อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 123 นักรบผู้มีบาดแผล

 

ความถี่การปรากฏตัวของพวกสัตว์ประหลาดเพิ่มขึ้นสูงมาก

 

หนักไปกว่านั้นคือพวกมันโผล่ออกมาทั่วประเทศญี่ปุ่น

 

เนื่องจากเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่น พวกเราเลยจำเป็นต้องออกเดินทางไปจัดการพวกมันด้วยยานบิน

 

 

 

「ชวนให้นึกถึงเรื่องเก่าๆ เลยวุ้ย……」

 

「คาชู้วววว!!」

 

 

พอบินไปถึงที่เกิดเรื่องด้วยLupus Strikerก็พบว่าตรงหน้าคือสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายกับกลองกำลังดูดน้ำจากทะเลสาบอยู่

 

เหมือนมันกำลังตั้งใจจะดูดน้ำในนั้นให้หมดก็เลยไม่สังเกตถึงมามีอยู่ของฉัน

 

ถึงแม้จะต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าน้ำจะหมด แต่ตอนนี้มันก็มากพอแล้วที่จะทำให้เห็นปลาและขยะที่ก้นทะเลสาบ

 

 

 

「แกจะดูดไปถึงไหนวะ」

 

「ชู้ววว!?」

 

 

ฉันที่อยู่ในร่างโปรโตวันได้พุ่งเข้าไปต่อยสัตว์ประหลาดจากด้านหลังจนทำให้ร่างของมันร่วงลงไปในทะเลสาบทันที

 

ถึงจะต่อยเข้าไปเต็มๆ แต่เหมือนจะยังไม่ตายวุ้ย

 

「ถ้าเป็นเมื่อก่อนต้องตัวแตกไปแล้วแท้ๆ …..จะว่าไปร่างของมันดูจะเคลือบทองแปลกๆ ไหมฟะ?」

 

『คัตสึมิคุง ทางนั้นเป็นยังไงบ้าง!!』

 

「โอโมริซัง ช่วยตรวจสอบข้อมูลสัตว์ประหลาดตัวนี้ให้หน่อยครับ ก็จริงว่าเคยสู้กับมันมาแล้วทีหนึ่งแต่เหมือนคราวนี้มันจะแปลกๆ」

 

 

ความสามารถของมันคือการดูดเอาน้ำออกมาพ่นใส่ นั่นเป็นข้อมูลทั้งหมดที่ฉันมีก่อนที่ฉันจะต่อยมันจนตัวแตกไป

 

หลังจากผ่านไปไม่กี่วิ โอโมริซังก็ส่งข้อมูลคร่าวๆ มาให้กับฉัน

 

 

『ศัตรูคือสัตว์ประหลาดกักน้ำ ความสามารถของมันคือการกักเก็บน้ำได้อย่างไม่มีจำกัดนอกจากนี้ยังสามารถดึงความชื้นภายในอากาศและสิ่งมีชีวิตได้อีกด้วย!!』

 

「เป็นตัวที่ปล่อยไปไม่ได้เลยนี่หว่า」

 

『นอกจากนี้ หากจะจัดการมันก็ควรจะทำในสถานที่ที่ไม่สร้างความเสียหายให้กับพื้นที่โดยรอบนักเพราะหากมันตายน้ำที่มันเก็บสะสมเอาไว้ภายในจะไหลออกมาด้วย!!』

 

「ขอบคุณครับ」

 

 

เพราะคราวก่อนเก็บมันเร็วไปเลยไม่รู้อะไรสักนิด จากนั้นฉันก็มองไปยังทะเลสาบที่อัดมันจนร่วงลงไป

 

ไม่นานนักผิวน้ำก็เกิดฟองขึ้นและร่างของมันก็ลอยขึ้นมา

 

 

「พอลงไปซักน้ำสักหน่อยก็ดูสะอาดขึ้นนี่หว่าか」

 

「ชู้ว!! ชู้วววววว!!」

 

 

ร่างของมันส่องแสงสีทองออกมา

 

จากนั้นร่างของมันก็ถูกปกคลุมด้วยเกราะสีท่องก่อนจะพ่นน้ำใส่ฉัน

 

เท่าที่เห็นมันแกร่งกว่าในอดีตแน่นอน แรงดันน้ำก็สูงกว่าเดิมด้วย

 

 

「ฮ้า」

 

 

ฉันต่อยน้ำนั่นสวนกลับไปตนสร้างแรงกระแทกให้กับพื้นผิวทะเลสาบและผืนดินตรงหน้าเป็นรอยลากยาว

 

…..ถึงมันจะแข็งแกร่งกว่าในอดีตก็จริง แต่ว่า———

 

 

 

「คาชู้ววววว———」

 

「แค่แกเลี่ยมทองไม่ได้หมายความว่าฉันจะแพ้นะเห้ย!!』

 

 

ถึงจะไม่รู้ว่าร่างนี้ของมันทำได้ถึงขั้นไหน แต่ฉันเองก็แกร่งขึ้นไม่แพ้กันนะเห้ย!!

