อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 117

 

 

หลังตรวจสอบความปลอดภัยของโคโนฮานะเสร็จแล้ว ฉันก็รู้สึกสบายใจมากขึ้นกว่าเดิม

 

ตอนนี้เธออยู่กับซันนี่

 

แม้จะเป็นศัตรูกัน แต่ฉันก็ขอบคุณจริงๆ ที่ปกป้องเธอแทนฉันจากเงื้อมมือของยัยสารเลวอาสึนั่น

 

ทว่าสถานการณ์ที่ควรจะสงบลงแล้วกลับมีปัญหาใหม่งอกขึ้นมาแทน

 

 

 

『คัตสึมิ พลังของฉัน มันหายไป…..』

 

 

อัลฟ่ามองดูฝ่ามือของตัวเองแล้วพูดออกมาอย่างตกใจ ก่อนจะเอามือกุมหัวตัวเอง

 

บางทีน่าจะเป็นฝีมือของอาสึ

 

หากยังปล่อยไว้แบบนี้ความทรงจำของผู้คนเกี่ยวกับโคโนฮานะก็จะไม่สามารถเอากลับมาได้

 

 

【เห็นทีว่าจะต้องหาทางทำอะไรสักอย่างกับยัยอาสึซะแล้ว】

 

 

ตอนนี้ศึกที่เรากำลังจะต้องเผชิญน่าจะเป็นยัยนี่นี่แหละ

 

ตัวฉันรู้สึกกังวลเกี่ยวกับอัลฟ่ามากขึ้นเพราะตัวเธอที่สูญเสียพลังในการเปลี่ยนแปลงการรับรู้ไปจะเป็นยังไงกัน———แต่ไม่นานนักฉันก็รู้ว่าตัวเองคิดมากไป

 

 

『รู้สึกโล่งแฮะที่ไม่เหลือพลังแล้วจริงๆ!!』

 

 

เธอไม่ได้แสดงอาการเศร้าอะไรออกมาแล้ว

 

เธอทำสีหน้าสดใสเสียจนฉันเป็นกังวลมากกว่าซะเอง ว่าเธอกำลังแกล้งปั้นหน้าไหม ทว่าพอถามไปก็รู้ว่าไม่ใช่

 

 

 

『ยังไงฉันก็ไม่ค่อยจะได้ใช้พลังของตัวเองเท่าไหร่อยู่แล้ว ในแง่คุณค่ามันก็ไม่ได้สูงนัก』

 

 

 

『นอกจากนี้พลังดังกล่าว คัตสึมิก็ไม่ชอบให้ฉันใช้อยู่แล้วนี่นา』

 

 

 

『ก็จริงว่าฉันคงไม่สามารถช่วยเรื่องของไฮรุได้อีก แต่อย่างน้อยเดี๋ยวพวกเราก็หาทางทำอะไรสักอย่างได้แหละน่า』

 

 

อัลฟ่าพูดออกมาจนทำให้ฉันเองที่เป็นฝ่ายตกใจ

 

 

พอเห็นแล้วก็แอบขำดี เพราะครั้งแรกที่เจอกัน ยัยนี่บุกมาถึงห้องฉันแล้วทำเหมือนเป็นเจ้าของห้องเลยซะงั้น

 

นอกจากนี้อีกเหตุผลก็น่าจะเป็นเพราะไม่ใช่ว่าพลังของเธอหายไปซะหมด หากเป็นการเปลี่ยนการรับรู้เล็กๆ น้อยๆ เธอก็พอจะทำไหว….

 

 

「เติบโตขึ้นแล้วสินะ……」

 

「โฮ่ย โฮมุระ」

 

「หือ?」

 

 

ระหว่างที่กำลังที่กำลังทำงาน คอสโม่เอเลี่ยนผมสีเขียวก็จ้องหน้าฉันจากฝั่งเคาน์เตอร์ร้าน

 

โดยเธอสวมผ้ากันเปื้อนเซอร์ไซนัสเหมือนกับฉันกำลังช่วยงานร้านอยู่

 

 

「มีอะไรเหรอ?」

 

「มาทำงานซะเหมือนทุกอย่างเป็นปกติ แบบนี้จะดีเหรอ?」

 

「……จะดีเหรอนี่คือ?」

 

 

ฉันถามไปด้วยความสงสัย เธอหมายถึงอะไรฟะ?

