อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 107 พบกันอีกครั้งกับลำดับที่ 1

 

 

ครั้งหนึ่งร้านของฉันเคยถูกทำลายลงโดยพวกเอเลี่ยน แต่ด้วยความช่วยเหลือของประธานก็เลยทำให้กลับมาเปิดใหม่ได้

 

ถึงจะชอบบรรยากาศร้านกาแฟเล็กๆ แต่พอได้ร้านใหญ่ขึ้นก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร

 

คนของจัสติสครูเซเดอร์และพนักงานจากบริษัทKANAZAKIเองก็แวะเวียนมาบ่อยๆเลยทำให้ยอดขายไปต่อได้ ทว่าเหนือสิ่งอื่นใดก็คือการที่ฉันได้ทำกาแฟต่อนี่แหละ

 

 

「เฮ้อ」

 

「อย่ามาถอนหายใจสิเห้ย ถึงร้านจะยังไม่เปิดแต่มันไม่ดีกับลูกค้านะ」

 

「หนวกหูน่า」

 

 

คอสโม่เองก็เป็นสาวน้อยเอเลี่ยนที่มาช่วยงานร้านฉัน

 

เด็กคนนี้เหมือนจะเริ่มชินกับชีวิตบนโลกแล้ว เลยมีเวลามานั่งวางข้อศอกถอนหายใจตรงเคาน์เตอร์

 

 

「ทำไมยัยพวกนี้ถึงต้องมาสั่งฉันด้วยนะ….ฉันไม่ใช้คนรับใช้พวกเธอสักหน่อย」

 

「แต่เธอเป็นพนักงานพาร์ทไทม์นะเออ」

 

「หนวกหู!」

 

 

เหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน

 

ทั้งที่คิดว่าจะประคำพูดคำจาขึ้นหลังอยู่กับพวกคัตสึมิแท้ๆ แต่ท่าทางจะไม่ไหว

 

 

 

「แล้วเป็นไงบ้างเริ่มเข้ากันได้กับพวกสามสาวข้างบนหรือยัง?」

 

「……。ยัย 3 คนนั้นน่ากลัวจะตาย」　

 

「่น่ากลัว? ก็จริงอยู่ว่าเวลาสู้พวกเธอโหดสุดๆ แต่ถ้าไม่ได้แปลงร่างก็เหมือนเด็กสาวมอปลายทั่วไปไม่ใช่หรือไง?」

 

「ทั่วไป?หึ ฟังแล้วอยากจะขำ……」

 

 

อะไรของเธอกัน

 

จะบอกว่าจัสติสครูเซเดอร์ถึงไม่ได้แปลงร่างก็น่ากลัวเหรอ?

 

ไม่ใช่แล้วม้าง

 

 

 

「แล้วคัตสึมิล่ะ?」

 

「……ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร แถมยังเอาใจใส่คนที่จะเกือบฆ่าเขาแบบฉันอีก」

 

「ก็นะ ถึงจะปากเสียไปบ้างแต่นิสัยค่อนข้างดีเลยแหละ」

 

 

นั่นคือสิ่งที่ไม่เปลี่ยนแปลงไม่ว่าเขาจะแปลงร่างอยู่หรือไม่

 

แทบไม่น่าเชื่อว่าเขาจะยังเป็นคนดีได้ทั้งที่เผชิญเรื่องราวหนักหนาในอดีต

 

 

「….เตรียมตัวเสร็จแล้ว คอสโม่ เดี๋ยวช่วยออกไปพลิกป้ายร้านหน่อย」

 

「อ้า」

 

 

ราวกับคุ้นเคย เธอเดินออกไปที่หน้าประตูร้านแล้วพลิกป้ายเป็นคำว่า『ＯＰＥＮ』

 

อีกไม่นานพวกลูกค้าประจำก็เริ่มทยอยกันเข้ามาทีละนิด….และระหว่างที่กำลังคิดแบบนั้นประตูร้านก็เปิดขึ้น

 

 

 

「เหมือนจะมีแขกมาแล้วนะ ออกไปต้อนรับสิ」

 

「ขะ…เข้าใจแล้วน่า」

 

 

ถึงจะขี้บ่นแต่ก็ทำอยู่ดี

 

คอสโม่เดาะลิ้น ก่อนจะตบแก้มตัวเองด้วยมือทั้งสองแล้วออกไปรับลูกค้า

 

ทันทีที่เสียงกระดิ่งดังขึ้น อันเป็นสัญญาณของลูกค้ารายแรกวันนี้ คอสโม่ก็เข้าไปต้อนรับเขาด้วยรอยยิ้ม

 

 

「ร้านกาแฟเซอไซนัส ยินดีต้อนรับค่ะ!!」

 

「……มุ」

 

 

หือ? เป็นอะไรไปน่ะ?