 

ฉันพุ่งเข้าไปหามันก่อนจะต่อยมันให้กระเด็นไปบนท้องฟ้าแล้วกระโดดตามไป——、

 

 

 

「ชิโระ!!」

 

『โฮก!!』

 

 

———พอขึ้นไปบนฟ้าฉันก็ปลดการแปลงร่างแล้วใช้Truth Driverแทน

 

『THE ENEMY OF JUSTICE……』

 

 

 

『『『TRUTH FORM!!!』』』

 

หลังจากเปลี่ยนเป็นTruth Formเสร็จฉันก็หยิบขวานสายฟ้าออกมาฟาดเข้าที่ลำตัวของมันให้ปลิวไปไกลกว่าเดิม

 

หลังจากนั้นฉันก็สร้างประตูมิติขึ้นที่ปลายทางของร่างสัตว์ประหลาดที่ปลิวไป เมื่อมันผ่านประตูมิติก็มาปรากฏตรงหน้าฉันอีกครั้ง จากนั้นฉันก็ใช้หมัดของตัวเองในการคว้านร่างของมันบริเวณรอยแรกของเกราะที่ขวานทำขึ้นก่อนหน้า

 

 

 

「คุ!?」

 

 

 

『DEADLY Ⅰ!!』

 

『TYPE RED!!』

 

 

ฉันใช้มืออีกข้างในการเปลี่ยนฟอร์มแล้วใช้งานท่าพิเศษ

 

สูทของฉันถูกย้อมไว้ด้วยสีแดงฉานก็จะลุกเป็นไฟ

 

 

『คัตสึมิคุง?!หากจะฆ่ามันจริงๆ น้ำพวกนั้นมันจะ———』

 

「แกคงจะชอบน้ำมากเลยสินะ」

 

 

มันพยายามพ่นน้ำออกมาใส่ฉันราวกับดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย

 

ก็จริงว่าหากฆ่าเจ้านี้ น้ำในร่างของมันคงจะถูกปล่อยออกมาจนกลายเป็นภัยพิบัติ แต่เรื่องนั้นฉันคิดทางออกเอาไว้แล้ว

 

 

「ถ้างั้นก็แค่เผามันให้ระเหยไปจนหมดแม่มเลยก็พอ!!」

 

 

 

『ALL BREAK!!』

 

『FLARE EXPLOSION!!』

 

 

 

「คุ ชู้ววววว!!?」

 

 

เปลวไฟลุกท่วมมือของฉันก่อนจะเผาร่างของสัตว์ประหลาดจากภายในรวมถึงน้ำที่เก็บกักในร่างของมันด้วย

 

เนื่องจากตอนนี้ฉันลอยอยู่ในอากาศคนรอบข้างไม่น่าจะได้รับผลกระทบอะไร ถึงจะน่าเสียดายน้ำที่ต้องระเหยไปก็เถอะ

 

 

「ชู้วววว……ว……ว」

 

 

หลังยืนยันว่ามันกลายเป็นถ่ายไปแล้วจากความร้อน ก็ใช้เวลาไปได้ประมาณ 3 นาที

 

ฉันทำการเปิดประตูมิติเพื่อลงมายังพื้นดิน

 

 

「เอ่อ…โอโมริซัง สัตว์ประหลาดนั่นถูกจัดการแล้วครับ」

 

『เหนื่อยหน่อยนะ!! ทางนี้ก็ยืนยันว่าสัญญาณมันหายไปแล้วเหมือนกัน』

 

「คนอื่นละครับ?」

 

『หายห่วง สัตว์ประหลาดที่ปรากฏตามจุดต่างๆ ถูกพวกเธอจัดการเรียบร้อย』

 

 

สัตว์ประหลาดที่ปรากฏตัวคือพวกที่เราเลยสู้มาก่อนแล้ว

 

ถึงมันจะแกร่งขึ้น แต่ฉันมั่นใจว่าพวกเธอไม่มีทางแพ้แน่นอน

 

 

 

「หากต้องการความช่วยเหลือก็บอกได้เลยนะครับ ผมจะเฝ้าระวังแถวนี้อีกสักพัก」

 

『อื้อ』

 

 

หลังจากได้ยินเสียงอันสดใสของโอโมริซัง ฉันก็ตัดการเชื่อมต่อแล้วมองไปรอบๆ

 

น้ำที่ถูกสัตว์ประหลาดกลืนกินเข้าไปหายไปหมดแล้ว

 

อันที่จริงก็อยากจะให้น้ำมันกลับไปที่เดิมหรอก แต่ฉันไม่สามารถควบคุมน้ำพวกนี้ได้แถมมันอาจจะล้นออกมาจนไปท่วมเมืองแถวนี้ก็ได้

 

 

 

「โปรโต ชิโระ ไม่มีปฏิกิริยาสัตว์ประหลาดใช่ไหม?

 

『ตอนนี้ก็ยังนะ แต่เราก็ไม่ควรจะประมาทคงต้องเฝ้าระวังต่อ』

 

「อ้า」

 

『โฮก!』

 

 

ฉันรู้ดีว่าพวกมันเหลี่ยมขนาดไหน

 

ฉันละไม่เข้าใจการกระทำของพวกมันจริงๆ ว่าจะเอาสัตว์ประหลาดออกมากันทำไมตอนนี้ แต่การปรากฏตัวของมันก็ทำให้ชีวิตผู้คนตกในความเสี่ยงเลยจำเป็นต้องเคลื่อนไหว

 

 

「….พอนึกย้อนกลับไปตัวฉันเมื่อก่อนก็สู้ได้แบบบ้าบอชะมัด」

 

『คัตสึมิแบบนั้นฉันก็ชอบนะ』

 

「ถึงจะไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจอะไรแต่ก็….ขอบคุณ」

 

 

คำจำกัดความของคนเลวมันอะไรกันนะ

 

พอมาคิดดูตัวฉันในตอนนั้นก็ค่อนข้างเด็กด้วยแหละน้า….

