อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 115 ความวุ่นวายครั้งใหม่

 

มีหลายอย่างเกิดขึ้นในจังหวะเดียวกัน

 

ทั้งเรื่องที่หญิงสาวซึ่งถูกพวกเราช่วยเอาไว้อย่างโมโมโกะ คาเสะอุระที่กลายเป็นมนุษย์พลังจิตหรืออะไรสักอย่าง และการหายตัวไปของไฮรุ โคโนฮานะเพื่อนร่วมชั้นของฉัน

 

อย่างแรกน่าเป็นห่วงก็จริง แต่อย่างหลังนี่ร้ายแรงสุดๆ

 

พวกเราเรียนอยู่ในโรงเรียนและชั้นเรียนเดียวกัน เธอคนนั้นถูกลบออกจากความทรงจำของทุกคนรวมถึงฉันไปเสียแล้ว

 

ฉันรู้ดีว่าความสามารถแบบของอัลฟ่านั้นมันน่ากลัวขนาดไหน พอมาโดนกับตัวเองแล้วรู้สึกสยองชะมัด

 

 

「คิราระไหวไหม?」

 

「อ้า ยังรู้สึกสับสนนิดหน่อยน่ะ」

 

 

ฉันพยักหน้าให้กับอากาเนะที่ถามอย่างห่วงใย

 

เมื่อฉันได้ยินเรื่องนี้หลังเลิกเรียน ฉันก็รู้สึกกลัวทันทีว่าชีวิตประจำวันของฉันจากนี้ ผู้คนรอบตัว ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนไปไหม

 

ตอนนี้พวกฉันกำลังนั่งรออยู่ห้องตรงข้ามของห้องที่กำลังตรวจอาการของ โมโมโกะ คาเสะอุระ พร้อมกับพวกอากาเนะและอาโออิ

 

「คัตสึมิคุง……」

 

 

คัตสึมิคุงเหมือนจะอาการหนักกว่าฉันอีก

 

คาเสะอุระซังกำลังนอนสแกนร่างด้วยเครื่องตรวจพิเศษ สายตาของเขาที่จ้องมองเธอนั้นจริงจังสุดๆ จนฉันไม่รู้ว่าจะต้องพูดอะไรกับเขาดี

 

ตอนนี้คงมีทั้งเรื่องของคาเสะอุระซังและไฮรุ โคโนฮานะที่เป็นเพื่อนของเขา

 

「เธอจะเป็นยังไงบ้างนะ……」

 

 

สถานการณ์ของคาเสะอุระซังยังไม่แน่ชัด

 

เครื่องจักรได้ยึดร่างของเธอติดเตียงเอาไว้ดังนั้นร่างของเธอไม่น่าจะลอยได้อีกแล้วเหมือนตอนอยู่โรงพยาบาล

 

อันที่จริงเส้นผมและเสื้อผ้าที่เธอสวมอยู่ก็พลิ้วไหวเหมือนกับอยู่ในสภาวะไร้แรงโน้มถ่วง

 

 

 

「ประธานเป็นยังไงบ้างคะสรุปแล้ว?」

 

 

ฉันถามประธานที่กำลังสแกนร่างของอีกฝ่ายพร้อมพนักงานคนอื่นๆ

 

ประธานหันมาขณะกอดอกด้วยความหงุดหงิด

 

 

「…ตอนนี้ฉันไม่สามารถบอกได้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของโมโมโกะ คาเสะอุระ」

 

 

 

ไม่สามารถบอกได้……?

 

ทั้งที่อาการของเธอมันแสดงออกมาชัดขนาดนี้เนี่ยนะ?

 

 

「ทาเรียขอข้อมูล」

 

『รับทราบค่ะ』

 

 

หลังจากที่ประธานสั่ง ทาเรียที่เป็นแกนพลังงานซึ่งทำหน้าที่ควบคุมฐานทั้งหมด ก็ฉายภาพโฮโกลแกรมขึ้นไปในอากาศ ซึ่งเป็นภาพของภายในร่างมนุษย์คนหนึ่งที่มีพลังงานบางอย่างหมุนวนไปมาเป็นสีรุ้ง

 

「ประธานนี่มันอะไรกันคะ?」

 

「พลังแห่งดวงดารา มันคือพลังที่พวกเซไคเซ็นไตใช้กันน่ะ」

 

「「「!?」」」

 

 

พลังที่พวกสองหลักลำดับต้นๆ ใช้กันเหมือนกับฮิลด้าที่สิ่งร่างของคาเสะอุระซัง

 

เธอกำลังถูกพลังนี้เข้าคุมร่างเหรอ?

 

ฉันรู้สึกประหลาดใจสุดๆ ก่อนที่ทาเรียจะอธิบายต่อ

 

 

『ปัจจุบันพลังแห่งดวงดารากำลังถูกสร้างขึ้นภายในร่างกายของท่าโมโมกะ คาเสะอุระ ซึ่งพลังงานดังกล่าวเป็นพลังปริศนาที่มาจากมิติอื่นค่ะ เพราะจากฐานข้อมูลที่ฉันมีไม่เคยพบมาก่อนเลยว่ามีสิ่งมีชีวิตที่สามารถผลิตพลังงานดังกล่าวขึ้นมาได้เอง』

 

「แต่พวกเซไคเซ็นไตก็ใช้งานมันนี่นา」

 

『ในกรณีของพวกเขาไม่สามารถสร้างพลังงานดังกล่าวขึ้นมาด้วยตัวเองได้ค่ะ พวกเขาน่าจะใช้บางอยางที่เหมือนกับแกนพลังงานเป็นตัวเชื่อมในการดึงพลังงานมาจากอีกมิติหนึ่ง———ซึ่งฉันเชื่อว่าปัจจุบันฮิลด้าได้ครอบครองแกนพลังงานทั้ง 5 ของเหล่าเซไคเซ็นไตเรียบร้อยแล้วค่ะ』

 

 

สรุปก็คือคาเสะอุระซังไม่ได้ดึงพลังงานเข้ามาในร่างจากแกนพลังงานพวกนั้น แต่กำลังสร้างสิ่งที่เรียกว่าพลังแห่งดวงดาราขึ้นมาเองสินะ?