 

อยู่ดีๆเสียงที่ดูร่าเริงของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นเสียงที่สั่น เธอยืนตัวแข็งต่อหน้าชายผมขาวตรงหน้า

 

ชายร่างสูงคือลูกค้าคนแรกที่เข้ามาในร้าน

 

จากที่เห็นน่าจะอายุสัก 50 ไม่ก็ 60 ได้

 

ชายสูงวัยผมสีขาวที่หวีเรียบไปทางด้านหลัง หนวดเคราได้รับการดูแลเป็นอย่างดี สวมสูทสีดำให้มุมเหมือนพ่อบ้าน สายตาดูเฉียบคม ให้บรรยากาศที่ลึกลับ

 

 

「อะ อะ เอ๋? ทะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้คะ…?」

 

「……ขอโทษทีมารบกวน หรือจะให้ข้ากลับไปเลยดีล่ะ?」

 

「มะ มะมะ ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ」

 

 

คอสโม่ต้อนรับชายผมขาวด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา

 

ใบหน้าของเธอถูกย้อมไปด้วยสีแดงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา แค่เห็นก็รู้ทันทีว่ามันไม่ปกติ

 

 

 

「เหมือนเจ้าจะสบายดีสินะ」

 

「ค่ะ……」

 

「แล้วก็…เอ่อ….เหมาะกับเจ้าดีนะ」

 

「……」

 

 

คอสโม่ที่ตัวสั่นรีบวิ่งขึ้นไปที่ชั้นสองซึ่งพวกคัตสึมิและคนอื่นๆอยู่ทันที

 

ชายคนนี้เป็นใครกัน….

 

….เดี๋ยวก่อนนะ การที่เขาทักแบบนี้ก็แปลว่าชายคนนี้รู้ว่าคอสโม่เป็นเอเลี่ยนนี่หว่า

 

 

 

「ขอโทษด้วยนะครับ นี่ครับเมนู」

 

「อ้อ ครับ」

 

 

คอสโม่วิ่งหนีไปแล้ว ฉันเลยต้องออกไปต้อนรับแล้วส่งเมนูให้

 

พอได้มามองใกล้ๆแบบนี้ ชายคนนี้ส่งบรรยากาศชวนให้รู้สึกน่ากลัวอย่างแปลกประหลาดแต่ก็ช่างดูสุขุม

 

หากแก่ตัวไปก็อยากแก่ไปเป็นแบบนี้จังวุ้ย

 

 

 

「เนื่องจากข้าไม่คุ้นกับอาหารของที่นี่ เจ้าช่วยแนะนำได้หรือไม่」

 

「ถ้าอย่างงั้นผมขอแนะนำเป็นชุดกาแฟกับเค้กครับ ได้หรือเปล่า?」

 

「โอ้ เอาตามนั้นได้เลย」

 

 

ถึงจะน่ากลัวแต่ก็ไม่ได้รู้สึกเข้าถึงยากแฮะ

 

งั้นลองถามความสัมพันธ์ของเขากับคอสโม่ดูสักหน่อยน่าจะดี

 

 

 

「ขอโทษนะครับ ว่าแต่เป็นคนรู้จักของคอสโม่เหรอครับ?」

 

「หืม? อ้อ คงคุยเรื่องนี้กับเจ้าได้สินะ」

 

 

เขากระแอมออกมาทีหนึ่ง ก่อนจะพูดโดยไม่ลังเล

 

 

「เด็กคนนั้นคือลูกสาวของข้าเอง ถึงจะเป็นลูกสาวบุญธรรมก็เถอะ」

 

「……อ้อ」

 

 

มีลูกสาวแบบคอสโม่คงปวดหัวน่าดู

 

 

「เป็นพ่อของเธอนี่เอง」

 

「เจ้าคงเป็นผู้ดูแลเธอตอนนี้สินะ」

 

 

เขาคงมาหาเธอเพราะเป็นห่วง

 

ในระหว่างที่กำลังคิดแบบนั้น คอสโม่ที่มีใบหน้าซีดเป็นไก่ต้มก็ลงมาจากชั้น 2 พร้อมกับสามสาวจัสติสครูเซเดอร์แล้วก็เด็กสาวอีกคนหนึ่ง

 

….ไม่นะ หรือวางแผนจะสู้กันจริงๆ?

