที่ผ่านมา

 

 

「ฉันฝากพวกนายด้วยล่ะ」

 

「ตัวฉันบลูจะรักษาทุกคนเอง」

 

「ตัวฉันเยลโล่จะสร้างบาเรีย」

 

「ตัวฉันพิงค์จะชำระล้างพวกสัตว์ประหลาด」

 

「ส่วนตัวฉันกรีน…ทำอาหารสินะ」

 

　

ทันทีที่พวกเขาเปิดใช้งานความสามารถ แสงทั้ง 4 สี่ก็กระจายออกไปทั่วบริเวณ วันนี้ฉันจะต้องตกใจอีกสักกี่ครั้งกันนะ

 

สิ่งแรกที่เห็นเลยก็คือพวกซากศพของสัตว์ประหลาดมันได้สลายไปเป็นอนุภาค

 

ไม่เพียงแค่เลือดที่เปื้อนอยู่ตามพื้น แม้กระทั่งสถานที่ที่ฉันอยู่ตอนนี้ก็สะอาดเหมือนกับสร้างใหม่

 

 

 

「มีบางอย่างกำลังปกคลุมท้องฟ้า」

 

　

บาเรียสีเหลืองค่อยๆกระจอยออกจากศูนย์กลาง

 

มันเหมือนกับบาเรียที่เคยเห็นในหนังหรืออนิเมะเลย จากนั้นฉันก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย

 

พอหันไปรอบๆก็พบว่ามีต้นไม้หลากหลายชนิดกำลังเติบโตออกมาจากพื้นคอนกรีต และไม่นานนักมันก็ออกผลอันเขียวชอุ่ม

 

　

 

「……รอยแผลของฉันหายไป…」

 

　

พอรู้สึกตัวอีกที รอยแผลตรงแก้มที่มาจากฝีมือของสไมล์ลี่ก็หายไป

 

ไม่มีรสสัมผัสของเลือดภายในปากฉันแล้ว นอกจากนี้ผิวพรรณของฉันยังกลับมาเต่งตึงอีกต่างหาก

 

 

「ประมาณนี้คงจะพอ」

 

　

ร่างโคลนของเขาได้หายไป ก่อนที่เขาจะตรวจสอบรอบๆราวกับยืนยันสิ่งที่เกิดขึ้น

 

มันจะน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว

 

 

「ขะ ขอบคุณที่ช่วยฉันเอาไว้นะคะ」

 

「ไม่หรอก เธอปลอดภัยก็ดีแล้ว หือ…!」

 

「เดี๋ยว จะทำอะไรคะ? กรี๊ด?!」

 

　

อยู่ดีๆฉันก็ถูกเขาอุ้มขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนก่อนจะกระโดดออกจากจุนที่เคยอยู่

 

ทันใดนั้นเองก็มีบางอย่างตกลงมาจากท้องฟ้า

 

หรือจะเป็นสัตว์ประหลาดตัวใหม่กัน….

 

　

 

「นี่เธอ……」

 

「ว่าแล้วเชียว ฝีมือนายจริงด้วย」

 

　

สิ่งที่ตกลงมาจากฟ้าก็คือร่างของคนสวมชุดเกราะสีดำปนแดง เสียงผู้หญิงเหรอ

 

สภาพของเขาดูเหมือนจะยับเยินสุดๆ แขนซ้ายก็หายไปด้วยสิแถมดาบที่เธอถืออยู่ก็เปื้อนไปด้วยเลือดสีน้ำเงินของสัตว์ประหลาด

 

　

 

「คิดจะสู้กับฉันอีกเหรอ?」

 

「ไม่หรอก ตอนนี้ฉันไม่มีเหตุผลต้องสู้กับนายอีกแล้ว」

 

「ถ้างั้นก็ดีไป เอ้า」

 

　

เขาวางฉันลงกับพื้นก่อนจะผ่อนคลายลง

 

คนรู้จักกันนี่เอง

 

 

「ฉันทำการฆ่าพวกสัตว์ประหลาดที่เข้ามาเป็นกำลังเสริมจากอาณานิคมที่สองหมดแล้ว คงจะไม่มีการโจมตีมาอีกสักระยะหนึ่ง…แต่จากที่เห็นบาเรียนี่…ฉันทำเรื่องที่ไม่จำเป็นไปแล้วสินะ?」

 

「ไม่หรอก ต้องขอบคุณเธอจริงๆ」

 

「……ไม่ต้องคิดมากน่า」

 

　

สัตว์ประหลาดจะไม่มาแล้ว

 

ฉันรู้สึกโล่งใจสุดๆเมื่อได้ยินคำพูดนี้ จากนั้นหญิงสาวในชุดสูทสีดำแดงก็จ้องมองมาทางฉัน

 

ฉันที่รู้สึกหวาดกลัวนิดหน่อย ได้ทำการใช้เขาเป็นโล่กำบังเอาไว้

 

　

 

「เด็กคนนี้……」

 

「……อ้า」

 

「ยังมีชีวิตรอดอยู่สินะ」

 

　

ด้วยเหตุผลบางอย่างน้ำเสียงของเธอดูจะมีความอาลัยแฝงมาด้วย

 

อย่างไรก็ตามเธอก็รีบปรับอารมณ์แล้วกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงแบบผู้ใหญ่

 

 

「เรารีบออกจากที่นี่กันเถอะ」

 

「หือ?　ทำไมล่ะ?」

 

「ตัวฉันกำลังจะมาถึงแล้ว เจอกันตอนนี้คงไม่ดีนัก」

 

「ตัวเธอเหรอ? คิดไม่ถึงเลยแฮะ…แต่ก็….อ้า..เข้าใจแล้ว」

 

　

จากนั้นเขาก็กลับมามองที่ฉัน

 

ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าพวกเขาพูดอะไรกัน แต่ที่มั่นใจเลยก็คือเขากำลังจะจากฉันไป

 

　

 

「จากนี้จะมีคนที่ทำหน้าที่ดูแลเธอโผล่มา ด้วยสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นก็น่าจะพอเป็นเสบียงให้อยู่กันไปได้อีกสักพักนะ」

 

「แต่พวกสัตว์ประหลาด……」

 

「บาเรียนี้จะกันพวกสัตว์ประหลาดไม่ให้เข้ามาได้ ตราบใดที่เธอยังอยู่ในนี้เธอจะปลอดภัย」

 

「……」

 

　

แต่ฉันอยากให้คุณอยู่ที่นี่

 

อยากให้คุณช่วยฉันต่อ

 

ฉันรู้สึกเศร้าอย่างบอกไม่ถูก แม้จะได้รับการช่วยเหลือจากเขามากขนาดนี้

 

นั่นสินะ เขาเองก็คงมีเรื่องต้องทำ ฉันไม่ควรจะไปขวางภารกิจของเขา

 

　

 

「ฮารุ」

 

　

เขาวางมือไว้บนไหล่ของฉันเบาๆก่อนจะเรียกชื่อของฉัน

 

 

「ฉันจะหาทางทำอะไรกับพวกสัตว์ประหลาดเอง เธอเองก็อย่ายอมแพ้ล่ะ」

 

「ค่ะ……!!」

 

　

ไม่รู้ทำไมแต่ฉันพยักหน้ารับคำพูดของเขากลับไปอย่างเข้มแข็ง จากั้นเขาก็กระโดดหายไปพร้อมกับหญิงสาวเกราะดำแดง

 

พวกเราทุกคนที่ถูกทิ้งเอาไว้เบื้องหลังก็ทำได้เพียงเฝ้ามองภาพของเขาจากไป รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย

 

 

「ว่าแต่เขารู้ชื่อฉันได้ยังไงกันนะ」

 

　

หรือเขาจะเป็นคนที่ฉันรู้จักก่อนสัตว์ประหลาดจะปรากฏตัวขึ้น

 

ทั้งที่ฉันสามารถามเขาได้แท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมข้างในของฉันมันบอกว่าอย่า

 

　

 

『พบผู้รอดชีวิตแล้ว!!』

 

「หือ」

 

　

ทันทีที่ทั้งสองคนจากไป ก็ปรากฏร่างใหม่ขึ้นตรงหน้าพวกฉัน

 

พวกเขาไม่ใช่สัตว์ประหลาด แต่เป็นหุ่นยนต์ขนาดยักษ์ที่สูงเกือบ 3 เมตร

 

　

 

『ยังเหลือผู้รอดชีวิตอยู่เยอะเลย……』

 

『เรื่องแบบนี้เป็นไปได้ยังไงกัน……』

 

 

 

　

ฉันตกใจสุดๆที่เห็นหุ่นยนต์ขนาดใหญ่ปรากฏตัวขึ้น แต่พอได้ยินเสียงของมนุษย์ดังมาจากสิ่งนั้นพวกเราก็เริ่มคลายกังวลลงนิดหน่อย

 

หรือจะเป็นหุ่นพวกนี้กันนะที่เขาบอกเอาไว้ก่อนจากไป?

 

จากนั้นหุ่นตัวหนึ่งที่มีเลขสีน้ำเงินสลักเอาไว้ตรงไหล่ก็เปิดส่วนอกออกมา ก่อนที่จะมีร่างของคนกระโดดออกมาจากภายในหุ่นนั้น

 

　

 

「ฮารุ」

 

「……พี่สาว?」

 

　

เมื่อฉันเห็นใบหน้าของพี่สาวที่สวมชุดประหลาดโผล่ออกมาจากหุ่นฉันก็ถึงกับหมดคำพูดแล้วน้ำตาไหลก็ออกมา

 

พี่สาวของฉันเองก็คงรู้สึกไม่ต่างกันเพราะทันทีที่เธอกระโดดเข้ามากอดฉันจนล้มลงกับพื้นเธอก็ร้องไห้ออกมา

 

 

 

「ดึจริงๆ…อึก…คิดว่าเธอจะตายไปแล้วซะอีก….」

 

「นะ หนูเองก็เหมือนกัน……」

 

　

ทั้งที่คิดว่าพี่ตายไปแล้วแท้ๆ

 

ทั้งที่หมดหวังจะได้เจอกับทุกคน

 

แต่เพราะเขาคนนั้นจึงทำให้ฉันได้พบกับพี่อีกครั้ง

 

จากนี้ไปฉันจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างมีความหวังเอง

 

เหมือนกับคำพูดที่เขาได้บอกกับฉันเอาไว้ แม้โลกใบนี้มันจะเต็มไปด้วยความสิ้นหวังก็ตาม

 

***

เสริมท้ายตอน

 

แม้พลังในร่างนี้ของคัตสึมิจะไม่ได้แข็งแกร่งมากนัก แต่เรื่องความหลากหลายแล้วถือว่าโดดเด่นสุดๆ

 

ในเส้นเวลาเดิมบลูได้ทำการสังหารฮารุที่กลายเป็นสัตว์ประหลาดไปแล้ว

 

ส่วนเรดกับเยลโล่ก็รวมพลังกันฆ่าสไมล์ลี่ลงได้สำเร็จแม้จะหัวเราะเจียนตาย

 

—จบ—

 

แยกร่างมาใช้ซะสะดวกเลย เหมือนพวกเวล 99 ข้ามโซนมาตบมอนเวล 10  ร่างแยกที่ไม่สามารถต้านทานท่าโพสต์เบียวๆได้ช่างน่าสงสาร

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code