อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 116 พลังแห่งดวงดารา

 

「ฉัน!!」

 

 

「รอดแล้วค่ะ!!」

 

「ฮ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ!!」

 

　

พอฉันได้เห็นวิดีโอที่ถูกอัพลงก่อนหน้านี้ฉันก็อดปรบมือพร้อมกับหัวเราะออกมาไม่ได้

 

คิดไม่ถึงเลยจริงๆว่าเรื่องราวจะดำเนินไปเช่นนี้

 

 

ก็จริงว่าฉันไม่สามารถพาตัว ไฮรุ โคโนฮานะมาได้ แต่แบบนี้ก็น่าสนุกไม่น้อย

 

 

「ก็คิดอยู่เหมือนกันว่าจะทำยังไง ฝีมือซันนี่สินะ?」

 

　

อัพวิดีโอเพื่อเป็นการบอกให้คัตสึมิรู้ว่าไฮรุปลอดภัยโดยที่พลังของฉันไม่สามารถเข้าไปยุ่งด้วยได้

 

วิดีโอจะคงอยู่ไม่หายไปไหน คัตสึมิเองก็ไม่ต้องเข้ามาลงมือด้วยตัวเอง

 

　

 

「ถึงแผนหลักจะล้มเหลว แต่อย่างน้อยก็สามารถดึงเธอเข้ามาในโลกฝั่งนี้ได้สำเร็จ」

 

 

　

ตัวฉันคุ้นชินกับเรื่องที่หลายอย่างไม่เป็นไปตามแผนอยู่แล้ว เพราะตัวฉันเกิดมาพร้อมกับชะตากรรมแบบนั้น

 

「….แต่ถึงจะบอกแบบนั้นใจจริงก็อยากจะจับไฮรุ โคโนฮานะให้ได้แท้ๆน้า….ให้ตายสิเจ้าซันนี่ นิสัยที่ชอบทำอะไรตามใจอยากแถมยังอ่านไม่ออกอีกนี่รับมือยากจริงๆ」

 

　

หากฉันสามารถจับเธอได้ คงทำให้คัตสึมิเคลื่อนไหวทันทีเลยแท้ๆ

 

แล้วแผนของฉันก็จะสมบูรณ์แบบ

 

แต่สุดท้ายก็ถูกขวางโดยซันนี่และลำดับที่ 7 กับ 8

 

 

「ลำดับที่ 7 กับ 8 ไม่ใช่ภัยคุกคามสำหรับฉันก็จริง…แต่การรับมือพวกมันพร้อมกันเป็นเรื่องยาก」

 

　

เพราะหากต้องต่อสู้กับพวกเธอ ผลกระทบคงเกิดเป็นวงกว้างและนั่นจะทำให้จัสติสครูเซเดอร์กับอัศวินดำเคลื่อนไหว

 

 

 

「….รูอินอาจจะเข้ามายุ่งด้วยก็ได้ ต้องเคลื่อนไหวระวังตัวกว่านี้」

 

　

 

หากไปทำให้ยัยจอมบงการที่พลังเหลือล้นซึ่งปล่อยให้ฉันทำอะไรตามใจชอบเพราะอยากให้คัตสึมิพัฒนาขึ้นหัวเสียเข้า โลก…ไม่สิจักรวาลนี้คงถูกทำลายแน่นอน

 

ใช่แล้วหากเป็นยัยนั่นต้องทำได้สบายๆแน่

 

「……หืม?」

 

　

ฉันสังเกตเห็นร่างเล็กๆกำลังเดินเข้ามา

 

เด็กผมสีดำอายุประมาณ 7 ขวบตามมาตรฐานของมนุษย์…

 

 

「นอนไม่หลับเหรอ?」

 

「……」

 

　

ร่างที่ห่อหุ้มไปด้วยความมืด  และเข็มขัดที่ถูกพันปิดดวงตาทั้ง 2 ของเขา

 

 

「หรือฉันพูดเสียงดังจนทำให้ตื่นเหรอ?」

 

「……」

 

「เธอไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เพราะฉันไม่ได้กังวลเรื่องนั้นเลยสักนิด ยังไงเธอก็แค่เครื่องมือของฉัน」

 

　

ว่าแล้วฉันก็ลุกขึ้นยืนแล้วอุ้มเด็กคนนั้น

 

จากนั้นก็พูดกับเขาโดยสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่ถ่ายเทมายังแขน

 

　

 

「แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ก็ไม่ได้ เธอจำเป็นต้องพักผ่อนมากกว่านี้」

 

　

สถานที่แห่งนี้อยู่บริเวณส่วนลึกของผืนดิน

 

รังของสัตว์ประหลาด ถ้ำใต้ดินที่แสนกว้างใหญ่

 

ฉันพูดกับเด็กน้อยในอ้อมแขนขณะเดินผ่านสิ่งก่อสร้างที่สร้างขึ้นโดยพลังของพวกสัตว์ประหลาด

 

 

 