 

ร้านของฉันจะระเบิดอีกไหมเนี้ย?

 

***

 

เพื่อนร่วมชั้นของฉัน ไฮรุ โคโนฮานะ

 

ฉันรู้จักเธอมานานระดับหนึ่ง

 

หากจะให้ย้อนกลับไปก็คงช่วงตอนม.4 ได้ยินว่าเธอนั่งข้างคัตสึมิคุง

 

แถมเธอยังพูดถึงเขาให้ฉันฟังอีกด้วย

 

ว่ากันตามตรงฉันรู้สึกอิจฉาเธอพอสมควรที่ได้นั่งข้างๆเขา แต่อีกมุมหนึ่งก็ดีใจดีเขาไม่ได้ใช้ชีวิตมอปลายอย่างโดดเดี่ยว

 

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันอยากจะพาคัตสึมิคุงไปเจอกับไฮรุ

 

ก็ไม่ใช่ว่าอยากจะเพิ่มจำนวนคู่แข่งอะไรหรอก แค่อยากให้เจอกันในฐานะเพื่อน

 

แต่ว่า….

 

 

 

 

『นอกจากนี้เธอก็จำเรื่องของฉันไม่ได้ด้วย』

 

 

สถานการณ์ของเขาซับซ้อนกว่าที่ฉันคิด

 

เขาบอกว่าไฮรุลืมเรื่องราวของเขาในฐานะเพื่อนไปหมดแล้ว

 

ถึงจะไม่ได้เล่าอย่างละเอียด แต่ก็พอเดาได้ว่าเกิดเรื่องขึ้นระหว่างพวกเขา

 

 

 

『โฮมุระคุงน่ะ มักจะอยู่ในสภาพง่วงนอนสุดๆตลอดเลย』

 

 

แต่ตอนที่ฉันฟังไฮรุเล่าเรื่องของคัตสึมิคุง….ทำไมมันถึงสัมผัสได้ว่าเธอจดจำได้กันล่ะ….

 

 

ทว่าก่อนที่จะได้รู้เรื่องอะไรเพิ่ม คอสโม่จังก็โผล่มาเสียก่อน

 

เธอเรียกพวกเราลงไปข้างล่างด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

 

 

 

『———พ่อของฉันปรากฏตัวขึ้นที่ชั้น 1 ของร้านแล้วนะ……!!』

 

 

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

 

 

พ่อของคอสโม่จังคือนักรบที่สวมชุดเกราะหนาซึ่งถูกเรียกว่าลำดับที่ 1 

 

พวกฉันจึงรีบลงไปยังชั้นล่างด้วยความตกใจ แล้วก็พบเข้ากับชายชราผมสีขาวกำลังนั่งรอพวกเราอยู่ที่ริมหน้าต่าง

 

หน้าตาค่อนข้างดูดี ผมหวีเรียบไปทางข้างหลัง สวมสูทสีดำ

 

ถึงจะเป็นเช่นนั้นฉันก็บอกได้ทันทีว่าชายคนนี้แข็งแกร่งสุดๆ จนอายุไม่ได้มีผลอะไรกับเขาเลย

 

ครั้งล่าสุดที่เจอกันเขาสวมเกราะทั้งตัวเลยไม่ได้เห็นหน้ามาก่อน แต่คาดไม่ถึงเลยว่าเขาจะมีรูปร่างเช่นนี้

 

บรรยากาศที่ปกคลุมชวนให้นึกถึงตอนคัตสึมิคุงกำลังสู้อย่างเอาจริง

 

 

 

「พี่ คนคนนั้นคือ……」

 

「ฮารุ อย่าห่างจากฉันเชียว」

 