 

อันที่จริงฉันก็ไม่รู้หรอกว่ามันน่าทึ่งหรืออะไรยังไง แต่ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับคาเสะอุระซังแน่นอน

 

 

「แล้วจะเป็นอันตรายต่อร่างกายเธอไหม?」

 

「ไม่มีอะไรแปลกเลยสักนิด ปรากฏการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นตอนนี้หากให้ฉันเดาน่าจะเป็นเพราะพลังงานมันรั่วไหลแล้วหลุดการควบคุมเฉยๆ สัญญาณที่จะสื่อว่าเกิดอันตรายอะไรกับร่างกายของเธอก็ไม่มี ไม่สิ ตรงกันข้ามด้วยซ้ำ…..」

 

「……ประธาน?」

 

「เอาเป็นว่าฉันยังไม่มั่นใจอะไรเลยสักอย่างละกัน」

 

 

ประธานปัดคำถามของฉันทิ้งไปซะงั้น

 

ตอนนี้พวกฉันคงไม่สามารถทำอะไรกับโมโมโกะ คาเสะอุระซังที่อยู่อีกฟากได้

 

และแล้วเธอก็ค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนจะมองไปรอบๆ จากนั้นก็เริ่มตระหนกขึ้นมาทันทีเพราะเห็นว่าร่างกายของตัวเองถูกล็อคเอาไว้กับเตียง

 

 

『ทะ ที่นี่มันที่ไหนกัน แล้วนี่มันอะไร?!』

 

「ใจเย็นก่อนสาวน้อย! พวกฉันไม่ใช่องค์กรชั่วร้ายผลิตมนุษย์ดัดแปลงเสียหน่อย!」

 

「แต่จากสภาพของฉันว่ามันก็เหมือนไม่น้อยนะ….」

 

 

จริงๆ มันก็เหมือนอยู่นะ

 

 

 

「หากให้คนที่ไม่คุ้นหน้าแบบพวกฉันเข้าไปคงจะลำบากกว่าเดิม….คัตสึมิคุง ช่วยหน่อยได้ไหม?」

 

「อ้า เดี๋ยวฉันจัดการเอง」

 

 

คัตสึมิคุงพยักหน้าให้กับคำพูดของประธานก่อนจะเดินเข้าไปห้องตรงข้าม

 

ดวงตาสีชมพูส่องแสงออกมาราวกับตอบสนองอารมณ์ของเธอ จนแอบรู้สึกน่ากลัวนิดหน่อยเหมือนกัน

 

 

 

『ขออนุญาตนะ』

 

『คะ ใครกัน!?』

 

 

คาเสะอุระซังแสดงปฏิกิริยาตกใจกลัวออกมาทันทีที่เห็นประตูห้องเปิดออก

 

พลังงานบางอย่างได้รั่วไหลออกมาจากร่างของเธอจนทำให้ร่างของคัตสึมิคุงเกือบลอยขึ้นจากพื้น

 

 

『ชิโระ』

 

『โฮก!』

 

 

สูทสีขาวถูกสร้างขึ้นบริเวณขาทั้งสองของเขาและทำหน้าที่เป็นตัวยึดกับพื้นเหมือนแม่เหล็ก

 

พอรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นคัตสึมิคุง พลังของเธอก็เหมือนจะเริ่มสงบลง ใบหน้าของเธอก็เริ่มซีด

 

คัตสึมิคุงค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เธอที่นอนอยู่ติดกับเตียง ก่อนจะคุกเข่าลงเพื่อสบตากับเธอ

 

 

 

 

『ทะ ทำไมฉันถึงตื่นขึ้นมาพร้อมกับพลังประหลาดนี่ล่ะคะ….』

 

『อ้า ตอนนี้พวกเรากำลังตรวจสอบถึงสาเหตุนั้นอยู่ ที่ใส่ตัวล็อคนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของเธอเอง พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะกักขังอะไรเธอไม่หรอก』

 

『พอมองดูแล้วมันก็มีตัวปลดด้วยนี่นา……』

 

 

เธอเริ่มสงบสติลงได้

 

ปรากฏการณ์รอบตัวเธอก็เบาบางลง จากที่ฉันเห็นความรุนแรงของพลังน่าจะขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจของเธอ

 

 

『ถึงจะยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่ฉันขอยืนยันว่ามันไม่ทำอันตรายอะไรกับเธอแน่นอน』

 

『แล้วฉันต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหนกันคะ?』

 

「……เรื่องนั้นฉันก็บอกไม่ได้」

คาเสะอุระซังถามอย่างคาดหวัง แต่ทางคัตสึมิคุงก็ไม่รู้จริงๆ นั่นแหละ

 

หลังจากเงียบไปสักพักเธอก็ถามกับเขาต่อ

 

 

 

『แต่คุณจะอยู่ช่วยฉันใช่ไหมคะ?』

 

『……อึก』

 

 

สีหน้าของคัตสึมิคุงเริ่มปั้นยากขึ้นมาทันที

 

คาเสะอุระซังถามแบบนั้นเพราะ คัตสึมิคุงน่าจะเป็นคนเดียวที่เธอไว้ใจในสถานการณ์ที่ตัวเองต้องมาเผชิญกับเรื่องราวเกินคำอธิบาย จึงเป็นเรื่องปกติหากเธอจะขอให้เขาอยู่ด้วย

 

แต่คัตสึมิคุงในตอนนี้…..