 

『โฮก!!』

 

『คัตสึมิ……』

 

 

ฉันมองไปยังตรงหน้าของตัวเอง หลังได้ยินเสียงของโปรโตและชิโระ

 

ทันใดนั้นควันสีชมพูก็ปรากฏขึ้น โดยมีสองร่างอยู่ภายในนั้น

 

 

「โอโมริซัง」

 

『คัตสึมิสัญญาณถูกรบกวน』

 

「อ้า」

 

 

ก็รู้ได้ทันทีว่าใครคือสาเหตุที่ทำให้การติดต่อกับสำนักงานใหญ่ถูกตัดออกไป

 

 

「เจออีกจนได้」

 

「กลับมาแล้วจ้า♪」

 

 

ฮิลด้าโผล่มาในร่างของมนุษย์ที่ไม่ได้สวมสูทซึ่งข้างๆ ของเธอคือลำดับที่ 10 ซึ่งเรียกว่าตัวเองว่าเอ็กซ์ซึ่งมาพร้อมกับเกราะสีแดงดำ

 

ไม่ว่าจะคิดยังไงก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญให้มาเจอกันแน่นอน

 

 

「คราวนี้จะพาเรื่องปวดหัวอะไรมาให้อีก」

 

「อย่าพูดแบบนั้นสิ ไม่ดีใจที่ได้เจอฉันแล้วเหรอ～?」

 

「……」

 

「พูดอะไรหน่อยสิ……?」

 

 

ยัยนี่ไม่รู้เลยหรือไงว่านิสัยแบบนี้มันทำให้คนอื่นเกลียดน่ะ

 

หัวจะปวด

 

ฮิลด้าแสดงท่าทีเหมือนเจ็บปวดกับการกระทำของฉัน ก่อนจะพูดต่ออย่างสนุกสนาน

 

 

 

「แต่ไม่ต้องห่วง คราวนี้ฉันไม่เข้าไปยุ่งหรอก」

 

「……หมายความว่าคนที่จะสู้คือลำดับ 10?」

 

「อื้อ พอดีเธออยากจะสู้กับนายดูสักครั้งน่ะ ฉันก็เลยมาส่งเฉยๆ」

 

「……」

 

 

ลำดับที่ 10 เดินมาอยู่ข้างหน้าฮิลด้าโดยไม่พูดอะไร

 

ลักษณะท่าทางการเคลื่อนไหวแบบนี้…ทำไมมันชวนให้นึกถึงอากาเนะกันนะ

 

「ตามที่สัญญาเอาไว้ ฉันจะไม่เข้าไปยุ่ง ส่วนเรื่องการกวนคลื่นสัญญาณน่าจะยื้อได้ไม่ถึง 10 นาที ระหว่างนี้ก็พยายามเข้าล่ะ แต่ว่า….. 」

 

『ถึงแม้ฉันจะถูกอัศวินดำฆ่าที่นี่เธอก็จะไม่เข้ามายุ่งอยู่ดีสินะ?』

 

「……อื้อ ก็ตกลงกันไว้แบบนั้นนี่นา」

 

 

ฮิลด้าจะไม่เข้ามายุ่งจริงดิ ว่าแล้วเธอก็เดินจากลำดับ 10 ไปนั่งอยู่บนหินบริเวณทะเลสาบที่เหือดแห้ง

 

เป็นพวกพ้องภาษาอะไรฟะ?

 

หรือยัยนี่กำลังวางแผนอะไรแปลกๆ อีก

 

 

「โปรโต」

 

『อื้อ!』

 

 

TYPE 1 ร่างที่น่าจะเหมาะสบกับการรับมือลำดับที่ 10

 

 

『มีบางอย่างที่ฉันจะถามก่อนเราจะสู้กัน』

 

「หือ?」

 

 

เสียงสังเคราะห์ที่ลำดับ 10 พูดออกมาทำให้ฉันสงสัย

 

ฉันมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ใช่ศัตรูที่โจมตีด้วยการพูด ดังนั้นฉันจึงตัดสินใจฟังเรื่องของเธอ

 

หลังผ่านไปไม่กี่วินาที ลำดับ10 ก็เอามือจับที่หน้ากากตรงปากตัวเองแล้วถอดมันออกจนเผยให้เห็นใบหน้าครึ่งล่าง

 

 

「……อัศวินดำ」

 

 

เสียงปกติที่ไม่ถูกสังเคราะห์ผ่านอุปกรณ์

 

พอฟังเสียงนั้นแล้ว มันช่างคล้ายกับหญิงสาวที่ฉันเจอในสาธารณะก่อนสัตว์ประหลาดจะปรากฏตัว

 

เป็นเรื่องบังเอิญเหรอ ที่ลำดับ 10 กับเธอคนนั้นจะเสียงคล้ายกัน

 

แต่ที่ขำไม่ออกเลยก็คือพวกเธอดันเสียงคล้ายกับอากาเนะสุดๆ

 

 

 

「ทำไมนายถึงตัดสินใจสู้กับสัตว์ประหลาดแมงมุมเหรอ?」

 

「「?」」

 

 

ทั้งฉันและฮิลด้าที่นั่งเฝ้าดูอยู่ไม่ไกลแสดงท่าทีสงสัยออกมาพร้อมกัน

 

เธอถามฉันโดยที่ไร้ซึ่งอาวุธใดๆ ในมือนอกจากนี้ก็ไม่มีเจตนาฆ่าหรืออะไรทำนองนั้นแผ่ออกมาเลยสักนิด

 

 

 

「อยู่ดีๆ ทำไมมาสนใจเรื่องสัตว์ประหลาดแมงมุมซะงั้นล่ะ?」

 

「……แค่อยากรู้น่ะ」

 

「สงสัยอะไรพิลึกชะมัด..เฮ้อ」

 

 

ในมุมของฉันมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อนานมากแล้วจนไม่เก็บมาใส่ใจ

 

แต่จะว่าไปมันก็คือสัตว์ประหลาดแห่งจุดเริ่มต้นที่ทำให้ฉันเข้ามาสู่โลกแห่งการต่อสู้

 

ถึงจะบอกแบบนั้นก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าลำดับ 10 จะมาสนใจอะไรเรื่องพวกนี้

 

….นอกจากนี้คำพูดของเธอมัน….