「ค…ค่ะ」

 

 

ดูเหมือนเขาจะไม่ได้มีเจตนาสร้างความวุ่นวายที่นี่ แต่พวกเราก็ต้องระวังตัวเผื่อไว้ก่อน

 

จากนั้นก็เดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์เพื่อจับตามองเขาโดยมีคอสโม่จังเดินไปนั่งตรงข้าม สภาพเธอตอนนี้เหมือนกับลูกแมวตัวน้อยเลยแฮะ

 

 

 

 

「คัตสึมิคุงยังไม่ลงมีอีกเหรอ?」

 

「นั่นสินะ….ว่าแต่เธอติดต่อกับประธานหรือยัง?」

 

「จริงสิ」

 

 

ฉันพยักหน้าให้กับอากาเนะ

 

ถึงจะกังวลว่าทำไมคัตสึมิคงจะยังไม่ลงมา แต่การพูดคุยก็เริ่มขึ้นแล้ว

 

 

 

「ดูเหมือนเจ้าจะสบายดีนะ」

 

「ค..ค่ะ」

 

 

น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลและแผ่วเบา ต่างจากคอสโม่จังตอนปกติ

 

 

 

「ทะ ทำไมถึงมาที่นี่ได้เหรอคะ?」

 

「ซันนี่เป็นคนบอกข้ามาน่ะ ดูเหมือนเจ้าจะได้เขาช่วยหลายๆเรื่องเลยสินะ」

 

「เรื่องนั้นก็ใช่หรอกค่ะ」

 

 

ซันนี่ ผู้อยู่ในลำดับที่ 3

 

ชายร่างยักษ์คนนั้นนี่เอง

 

พวกเราตั้งใจฟังเรื่องที่เขาพูดอย่างจริงจัง ทว่าชินโดซังที่ยืนอยู่ตรงเคาน์เตอร์กลับทำหน้าซีดทันทีที่ได้ยินชื่อนี้

 

 

「ว่าแต่ เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมไอ้เจ้าสาระยำซันนี่มันถึงได้รู้ที่ตั้งร้านใหม่ของฉันด้วยล่ะแถมยังบอกกับเอเลี่ยนตัวอื่นอีก แบบนี้ฉันจะรอดไหมเนี่ย?!」

 

「มาสเตอร์ ตอนนี้กำลังคุยเรื่องสำคัญอยู่นะคะ」

 

「กรุณาเงียบก่อนค่ะ」

 

「ไม่ได้ยินที่พวกเขาพูด」

 

「แต่นี่มันเรื่องเป็นตายของฉันเลยนะเออ!!」

 

 

สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือเรื่องของคอสโม่จังต่างหาก

 

 

「ท่านพ่อ ผิดหวังในตัวฉันหรือเปล่าคะ?」

 

「……」

 

 

 

「ฉันทรยศต่อองค์กร….ท่านรูอิน…และมาอยู่กับพวกจัสติสครูเซเดอร์ที่เป็นศัตรู นอกจากนี้ก็ยังเข้าใจถึงสิ่งที่ท่านรูอินปรารถนาผิดไปอีก」

 

 

ทว่าสีหน้าของชายชรากลับไม่ได้เปลี่ยนไปในเชิงผิดหวังต่อคอสโม่จังเลย

 

 

 

「เจ้าก็เป็นเด็กเช่นนี้มาตั้งนานแล้ว」

 

「……คะ」

 

「เป็นเรื่องธรรมดาเพราะคนส่วนมากเช่นเจ้าหลังได้เจอกับท่านผู้นั้นก็คงลงเอยไม่ต่างกัน แทนที่จะบอกว่าผิดหวัง ข้าคงต้องบอกว่าเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้เสียมากกว่า」

 

 

คอสโม่จังตอนเจอกันครั้งแรกก็ดุร้ายสุดๆจริงนั่นแหละ

 

เธออยากจะฆ่าคัตสึมิคุงเพียงอย่างเดียว ก็เข้าใจได้ว่าคงถูกล้างสมองมาได้แหละ

 

 

「ข้าไม่มีอะไรจะต่อว่าเจ้าเป็นพิเศษหรอกเกี่ยวกับเรื่องที่เจ้าเข้าร่วมกับจัสติสครูเซเดอร์ ทว่าเจ้าก็ควรจะเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากับพวกลำดับแห่งดวงดารา รวมถึงข้าเอาไว้ในภายภาคหน้าด้วย」