「เพราะฉันจะใช้พลังชีวิตของเธอหลังจากนี้อีกมาก ต้องให้ความสำคัญกว่านี้หน่อยสิ」

 

「……」

 

เด็กไม่ได้ตอบอะไรกลับมา

 

แม้ว่าจะมีความสามารถในการพูด แต่ก็ไม่คิดจะพูดออกมา

 

 บางทีฉันคงไม่ได้สั่งสอนเด็กคนนี้ให้ดีเองนั่นแหละ

 

 ทว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันต้องสนใจ แถมยังน่ารำคาญอีกด้วย

　

 

『อ๊ากกกก!!』

 

　

มีบางอย่างชนกับกระจกระหว่างทางที่ฉันเดินผ่าน

 

สัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนสิงโต กำลังใช้มือของมันกระแทกกับกระจกอยู่อีกฟาก โดยส่งสายตาไปยังเด็กในอ้อมแขนของฉันด้วยความโกรธ

 

 

「ยังไม่ได้จัดการเหรอ…..? ช่วยไม่ได้สินะ」

 

「……」

 

「จัดการมันซะ เดี๋ยวนี้เลย」

 

　

พอพูดจบฉันก็ถอดผ้าปิดตาของเด็กคนนั้นออก

 

ดวงตาของเขาส่องแสงออกมา และจ้องมองไปยังสัตว์ประหลาดที่อยู่อีกฝั่ง

 

　

 

『กว๊ากกกกก!?』

 

　

 

สัตว์ประหลาดเริ่มแสดงอาการทรมานออกมาขณะที่เนื้อของมันทะลักออกมาจากร่าง

 

รูปร่างของมันก่อตัวเป็นก้อนเนื้อ ก่อนจะกลายเป็นสิ่งอื่น

 

เป็นพลังที่ร้ายกาจเสียจริง

 

　

 

「พ่อของเธอเองก็ทำแบบนี้ได้โดยไม่ต้องพูดจาอะไรเลย ช่างน่ากลัวจริงๆ」

 

「……อุ……อุ」

 

　

 

『อ้าาาาา……』

 

　

จากนั้นสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์แต่มีหน้าเป็นปลาก็ปรากฏขึ้น

 

นอกจากนี้ก็มีหางปลาโปร่งแสงอีกด้วย

 

　

 

「ไม่ใช่สัตว์ประหลาดธรรมดา แต่เป็นสัตว์ประหลาดกลืนเสียงเหรอ ใช้ได้เลยนี่นา!!」

 

「……」

 

　

ฉันลูบผมของเด็กในอ้อมแขน

 

มันเคยถูกสังหารไปเพราะพลังที่ท่วมท้นของจัสติสครูเซเดอร์ ก็จริงแต่หากให้นึกถึงในแง่การรับมือลำดับที่ 8 ละก็เข้าทางสุดๆ!!

 

แม้จะไม่แข็งแกร่งพอในการเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายตรงๆแต่ก็สามารถเก็บเป็นไพ่ตายได้

 

หากให้คิดก็คงประมาณเปิดกาชาได้ตัว SR สินะ

 

 

　

 

「ฟุฟุ」

 

　

หากโอเมก้าคือสัตว์ประหลาดที่บิดเบือนวิถีแห่งสิ่งมีชีวิตทั้งปวด เด็กคนนี้ก็คงจะเป็นสัตว์ประหลาดที่สามารถปรับปรุงสายพันธ์ุของสิ่งมีชีวิตก็ว่าได้ หรือจะเรียกว่าเป็นมินิโอเมก้าดีนะ

 

สามารถทำได้แค่ปรับปรุงสัตว์ประหลาดหาใช่ให้กำเนิด นอกจากนี้ก็ยังทำได้กำจัดครั้งต่อวันด้วย

 

ทว่าสิ่งที่ได้รับหลังการปรับปรุงก็มีโอกาสที่จะได้ตัวหายากแถมยังผลิตออกมาได้เป็นจำนวนมากซะด้วย

　

 

「เอาล่ะ มาถึงห้องของเธอแล้ว」

 

　

ฉันเข้าไปในห้องห้องหนึ่ง

 

เป็นห้องสำหรับเด็กที่มีทั้งลองเล่นและเตียงนอนน่ารัก

 

ฉันวางเขาเอาไว้บนเตียงแล้วลูบผมสีดำของเขา

 

　

 

「ไม่ค่อยเหมือนพ่อเลยสินะ」

 

　

พ่อของเด็กคนนี้คือสัตว์ประหลาดของจริง

 

สัตว์ประหลาดที่บ้าคลั่งจนยากจะเชื่อว่าในอดีตคือมนุษย์

 

ใครจะคิดว่าสิ่งนั้นสามารถให้กำเนิดเด็กที่น่ารักขนาดนี้ออกมาได้

 

　

 

「นิว เธอคือความล้มเหลวที่ยอดเยี่ยมจริงๆ」

 

　