 

ด้วยเหตุผลบางอย่าง ปากของฉันก็เปิดออกโดยไม่ได้ตั้งใจ

 

 

「ก่อนที่สัตว์ประหลาดจะปรากฏตัว ความรู้สึกในชีวิตของฉันที่เหมือนกับได้ปลดปล่อยเป็นอิสระก็คือตอนสวมสูท」

 

「……」

 

「ถึงตอนนี้มันจะต่างออกไปก็เถอะ แต่ตัวฉันในอดีตไม่ได้เชื่อใจใครและก็ไม่มีเป้าหมายอะไรในชีวิตด้วย」

 

 

ความรู้สึกครั้งแรกเมื่อสวมโปรโตสูทคือคำว่า อิสระ

 

ฉันวิ่งไปทั่วเมืองในยามค่ำคืนเพื่อสัมผัสกับท้องฟ้าที่ล่องลอย

 

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมสิ่งผิดปกติยามค่ำคืนจึงเป็นอะไรไม่ได้ได้นอกเสียจากตัวน่ารำคาญ

 

 

「ส่วนเรื่องที่สู้กับสัตว์ประหลาดแมงมุม ก็คงจะตอบง่ายๆ ว่ามันคือการกำจัดสิ่งที่มารบกวนอิสรภาพของฉัน」

 

「อิสรภาพ……」

 

 

ลำดับ 10 พูดทวนคำพูดของฉัน

 

เหมือนปากของเธอจะขยับเหมือนพูดอะไรกับตัวเองเสียด้วย ทว่าไม่นานนักเธอก็นำหน้ากากส่วนล่างกลับไปสวมตามเดิม

 

 

『ขอบคุณที่บอก ตอนนี้ฉันหายคาใจแล้ว』

 

「……อ้า」

 

 

 

ถึงอีกฝ่ายจะพูดแบบนั้น แต่ดันกลายเป็นฉันที่คาใจแทนนี่สิ

 

สิ่งที่สัมผัสได้จากเธอมันแตกต่างจากตอนที่เธอสู้กับอากาเนะก็จริง แต่ยังไงเธอก็คือศัตรูของฉัน

 

เมื่อการพูดคุยจบลงพวกเราก็ต้องมาสู้กัน

 

 

พลังงานสีแดงได้แผ่ออกมาเป็นผ้าพันคอ ส่วนอีกฝ่ายก็สร้างดาบสองคมขึ้นมาภายในมือ

 

 

 

「……อึก」

 

 

อย่างที่คิดภาพของเธอมันทับซ้อนกับอากาเนะเสียเหลือเกิน

 

เธอคือใครกันนะ?

 

ถึงจะยังคาใจแต่ตอนนี้จำเป็นต้องเตรียมตัวรับมือกับลำดับที่ 10 แล้ว

 

 

***

ต่อสู้เพื่ออิสรภาพ

 

แม้จะเหตุผลจะต่างจากฉัน…แต่พื้นฐานแล้วก็เหมือนกัน

 

สิ่งที่ฉันสงสัยมาโดยตลอด

 

ก็ไม่ได้คาดหวังในคำตอบอย่างเหมาะสมแท้ๆ แต่หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูดฉันก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเกิดมาเพื่อเป็นฮีโร่

 

 

「ย้าก!!!」

 

『ชิ……!!』

 

 

ดาบที่สร้างขึ้นมาถูกบดขยี้ทิ้งไปอย่างง่ายดายด้วยหมัดของเขา

 

นอกจากนี้แรงกระแทกของมันก็ยังทำให้เกราะส่วนบนของฉันแตกเป็นเสี่ยงๆ จนร่างฉันกระเด็นลงไปในทะเลสาบ

 

 

 

『แข็งแกร่ง』

 

『จากที่เห็นก็น่าจะอย่างงั้นแหละ』

 

 

ฉันเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีครามพร้อมกับร่างที่ลอยอยู่เหนือน้ำซึ่งถูกแสงแดดสาดส่อง โดยมีGRDบ่นอยู่ข้างๆ

 

เขาน่าจะตามมาในไม่ช้า

 

ฉันตัดสินใจเตรียมรับมือแบบจัดเต็มทันที

 

 

『』

 

『ARMOR・PURGE【BOX：Ⅳ】』

 

 

เกราะชนิดใหม่ถูกส่งเข้ามาประกอบร่างของฉันพร้อมกับแสงสว่างจ้า

 

เสียงของกลไกค่อยๆ ทำงานตามส่วนต่างๆ ของเกราะ

 

มันคืออาวุธหนักที่มีความสามารถในการโจมตีและป้องกันที่ยอดเยี่ยม

 

ด้วยสิ่งนี้น่าจะพอรับมือกับอัศวินดำได้

 

เมื่อการติดตั้งเสร็จ ก็เกิดแรงกระแทกขึ้นเหนือผิวน้ำจนทำให้น้ำรอบๆ กระเด็นอย่างรุนแรง