 

 

「ก็ทั้งหมดนี่แหละ! ไหนจะคนรู้จักถูกลักพาตัว เพื่อนนายเสียพลังอีก ถามจริงนี่นายมีอารมณ์มาทำงานอะไรพวกนี้จริงดิ!!」

 

 

…ยัยนี่ก็เปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน

 

ตอนเจอกันครั้งแรก กะจะฆ่ากันให้ตายไปข้างหนึ่งเลยนี่หว่า

 

ฉันยิ้มออกมา ก่อนจะเก็บจานใบสุดท้ายที่เช็ดเสร็จลงไปยังชั้นวาง

 

 

 

「โคโนฮานะก็มีซันนี่ดูแลอยู่แล้วไม่เห็นจะต้องห่วงอะไรนี่?」

 

「ให้ตายสิ….เอาเถอะ ยังไงฉันก็ติดหนี้บุญคุณหมอนั่นอยู่ด้วยสิ」

 

「นอกจากนี้เธอก็รู้ดีนี่ว่าซันนี่ไม่ใช่พวกทำอะไรเลวร้ายอยู่แล้ว ดังนั้นหากโคโนฮานะอยู่กับเขาคงไม่เป็นไร」

 

 

———ถึงแม้จะไม่สามารถเจอกันได้ แต่แค่พวกเขาส่งวิดีโอมาบอกให้กับฉันรู้ว่าโคโนฮานะปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว

 

นอกจากนี้ยังรู้สึกแปลกๆ กับการเคลื่อนไหวของทางนั้นด้วยสิว่ามีอะไรอยู่บ้างหลัง

 

หากจะให้พูดถึงสิ่งเดียวที่น่ากังวลก็คงจะเป็นพี่สาวไร้ประโยชน์ในวิดีโอนั่น สงสัยชะมัดว่าเป็นใคร แต่อย่างน้อยโคโนฮานะเหมือนจะเข้ากับเธอได้ดีคงไม่มีอะไรมั้ง

 

 

「เรื่องของอัลฟ่าไม่ต้องห่วงไปหรอก เธอไม่ได้กังวลเรื่องที่ใช้พลังไม่ได้แล้วด้วยสิ วันนี้ก็เห็นไปตรวจสุขภาพตามปกติ」

 

「งะ งั้นเหรอ……」

 

 

 

นอกจากนี้ก็วางแผนว่าพอทำงานนี่เสร็จจะไปเจอเธออีกรอบสักหน่อย

 

ส่วนสาเหตุที่ทำไมถึงมาทำงานที่นี่มันก็…..

 

 

「ส่วนเหตุผลที่มาทำงาน ก็คงเป็นเพราะมันทำให้สงบใจดีละมั้ง」

 

「หือ……」

 

「ก่อนที่ความทรงจำของฉันจะกลับมาฉันก็เคยทำงานที่นี่ ประมาณว่าเศษเสี้ยวความทรงจำช่วงนั้นมันชวนให้คิดถึงละมั้ง」

 

 

ถึงความทรงจำของฉันจะกลับมาหมดแล้ว แต่ชีวิตในช่วงที่เป็นคัตสึกิ ชิราคาวะก็ไม่ได้หายไป

 

พูดกันตามตรงได้มาทำงานมันก็สนุกดี

 

「มาสเตอร์เองก็อนุญาตแล้วด้วย」

 

「เอาเถอะ มีคนมาเพิ่มมันก็ดีแหละ」

 

 

ชินโดซังหรือที่เรียกกันติดปากว่ามาสเตอร์กำลังชงกาแฟ อยู่หลังเคาน์เตอร์

 

 

เพราะหมดช่วงเช้าเสิร์ฟเมนูมื้อเช้าไปแล้ว ลูกค้าก็เลยโล่งไปพอสมควร

 

ฉันก็เลยไม่กังวลที่จะเอาเรื่องพวกนี้มาพูดกับเธอ

 

 

「ว่าแต่เรื่องใบหน้าของนายล่ะ? จะดีเหรอ?」

 