เพราะเป็นสิ่งที่ล้มเหลว ฉันจึงสามารถรับมือกับอีกฝ่ายได้

 

พลังของผู้เป็นพ่อเมื่อก่อนแข็งแกร่งเกินไปจนคุมไม่อยู่ด้วยสิ

 

　

 

「หลับให้สบายล่ะ」

 

「……」

 

หลังยืนยันว่านิวหลับไปแล้ว ฉันก็เดินจากมา　

 

 

 

「ถึงจะต้องใช้เวลาอีกมาก แต่ก็หวังว่าสักวันหนึ่งจะใช้งานได้เหมือนเด็กคนนั้นนะ」

 

　

ตัวฉันอีกคนที่อยู่เคียงข้างคัตสึมิ——— อัลฟ่า แม้จะเป็นส่วนหนึ่งของร่างฉันที่แยกออกไป แต่เธอก็มีอัตตาเป็นของตัวเองมากกว่าจะบอกว่าคือฉันอีกคน

 

ฉันทอดทิ้งเธอและปล่อยให้เธอเติบโตขึ้นด้วยตัวเอง

 

 

 

「เอาละ จากนี้ก็มาดูวิดีโอของลำดับที่ 7 เพื่อหา….หือ?」

 

　

พอฉันเปิดเทอร์มินัลขึ้นมา ฉันก็สังเกตเห็นถึงวังวนมิติสีดำปรากฏขึ้น

 

…หื้ม เป็นลูกค้าที่ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว

 

 

「———หื้มๆ ว่าแต่สิ่งมีชีวิตต่างมิติต้องการอะไรจากฉันเหรอ?」

 

　

ตัวตนแห่งห้วงดารา เซเลสเทีย

 

สิ่งมีชีวิตที่ไร้รูปร่างซึ่งอาศัยอยู่ในอีกมิติหนึ่ง

 

บางคนก็เรียกมันว่าผู้พิทักษ์แห่งจักรวาลหรือเนบูล่า แต่สำหรับฉันพวกมันก็แค่สิ่งที่น่าปวดหัว

 

 

「เซกัลสบายดีไหม?」

 

『เขา จากไปแล้ว』

 

「หมายถึงถูกจองจำสินะ? ว่าแต่ใช้คำอะไรแบบนี้ก็เป็นด้วยเหรอ พวกปรสิตต่างมิติเนี่ย?」

 

　

เซเลสเทีย เซกัล

 

ทั้งที่ควรจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่สูงส่งในการปกป้องความสงบสุขของจักรวาล แต่บัดนี้กลับกลายเป็นตัวตนที่บิดเบี้ยว ตอนนี้น่าจะถูกกักขังอยู่ในแกนกลางที่ไหนสักแห่ง

 

 

　

 

『มาทำข้อตกลงกัน อัลฟ่า』

 

「อย่าเรียกฉันด้วยชื่อนั้น ไม่งั้นฉันจะขยี้แกให้เหมือนเนบิวล่านั่น」

 

　

 

กระแสน้ำวนสีขาวก่อตัวขึ้นในมือของฉัน ก่อนที่มันจะพุ่งตรงไปยังเงาสีดำหน้าหน้า ก่อนที่ความมืดมิดนั้นจะบิดเบี้ยวไปมา

　

 

『———อึ———คึ』

 

「หาเรื่องฉันไปก็รู้แท้ๆว่าไม่มีเรื่องอะไรดี ปรสิตอย่างพวกแกควรจะรู้นะว่าเส้นที่ฉันขีดเอาไว้อยู่ตรงไหน อย่าได้คิดข้ามมาอีก」

 

　

ฉันไม่ได้สนใจเสียงกรีดร้องของมัน

 

น่ารำคาญจริงๆที่ต้องมารับมือกับพวกที่ไม่มีสมองในการเรียนรู้

 

 

「แล้ว ข้อตกลงสินะ? จะว่าไปพวกเซไคเซ็นไตที่เป็นเบี้ยของแกก็ถูกทำลายไปแล้วด้วยนี่เนอะ?」

 

『นั่นคือสิ่งที่เซกัลปรารถนาเลือกมาหาใช่ข้า』

 

「ก็ดันเลือกพวกกระจอกอ่อนแอมานี่นะช่วยไม่ได้ นอกจากนี้แกนแห่งดวงดาราถูกขโมยไปด้วยนี่ แกเลยจำเป็นต้องมาติดต่อกับฉัน」

 

　

แถมแกนพลังงานนั้นยังถูกเด็กสาวที่ชื่อฮิลด้าขโมยไปซะด้วย

 

อันที่จริงเด็กคนนั้นก็น่าสนใจไม่น้อย

 

　

 

『สิ่งมีชีวิตที่ให้กำเนิดพลังแห่งดวงดารา———จิตวิญญาณแห่งดวงดาราได้ถือกำเนิดขึ้นมาแล้ว』

 

「!โห แบบนี้นี่เอง…ว่าแต่ดาวเคราะห์ดวงไหนกันล่ะที่ให้กำเนิดสิ่งนั้น?」

 

『ดาวโลก』

 

　

….ดาวโลก….อย่างที่คิด!!