 

 

 

『ทำถึงขนาดนี้ได้ยังไงกันนะ……』

 

 

เขาแยกทะเลสาบได้ด้วยการเตะ ในขณะที่ฉันหัวเราะออกมาแบบแห้งๆ กับพลังที่แสนร้ายกาจของเธอ ฉันก็ใช้ดาบที่สร้างขึ้นมาใหม่เข้าโจมตีอัศวินดำ

 

「จะสร้างมาอีกกี่รอบก็จะทำลายให้ดู!!」

 

 

 

———เขาเป็นนักรบที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

 

นี่สินะพลังที่ทำให้พวกสัตว์ประหลาดและลำดับแห่งดวงดาราต้องพ่ายแพ้

 

ไม่แปลกใจเลยที่คนบนโลกจะไว้วางใจเขา

 

ฉันพยายามเต็มที่เพื่อป้องกันหมัดของเขาที่พร้อมจะขยี้ร่างของฉันให้แหลกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว หากเสียสมาธิสักเสี้ยววิ รูคงได้เกิดบนร่างฉันแน่นอน

 

 

「ย้ากกก!!」

 

การโจมตีสามครั้งติด

 

เกราะบริเวณแขนซ้ายของฉันแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อรับการโจมตีเข้าไป

 

ไม่ถึง 10 วินาทีเกราะหนักที่ฉันสร้างขึ้นมาก็ไม่เหลือชิ้นดี แม้เขาจะเดาะลิ้นออกมาเหมือนไม่พอใจ แต่คงตั้งใจจะปิดเกมแล้วแน่ๆ

 

 

แต้ว่าหา———、

 

 

 

「ชิ!!」

 

 

ฉันใช้แขนซ้ายของฉันในการป้องกันหมัดที่พุ่งเข้ามา ส่วนสภาพก็อย่างที่รู้ว่าไม่เหลือชิ้นดี

 

ชิ้นส่วนตั้งแต่ข้อศอกลงไปกระจายเป็นเศษซาก ฉันไม่รอช้าใช้บีมที่ติดไว้ตรงแขนขวายิงใส่อัศวินดำ

 

 

「ชิ นี่เธอ……!!」

 

 

อัศวินดำใช้หมัดของเขาทำลายกระสุนนั้นทิ้งจนเกิดเป็นไอร้อนขึ้น ก่อนจะถอยไปนิดหน่อย

 

….ทำไมถึงถอยไปล่ะ?ทั้งที่สามารถใช้หมัดนั่นตรงไปฆ่าฉันต่อเลยก็ได้แท้ๆ

 

 

「อะไรขอเธอ คิดว่าฉันจะฆ่าเธอจริงๆ เหรอ?」

 

『ก็ต้องแบบนั้นสิ』

 

「เห้อ เธอนี่นะไม่ได้เข้าใจอะไรเลยสักนิด」

 

 

ด้วยเหตุผลบางอย่าง อัศวินดำหัวเสียใส่ฉันแทนซะงั้น

 

หมัดของเขากำลังสั่นอยู่…..นั่นสินะ

 

 

「หรือเป็นเพราะฉันเคลื่อนไหวแบบเดียวกับเพื่อนของนายเหรอ? 」

 

นิสัยที่ติดตัวมันแก้กันไม่ได้ด้วยนี่นะ

 

ทว่าในมุมของอัศวินดำคงไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนัก

 

 

 

「ไม่เห็นจะเหมือน」

 

……ไม่เหมือน?

 

ฉันสับสนกับคำตอบที่เกินคาด

 

 

「เธอกับเรดน่ะต่างกันโดยสิ้นเชิง」

 

 

『เขาตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่?จากการวิเคราะห์จะเธอหรือเธออีกคนก็มีความสอดคล้องกันเกือบจะทั้งหมดแท้ๆ』

 

 

GRDเองก็สงสัยกับคำพูดของอัศวินดำ

 

พวกเราควรจะเป็นคนเดียวกันเลยแท้ๆ มันต่างกันตรงไหนล่ะ

 

 

「จะบอกว่าเป็นร่างโคลนของเรดก็ไม่ใช่ สัตว์ประหลาดที่แปลงร่างเลียนแบบก็ไม่ใช่อีก」

 

「……」

 

「เธอน่ะต่างจากเรด ตัวเธอน่ะคือคนที่สามารถเอาชีวิตตัวเองไปโยนทิ้งได้อย่างง่ายดาย ถึงแม้รูปลักษณ์อะไรจะเหมือนกัน แต่โดยพื้นฐานแล้วพวกเธอไม่เหมือนกันสักนิด」

 

 

แบบนี้นี่เอง

 

เขามองตัวฉันในโลกนี้ดีเสียจริง

 

 

「ถ้าจะให้บอกว่าเหมือน เธอคงจะเหมือนกับฉันในอดีตมากกว่า….เห้อ หัวจะปวด」

 

 

เหมือนเขาจะยิ้มเยาะเย้ยตัวเองอยู่เลย จากนั้นอัศวินดำก็วางมือเอาไว้ตรงหน้ากาก ฉันสัมผัสได้ถึงสายตาทั้งสองของเขาที่จับจ้องมายังดวงตาของฉันซึ่งอยู่ภายใน

 

 

 

「แล้วนั่นมันก็ทำให้ฉันสนใจตัวจริงของเธอสุดๆ」

 

「……อึก」

 

「เธอน่ะเป็นแค่พวกเอเลี่ยนบุกโลกจริงเหรอ?ที่จริงแล้วเธอเป็นใครกันแน่?」

 