「ถ้าสวมแว่นตากันแดด ผ้าปิดปากแล้วพันผ้าโพกหัวก็สบายๆ」

 

「……งั้นเหรอ」

 

ไม่ใช่เรื่องแปลกสักหน่อยที่จะสวมผ้าปิดปากในร้าน

 

แถมคงไม่มีใครคิดหรอกว่าฉันจะมาทำงานในร้านกาแฟธรรมดาๆ

 

 

 

 

「เห้อ ฉันคงคิดอะไรมากไปเองสินะ」

 

「เป็นห่วงฉันเหรอ?」

 

「หา!? นี่นายจะบ้าหรือเปล่า หาเรื่องกันใช่ไหม!?」

 

 

ใบหน้าคอสโม่เปลี่ยนเป็นสีแดงในทันทีก่อนจะโวยวายออกมา มาสเตอร์ที่เห็นก็อดหัวเราะไม่ได้

 

 

「เป็นครั้งแรกเลยแฮะที่ฉันเห็นพวกซึนเดเระที่อ่านง่ายขนาดนี้」

 

「หุบปากไปเลยชินโด!!」

 

 

เขาเดินไปเปิดตู้เย็นพลางหัวเราะให้กับท่าทางของคอสโม่ต่อ

 

กำลังตรวจสอบวัตถุดิบในตู้เหรอ?

 

 

 

「เห้อ ว่าแล้วเชียววัตถุดิบขาดไปหน่อยแฮะ」

 

「ถามจริง? คนแบบนายเนี่ยนะ ไม่ตรวจสอบอะไรให้ดีก่อน」

 

「หนวกหูน่า เอายังไงดีน้อ…」

 

 

มาสเตอร์มองดูนาฬิกาแล้วคิด

 

….ถึงจะบอกว่าวัตถุดิบขาดแต่ก็ไม่น่าจะหนักหนาจนเปิดร้านต่อไม่ได้

 

 

 

「งั้นเดี๋ยวผมออกไปซื้อให้ไหม?」

 

「จะดีเหรอ?」

 

 

ยังไงฉันก็เป็นพนักงานร้าน

 

หากปลอมตัวสักหน่อยก็ไม่มีปัญหา

 

 

 

「แต่จะปล่อยให้นายไปคนเดียวก็ไม่ได้ด้วยสิ คอสโม่ เธอเองก็ไปด้วยกันซะ」

 

「ทำไมเล่า!?」

 

「อย่ามาบ่นให้มาก ยัยตัวเกาะคนอื่นกิน」

 

「ฉันก็ทำงานให้แล้วไหม!!」

 

「แต่ก็ไม่พ้นมาเกาะอยู่กินกับฉันอยู่ดี ออกไปซะ」

 

「โว้ยยยยย……」

 

 

อาหารที่มาสเตอร์ทำก็อร่อยจริงนั่นแหละ

 

ฉันยิ้มออกมาให้กับคอสโม่ที่โวยวายด้วยความหงุดหงิด ว่าแล้วก็ถอดผ้ากันเปื้อนแล้วไปหยิบเสื้อคลุมกับผ้าพันคอออกมาเพื่อเตรียมตัว

 

 

 

 

「ชิโระ」

 

『โฮก!』

 

 

ฉันเรียนกชิโระที่นั่งอยู่บนเคาน์เตอร์เหมือนตุ๊กตาขึ้นมา

 

เตรียมตัวพร้อมแล้วก็ไปกันเลย….

 

 

 

「คอสโม่」

 

「อ้า เข้าใจแล้วน่า……」

 

 

อากาศเริ่มหนาวแล้วด้วยสิ ยังไงก็ต้องหาเสื้อผ้าหนาๆ ใส่เพื่อออกไปซื้อวัตถุดิบสักหน่อย

 

***

 

หลังจากซื้อวัตถุดิบที่ต้องการมาจากซุปเปอร์มาร์เก็ตเสร็จ พวกเราก็เดินกลับร้านกัน

 

 

「เธอนี่นะ อย่าไปหยิบอะไรที่ไม่จำเป็นสิ….」

 

「ช่วยไม่ได้มันเตะตาฉันเองนี่นา」

 