 

 

 

ฉันพยายามระงับอาการไม่ให้แสดงออกมาชัด ก่อนปั้นหน้านิ่งถาม

 

 

『สิ่งมีชีวิตแห่งปาฏิหาริย์ซึ่งสร้างพลังแห่งดวงดาวขึ้นมาได้ สิ่งที่พวกเรารอคอยมาโดยตลอด』

 

「คิดจะกลืนกินเหรอ? อ้อ นั่นสินะ พวกปรสิตแบบแกจะรอดได้ก็ต้องไปเกาะคนอื่นนี่นา」

 

　

ถึงจะพูดอะไรเกี่ยวกับพลังแห่งดวงดาราซะเยอะ แต่พวกมันไม่ได้ถือกำเนิดมาจากพลังแห่งดวงดาราเลย

 

พวกมันก็แค่สัตว์ประหลาดที่กลืนกินพลังแห่งดวงดารา

 

เป็นปรสิตที่น่ารังเกียจ

 

 

『ข้าไม่คิดจะยอมแพ้ นอกจากนี้พลังของพวกข้าน่าจะช่วยเจ้าได้』

 

「……。นั่นก็จริง」

 

อันที่จริงสัตว์ประหลาดที่ฉันมีอยู่ตอนนี้มันก็ค่อนข้างขาดในด้านของพลังไปสักหน่อย

 

ข้อเสนอนี้ก็ไม่เลว รับเอาไว้ไม่น่าเสียหายอะไร

 

 

　

 

「เอาสิ มาร่วมมือกัน」

 

　

หลังสิ้นเสียงของฉัน วัตถุทรงกลมที่ส่องแสงทั้ง 5 ก็หล่นออกมาจากกลุ่มควันสีดำมาที่มือของฉัน

 

　

 

「แกนพลังงานแห่งดวงดาราเหรอ…ถึงจะเล็กไปสักหน่อยแต่ก็เอาเถอะ」

 

『อย่าได้ผิดสัญญา』

 

「รู้แล้วน่า หุบปากแล้วไปยืนดูเฉยๆซะ」

 

　

ว่าแล้วควันสีดำก็หายไปในประตูมิติ

 

　

 

「การถือกำเนิดของวิญญาณแห่งดวงดาราเหรอ….จักรวาลนี้ช่างน่าฉงนเสียจริง」

 

มนุษย์โลกที่สร้างพลังงานแห่งดวงดาราขึ้นมาได้เอง

 

หาตัวได้ไม่ยากเลยสักนิดเพราะเธอคนนั้นถูกจัสติสครูเซเดอร์เจอตัวแล้ว

 

　

 

「ฟุฟุฟุ มีอะไรน่าสนุกให้เล่นแล้วสิ」

 

 

ฉันมองดูแกนพลังงานแห่งดวงดาราที่ส่องแสงจ้าไปทั่วถ้ำใต้ดินพร้อมกับยิ้มออกมา

 

หากมีสิ่งนี้คงจะได้ทำอะไรได้อีกเยอะ

　

 

「เหตุการณ์สัตว์ประหลาดจะได้หวนคืนกลับมาอีกครั้ง」

 

　

ถึงเวลาแล้วที่ชาวโลกผู้หลงลืมเรื่องราวของสัตว์ประหลาดจะกลับมาจดจำมันได้

 

คราวนี้จงจำไปให้ถึงขั้วกระดูกดำเสีย

 

　

 

「แต่ก่อนหน้านั้น」

 

　

ฉันต้องเพิ่มเหตุผลในการต่อสู้ให้กับเขาเสียก่อน

 

ความพยายามในการลักพาตัวไฮรุ โคโนฮานะก็ล้มเหลว แผนหลายอย่างก็พังไม่เป็นท่า แต่ความล้มเหลวพวกนี้มันก็ทำให้ฉันได้แผนใหม่กลับมาเสมอ

 

「———」

 

　

 

ฉันดีดนิ้วของตัวเองจนเสียงดังก้องไปในอากาศ ก่อนที่มันจะปรากฏภาพของอัลฟ่า ตัวตนของฉันอีกคนที่กำลังอยู่เคียงข้างคัตสึมิ

　

 

「นับจากนี้ไป จะไม่มีพลังในการเปลี่ยนแปลงการรับรู้อีก」

 

　

พลังในการเปลี่ยนแปลงการรับรู้ของเธอจะถูกผนึกไปนับตั้งแต่บัดนี้เพื่อไม่ให้แผนของฉันต้องล้มเหลวอีก เธอจะไม่สามารถใช้พลังในการฟื้นฟูความทรงจำของผู้คนให้กลับมาได้ ไฮรุ โคโนฮานะจะกลายเป็นคนไร้ตัวตนเช่นเดิม การที่จะเอาความทรงจำของเธอกลับมาได้มีเพียงทางเดียวคือการเอาชนะฉัน