「อย่าให้ต้องพูดซ้ำสิ ฉันก็คือลำดับ———」

 

「ฉันไม่ได้อยากรู้ตำแหน่งอะไรนั่นของเธอ แต่ถ้าเธอไม่อยากจะบอกละก็———」

 

 

อัศวินดำเอาหมัดทั้งสองชนกันก่อนจะส่งออร่าที่ดุดันออกมา

 

 

 

「ฉันจะเป็นฝ่ายกระชากหน้ากากนั้นออกมาเอง」

 

 

 

……ช่างดูเป็นประโยคที่เหมาะสมกับฮีโร่เหลือเกิน……

 

 

อัศวินดำผู้มาพร้อมกับบรรยากาศที่เหล่าวายร้ายต้องหวาดผวา

 

 

ในขณะที่ฉันกำลังจ้องมองไปยังร่างของเขา มันก็ชวนให้นึกถึงตอนที่มายังโลกนี้เป็นครั้งแรก

 

ความทรงจำที่เกือบจะถูกลืมเลือนไปแล้วหลังจากใช้ชีวิตมานานกว่าหลายร้อยปี

 

***

 

เมื่อฉันถูกพามายังจักรวาลนี้ สิ่งแรกที่ฉันทำคือการฆ่าตัวตาย

 

ทว่านาโนแมชชีนที่อยู่ภายในร่างกายของฉันซึ่งมันกำเนิดมาจากการหลอมรวมเซลล์ของโอเมก้าและเทคโนโลยีของ เรมะ คาเนะซากิเข้าด้วยกันมาฉีดใส่ มันคือไพ่ตายที่มีไว้ใช้รับมือกับโอเมก้าและสิ่งนี้มันทำให้ฉันฆ่าตัวตายไม่ได้

 

ทันทีที่ฉันตั้งใจจะจบชีวิต มันก็จะทำการเข้ามาขัดขวางเอาไว้และทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปโดยไม่ได้สนใจความตั้งใจของฉันเลย

 

 

『สิ่งนี้น่าจะเป็นสิ่งผิดพลาดครั้งที่สองชีวิตฉัน』

 

 

 

『เรด..ไม่สิ อากาเนะ อาราซากะ อย่าได้คิดใช้สิ่งนั้นเด็ดขาด』

 

 

 

『หากเธอใช้มันเธอจะไม่สามารถกลับมาเป็นมนุษย์ได้อีกต่อไป』

 

 

ฉันไม่ได้ฟังคำแนะนำสุดท้ายของเรมะ คาเนะซากิและนำสิ่งนี้เข้ามาในร่างกายเพื่อเข้าต่อสู้กับโอเมก้าเป็นครั้งสุดท้าย———ฉันคือสัตว์ประหลาดที่มีไว้ฆ่าพวกสัตว์ประหลาด

 

ร่างกายที่เสียหายได้ถูกสร้างใหม่ขึ้น ความเร็วในการแก่ชราถูกทำให้ช้าลง ร่างกายที่เหนือมนุษย์ซึ่งทำให้ทนอยู่ได้ในทุกสภาพแวดล้อม

 

 

หากจะให้คิดถึงช่วงเวลาที่มายังจักรวาลนี้ก็คงเป็นช่วงราวๆ ปี 1900

 

ฉันต้องใช้เวลาเร่ร่อนอยู่ในอวกาศมากกว่า 100 ปีจนกระทั่งเวลาเดินทางมาถึงยุคสมัยของฉัน

 

 

『———คราวนี้ ฉันจะต้องปกป้องโลกเอาไว้ให้ได้』

 

 

ฉันรู้ดีว่าโลกใบนี้ไม่ใช่โลกที่ฉันจากมา แต่นี่คือทั้งหมดที่ฉันสามารถทำได้

 

หากโลกจะต้องถูกพวกสัตว์ประหลาดรุกราน ฉันก็จะเป็นคนจัดการพวกมันเอง

 

ฉันจะต้องแข็งแกร่งยิ่งกว่านี้

 

 

ตัวฉันที่มี GRD ซึ่งเป็น AI ที่สร้างขึ้นมาโดยใช้บุคลิกของเรมะ คาเนะซากิเป็นพื้นฐานในการวิเคราะห์ดาวต่างๆ ในอวกาศว่าดาวดวงไหนมีสิ่งมีชีวิตที่อันตรายบ้างก่อนจะมุ่งตรงไปเพื่อฆ่าล้างบางพวกมัน ซึ่งนั่นจะช่วยฝึกฝนตัวฉันและเพิ่มพลังให้ได้มากยิ่งขึ้น

 

จนจำไม่ได้แล้วด้วยซ้ำว่าฆ่าไปเท่าไหร่

 

แน่นอนว่าฉันไม่คิดจะได้รับการให้อภัยจากพวกสิ่งมีชีวิตที่อยู่บนดาวดวงนั้น ยังไงในสายตาของพวกเขาฉันก็คือวายร้ายที่บุกมายังดาวของพวกเขา

 

ฉันต่อสู้ สู้ แล้วก็สู้ไปเรื่อยๆ ในสภาพแวดล้อมที่แสนโหดร้าย จนในที่สุดความทรงจำหลายๆ อย่างที่เคยใช้บนโลกก็ค่อยๆ เลือนหายไป กว่าจะรู้สึกตัวอีกทีฉันก็กลายมาเป็นคนขององค์กรที่มีเอเลี่ยนจำนวนนับไม่ถ้วนอยูาภายใต้การดูแล