「หล่อนเป็นเด็กหรือไงฟะ」

 

 

คอสโม่ที่มาด้วยกันดันโยนขนมใส่ตะกร้าไม่พักระหว่างซื้อของ แล้วก็ต้องมาลำบากฉันในการเอากลับไปไว้ที่เดิมอีก แต่สุดท้ายก็สรุปได้แหละว่าไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงนักสำหรับการซื้อของคราวนี้

 

ถึงจะแลกมากับการที่คอสโม่หน้าบูดบึ้งมาสักพักแล้วก็เหอะ

 

 

「ไอ้นี่มันอะไรน่ะ」

 

「สวนสาธารณะไง เธอไม่เคยมาเหรอ?」

 

「อ้า」

 

 

มันเป็นสวนสาธารณะขนาดใหญ่ที่ตั้งใจกลางเมือง

 

คอสโม่พยายามมองไปรอบๆ ก็เห็นว่ามีผู้คนเดินไปมามากมายพร้อมกับเด็กที่เล่นกันในสนามเด็กเล่น

 

 

 

「…ว่าแต่ โฮมุระไอ้นั่นคือ」

 

「หือ?」

 

 

ฉันมองไปตามทิศที่คอสโม่ชี้ไป แล้วก็เห็นรถบรรทุกสีเหลืองชมพูจอดอยู่

 

มันคือรถบรรทุกที่ติดครัวไว้ข้างใน ส่วนของที่ขายอยู่ก็เป็นเครป

 

 

「เป็นรถขายพวกขนมอย่างเครปน่ะ」

 

「เอ๋ หมายความว่ายังไง」

 

「อันที่จริงฉันก็ไม่รู้อะไรมากหรอกเพราะไม่เคยซื้อกิน」

 

 

ถึงจะรู้จักว่าคือรถอะไร แต่ก็ไม่เคยเข้าไปใช้บริการ

 

แต่แถวค่อนข้างยาวเลยวุ้ยหรือจะเป็นร้านชื่อดังกัน?

 

ในขณะที่กำลังคิดเรื่องนี้อยู่ ก็สังเกตเห็นว่าคอสโม่มองไปยังรถคันนั้นแบบไม่ละสายตาเลย

 

 

「……เธออยากลองกินเหรอ?」

 

「หา?ใครบอกว่าอยากกัน?」

 

「หน้าตาเธอมันฟ้องหมดแล้วเฟ้ย」

 

「ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ!?」

 

 

เธอเก็บอาการไม่ได้เลยสักนิด

 

ไม่รู้ทำไมพออยู่กับยัยนี่แล้วรู้สึกเหมือนกับว่าหากตัวเองมีน้อยชายหรือน้องสาวก็คงให้อารมณ์ประมาณนี้ละมั้ง

 

จากนั้นฉันก็ถอนหายใจแล้วหยิบแบงค์สองพันเยนยื่นให้คอสโม่

 

「ไปซื้อซะสิ」

 

「เอ่อ แต่ว่าชินโด…」

 

「ฉันจะเก็บเป็นความลับให้น่า」

 

「……。ชะ ช่วยไม่ได้สินะ」

 

 

คอสโม่เดินตรงไปยังรถขายเครปอย่างอารมณ์ดี

 

พอเห็นเธอเดินจากไป ฉันก็ตัดสินใจไปนั่งรอตรงม้านั่งแถวนั้นก่อนจะวางพวกวัตถุดิบที่ซื้อมาลง

 

 

 

「พอได้มาทำอะไรแบบนี้แล้วรู้สึกสงบใจจริงๆ」

 

『นั่นสิเนอะ』

 

โปรโตตอบกลับเสียงพูดของฉัน

 

 

ทิวทัศน์ของเมืองที่แสนสงบสุขเสียจนคิดไม่ถึงเลยว่าโลกใบนี้กำลังถูกเอเลี่ยนรุกราน

 

แน่นอนว่าผู้คนรู้ดีว่าตัวเองกำลังเผชิญกับอะไร แต่พวกเขาก็ยังสามารถรักษาชีวิตประจำวันของตัวเองเอาไว้ได้

 

 