 

　

 

「แต่ตัวฉันที่ทำมากขนาดนี้ก็ต้องรับผิดชอบกับผมที่ตามมาเหมือนกันสิน้า」

 

　

ตัวฉันในตอนนี้ทำได้สามารถเปลี่ยนแปลงการรับรู้ได้เพียงเล็กน้อยแล้วเท่านั้น

 

แต่อย่างน้อยมันก็คุ้มค่าหากทำให้เด็กคนนั้นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงการรับรู้ใดๆได้อีก

 

 

「ฟุฟุฟุ」

 

　

ฉันไม่สนหรอกว่าตัวเองจะตายหรือสูญเสียอะไรไปบ้าง

 

หากสิ่งที่ฉันทำมันกลายเป็นการสร้างโอกาสที่สักวันหนึ่งจะฆ่าสิ่งที่มีชื่อว่ารูอินได้ฉันก็พอใจแล้ว

 

***

 

 

ฉันละรู้สึกประหลาดใจสุดๆที่ ไฮรุ โคโนฮานะสามารถเข้ากันกับพี่สาวจอมทำลายล้างของฉันได้

 

 

ตอนที่ท่านซันนี่บอกให้ฉันเอาวิดีโอที่ไฮรุ โคโนฮานะเล่นเกมกับเรลลี่ไปลงก็สงสัยถึงสภาพสมองของเขาหรอก แต่พอได้ทำจริงๆผลที่ได้น่าประหลาดใจสุดๆ

 

พี่สาวของฉันที่คิดว่าเป็นทั้งยัยโง่ตัวขี้เกียจไม่คิดจะฟังใครเลย กลับสามารถสื่อสารแบบสันติได้

 

　

 

「ท่าทางสนุกกันชะมัด」

 

พี่สาวของฉันที่สามารถสัมผัสถึงความหมายของคำว่าชีวิตได้ด้วยการเพียงแค่ทำลายล้างทุกสิ่ง ตอนนี้กลับสนุกโดยไม่จำเป็นต้องทำลายอะไร

 

พี่สาวของฉันรู้สึกชอบในตัวของไฮรุ โคโนฮานะเป็นอย่างมาก

 

ในฐานะน้องชายแล้วจะเรียกว่าเป็นพรได้หรือเปล่านะที่ส่งคนซึ่งสามารถดูแลพี่สาวฉันได้แทนตัวฉัน

 

 

　

 

「ท่านเจ็ม ชาค่ะ」

 

「ขอบใจ MEI」

 

　

MEI ที่แต่งตัวด้วยชุดเมดเสิร์ฟชามาให้ฉัน

 

ในขณะที่กำลังจับมันนเข้าปาก ก็มองไปทางไฮรุ โคโนฮานะที่นอนหมดสภาพอยู่บนโซฟา

 

　

 

「อยู่ในสภาพนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ」

 

「ก็ตั้งแต่ที่ตะโกนลั่นห้องออกวิดีโอให้คนทั้งประเทศดูนั่นแหละค่ะ……」

 

　

ดูตอนแรกอาจจะเหมือนเธอหมดแรงในการเล่นเกมกับพี่สาวฉัน แต่เหมือนจะเป็นเพราะสิ่งที่เธอทำลงไปในวิดีโอมากกว่า

 

ไม่เห็นจะเป็นไรเลยนี่หว่า ยังไงคนที่จำเธอได้ก็มีแค่คัตสึมิ โฮมุระอยู่แล้ว

 

　

 

「คนเดียวที่สังเกตเห็นเรื่องนี้ก็มีแค่คัตสึมิ โฮมุระน่า จะไปคิดมากทำไม」

 

「ก็เพราะเป็นโฮมุระคุงนั่นแหละค่ะเลยต้องมาอยู่ในสภาพนี้」

 

「……จะไปสนทำไมกัน แค่นี้เขาไม่อะไรหรอกน่า」

 

「คุณไม่มีเลือดหรือน้ำตาเลยหรือไงคะ!?」

 

　

เอ่อ ไอ้ฉันมันก็ไม่มีจริงๆนั่นแหละ

 

ถ้าจะออกมาจากร่างได้ก็มีแต่น้ำมันละมั้ง

 

พอฉันหันไปหาMEIที่อยู่ข้างๆเธอก็ส่ายหัวไปมา

 

 

「ท่านผิดเต็มๆค่ะ」

 

　

 

ไหงสาวใช้ฉันถึงได้จ้องฉันเหมือนเป็นศัตรูล่ะเห้ย……?