 

 

 

———ทว่าความจริงที่ฉันได้เผชิญกลับช่างไร้เหตุผล

 

 

 

จุดเริ่มต้นอยู่ตรงที่อัศวินดำสามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดแมงมุมที่ควรจะสังหารประชากรของญี่ปุ่นกว่า 40% ได้สำเร็จ

 

ใช่แล้ว เขาสามารถเอาชนะสัตว์ประหลาดที่ฉัน อาโออิ และคิราระพร้อมกับผู้คนอีกมากมายต้องเสียสละชีวิตเข้าสู้

 

 

ไม่นานนักจัสติสครูเซเดอร์ก็ปรากฏตัวขึ้น

 

แทนที่จะสวมสูทพลังงานขับเคลื่อนแบบพวกเรา พวกเธอกลับใช้สูทเหมือนหลุดมาจากอนิเมะเหมือนกับอัศวินดำ และเอาชนะพวกสัตว์ประหลาดจนกอบกู้โลกไว้ได้สำเร็จ

 

 

『———หา?』

 

 

ฉันที่เห็นเรื่องนี้เกิดขึ้นก็ไม่สามารถยอมรับความจริงได้เลยสักนิด

 

อัศวินดำคือใครกัน

 

จัสติสครูเซเดอร์นั่นมันอะไร

 

สิ่งเหล่านี้ไม่เคยมีอยู่บนโลกของฉัน

 

แล้วทำไม…ทั้งหมดที่ฉันทำมามันเพื่ออะไรกัน…..

 

 

『ฮ่ะ ฮ่าๆๆ ฉันดูน่าสมเพชมากเลยสินะ….』

 

 

สิ่งที่ฉันพยายามมาทั้งหมดนั้นไร้ประโยชน์ โลกใบนี้ได้รับการช่วยเหลือโดยที่ฉันไม่ต้องทำอะไรเลยสักนิด

 

ทั้งที่ควรจะเหมือนกัน แต่กลับไม่เหมือนกันเลยสักนิด

 

นี่ฉันมันทำบ้าอะไรในจักรวาลนี้กัน?

 

เพื่อที่จะแข็งแกร่งขึ้นฉันได้ฆ่า ฆ่า แล้วก็ฆ่าสิ่งมีชีวิตมากมายจนกลายมาเป็นลำดับต้นๆ ขององค์กร เหตุผลในการมีชีวิตอยู่ของฉันจากนี้คืออะไรล่ะ?

 

 

「น่าสมเพชเสียจริง」

 

 

ฉันพูดกับตัวเองในขณะที่ร่างของฉันกำลังพิงอยู่กับต้นไม้ที่ถูกโค่นไป

 

อุปกรณ์ทั้งหมดที่ฉันเตรียมมาถูกทำลายไม่เหลือซาก ร่างของฉันไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ

 

แขนเทียมก็ใช้งานไม่ได้ สภาพของฉันไม่ต่างอะไรกับคนที่ตายไปแล้ว

 

 

「……」

 

 

 

ฉันสูญเสียเป้าหมายในชีวิตหลังพบความจริงที่ว่าทุกสิ่งที่ฉันทำมาจนถึงตอนนี้มันไร้ค่า ฉันควรจะทำยังไงต่อดีล่ะ

 

ยิ่งไปกว่านั้นพอรู้สึกตัวเองที ฉันก็กลายมาเป็นศัตรูของดาวโลกแทนเสียแล้ว

 

น่าขำจริงๆ

 

แสวงหาพลังเพื่อช่วยโลก แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นวายร้ายที่ทำลายโลกซะเอง

 

สุดท้ายนี้ก็หวังว่าฉันจะกลายเป็นศัตรูที่ทำให้พวกเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่านี้ได้นะ

 

 

「คิราระ อาโออิ……」

 

 

การสู้กับตัวเองมันไม่ใช่ปัญหาอะไร

 

แต่กับคิราระและอาโออิฉันทำไม่ได้จริงๆ

 

ไม่ว่าจะเตรียมใจมาสักแค่ไหน พอเห็นภาพทั้งสองคนที่เคยตายต่อหน้าฉัน กำลังหันดาบมาใส่ฉัน….ฉันก็หมดกำลังใจที่จะสู้ต่อทันที

 

ถึงภายนอกจะฝึกฝนจนแข็งแกร่งสักแค่ไหน แต่ภายในของฉันมันไม่พัฒนาเลยสินะ

 

 

 

「……」

 

 

จากนั้นอัศวินดำก็เดินมาตรงหน้าของฉัน ก่อนจะย่อตัวลง

 

แทนที่จะยกกำปั้นมาจัดการฉัน เขากลับปลดการแปลงร่างออก

 

 

『คัตสึมิ!? 』

 

「แค่นี้คงจะพอแล้วน่า……」

 

 

เขาไม่ได้สนใจเสียงประหลาดที่ส่งออกมาจากตรงข้อมือ อัศวินดำ———คัตสึมิ โฮมุระกำลังเผยตัวจริงให้ฉันเห็น

 

มือของเขาทำการสัมผัสหน้ากากของฉันแล้วถอดมันออก

 

 

「เธอไปทำอะไรมากันนะ อากาเนะ」

 

 

นั่นคือสิ่งที่เขาพูดกับฉัน

 

แม้ว่าความสูง อายุและหน้าตาจะต่างจากตัวฉันในโลกนี้ แต่เขาก็เรียกชื่อของฉันเหมือนกับเป็นเรื่องปกติ

 

 

 