 

「เรื่องนั้นเตรียมใจไว้แล้วค่ะ」

 

「เช่นนั้นก็ดี」

 

 

ชายชราจิบกาแฟแล้วยิ้มให้กับลูกสาวตัวเอง

 

 

 

「สีหน้าของเจ้าดูดีขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก ท่าทางจะเติบโตขึ้นมากเลยสินะ ที่ข้ามาก็แค่อยากจะเห็นการเติบโตของเจ้าในฐานะผู้เป็นพ่อน่ะ」

 

「ท่านพ่อ……」

 

「จงเดินต่อไปในเส้นทางที่เจ้าเลือกเสีย อย่าได้ลังเลตอนนี้เจ้ากำลังจะต้องเผชิญหน้ากับโชคชะตาที่รอเจ้าอยู่ และเจ้าจะเป็นคนกำหนดมันด้วยตัวเอง」

 

「……ค่ะ」

 

 

มาถึงตรงนี้การสนทนาของทั้งสองก็ได้หยุดลง ความเงียบงันได้มาปกคลุมทั่วร้าน

 

แม้จะเป็นศัตรู แต่ท่าทางในฐานะพ่อจะไม่ได้เลวร้ายไปเสียหมด

 

 

「เช่นนั้น ต่อไปก็พวกเจ้า」

 

「「「!」」」

 

 

สายตาของเขาหันมาหาพวกเรา

 

ฉันวางมือเอาไว้ตรงอุปกรณ์แปลงร่างที่มือซ้ายทันที ก่อนจะเฝ้าระวังท่าทีของเขาสุดๆ

 

 

「อย่าได้เอาแต่อยู่ข้างในนั้น จงออกมาเสีย」

 

 

ชายชราพูดอะไรแปลกๆออกมาแทนซะงั้น

 

จงออกมาเสีย? ใครกันล่ะ?

 

———อึก

 

ทันใดนั้นเองความทรงจำประหลาดก็ไหลเข้ามาในหัวฉัน

 

ฉันพยายามทรงตัวเอาไว้ไม่ให้ล้มลงจากอาการปวดหัว ทางอากาเนะกับอาโออิก็มีสภาพไม่ต่างกัน

 

 

 

「พะ พี่เป็นอะไรไป?! อากาเนะซังกับคิราระซังก็ด้วย เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?!」

 

「……นี่มัน……!」

 

「ความทรงจำตอนฝัน…?……?」

 

「ท่านอาซาฮี?」

 

 

ความทรงจำในช่วงที่เราถูกฝึกฝนภายในฝันอันแสนเนิ่นนาน

 

ท่านอาซาฮี แกนพลังงานของสูทจัสติสครูเซเดอร์

 

 

『อย่าได้คิดจะใช้เล่ห์กระจอกเช่นนั้น』

 

 

 

『หยุดทำตัวน่าสมเพช แล้วเอาจริงเอาจังให้มากกว่านี้เสีย』

 

 

 

『รุนแรงยิ่งกว่านี้ ทุ่มให้สุดแรง』

 

 

 

『ข้อดีของเจ้ามีเพียงหน้าอกกับก้นหรืออย่างไรกัน!!』

 

 

 

ทั้งคำพูดที่ดูคุกคามทางเพศสุดๆและการถูกกระทืบยำเละภายในความฝัน เธอผู้นี้คือคนที่ฝึกฝนพวกเราภายในห้วงแห่งฝัน 

 

….หรืออย่างน้อยก็น่าจะแบบนั้นแหละ

 

 

「สาวนักล่าหัวโรคจิต!!……!!」

 

「เครื่องจักรสังหาร โกลโกเวอร์ชั่นธนู……!!」(ref:golgo 13)

 

「จ้าวขวานคลั่งพลังช้าง…!!」

 

จำได้หมดแล้ว

 

ภายในความฝันนั้น ฉันได้รับการฝึกฝนเยี่ยงสปาตัน!!