 

 

 

『คือ ตอนที่ฉันถูกฮิลด้ายึดร่าง ฉันถูกบังคับให้เห็นทั้งเรื่องของพลังแห่งดวงดารา สัตว์ประหลาดสีดำตัวใหญ่คล้ายผีเสื้อ แล้วก็อะไรอีกเยอะเลยค่ะ…..』

 

 

เนื่องจากคาเสะอุระถูกฮิลด้ายึดร่างมาหลายเดือนจึงไม่น่าแปลกใจที่สภาพจิตใจของเธอจะบอบช้ำสุดๆ บาดแผลในจิตใจคงต้องใช้เวลาในการฟื้นฟูอีกนานจนไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าสิ่งที่เธอเห็นนั้นเป็นของจริงหรือภาพหลอน

 

 

『เพราะงั้น…ฉันช่วยให้ข้อมูลได้นะคะ ดังนั้นได้โปรดอย่าทิ้ง———』

 

 

 

ทันใดนั้นเอง คัตสึมิคุงก็เอามือตบหน้าผากของตัวเองจนเสียงดังลั่น ไม่ใช่แค่พวกเรา แต่คาเสะอุระก็ตกใจไม่น้อย

 

 

『ปะ เป็นอะไรไหมคะ!?』

 

『ไม่ต้องห่วง』

 

『ทั้งที่แรงขนาดนั้น!?』

 

 

หน้าผากของเขาแดงแจ๋เลย จากนั้นเขาก็สบตากับคาเสะอุระซังที่กำลังตกใจอยู่

 

 

『ฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอแน่นอน ทั้งฉันและผู้คนที่นี่』

 

『อัศวินดำคุง……』

 

『ดังนั้นตั้งสติเอาไว้ให้ดีนะ เพราะขนาดตอนเธอถูกฮิลด้าสิงร่างก็ยังสามารถส่งเสียงมาถึงฉันได้เลยนี่นา———ตัวเธอน่ะแข็งแกร่ง』

 

『ขะ……เข้าใจแล้วค่ะ』

 

 

หลังจากพูดคุยกับคาเสะอุระซังอีกนิดหน่อยจนสงบลง เขาก็เดินออกมาจากห้องนั้น

 

หน้าผากของเขาแดงและบวมจนฮาคัวเป็นกังวลแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูแลอาการ

 

 

 

「คัตซึน หน้าผากเป็นอะไรมากไหม?」

 

「ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ดึงสติตัวเองน่ะ」

 

「แต่มันแดงและบวดสุดเลยนะ……」

 

「……」

 

จากนั้นฮาคัวก็ทำการประคบหน้าผากของเขา

 

เล่นตีแรงซะนั้นขนาดไม่บวมก็แปลกแล้ว

 

 

「เรมะ เหมือคาเสะอุระซังจะไม่เป็นไรนะ」

 

「อ้า ที่เหลือก็คือต้องหาวิธีในการควบคุมไม่ให้พลังแห่งดวงดารารั่วไหลสินะ….ทางนายเองก็เหมือนจะตั้งสติได้แล้วด้วย」

 

「อ้า」

 

 

สีหน้าของคัตสึมิคุงเหมือนจะตั้งสติได้แล้ว

 

เขาจึงผ่อนคลายตัวเองแล้วไปนั่งที่เก้าอี้

 

 

 

「ถึงฉันจะโมโหตอนนี้ไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร บางทีอาจจะทำอะไรให้มันแย่กว่าเดิมก็ได้」

 

 

หลังจากพูดจบ คัตสึมิคุงก็ยิ้มออกมานิดหน่อย

 

 

「ต้องบอกว่าให้คนที่เก่งด้านนี้รับมือดีไหนนะ?ยังไงพวกพ้องของฉันก็ทำในสิ่งที่ฉันซึ่งเก่งแต่เรื่องต่อยดีทำไม่ได้ด้วยสิ」

 

「จิตใจของนายจะบริสุทธิ์เกินไปไหม!?」

 

「เรมะ!?」

 

 

ประธานถึงกับตกจากเก้าอี้แล้วนอนดิ้นไปมาเหมือนปลาขาดน้ำ แต่ก็พอเข้าใจได้เพราะสิ่งที่คัตสึมิคุงพูดออกมานั้นแสดงให้เห็นว่าเขาเติบโตขึ้นกว่าเดิมแล้วจริงๆ แถมนั่นยังทำให้ฉันหลงยิ่งกว่าเก่าอีกบ้าจริง

 

 

「เข้าใจแล้ว ถึงเวลาที่พลังแห่งวิทยาศาสตร์ของฉันจะทำงานแล้วสินะ」

 

「หยุดสิ่งที่คิดเลย」

 

「หล่อนน่ะนั่งลงเฉยๆ ซะ」

 

 

อาโออิพุ่งออกไปอยู่ตรงหน้าของคัตสึมิคุงโดยไม่ได้สนใจฉันกับอากาเนะแล้วดึงเอาโลหะรูปตัว L สองชิ้นออกมาจากไหนก็ไม่รู้

 

ไอ้นี่มันดาวซิ่งนี่หว่า

 

 

 

「……ไอ้นี่ช่วยได้จริงเหรอ」

 

「ฉันเดาตำแหน่งของนายที่หนีไปจากสิ่งนี้ได้ในพริบตา」

 

「ถามจริง……จะสุดยอดเกินไปไหมเนี้ย……!」

 

 

หา?!นี่คัตสึมิคุงก็เชื่อกับเขาด้วยเหรอ?!

 

แต่ถึงสิ่งที่เธอทำมันจะแปลกสุดๆ จนไม่สามารถหาเหตุและผลได้ แต่ตอนนั้นเธอก็ดันทำได้จริงซะด้วยสิ

 

จากนั้นอาโออิก็เปิดภาพแผนที่ขึ้นแล้วเริ่มทำงานของเธอ

 

คัตสึมิคุงก็นั่งรอราวกับคาดหวังจริงจัง

 

 

 

「คัตสึมิ」

 

「อัลฟ่า มีอะไรเหรอ?ตอนนี้อาโออิกำลังใช้หลักวิทยาศาสตร์ในการหาคนอยู่นะ」

 

「มูรูรูรู」

 

「พูดอะไรของหล่อนน่ะ……?」

 

 

หลังมองไปยังอาโออิที่กำลังทำอะไรแปลกๆ กว่าเดิม อัลฟ่าก็ตัดสินใจหันกลับไปคุยกับคัตสึมิคุงแทน

 

สีหน้าของเธอดูจริงจังสุดๆ

 

 

「นายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าไม่ได้มีแค่ฉันที่เปลี่ยนแปลงการรับรู้ได้?」

 

「! เรื่องนั้น……」

 

 

 

———หา คัตสึมิคุงรู้อยู่แล้ว?!