『บางทีโลกใบนี้เองก็คงพยายามปรับตัวอยู่ก็ได้มั้ง ถึงจะไม่รู้ว่ามันจะดีหรือแย่ลงก็เถอะ』

 

「ก็ได้แต่หวังให้มันดีขึ้นละน้า」

 

 

ก็ไม่รู้หรอกนะว่าโลกจะเปลี่ยนไปทางไหน

 

แต่ฉันมั่นใจว่ายังไงก็คงไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนก่อนพวกมันมารุกรานได้

 

 

 

『! คัตสึมิ มีคนกำลังมา』

 

「……หือ?」

 

 

ฉันเงยหน้ามองไปตรงหน้า ก็สังเกตเห็นว่ามีคนกำลังเดินเข้ามาตรงม้านั่งที่ฉันอยู่

 

 

「ขอนั่งข้างๆ ได้ไหม?」

 

「ชะ เชิญเลยครับ」

 

เพราะไม่ได้คิดว่าตัวเองมีสิทธิ์นั่งคนเดียวอยู่แล้ว ฉันก็เลยเขยิบให้กับอีกฝ่าย

 

หญิงสาวที่มานั่งข้างฉันได้ทำการหยิบอะไรบางอย่างที่คล้ายกับซองบุหรี่ออกมาจากกระเป๋าของเธอก่อนจะถอนหายใจอย่างอิดโรย

 

 

 

「เห้อ ไอ้นี่มันยังไงละเนี่ย…」

 

「……?」

 

 

ตั้งใจจะสูบบุหรี่เหรอ?ว่าแต่ไอ้ท่าทางพยายามเปิดซองนั่นมันอะไรกัน

 

ไม่สิ ที่นี่เป็นสวนสาธารณะนะ จะดีเหรอ

 

 

 

「…เอ่อ…นี่ พ่อหนุ่ม」

 

「หือ?ผมเหรอครับ?」

 

 

ฉันถูกเรียกซะงั้น

 

ในที่สุดหลังหญิงสาวเปิดซองบุหรี่ขึ้นมาได้แล้วหยิบมันออกมาหนึ่งมวนเธอก็หันมาคุยกับฉัน

 

 

「เธอมีไฟแช็กไหม?」

 

 

….ถามบ้าอะไรของเธอกัน?นี่คิดว่าฉันโตถึงขั้นสูบบุหรี่ได้แล้วหรือไง?

 

ฉันสังเกตอีกฝ่ายก่อนจะพบว่าเธอน่าจะอายุประมาณช่วง 20 ปีต้นๆ

 

 

 

สวมชุดคลุมขนสัตว์ กางเกงยีนส์ รองเท้าบูท

 

ผมยาวสีแดง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า ดวงตาของเธอข้างหนึ่งถูกผมปิดเอาไว้จึงเห็นเพียงดวงตาสีทองแดงที่หม่นหมองข้างเดียว

 

บรรยากาศออกไปทางสาวหล่อเท่สุดๆ แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้รู้สึกว่าเธอคล้ายกับแม่ของอากาเนะจังวุ้ย

 

 

 

「ไฟ……」

 

「เอ่อ ขอโทษทีนะครับแต่ผมยังเป็นผู้เยาว์」

 

 

จากนั้นเธอก็ประหลาดใจกับคำตอบของฉัน

 

 

「เอ๋ ไม่จริงน่า? ….ว่าแต่ วันนี้ไม่ไปโรงเรียนเหรอ?」

 

「พอดีไม่สามารถไปโรงเรียนได้เพราะเหตุส่วนตัวน่ะครับ….」

 

「อะ อ้า….รู้สึกเหมือนไม่ควรถามเลยแฮะ」

 

จากนั้นเธอก็เก็บบุหรี่กลับเข้าไปในซองแล้วใส่ไว้ในเสื้อโค้ตของเธอเหมือนเดิม

 

 

 

「เสียเงินซื้อมาฟรีแล้วสิ」

 

「กำลังเคยซื้อเหรอครับ?」

 

「พอดีเกิดอารมณ์อ่อนไหว เลยอยากจะลองสูบดูน่ะ」

 

 

 

หมายความว่ายังไงกัน……?