 

ทันทีที่พวกเราจำได้ พวกเราต่างก็เอ่ยชื่อของเธอที่พวกเราตั้งกันเองทันที แผ่นหลังของฉันกับอากาเนะพิกชนกันเหมือนกับหมดแรง

 

 

「อากาเนะ ยังไหวสินะ?」

 

「อ้า เรายังไหว」

 

 

อากาเนะดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็วแล้วลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะมองไปรอบๆแล้วยืดเส้นยืดสาย

 

……ไม่สิ เธอคนนีไม่ใช่อากาเนะนี่?!

 

 

 

「ท่านอาซาฮี?」

 

「เราก็มิได้ตั้งใจจะเผยตัวให้ผู้ใดได้พบเจอ ทว่าการได้เจอกับผู้มีชะตาในช่วงเวลาที่เรายังมีชีวิตอยู่ ก็เป็นเรื่องที่มิอาจเลี่ยงได้ในการออกมา」

 

「แล้วเกิดอะไรขึ้นกับอากาเนะกันคะ?!」

 

「มิต้องเป็นห่วง นางปลอดภัย」

 

 

ค่อยสบายใจขึ้นมาหน่อย…。

 

ดวงตาของอากาเนะตอนนี้เป็นสีแดงประกาย ก่อนจะใช้สายตานั้นมองไปยังชายชราแล้วยิ้มออกมา

 

 

 

「มิได้เจอกันเสียนาน วาส」

 

「ท่าทางสิ่งที่เจ้าพูดจะทำได้จริงสินะ」

 

「เรามิใช่พวกพูดจาโกหกอยู่แล้ว ความเป็นไปได้มากมายได้นำพาตัวเราหลังสิ้นใจลงมายังจุดนี้ อย่างที่เคยพูด」

 

 

จากนั้นท่านอาซาฮีก็เดินไปนั่งตรงข้ามกับวาสที่มีคอสโม่จังนั่งอยู่ก่อน

 

 

 

「ช่วยหลบหน่อยผมเขียว」

 

「ผมเขียว?! เดี๋ยวสิ?! อย่ามาผลักกันสิยะ」

 

 

ท่านอาซาฮีนั่งข้างๆคอสโม่จังโดยผลักเธอเข้าไปให้ลึกว่าเดิม ก่อนจะไขว้ขาขึ้น

 

ท่าทางที่ดูหยิ่งผยองของเธอไม่ต่างจากที่เจอในฝันสักนิด

 

 

「เรามิได้ต้องการเผยตัวให้ผู้ใดเห็นแท้ๆ ทว่าเพราะเจ้าเราจึงจำเป็นต้องเผยตัวออกมา」

 

「แปลว่าข้าคงทำอะไรพลาดไปเสียแล้วสินะ」

 

「ก็อย่างที่เจ้าพูด….นี่คือครั้งสุดท้ายที่ข้าจะออกมาแสดงเจตจำนงเสรีของตัวเราเอง หากมีอะไรที่เจ้าต้องการจะพูดก็พูดมาเสียตอนนี้」

 

 

ดูมีออร่าแบบผู้ใหญ่ที่ไม่เหมือนอากาเนะเลยสักนิด

 

ทั้งสง่างามและเคลื่อนไหวได้ชวนหลง นี่มันอากาเนะร่างทองชัดๆ?!

 

 

 

「……ข้าไม่มีอะไรจะกล่าว」

 

「หือ?」

 

「ทันทีที่ข้ารับรู้ถึงตัวตนของเจ้าได้ สิ่งที่ข้าต้องการรู้ก็หมดสิ้นแล้ว」

 

「……คุคุ ท่าทางเจ้าจะเปลี่ยนไปหลังมีลูกสาวนะ ทว่าก็ยังทำตัวห่างเหินเช่นเคย」

 

 

ท่านอาซาฮียิ้มออกมา

 

เธอกับเพื่อนเก่าเพื่อนแก่กับชายชราคนนี้เหรอ?