หน้าผากของเขาแดงแจ๋เลย จากนั้นเขาก็สบตากับคาเสะอุระซังที่กำลังตกใจอยู่

 

 

『ฉันจะไม่มีวันทอดทิ้งเธอแน่นอน ทั้งฉันและผู้คนที่นี่』

 

『อัศวินดำคุง……』

 

『ดังนั้นตั้งสติเอาไว้ให้ดีนะ เพราะขนาดตอนเธอถูกฮิลด้าสิงร่างก็ยังสามารถส่งเสียงมาถึงฉันได้เลยนี่นา———ตัวเธอน่ะแข็งแกร่ง』

 

『ขะ……เข้าใจแล้วค่ะ』

 

 

หลังจากพูดคุยกับคาเสะอุระซังอีกนิดหน่อยจนสงบลง เขาก็เดินออกมาจากห้องนั้น

 

หน้าผากของเขาแดงและบวมจนฮาคัวเป็นกังวลแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูแลอาการ

 

 

 

「คัตซึน หน้าผากเป็นอะไรมากไหม?」

 

「ไม่เป็นไรหรอก ฉันแค่ดึงสติตัวเองน่ะ」

 

「แต่มันแดงและบวดสุดเลยนะ……」

 

「……」

 

จากนั้นฮาคัวก็ทำการประคบหน้าผากของเขา

 

เล่นตีแรงซะนั้นขนาดไม่บวมก็แปลกแล้ว

 

 

「เรมะ เหมือนคาเสะอุระซังจะไม่เป็นไรนะ」

 

「อ้า ที่เหลือก็คือต้องหาวิธีในการควบคุมไม่ให้พลังแห่งดวงดารารั่วไหลสินะ….ทางนายเองก็เหมือนจะตั้งสติได้แล้วด้วย」

 

「อ้า」

 

 

สีหน้าของคัตสึมิคุงเหมือนจะตั้งสติได้แล้ว

 

เขาจึงผ่อนคลายตัวเองแล้วไปนั่งที่เก้าอี้

 

 

 

「ถึงฉันจะโมโหตอนนี้ไปก็ไม่ได้ช่วยอะไร บางทีอาจจะทำอะไรให้มันแย่กว่าเดิมก็ได้」

 

 

หลังจากพูดจบ คัตสึมิคุงก็ยิ้มออกมานิดหน่อย

 

 

「ต้องบอกว่าให้คนที่เก่งด้านนี้รับมือดีไหนนะ?ยังไงพวกพ้องของฉันก็ทำในสิ่งที่ฉันซึ่งเก่งแต่เรื่องต่อยดีทำไม่ได้ด้วยสิ」

 

「จิตใจของนายจะบริสุทธิ์เกินไปไหม!?」

 

「เรมะ!?」

 

 

ประธานถึงกับตกจากเก้าอี้แล้วนอนดิ้นไปมาเหมือนปลาขาดน้ำ แต่ก็พอเข้าใจได้เพราะสิ่งที่คัตสึมิคุงพูดออกมานั้นแสดงให้เห็นว่าเขาเติบโตขึ้นกว่าเดิมแล้วจริงๆ แถมนั่นยังทำให้ฉันหลงยิ่งกว่าเก่าอีกบ้าจริง

 

 

「เข้าใจแล้ว ถึงเวลาที่พลังแห่งวิทยาศาสตร์ของฉันจะทำงานแล้วสินะ」

 

「หยุดสิ่งที่คิดเลย」

 

「หล่อนน่ะนั่งลงเฉยๆ ซะ」

 

 

อาโออิพุ่งออกไปอยู่ตรงหน้าของคัตสึมิคุงโดยไม่ได้สนใจฉันกับอากาเนะแล้วดึงเอาโลหะรูปตัว L สองชิ้นออกมาจากไหนก็ไม่รู้

 

ไอ้นี่มันดาวซิ่งนี่หว่า

 

 

 

「……ไอ้นี่ช่วยได้จริงเหรอ」

 

「ฉันเดาตำแหน่งของนายที่หนีไปจากสิ่งนี้ได้ในพริบตา」

 

「ถามจริง……จะสุดยอดเกินไปไหมเนี้ย……!」

 

 

หา?!นี่คัตสึมิคุงก็เชื่อกับเขาด้วยเหรอ?!

 

แต่ถึงสิ่งที่เธอทำมันจะแปลกสุดๆ จนไม่สามารถหาเหตุและผลได้ แต่ตอนนั้นเธอก็ดันทำได้จริงซะด้วยสิ

 

จากนั้นอาโออิก็เปิดภาพแผนที่ขึ้นแล้วเริ่มทำงานของเธอ

 

คัตสึมิคุงก็นั่งรอราวกับคาดหวังจริงจัง

 

 

 

「คัตสึมิ」

 

「อัลฟ่า มีอะไรเหรอ?ตอนนี้อาโออิกำลังใช้หลักวิทยาศาสตร์ในการหาคนอยู่นะ」

 

「มูรูรูรู」

 

「พูดอะไรของหล่อนน่ะ……?」

 

 

หลังมองไปยังอาโออิที่กำลังทำอะไรแปลกๆ กว่าเดิม อัลฟ่าก็ตัดสินใจหันกลับไปคุยกับคัตสึมิคุงแทน

 

สีหน้าของเธอดูจริงจังสุดๆ

 

 

「นายรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าไม่ได้มีแค่ฉันที่เปลี่ยนแปลงการรับรู้ได้?」

 

「! เรื่องนั้น……」

 

 

 

———หา คัตสึมิคุงรู้อยู่แล้ว?!