 

ทำไมเธอถึงพูดเหมือนอาโออิซะงั้นล่ะ

 

ฉันเริ่มรู้สึกแล้วว่าอีกฝ่ายก็เป็นคนแปลกๆ เหมือนกัน

 

 

 

「ว่าแต่ขอถามเหตุผลที่ไปโรงเรียนไม่ได้ได้หรือเปล่า?」

 

「เอ่อ เรื่องนั้น」

 

「ไม่ต้องตอบก็ได้ ฉันแค่อยากจะหาอะไรคุยกับนายเฉยๆ น่ะ」

 

 

สรุปแล้วพวกเราก็เลยได้มาคุยกันด้วยวิธีแปลกๆ ซะงั้น

 

ส่วนคอสโม่….ท่าทางยังเลือกเมนูไม่ได้เลยด้วยซ้ำ คงอีกนานแหง

 

 

 

「ว่าแต่เรื่องอารมณ์อ่อนไหวนั่น?」

 

「……….พอดีฉันกำลังได้กลับมาหลังห่างหายไปนานน่ะ」

 

「ไปอยู่ต่างประเทศมาเหรอครับ?」

 

「ประมาณนั้น」

 

 

หากได้กลับมายังบ้านเกิดเป็นครั้งแรกในช่วงหลายปี หลายๆ อย่างในความทรงจำมันก็คงจะเปลี่ยนไปแหละ

 

ดูจากการแต่งตัวของเธอฉันก็พอจะเดาได้ว่าเธอคงจะกลับมาที่ญี่ปุ่นเป็นครั้งแรกหลังจากไปสักพักแหง

 

 

 

「ว่าแต่ตอนนี้ปีอะไรแล้วเหรอ?」

 

「ฟังแล้วเหมือนเป็นประโยคคำถามจากหนังเลยนะครับ」

 

「……ช่วยตอบกันหน่อยสิ」

 

 

คงต้องเล่นไปตามน้ำสินะ

 

แต่ไหนๆ มาทางนี้แล้วก็ขอสักหน่อยละกัน

 

……。

 

 

 

「ตอนนี้ปี2322ครับ」

 

「อย่ามาโกหกกันเด้」

 

「เอ๋」

 

 

ฉันเกิดสับสนขึ้นมาเองซะงั้น เพราะอีกฝ่ายดันตอบกลับด้วยภาษาคันไซแทน

 

 

ฉันตกใจนิดหน่อยที่อยู่ดีๆ เธอก็พูดเหมือนคิราระ แต่ใบหน้าดันจริงจังซะงั้น

 

 

 

「เป็นไปไม่ได้หรอกที่ตอนนี้จะปี 2300」

 

「ฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะครับ」

 

「ดูแล้ว นายไม่น่าจะเป็นพวกเล่นทางนี้รุ่งนะ」

 

 

บางทีอาจะเพราะมีคนรู้จักที่เป็นเหมือนนักแสดงตลกละมั้ง ก็เลยอยากจะลองเล่นดูบ้าง

 

กลับมาที่คำถามของเธอ ฉันได้ตอบเธอกลับไปว่าปีนี้คือปีอะไร ก่อนที่เธอจะเอนพิงม้านั่งด้วยอารมณ์ที่หลากหลายภายในใจ

 

 

「แตกต่างจริงๆ ด้วย」

 

「แตกต่างเหรอครับ?」

 

「ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ฉันรู้สึกว่ามันต่างไปจากที่ฉันเคยเห็นน่ะ」

 

 

 

เธอคงตกใจมากเลยสินะ

 

 

 

「ญี่ปุ่นหลังจากไปนานเป็นยังไงบ้างครับ?」

 

「……มันสงบสุขเหลือเกิน」

 

「มันแปลกเหรอครับ?」

 

 

ก็เหมือนที่ฉันสงสัยก่อนหน้า ฉันรู้สึกว่าเธอคนนี้มีอะไรแปลกๆ อย่างบอกไม่ถูก

 

 

「โฮมุระ ฉันไม่รู้ว่านายชอบอะไรดังนั้นก็เลยเลือกมา…ว่าแต่ใครน่ะ?」

 

 

คอสโม่ที่ซื้อเครปเสร็จแล้วได้กลับมาหาฉัน

 