 

ไม่สิแทนที่จะบอกว่าเป็นเพื่อนกัน

 

น่าจะบอกว่าคู่แค้นเสียมากกว่า เพราะสัมผัสได้ถึงความเกลียดชังของเธอที่มีต่อเขาได้ชัดเลย

 

 

「พวกนางแข็งแกร่ง ท้ายที่สุดพวกนางจะเป็นผู้ปลิดชีวิตของเจ้า」

 

「ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น ไม่งั้นคงจะเน่าเบื่อแย่」

 

หลังคุยจบเขาก็ยืนขึ้นแล้วตรงไปหามาสเตอร์

 

 

 

 

「หากอยู่นานกว่านี้เรื่องน่ารำคาญจะตามมาอีกมาก ขอคิดเงินเลยแล้วกัน」

 

「มะ ไม่จำเป็นต้องจ่ายหรอกค่ะ! กับอีแค่ร้านกระจอกๆแบบนี้ ไม่จำเป็นเลยสักนิด!!」

 

 

เส้นเอ็นได้ปูดโปนออกมาจากหน้าผากของมาสเตอร์ทันทีที่คอสโม่จังพูดขึ้น

 

 

 

「ก็อย่างที่คอสโม่บอก ไม่ต้องจ่ายเงินหรอกครับ เดี๋ยวผมไปหักเงินจากค่าจ้างยัยนี่เอง」

 

「ไหงงั้นเล่า!!」

 

 

สถานการณ์เริ่มวุ่นวายขึ้นคอสโม่จังโวยวายใส่มาสเตอร์ทันที ทางชายชราที่เห็นก็ยิ้มออกมา

 

จากนั้นประธานกับคัตสึมิคุงก็ลงมาจากชั้นสอง

 

 

 

ทันใดนั้นเองประธานก็ถอนหายใจออกมาและแสดงสีหน้าปั้นยาก ทางคัตสึมิคุงเหมือนจะไม่รู้สึกกดดันอะไรเลยสักนิด

 

 

「โกลดี้」

 

「อาจารย์……!」

 

「ข้าไม่มีสิทธิ์จะให้เจ้าเรียกเช่นนั้นหรอก…แต่ว่า….ดีจริงๆที่เจ้ายังสบายดี」

 

 

จากนั้นเขาก็มองไปยังคัตสึมิคุงที่อยู่ข้างๆ

 

 

 

「เป็นครั้งที่สองสินะที่พวกเราได้เจอกัน เจ้าหนู」

 

「นี่นาย……」

 

「เจ้าสนุก กับการพูดคุยหรือเปล่า?」

 

 

 

การพูดคุย……?

 

คัตสึมิคุงเบิกตากว้างขึ้นทันทีหลังได้ยินคำถามของลำดับที่ 1 ก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

 

「มันจะไปสนุกได้ยังไงกันเล่า」

 

「ฮ่าๆๆ เจ้าคงจะเป็นผู้เดียวที่สามารถพูดเช่นนั้นได้ นี่สินะเหตุผลที่ท่านผู้นั้นสนใจในตัวเจ้า」

 

「น่ารำคาญชิบ……」

 

 

ลำดับที่ 1 หัวเราะแล้วหันมาหาพวกเรา

 

 

 

「พอได้เห็นพวกเจ้าข้าเองก็สนุกไม่น้อย」

 

「ท่านพ่อ……」

 

「ได้เห็นลูกสาวของตัวเองสบายดีข้าก็สบายใจ」

 

 

ชายชราเดินออกจากร้านไปทั้งอย่างนั้น

 

ประธานทำได้เพียงเฝ้ามองด้วยความตกใจ ก่อนจะหมดแรงจนทรุดลงกับพื้น

 

 

 

「ฉันไม่คิดเลยสักนิดว่าเขาจะโผล่มาด้วยตัวเอง….กรีน!! ทำไมเธอถึงไม่บอกฉันกันฟะว่าพ่อของเธอคือลำดับที่ 1!! ดูสิเหงื่อไหลออกมาเป็นน้ำแล้วเนี้ย!!」

 

「ใครจะไปรู้ว่าจะรู้จักกันล่ะยะ แล้วก็อย่ามาเรียกฉันว่ากรีนนะเห้ย!!」

 

「ฉันจะไปรู้ได้ยังไงกันฟะยัยโง่!! นี่มันลำดับที่ 1 เลยนะเห้ย สัตว์ประหลาดที่โหดร้ายสุดๆรองลงมาจากรูอิน เพียงแค่ปรากฏตัวก็ทำให้โลกสั่นสะเทือนแล้ว หากเขาต้องการพื้นที่ทั้งหมดรอบๆนี่คงเหลือแค่ฝุ่น!! แบบนี้ไม่ดีแล้วสิ!!」

 

 

ทำไมอิตาประธานถึงมาซ้ำเติมคอสโม่จังที่น้ำตาคลออยู่นะ

 

ว่าแล้วฉันก็พยายามจะเข้าไปปกป้องเธอ…แต่เอ๋….เหมือนฉันจะลืมอะไรไปสักอย่างหรือเปล่า….