 

พวกเราประหลาดใจกับคำพูดของอัลฟ่า แต่ทางประธานไม่ได้แสดงท่าทีใดๆ คงจะรู้อยู่ก่อนแล้วเหมือนกัน

 

หรือก็คือประธานกับคัตสึมิคุงได้คุยกันเรื่องนี้ก่อนแล้ว

 

จากนั้นอัลฟ่าก็ยิ้มให้กับคัตสึมิที่แสดงสีหน้าปั้นยาก

 

「ฉันไม่โกรธหรอก เพราะรู้อยู่แล้วว่าคัตสึมิกำลังปิดบังอะไรเอาไว้อยู่ แต่ตลอดเวลาที่ผ่านมาแค่ไม่อยากถามเฉยๆ」

 

「……แต่มันก็แย่อยู่ดีนี่นา」

 

「นายไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดหรอก เป็นเรื่องของฉันใช่ไหมล่ะ」

 

คัตสึมิคุงไม่มีทางจะปิดบังอะไรโดยไม่มีเหตุผลอยู่เบื้องหลังหรอก

 

 

「……เรมะ」

 

「ตอนนี้หลายๆ อย่างก็คืบหน้าไปไกลแล้ว ไม่เป็นไรหรอก」

 

 

หลังถามประธานเสร็จเขาก็พยักหน้าแล้วเริ่มพูดถึงเรื่องสาเหตุที่ความทรงจำเกี่ยวกับไฮรุ โคโนฮานะของทุกคนหายไป

 

 

———และนั่นก็สร้างความตกใจให้กับพวกเราไม่น้อย

 

 

ตัวตนดังกล่าวคืออาสึ ซึ่งมีพลังแบบเดียวกับอัลฟ่าและยังเป็นลำดับที่ 6 อีกด้วย

 

เธอบอกว่าตัวเองคือแม่ของอัลฟ่าและเหมือนจะมีเป้าหมายอะไรสักอย่างที่คัตสึมิคุงก็ไม่รู้

 

เขาเชื่อว่าการที่ทุกคนลืมเรื่องราวของไฮรุก็เป็นฝีมือเธอคนนี้นี่แหละ

 

 

「เรื่องมันก็ประมาณนี้แหละ」

 

 

พอเขาพูดจบก็หันไปมองอัลฟ่า

 

ฉันคิดว่าอัลฟ่าเองก็คงตกใจไม่น้อยที่รู้เกี่ยวกับเรื่องแม่ของตัวเอง

 

 

「ฉันเป็นมนุษย์ต่างดาวหรอกเหรอ……」

 

「เดี๋ยว ตรงนั้นมันสำคัญหรือไง」

 

「แต่มันก็แค่นั้นแหละความรู้สึกที่มีต่อพวกเขา」

 

 

 

เย็นชาชะมัด……。

 

จากที่ฉันได้ยินมาก็คือเธอคนนั้นพยายามจะเข้ามาแทนที่อัลฟ่าเสียด้วยสิ

 

 

「หากเป็นศัตรูของคัตสึมิ ไม่สำคัญหรอกว่าจะเป็นพ่อแม่ของฉันหรือใคร ฉันไม่คิดจะสงสารอะไรเลยด้วย เพราะสุดท้ายคนในครอบครัวของฉันจริงๆ ก็มีแค่คัตสึมิกับฮาคัว」

 

「พี่……」

 

「ฉันเองก็รู้สึกขอบคุณเธอเหมือนกันที่ทำให้ฉันเป็นตัวฉันในทุกวันนี้ได้」

 

 

พอเห็นแบบนี้ก็ได้รู้มุมในการขีดเส้นแบ่งระหว่างคนแปลกหน้ากับครอบครัวของอัลฟ่าชัดดี

 

สำหรับเธอคนอื่นนอกจากครอบครัวคือคนแปลกหน้า ตอนแรกก็ยังใช้พลังกับอากาเนะโดยไม่ลังเลเลยนี่นะ แต่ไอ้ที่น่าแปลกใจก็คือากาเนะดันสามารถต้านพลังของอัลฟ่าเอาไว้ได้แล้วสวนกลับไปอีก น่ากลัวชิบ

 

 

 

「งั้นให้ฉันเปลี่ยนการรับรู้เกี่ยวกับไฮรุ โคโนฮานะใหม่….」

 

「อย่าทำแบบนั้นจะดีกว่า」

 

 

ประธานห้ามอัลฟ่า

 

 

 

「ตอนนี้มีความเป็นไปได้สูงว่าไฮรุ โคโนฮานะถูกอาสึจับเอาไว้เป็นตัวประกันเรียบร้อยแล้ว หากไปปลุกความทรงจำของผู้คนเข้าเรื่องได้วุ่นวายกว่าเก่าแน่」

 

「จะบอกว่าหากจะฟื้นความจำก็ต้องช่วยไฮรุให้ได้ก่อนสินะ?」

 

「นั่นก็ใช้ เพราะงั้นตอนนี้ก็ต้องหาร่องร———」

 

 

 

「อุมุมุมุ……!!」

 

 

อาโออิที่กำลังใช้หลักทางวิทยาศาสตร์ได้ทรุดตัวลงกับพื้น

 

ยัยนี่ทำบ้าอะไรเนี่ย…จังหวะนั้นเองคัตสึมิคุงก็เข้าไปถามเธอด้วยความเป็นห่วง

 

 

「ปะ เป็นอะไรหรือเปล่า?」

 

「ฉันหาไม่เจอ……」

 

「บะ แบบนี้นี่เอง…ยังไงมันก็ดูเป็นเรื่องลึกลับนี่เนอะ จะไปคาดหวังให้———」

 

「ดูเหมือนว่าหลักการนี้มันจะชี้ไปหาคัตสึมิคุงโดยอัตโนมัติตลอด….」

 

「….พุ่งมาหาแต่ฉัน?มันแปลกๆ นะเห้ย」

 

 

คัตสึมิคุงทำสีหน้าแบบเหลือจะเชื่อออกมาทันที

 

สรุปมันเป็นหลักการแบบไหนกันแน่เนี่ย

 

เป็นไปได้ก็อยากจะเรียนรู้พลังแบบนี้เอาไว้ซะจริง

 

「———หือ!」

 

 

เอ๋?เป็นอะไรไปอีกน่ะ

 

อยู่ดีๆ อาโออิก็ตัวสั่นอยู่พักหนึ่งแล้วยืนขึ้นราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

 

「ไม่ไหวกันเสียจริง」

 

ิวิธีพูดเปลี่ยนไป……。

 

ถ้ามองดูให้ดีๆ แล้วดวงตาของอาโออิก็เปลี่ยนไปเป็นสีแดงเสียด้วย

 

 

 

「พอถูกรบกวนโดยสิ่งที่เรียกว่าเปลี่ยนแปลงการรับรู้มันก็ทำให้เราหัวเสีย」

 

「อาโออิ……? 」

 

「คิราระ เห็นถึงขั้นนี้แล้วเจ้ายังคิดมิได้อีกหรือ เห็นทีคงจะมีแค่หน้าอกกับก้นสินะที่มันเติบโต」

 

「ง่ะ!? 」

 

 

กะ การพูดจาล่วงเกินกันตรงๆ แบบนี้…ท่านอาซาฮี?!