 

แต่ในอีกมุมหนึ่งAIตัวนี้ก็พัฒนามาไกลจนคิดกบฏกับผู้สร้างได้แล้วสิน้า

 

　

 

「โฮ้ย ไฮรุ」

 

「มีอะไรเหรอคะ เวอร์โก้ซัง」

 

　

บางทีอาจจะเพราะเห็นสถานการณ์วุ่นวาย เวอร์โก้ซึ่งเป็นอุปกรณ์แปลงร่างของท่านซันนี่ที่มีสามัญสำนึกจึงบินมาเกาะไหล่ของเธอ

 

　

 

「ก่อนอื่นเลย การที่เอ็งบอกคัตสึมิว่าปลอดภัยดีได้ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว」

 

「แต่ว่า……」

 

「มันไม่รังเกียจเอ็งเพราะแค่โวยวายเสียงดังหรอกน่า หรือเอ็งคิดว่ามันเป็นพวกใจแคบที่ทำอะไรแค่นี้ก็จะรังเกียจเหรอ?」

 

「……」

 

「ใช่ไหมล่ะ?」

 

「……ค่ะ」

 

　

มีสามัญสำนึกสุดๆ….

 

ถึงคำพูดคำจาจะหยาบคาย แต่ก็โน้มน้าวอีกฝ่ายได้จริงๆ

 

โกลดี้มันสร้างของแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงกันฟะ?

 

　

 

「ถ้างั้นเอ็งก็ใจเย็นๆแล้วอย่ามานอนหมดสภาพแบบนี้ หากมัวแต่คิดอะไรมากอีก จะนานแค่ไหนก็เข้าใกล้มันกว่าเดิมไม่ได้หรอก」

 

「……เข้าใจแล้วค่ะ」

 

「ก็ดี」

 

　

ไฮรุ โคโนฮานะพยักหน้าให้เวอร์โก้ที่ใช้ปีกของมันในการแตะหัวเธอราวกับให้กำลังใจ

 

ว่ากันตามตรงฉันนึกว่ามันเป็นคนธรรมดามากกว่านกจักรกลอีก

 

 

「แล้งฉันควรจะทำอะไรต่อดีล่ะคะ หรือจะให้รอเฉยๆต่อไป?」

 

「อ้า เอ็งตกเป็นเป้าของลำดับที่ 6 อยู่ดังนั้นการอยู่เฉยๆจะเป็นตัวเลือกที่ดีกว่า เอ็งก็ได้ยินมาแล้วนี่?」

 

　

อาสึแห่งความเกลียดชัง

 

ตอนนี้เพื่อนจอมปัญหาของท่านซันนี่กำลังเล็งเป้ามาที่มนุษย์โลกธรรมดา หากการมีอยู่ของไฮรุ โคโนฮานะเป็นทุ่นระเบิดของคัตสึมิ โฮมุระจริงก็คงจะแย่สุดๆ

 

นึกภาพไม่ออกเลยว่าการสูญเสียเธอไปจะส่งผลยังไงกับเขา

 

สัตว์ประหลาดที่พวกหลักเดียวยังสู้แทบไม่ได้ แถมตอนนี้แกร่งกว่าเดิมอีก หากมีความโกรธแค้นเข้ามาผสมด้วย คงน่าสยองสุดๆ

 

 

「เอางี้สิ มาเริ่มเรียนรู้อะไรสักหน่อยดีไหม」

 

「เรียนรู้?」

 

「ก็อย่างพวกสถานการณ์ปัจจุบันของคัตสึมิ โฮมุระหรือศัตรูของพวกฉันอย่างจัสติสครูเซเดอร์」

 

　

ถ้าให้ว่ากันตามตรงพวกฉันก็เป็นศัตรูกับ 3 สาวนั่น…แต่อย่างน้อยตอนนี้ฉัน MEI ก็หลุดมาแล้วอ่านะ

 

　

 

「อัศวินดำคนนี้จะสอนเธอเอง」

 

　

ท่านไอรีนซึ่งอยู่ลำดับที่ 8 โผล่ออกมาพร้อมกับโอบไหล่ของไฮรุ โคโนฮานะ

 

การเคลื่อนไหวที่อยู่ดีๆก็โผล่มาของพวกหลักเดียวนี่น่ากลัวชิบ

 

 

「ทะ ท่านไอรีน? ผมว่าการจะให้ท่านมาสอนเรื่องพวกนี้มันออกจะ…..」

 

「ฉันเคยมีน้องสาว」

 

「แล้วมันเกี่ยวอะไรกันเหรอครับ……?」

 

「แล้วก็มีพี่สาวด้วย」

 

「……。เอ่อ เข้าใจแล้วครับ」

 

 

　

ถึงจะไม่เข้าใจเลยสักนิดก็เถอะว่าเธอหมายถึงอะไร แต่ฉันก็ต้องยอมรับแต่โดยดี

 

สุดท้ายไฮรุ โคโนฮานะก็ตกอยู่ในการดูแลของท่านไอรีน

 

ฉันแสดงสีหน้ายอมแพ้ออกมาก่อนจะมองไปทางไฮรุ โคโนฮานะ แต่เธอเหมือนจะไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรเลยแถมยังหันไปมองท่านไอรีนที่โอบไหล่เธอไว้อยู่

 

 

「ไอรีนจัง」

 

　

 

ไอรีนจัง!!??