「……เป็นไปไม่ได้」

 

 

ฉันกับอากาเนะโลกนี้ไม่เหมือนกันสักหน่อย

 

ฉันไม่เคยพบเจอกับคัตสึมิ โฮมุระ และนี่คือครั้งแรกที่พวกเราได้พูดคุยกัน

 

แล้วทำไมเขาถึงมองมาที่ฉันด้วยสายตาแบบนั้น ราวกับคนที่เคยพบเจอกันมาแล้วล่ะ

 

 

「……ฉันไม่เหมือนสักหน่อย」

 

「ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเธอทำยังไงถึงไปอยู่ลำดับ 10 ได้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าทำไมถึงอยากพยามสูบบุหรี่ในสวนสาธารณะแถมยังสิ้นหวังถึงขนาดหาเหล้ามาดื่มแต่หัววันอีก」

 

「ทำไม นาย……」

 

 

ในขณะที่ฉันตกใจว่าทำไมเขาถึงรู้เรื่องนี้ได้ เขาก็หยิบเอาแว่นตาและหมวกมาจากไหนไม่รู้มาสวม

 

นี่มัน…เด็กหนุ่มที่ฉันเจอในสวนสาธารณะซึ่งเรียกตัวเองว่า คัตสึกิ อาราซากะนี่นา

 

「ก็เคยคิดเอาไว้อยู่หรอกว่าพอโตขึ้นเธอน่าจะเหมือนกับชิออนซัง แล้วก็เป็นไปตามที่คิดเลย」

 

「อย่าพูดแบบนั้นเลย…ฉันไม่ใช่อากาเนะที่นายรู้จักหรอก」

 

「ไม่หรอก เธอคืออากาเนะ อย่างน้อยนั่นก็คือสิ่งที่ฉันคิด」

 

 

หลังพูดจบเขาก็ยืนขึ้นแล้วยื่นมือมาหาฉัน

 

 

「ก่อนอื่นช่วยเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังหน่อยสิ」

 

 

ฉันเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปเหมือนกับตอนที่คุยกับฉันในสวนสาธารณะ ตัวฉันในตอนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย

 

ฉันสามารถจับมือนี้ได้จริงเหรอ

 

จะไม่เป็นไรใช่ไหม ตัวฉันที่เป็นแบบนี้

 

ฉันค่อยๆ ยกมือที่สั่นเทาขึ้นอย่างช้าๆ เพื่อเอื้อมมันไปหาเขา

 

 

 

———ฉันคิดอะไรดีๆ ออกแล้ว

 

 

 

「ใครกัน? 」

 

 

คัตสึมิหยุดมือของเขาเอาไว้แล้วจ้องมองไปยังผิวน้ำที่อยู่ใกล้ๆ

 

ผิวน้ำดังกล่าวที่สะท้อนภาพของท้องฟ้าค่อยๆ เปลี่ยนไป ก็ที่จะมีบางอย่างเข้ามาปกคลุมร่างกายของฉันเอาไว้ ความรู้สึกสะอิดสะเอียนนี้มัน….

 

 

「「อึก」」

 

 

ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันก็ถูกโจมตีด้วยสิ่งนี้เหมือนกันและกำลังพยายามจะแปลงร่าง ทว่าหัวเข็มขัดและนาฬิกาข้อมอของเขาก็ถูกปลดออกไปด้วยพลังลึกลับ

 

 

 

———สิ่งนี้คงจะไม่จำเป็นนะ

 

 

 

『คัตสึมิ!? 』

 

『โฮก!? 』

 

 

ประตูมิติที่ดูบิดเบี้ยวเกิดขึ้นตรงหน้าฉัน

 

ฉันจำมันได้ดีเลย

 

สิ่งที่พาฉันข้ามโลกข้ามจักรวาลมาที่นี่

 

 

「แกคิดจะทำอะไรของแก ลำดับ 2!!」

 

 

จากนั้นก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นบริเวณผิวน้ำ

 

เป็นร่างของเด็กชายที่แผ่บรรยากาสน่าขนลุกออกมา เส้นผมสีขาวและสีฟ้าที่ตัดกันบนหัว ลำดับแห่งดวงดาราที่ 2

 

เขากำลังโบกมือให้กับฉันก่อนจะยิ้มออกมาโดยไร้ซึ่งความรู้สึกมุ่งร้ายใดๆ

 

———สงสัยเหรอว่าเพื่ออะไร?

 

 

 

———เพื่อความอยู่รอดยังไงล่ะ

 

 

 

「อย่ามาทำอะไรตามใจชอบแบบนี้นะ!!」

 

「จะ จะถูกดูดเข้าไปแล้ว……!」

 

「แย่ละ ฉันพลาดจังหวะหนีไปแล้วสินะ!!? 」

 

 

หลังสิ้นเสียงนั้น ร่างของฉัน คัตสึมิ และฮิลด้าที่อยู่ใกล้ๆ ก็ถูกดูดเข้าไปในประตูมิติปริศนา

 

—จบ—

สภาพจิตใจของอากาเนะต่างโลกคงบอบช้ำสุดๆ ทว่าก่อนที่จะได้คลี่คลายเรื่องราว ลำดับ 2 ก็ปรากฏตัวขึ้นมาเสียก่อนจะลากพวกเขาไปที่ไหนกัน?!? แถมตอนโผล่มาให้อากาเนะเห็นเป็นผู้หญิง แต่ตอนนี้เป็นผู้ชายลึกลับเสียจริง

ตอนต่อไป > โลกคู่ขนาน 1

 

 

 มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code