 

ในขณะที่กำลังสับสนกับคำพูดของอาโออิ อากาเนะก็ส่งเสียงประหลาดใจออกมา

 

 

「ท่านอาซาฮี ทำไมอยู่ดีๆ ก็ออกมาล่ะ?!」

 

「เห้อ」

 

「กุอั๊ค!? 」

 

 

ดาบปริศนาพุ่งเข้ากระแทกกับหัวของอากาเนะเต็มๆ จนทำให้เธอล้มลงกับพื้น

 

จากนั้นท่านอาซาฮีก็ขึ้นไปนั่งบนหลังของอากาเนะด้วยร่างของอาโออิแล้วจ้องมองมายังคัตสึมิคุงด้วยรอยยิ้มอันสดใส

 

 

 

「คัตสึมิ ท่าทางจะสบายดีนะ」

 

「อะ เอ่อ แต่ อากาเนะ…..」

 

「นางสบายดี อย่าได้กังวล」

 

 

สุดท้ายก็ใจดีกับแค่คัตสึมิคุงนี่หว่า?!

 

ความแตกต่างในการปฏิบัตินี่มันอะไรกัน!!

 

ท่านอาซาฮีนั่งไขว่ห้างแล้วมองดูอากาเนะที่กลายร่างเป็นเก้าอี้มนุษย์ไปแล้ว

 

อาโออิที่ปกติจะทำตัวนิ่งๆ คาดเดาไม่ได้ ได้กลายเป็นสาวสวยที่มีบรรยากาศหล่อเท่ไปแทนซะแล้ว

 

 

「อาซาฮี แกนพลังงานของจัสติสสูทเหรอ….ทำไมถึงปรากฏตัวในเวลาแบบนี้ล่ะ? 」

 

「เพราะสิ่งที่เรียกว่าการเปลี่ยนแปลงการรับรู้มันสร้างความรำคาญให้เราอยู่น่ะสิ เราก็เลยต้องออกมาจัดการกับเรื่องดังกล่าว」

 

「หมายความว่ายังไงกัน……? 」

 

「จงนึกกันให้ออกเสีย นามของสาวน้อยที่เรียกว่าไฮรุ โคโนฮานะ」

 

 

หลังฉันได้ยินเสียงนั้น ฉันก็จดจำเรื่องราวของไฮรุ โคโนฮานะ…ไม่สิเพื่อนของฉันไฮรุ ได้อย่างชัดเจนแล้ว

 

ทั้งเสียง รูปร่างหน้าตาและนิสัยที่สัมผัสไม่ได้เลยว่าเคยเจอกันมาก่อนจนถึงตอนนี้ มันกลับมาทั้งหมดแล้ว!!

 

 

 

「ท่านอาซาฮีนี่มัน……」

 

「เป็นอย่างไรบ้าง?เจ้าคงจะจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว นอกจากนี้เราก็สร้างพลังป้องกันในส่วนนี้ให้แล้วด้วย มิไหวกันเสียจริงพวกเจ้า สุดท้ายก็ต้องให้เราออกมาจัดการให้ด้วยความเมตตาอยู่ทุกครา」

 

 

การที่ฉันกลับมาจำไฮรุได้เป็นฝีมือของเธอ

 

นอกจากนี้ก็หมายความว่าพวกฉัน 3 คนจะไม่โดนผลกระทบของพลังแล้วสินะ?

 

 

 

「เป็นไปได้ด้วยเหรอเรื่องแบบนี้」

 

「แม้จะเป็นแกนพลังงานด้วยกันเอง แต่อัลฟ่าทุกตนก็มีระดับและอำนาจของตัวเองที่แตกต่างกันออกไปในการต่อต้านพลังของอีกฝ่าย」

 

 

เธอกำลังจะบอกว่าอัลฟ่าแต่ละคนก็เก่งไม่เท่ากันสินะ

 

ก็หมายความว่าพวกเราอ่อนแอและดึงพลังออกมาต่อต้านไม่ได้จนเธอต้องออกมาจัดการเอง รู้สึกเจ็บใจหน่อยๆ เลยแฮะ

 

 

 

「จัดการเสร็จสิ้นแล้ว เราขอตัวกลับไปข้างในก่อน」

 

「เดี๋ยวสิ ฉันยังมีเรื่อง……」

 

「มิใช่เรื่องของเรา」

 

 

ท่านอาซาฮีตัดบทประธานแล้วหายตัวกลับไปข้างใน

 

เมื่ออาโออิลืมตาขึ้นมาอีกครั้งสีตาของเธอก็กลับไปเป็นเหมือนเดิม———กลายเป็นหญิงสาวที่ประหลาด

 

แอบคาดหวังให้เธอกลับมาแล้วเปลี่ยนนิสัยแปลกๆ นี้เหมือนกันแฮะ

 

 

「ลุกไปได้หรือยังยะ!? 」

 

「อุ ขอโทษที ไม่ทันสังเกต」

 

 

อาโออิลุกขึ้นหลังจากได้ยินเสียงบ่นของอากาเนะที่ถูกใช้เป็นเก้าอี้

 

แต่สถานการณ์ตอนนี้ก็ยังไม่ได้ดีขึ้นนัก

 

เพราะพวกเราจำเป็นต้องตาหาร่องรอยของไฮรุต่อ ซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะหาเจอไหม

 

 

 

 

「……หือ? 」

 

 

ทำนองเสียงริงโทนที่ไม่คุ้นดังขึ้น

 

ไม่ใช่เสียงของทางฉันหรืออากาเนะด้วยสิ….

 

 

「……ของใครน่ะ? 」

 

「ของฉันเอง」

 

「ของคัตสึมิคุง!? 」

 

 

จะ จริงด้วยสิคัตสึมิคุงก็ใช้โทรศัพท์แล้วนี่นา!!