 

เดี๋ยว นั่นลำดับหลักเดียวเลยนะเออ?!

 

พวกเธอไปทำอิท่าไหนถึงออกมาแบบนี้ได้ระหว่างที่ฉันตัดต่อวิดีโอฟะ?!

 

 

「ก็ดีใจหรอกนะที่จะสอน แต่ทำไมเหรอ?」

 

「คัตสึมิ สนิทกับไฮรุ」

 

「ค่ะ」

 

「ถ้าฉันเข้ากับไฮรุได้ดี ค่าความประทับใจจะเพิ่ม」

 

「เหมือนทำดีหวังผลแปลกๆนะ……」

 

　

แม้จะไม่ได้แสดงออกมาชัด แต่คัตสึมิ โฮมุระคุงจะไปทำอะไรถูกใจท่านไอรีนสุดๆ

 

ทั้งที่ต่อสู้กันเอาเป็นเอาตายแท้ๆไหงมาจบแบบนี้เฉยเลยฟะ

 

เอาเป็นว่าคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมั้งถ้าจะฝากฝังไว้กับเธอ

 

แต่ก่อนอื่น…..

 

 

「ไฮรุ โคโนฮานะ คงต้องขอยึดโทรศัพท์ของเธอก่อนนะ」

 

「เอ๋ หมายความว่ายังไงคะ?」

 

「ต้องจัดการเรื่องร่องรอย」

 

「แต่จนถึงตอนนี้ก็ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่คะ……?」

 

　

จนถึงตอนนี้ไฮรุ โคโนฮานะก็ยังใช้โทรศัพท์ของเธอเหมือนปกติ

 

ก็จริงว่าอยู่ที่นี่คงจะปลอดภัย แต่ฉันก็อยากจะลดความเสี่ยงให้ได้มากที่สุด

 

 

「ฉันไม่รู้ว่าอาสึที่คุมสัตว์ประหลาดของดาวโลกได้จะมีพลังในการต่อคลื่นโทรศัพท์ไหม ต้องหาทางจัดการก่อน」

 

「อึก……」

 

「ฉันไม่ทำลายมันหรอกน่า แค่จะปิดการทำงานแล้วเก็บไว้ในที่เฉพาะ นอกจากนี้จะเตรียมอุปกรณ์ติดต่อใหม่มาทดแทนให้ ใช้อันนั้นแทนละกัน」

 

「……ค่ะ」

 

　

ไฮรุ โคโนฮานะที่รู้จักถึงความโหดร้ายของสัตว์ประหลาดบนดาวโลกดีก็เข้าใจถึงความเป็นไปได้นี้และยื่นโทรศัพท์มาให้กับฉัน แม้จะแสดงอาการลังเลนิดหน่อย

 

 

ฉันหยิบมันออกมาแล้วใส่ไปในกล่องทรงเหลี่ยมที่เตรียมไว้

　

 

「ถ้าโฮมุระคุงมีโทรศัพท์ก็คงจะดี……」

 

「หมอนั่นไม่พกเหรอ?」

 

「เครื่องจักรที่อยู่รอบตัวเขาก็คงมีแค่ตู้เย็นกับพัดลมเท่านั้นแหละค่ะ……」

 

「……อ่อ」

 

　

เขาโตมาในสภาพแวดล้อมแบบไหนกันฟะ….

 

ไฮรุ โคโนฮานะมองโทรศัพท์ของตัวเองที่อยู่ภายในกล่องนั้นแบบเหงาๆ

 

อย่างที่ฉันบอกไปนี่เป็นเพียงการป้องกันไม่ให้พวกสัตว์ประหลาดตามรอยได้ ไม่มีข้อมูลใดๆในนั้นที่ฉันจะไปยุ่งแน่นอน

 

　

 

「…เอ๋ เดี๋ยวนะคะ เหมือนโทรศัพท์มันจะเด้งว่าข้อความเข้า」

 

「ข้อความสแปมแหละอย่าไปสนใจเลย」

 

「แต่ว่านี่มัน……」

ไฮรุ ก้มไปมองข้อความอย่างรวดเร็ว

 

＜　คิราระ อามัตสึกะ

คิราระ : ไฮรุ หากเห็นข้อความนี้ติดต่อฉันกลับที

 

「———เอ๋?」

 

「ปิดการทำงานเลยละกัน」

 

　

ว่าแล้วฉันก็ปิดการทำงานของโทรศัพท์โดยไม่ได้สนใจเสียงของไฮรุ โคโนฮานะ

 

จากนั้นกล่องทรงเหลี่ยมก็ทำงานและปิดกั้นการรบกวนจากภายนอก

 

　

 

「แต่ว่า! ข้อความที่ส่งมามันมาจากเพื่อนของฉันนะคะ!!」

 

「อะไรของเธอ นอกจากคัตสึมิ โฮมุระไม่มีทางที่มนุษย์โลกจะจำเรื่องของเธอได้หรอก」

 