ไม่รู้ทำไมถึงได้ซื้อมาเผื่อฉันด้วย แต่ถ้าให้เดาก็คงเพราะยัยนี่เลือกไม่ได้ว่าจะเอาอันไหนดีจากสองอันนี้เลยเอามันทั้งคู่ซะเลย

 

หญิงสาวที่นั่งข้างๆ เอียงหัวสงสัยนิดหน่อยเมื่อเห็นคอสโม่วิ่งกลับมาหาฉัน ก่อนจะชี้นิ้วขึ้นราวกับเข้าใจอะไรบางอย่าง

 

 

「แฟนของนายเหรอ?」

 

「เอ๋ ไม่มีทา———」

 

「มะ ไม่มีทาง! อย่ามาพูดอะไรมั่วซั่วนะเดี๋ยวก็กระทืบให้ยับเลยนี่!!」

 

 

ยัยนี่มาพูดกับคนเจอเป็นครั้งแรกแบบนี้ได้ยังไงกัน

 

เมื่อเห็นว่าคอสโม่โวยวาย อีกฝ่ายก็เกาแก้มแล้วลุกขึ้นยืนก่อนหันมาหาฉัน

 

 

 

 

「ขอบคุณที่มาเป็นเพื่อนคุยนะ」

 

「ไม่หรอกครับ ทางผมเองก็ได้หาอะไรฆ่าเวลาด้วย」

 

 

จากนั้นเธอก็เดินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีก

 

ในขณะที่เฝ้าดูอีกฝ่ายเพราะรู้สึกสงสัยในรูปร่างหน้าตาของเธอ คอสโม่ก็จ้องมาทางฉัน

 

 

 

「สรุปนั่นใคร?」

 

「ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยเหรอ?」

 

「อื้มช่างเหอะ」

 

 

เธอยื่นเครปมาให้ฉันก่อนจะมองด้วยสายตาเหมือนเสียดาย

 

ท่าทางคอสโม่จะเสียดายสุดๆ ฉันก็เลยถอนหายใจออกมาก่อนจะยื่นเครปนั้นกลับไป

 

 

「………ฉันไม่กินหรอก ฝากเธอจัดการทั้งสองเองเลยละกัน」

 

「เอ๋……ดะ ได้จริงเหรอ? ช่วยไม่ได้สิน้า นายดันไม่กินจะทิ้งก็เสียดาย」

 

 

พูดแบบนั้นก็อย่ายิ้มเหมือนดีใจที่ฉันไม่เอาสิเห้ย

 

พอเห็นว่าคอสโม่มีความสุข ฉันก็ยิ้มออกมาแล้วหยิบพวกวัตถุดิบที่ซื้อมาเพื่อเดินกลับร้านอีกครั้ง

 

***

เขาเป็นเด็กที่แปลกจริงๆ

 

ในจักรวาลนี้ไม่ควรจะมีใครรู้จักฉันแท้ๆ แต่ไม่รู้ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าเขาช่างน่าดึงดูดเหลือเกิน

 

ฉันหยิบบุหรี่ออกมาแล้วโยนทิ้งลงถังขยะ ก่อนจะเดินไปภายในตรอกใกล้ๆ นั้น

 

 

「……ฉันไม่ควรจะกลับมาเลย」

 

 

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้กลับมายังโลก

 

ที่อยู่อาศัย ผืนดิน ท้องทะเล ทุกอย่างยังไม่ถูกทำลาย

 

สีสันได้ถูกแต่งเติมทั่วโลกใบนี้ แตกต่างกับโลกที่ฉันจากมา

 

ความเหนื่อยล้าทางจิตใจที่หนักนาจนไม่สามารถข่มตาหลับได้ ฉันพิงหลังตัวเองไว้กับกำแพงภายในตรอก ก่อนจะมีข้อความเข้ามา

 

เนื่องจากคนที่ติดต่อกับฉันได้มีเพียงคนเดียว ฉันก็เลยยิ่งรู้สึกไม่พอใจเมื่อมีข้อความส่งมา

 

 

 

「มีอะไร GRD」

 

『เป็นยังไงบ้าง หลังไม่ได้กลับมาโลกเสียนาน』

 