 

เห็นกี่ที่ก็ไม่ชินตาเสียทีที่คัตสึมิคุงใช้งานโทรศัพท์

 

 

「ทำไมพวกเธอถึงทำหน้าตกใจขนาดนั้นล่ะ……? 」

 

「คัตสึมิคุงมีคนนอกจากพวกเราให้ติดต่อด้วยเหรอ? 」

 

「พวกเธอหยาบคายเกินไปหรือเปล่าเห้ย ฉันคุยกับฮารุ นานากะ โคตะแล้วก็พ่อแม่ของพวกเธอด้วยหรอก」

 

「「「……หา? 」」」

 

 

กลับไปถึงบ้านคงต้องจัดประชุมครอบครัวครั้งใหญ่แล้วสิ

 

ทำไมฉันเพิ่งเคยได้ยินเรื่องนี้กัน

 

พ่อกับแม่ของฉันก็คุยกับเขาเหรอ?

 

คงไม่ได้พูดอะไรไร้สาระให้คัตสึมิคุงฟังใช่ไหม?

 

พวกเราทั้งสามคนจ้องหน้ากันราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายคิดเหมือนกันแน่นอน

 

สายตาของคัตสึมิคุงเบิกกว้างขึ้นทันทีเมื่อเปิดดูข้อความที่ส่งมา

 

 

「……LINEจากซันนี่เหรอ」

 

「LINEจากลำดับที่3!?หมายความว่ายังไงกัน!? 」

 

「พอดีก่อนหน้านี้พวกฉันแลกข้อมูลติดต่อกันน่ะ….แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าจะติดต่อมาตอนนี้」

 

 

ฉันตกใจสุดๆ ที่คัตสึมิคุงได้รับข้อความจาก คนที่น่าจะเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในบอสของศัตรู

 

หมายความว่ายังไงกัน?!

 

 

「ขะ ข้อความที่ส่งมาบอกว่าอะไรเหรอ!? 」

 

「กำลังจะอ่าน」

 

『คัตสึมิ ให้ฉันแชร์หน้าจอให้ทุกคนดูไหม? 』

 

「อ้า ฝากด้วย」

 

 

โปรโตทำการเชื่อมภาพแล้วฉายออกมาให้พวกเราเห็นด้วยทันที

 

＜ ซันนี่

／l、

(ﾟ､ ｡｀ﾌ

｣ “ヽ

() ιし (~) ～

 

 

คัตสึมิจัง อันนี้น่ารักดีเนอะ

 

 

คัตสึมิ : อะไรเนี่ย

 

-ข้อความที่ยังไม่ได้อ่าน-

 

ซันนี่ : เผื่อเธอกำลังตามหาอยู่ https://www.whotube.com

 

 

「เผื่อฉันกำลังตามหา……!? 」

 

「รอเดี๋ยวนะ ประธาน ช่วยตรวจสอบให้ทีสิว่าเป็นลิงค์ดักอะไรไหม」

 

「อ้า จากที่เห็นเหมือนจะเป็นเว็บปกตินะ วิดีโอความยาวประมาณ 3 นาที」

 

「วิดีโอ?แล้วเปิดเผยต่อสาธารณะไหมคะ? 」

 

 

ประธานพยักหน้าให้กับคำถามของฉัน

 

…..คงไม่ใช่วิดีโอที่ไฮรุกำลังถูกจับเป็นตัวประกันแล้วทำอะไรโหดร้ายใส่หรอกนะ

 

มันไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นไปไม่ได้ด้วยสิ

 

「ก็คงมีแต่ต้องเข้าไปดูแหละนะ แต่ถ้าเป็นซันนี่ส่งมา อย่างน้อยฉันว่าก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายหรอก」

 

 

คัตสึมิคุงกด URL เพื่อเปิดวิดีโอดังกล่าว

 

สิ่งที่ปรากฏก็เป็นเว็บที่แสนคุ้นเคย

 

หลังโหลดสักพักภาพในวิดีโอก็ฉายบนจอ

 

 

 

『……ทำไมเอาแน่นั่งนิ่งล่ะ?เธอต้องทักทายคนดูหน่อยสิ』

 

『อะ เอ่อ สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไฮรุค่ะ…..』

 

 

【สรุปใน 3 นาที】ไฮไลท์การสตรีมเกมของหญิงสาวผู้ไร้ประโยชน์ใดๆ

 

JEMJEM แชแนล

คำอธิบาย

สาวน้อยคนใหม่ปรากฏตัว นับตั้งแต่วันนี้เธอจะเป็นสมาชิกใหม่ของแชแนล

 

 

「「「「หา? 」」」」

 

 

ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ส่งเสียงประหลาดใจออกมาพร้อมกันทันที

 

ในหัวฉันมันมีแต่เรื่องร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นกับเธอ แต่พอมาเห็นว่าเพื่อนตัวเองกำลังเล่นเกมอยู่กับสาวสวยผมบลอนด์มันก็อดที่จะสับสนไม่ได้

 

 

「ด้วยเหตุผลบางอย่าง เหมือนฉันจะถูกขอให้ช่วยบรรยายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นภายในเกมค่ะ……」

 

 

 

 

 

「คะ โคโนฮานะ…? 」

 

「ทะ ทำไมถึงมาเล่นเกมได้ล่ะ? 」

 

「วิดีโอถูกโพสต์เมื่อกี้นี้เอง…..」

 

「สาวผมบลอนด์ข้างๆ เป็นวูทูปเบอร์ที่กำลังดังในช่วงนี้」

 

 

จะว่าไปผู้หญิงที่อยู้ข้างๆ ก็ขึ้นมาในวิดีโอแนะนำบ่อยๆ นี่หว่า!!