「ก็ควรจะเป็นแบบนั้นแหละค่ะ แต่ข้อความนั่น!!」

 

「บ้าบอน่า……」

 

　

เธอเข้าใจผิดแหง

 

พอฉันมองเธอด้วยสายตาสงสัย MEI ที่อยู่ข้างๆฉันก็พูดขึ้น

 

 

 

「มาสเตอร์ มีข้อความส่งเข้ามาที่เครื่องของท่านไฮรุจริงค่ะ」

 

「……ถามจริง」

 

　

จะบอกว่าMEI มองผิดไปก็คงไม่ใช่ด้วยสิ

 

แล้วใครจะส่งข้อความมาหาเธอได้กันล่ะ จะบอกว่ามีมนุษย์โลกคนอื่นนอกจากคัตสึมิ โฮมุระที่จำเรื่องราวของเธอที่ถูกลำดับที่ 6 เปลี่ยนความทรงจำได้เหรอ?

 

 

「……เพื่อนคนนั้นชื่ออะไร?」

 

「คิราระ อามัตสึกะค่ะ แต่ว่า……」

 

「「……」」

 

　

ฉันกับMEI พูดอะไรไม่ออก

 

น่าแปลกใจจริงๆ เหมือนระบบประมวลผลในสมองกลฉันมันหยุดทำงานไปพักหนึ่งเลยวุ้ย

 

 

「ถึงจะฟังดูเป็นไปไม่ได้ แต่ฉัน……」

 

　

ตัวตนที่แท้จริงของจัสติสครูเซเดอร์ถูกค้นพบหลังฉันมายังโลกได้สักพัก

 

พวกเธอคือเด็กนักเรียน 3 คนซึ่งเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันกับคัตสึมิ โฮมุระ

 

เมื่อฉันได้รู้ถึงตัวจริงของพวกเธอ ฉันก็ขนลุกจนตัวสั่นกับความธรรมดาในช่วงปกติของพวกเธอ

 

นักรบที่โหดเหี้ยมซึ่งสามารถสังหารลำดับแห่งดวงดาราได้สบายๆ กำลังใช้ชีวิตเหมือนเด็กสาวธรรมดา เหลือจะเชื่อสุดๆ

 

　

 

「ฟังให้ดีนะ ไฮรุ โคโนฮานะ」

 

「คะ ค่ะ มีอะไรเหรอคะ?」

 

「อันที่จริง คิราระ อามัตสึกะ คือเยลโล่แห่งจัสติสครูเซเดอร์น่ะ」

 

「……、……เอ๋?」

 

　

เธอผงะไปทันทีหลังได้ยินคำพูดของฉัน

 

จากนั้นเธอก็ตัวสั่นแล้วเริ่มพูดอย่างกระวนกระวายใจ

 

 

「เยลโล่คนนั้นน่ะเหรอคะ?」

 

「อ้า」

 

「ที่ถูกเรียกว่ายักษาบ้าพลัง」

 

「อ้า」

 

「กอลิล่าบัสเตอร์?!」

 

「อ้า」

 

「……」

 

　

ไฮรุ โคโนฮานะกำลังสับสนสุดๆ

 

 

「เพราะงั้นสินะที่โรงเรียนเลยถามถึงเรื่องของโฮมุระคุงรัวๆ……ทั้งที่คิดว่าอาจะเป็นแฟนคลับของอัศวินดำเฉยๆเลยอยากรู้นั่นนี่เยอะ…..ที่แท้คิราระก็ได้อยู่ในตำแหน่งที่ใกล้ชิดกับโฮมุระคุงสุดๆนี่เอง……หึหึหึ」

 

　

เธอเริ่มพูดอะไรสักอย่างออกมาจนฉันแอบขนลุก

 

เอาเป็นว่าไม่ไปยุ่งด้วยจะดีกว่า

 

คัตสึมิ โฮมุระ ฉันว่าในอนาคตนายได้เจอเรื่องลำบากอีกเรื่องแล้วแหละ

 

*** 

นิวคุงคือสิ่งมีชีวิตที่แยกตัวออกมาจากโอเมก้า ซึ่งมีพลังอ่อนกว่าโอเมก้าและนั่นทำให้อาสึควบคุมได้ง่ายขึ้น

ไฮรุได้รู้ถึงภัยคุกคาม?จากศัตรูที่แท้จริงแล้วว่าอยู่ใกล้ตัวขนาดไหน

 

–จบ—

เรื่องของโมโมโกะยังไม่จบง่ายๆ อาสึได้โอเมก้ามินิมาพร้อมกับแกนพลังงานดวงดาราคงได้ป่วนกว่าเดิมแหง แถมได้สัตว์ประหลาดแก้ทางไอรีนเต็มๆมาอีก

 

ส่วนฝั่งของไฮรุ ไอรีนกลายเป็นพี่สาวของไฮรุไปแล้วสินะ ส่วนคิราระ we need to talk….

　

 

 มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code