「นี่ไม่ใช้โลกที่ฉันรู้จัก」

 

 

หลังสิ้นเสียงฉัน เสียงหัวเราะจากอีกฟากของเทอร์มิทัลก็ดังขึ้น

 

ฉันรู้สึกหัวเสียกับไอ้ AI ห่วยแตกนี่เสียจริง

 

 

『เธอก็น่าจะรู้แต่แรกแล้วไหมว่ามันไม่ใช่?』

 

「……อ้า」

 

แต่ก็ไม่คิดว่ามันจะต่างได้ขนาดนี้

 

อย่างน้อยในจักรวาลที่ฉันอยู่….ก็ไม่มีอัศวินดำ

 

ทำไมมันถึงได้ต่างขนาดนี้กันนะ

 

ความจริงที่แสนเจ็บปวด แต่ก็ไม่มีใครสามารถให้คำตอบฉันได้

 

 

 

『เธอแทบจะจำเรื่องราวในอดีตไม่ได้แล้วไม่ใช่หรือไง』

 

「ก็ไม่ค่อยได้จริงนั่นแหละ」

 

『หรือจะบอกว่ามันเจ็บปวดเสียจนไม่อยากจะจำดีนะ หญิงสาวที่ถูกอดีตกักขังเอาไว้』

 

「หนวกหูชะมัดไอ้ดาต้าน่ารำคาญนี่」

 

『ก็ฉันถูกสร้างโดยอ้างอิงบุคลิกมาจากต้นแบบนี่หว่า หากจะหงุดหงิดกับเสียงของฉันนั้นก็เป็นปัญหาของเธอแล้ว』

 

 

น่ารำคาญชะมัด

 

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ฉันก็อยู่กับเจ้านี่มาหลายปี จึงได้แค่ถอนหายใจ

 

 

『ตอนนี้เธอเป็นศัตรูกับโลกนะ』

 

「……ฉันรู้น่า」

 

『ถ้ารู้แล้วก็ดี』

 

 

ตอนนี้มันไม่ได้สำคัญอีกแล้ว

 

ความรู้สึกผิดบาปหรืออะไรมันได้เลือนหายไปจนหมด การเสี่ยงชีวิตเพื่อต้องปกป้องอะไรมันเป็นเพียงความโง่เขลา

 

 

 

『ลำดับแห่งดวงดาราที่ 10 【Code RED “X”】』

 

 

ราวกับตอกย้ำตำแหน่งที่ฉันควรอยู่ GRD จึงได้พูดชื่อนั้นออกมา

 

แม้ว่าจะหงุดหงิดกับคำพูดและน้ำเสียงของมัน แต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

 

 

『นักรบผู้หลงทางและตกลงสู่ความชั่วร้ายเพื่อเอาชีวิตรอด นี่แหละคือตัวตนของเธอ』

 

 

จากนั้นมันก็ฉายข้อมูลภายในเทอร์มิทัลขึ้นไปในอากาศ

 

มันเป็นภาพของศัตรูที่ฉันจะต้องต่อสู้บนโลกใบนี้ หัวใจของฉันเริ่มรู้สึกเจ็บปวดขึ้นมาทันที

 

 

 

 

「คิxxxx……อาxxxx……」

 

 

เสียงอันแผ่วเบาได้ล่องลอยหายไปตามสายลม

 

ตัวฉันที่ตกลงมาสู่ความชั่วร้ายเช่นนี้ช่างน่าขำเสียเหลือเกิน

 

 

「มาเตรียมตัวเพื่อโจมตีพวกจัสติสครูเซเดอร์กันเถอะ」

 

 

ที่แห่งนี้ไม่ใช่โลกที่ฉันรู้จักอีกต่อไป

 

ดังนั้นฉันไม่สนหรอกว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนบนโลกใบนี้

 

สิ่งที่ฉันต้องทำมีเพียงใช้ชีวิตต่อไปและทำในสิ่งที่ตัวเองต้องการ

 

–จบ—

อากาเนะจากอีกจักรวาลได้มาบุกโลกใบฐานะ ลำดับที่ 10 !?!?!? และจักรวาลนั้นไม่มีอัศวินดำ…..ส่วนคอสโม่ ดูจะมีความสุขดี