 

เธอคือพวกนีทไร้ประโยชน์ที่ดังขึ้นมาได้เพราะหน้าตาอันสวยสุดๆ ของเธอ———แต่การที่เธอมาอยู่กับไฮรุได้ก็แปลว่าเธอไม่ใช่คนปกติแน่นอน

 

 

 

「ถึงไม่รู้ว่าจะไหวหรือเปล่าแต่ก็จะลองทำดูนะคะ……」

 

「ไฮรุ」

 

「……อะไรเหรอคะ? 」

 

「หยิบของหวานมาให้ที」

 

「เอ๋? 」

 

 

 

วิดีโอเล่นต่อไปโดยทิ้งพวกเราให้งุนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

มันเป็นวิดีโอสรุปไลฟ์ภายใน 3 นาที ภาพภายในนั้นจึงมีการตัดไปตัดมาเพื่อให้คนที่ไม่ได้ดูตัวเต็มเข้าใจได้ง่าย แต่มันไม่เข้าหัวฉันเลยสักนิด

 

ไฮรุ

 

ทำไมถึงเล่นเกมล่ะ?

 

ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?

 

ไม่เข้าใจสุดๆ

—-

 

 

โซมากิ วาคาบะ : ….นี่ นายคิดยังไงกับฉันเหรอ?

 

กรุณาเลือก :

 

『ฉันรักเธอ』<<<<

 

『เราเป็นเพื่อนกัน』

 

『……』

 

 

 

「หือ?คำตอบมันก็ต้องฉันรักเธออยู่แล้วไหม ถามได้ดูถูกกันเกินไปแล้ว」

 

「ไม่สิคะ มันต้องตอบว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันหรือเปล่า คนที่เจอกันได้แค่ไม่กี่วันการจะมาบอกอะไรแบบนี้ไปเลยมันค่อนข้างแปลกนะคะ」

 

「……งั้นเหรอ? 」

 

「นอกจากนี้หากถูกคนมาบอกรักทันทีโดยยังไม่ได้สานสัมพันธ์อะไรกันให้มากกว่านี้มันค่อนข้างแปลกค่ะ ดังนั้นคำตอบที่ถูกคือ เราเป็นเพื่อนกันค่ะ」

 

 

โซมากิ วาคาบะ : นายไม่ได้ชอบฉันหรอกเหรอ!! นายไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าฉันรู้สึกยังไงกับนาย!!

 

ปัง!!!!

 

 

 

 

 

 

「ถ้าหล่อนไม่พูดแล้วคนบ้าที่ไหนจะไปรู้ยะ!!」

 

「เธอนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ ไฮรุ รีเซพๆ」

 

 

ไฮรุทุบโต๊ะขณะบ่นออกมา

 

สาวผมบลอนด์ที่อยู่ข้างๆ ก็เลยหยิบเอาคอนโทรลเลอร์มาโหลดเซพแล้วเลือกใหม่

 

 

โซมากิ วาคาบะ : …..เหือ เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรเหรอ พอดีลมมันแรงจนฉันไม่ได้ยินเลยน่ะ ช่วยพูดใหม่ได้ไหม?

 

 

ปัง!!!!

 

 

 

「จะให้ฉันตะโกนอัดหูหล่อนเลยไหมยะ!! วาคาบะ!!!」

 

「หล่อนหูพิการหรือไงเห้ย!? 」

 

 

บางทีเธออาจจะกำลังเครียดอยู่ ไฮรุก็เลยปลดปล่อยออกมาด้วยการเล่นเกมแน่ๆ จากนั้นภาพก็ตัดไปไฮไลท์อื่นแทน

 

 

 

「ไฮรุนี่ไม่มีประสบการณ์ด้านความรักเลยสินะ ถึงว่าเล่นเกมนี้ได้ห่วยสุดๆ」

 

「หมายความว่ายังไงกันคะ?!นี่จะหาเรื่องกันใช่ไหม?!」

 

 

 

「ดูตัวเลือกที่เธอเลือกสิยะ มันผิดไปหมดเลยเนี้ย บ้าหรือเปล่า?!」

 

「หุบปากกกกก!! หนวกหูว้อยยย!!」

 

 

 

「อะไรของเธอไปเนี่ยไฮรุ….ทำบ้าอะไรของเธอ!!? 」

 

「อย่ามาสั่งให้ฉันทำนั่นนี่จะได้ไหมคะ เดี๋ยวฉันจัดการเอง!!」

 

「หล่อนสติหลุดไปแล้วเหรอยะ!!」

 

 

 

「โอ้วววววววว!? 」

 

「โว้ยยยยยยย!? 」

 

 

ไฮรุกับสาวผมบลอนด์ส่งเสียงสาปแช่งและกรีดร้องออกมาทุกครั้งที่เลือกตัวเลือกผิด

 

และความวุ่นวายภายในนั้นก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ จนช่วง 10 วิสุดท้ายหน้าของไฮรุก็ปรากฏขึ้นมาแทนภาพของเกม

 

ใบหน้าของเธอเหมือนจะอัดอั้นอะไรสักอย่างก่อนจะถอนหายใจออกมาแล้วพูด

 

「ฉัน!!」

 

 

「รอดแล้วค่ะ!!」

 

 

———จากนั้นวิดีโอก็ตัดไปพร้อมกับเสียงปิดท้ายนั้น

 

 

หากจะให้สื่อถึงความหมายในตอนสุดท้ายน่าจะเป็นการบอกกับพวกเราว่าเธอปลอดภัยดี

 

 

「นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี้ย…? 」

 

 

คัตสึมิคุงพูดออกมาด้วยความสับสน

 

ฉันเองก็อยากจะถามเหมือนกันนั่นแหละ เพราะทุกคนในที่นี้ก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน

 

 

 

 

****

ต้องขอบคุณการตัดต่อของเจ็มเลยทำให้ไฮรุเปิดตัวได้อย่างอลังสุดๆ

 

หลังผ่านประสบการณ์เป็นตายด้วยกันมา เหมือนว่าไฮรุจะเริ่มสนิทกับเร็มมากขึ้นโดยไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวอีกฝ่ายซะแล้ว

 

–จบ—

 

โมโมโกะกลายพันธุ์ของจริง จากนี้คงได้เป็นกำลังให้JCในฐานะพิงค์แหง

อาซาฮีปรากฏตัวขึ้นมาช่วยสาวๆ?อีกแล้ว

ส่วนไฮรุ…..ปรับตัวเข้ากับสังคมใหม่ได้อย่างง่ายดาย การตะโกนออกมาครั้งสุดท้ายนั้นอาจจะบอกถึงรอดจากสถานการณ์อันตรายและรอดจากเกมบัดซบนี่สักทีแหง

 

 มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code