 

 

 

「อากาเนะ!!จริงสิ เธอกลับมาเป็นปกติแล้วเหรอ!?」

 

 

แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่าอากาเนะถูกท่านอาซาฮีสิ่งร่างอยู่นี่หว่า

 

ฉันจึงรีบหันไปหาเธอ แต่ก็พบว่าท่านอาซาฮีกำลังยืนอยู่ตรงหน้าของคัตสึมิคุงเสียแล้ว

 

เนื่องจากความสูงที่ต่างกัน ท่านอาซาฮีเลยต้องเงยหน้าขึ้นมองคัตสึมิคุงและสบตากัน

 

 

 

「……เธอเป็นใคร แล้วทำอะไรกับอากาเนะกัน」

 

「อย่าได้กังวล เราคือสิ่งที่เรียกว่าแกนกลางของจัสติสสูท ตอนนี้เราเพียงแต่ยืมร่างของนางมาชั่วคราว แน่นอนว่านางก็เห็นชอบแล้ว」

 

 

คัตสึมิคุงจ้องมองไปยังท่านอาซาฮี

 

พอได้ยินแบบนั้นเขาก็คลายการระวังลงนิดหน่อย

 

 

「รู้สึกต่างจากยัยฮิลด้าจริงด้วยแฮะ….ไม่ได้ขนลุกอะไร」

 

「อย่าเอาเราไปรวมกับนางงูพิษผู้นั้นสิ แล้วก็อย่าใช้สายตาแบบนั้นจ้องเรานานเพราะอากาเนะเหมือนจะรับไว้ไม่ไหว」

 

คัตสึมิคุงที่ได้ยินแบบนั้นก็เกาแก้มด้วยความลำบากใจ

 

 

 

 

「งั้นก็ยินดีที่ได้รู้จักแล้วกัน ฉันคัตสึมิ โฮมุระ」

 

「เรามีนามว่า อาซาฮี หรือจะเรียกว่าอะไรก็ตามแต่ใจเจ้า นอกจากนี้มิจำเป็นต้องพูดจาทางการเช่นนั้นก็ได้」

 

 

เอ๋? ทำไมกันล่ะ ท่านอาซาฮี ทีตอนเจอกับฉันครั้งแรกบอกให้เติมท่านลงไปข้างหน้าด้วยแท้ๆ?!

 

สัมผัสได้ถึงการเลือกปฏิบัติอย่างชัดเจนสุดๆ

 

ว่าแล้วท่านอาซาฮีก็ค่อยๆวางมือเอาไว้บนแก้มของคัตสึมิคุงแล้วยิ้มออกมา

 

 

 

「ว่าแล้วเชียว พอได้เห็นกันตรงๆเช่นนี้มันแปลกเสียจริง」

 

「หือ……」

 

「ความเป็นไปได้….โชคชะตาที่กำลังขับเคลื่อน…ฟุฟุฟุ….นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งงั้นหรือ」

 

 

……มันจะใกล้เกินไปหน่อยไหม?

 

ท่านอาซาฮีคิดจะทำอะไรกัน ทำไมฉันถึงรู้สึกแปลกๆ

 

 

 

 

「เอาล่ะ เราคงต้องจัดการแทนเจ้าพวกคนมิได้เรื่องสินะ」

 

「เอ๋?」

 

 

ฉันที่ไม่เข้าใจว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นในวินาทีถัดไปช่างโง่เขลา

 

ท่านอาซาฮีได้ทำการใช้แขนทั้งสองข้างของเธอโอบคอของคัตสึมิคุงเอาไว้และดึงริมฝีปากเขาเข้ามาหาเธอทันที

 

 

 

「!?」

 

「หืม พลาดไปงั้นหรือ」

 

 

ก่อนที่ริมฝีปากทั้งสองจะบรรจบกัน หน้ากากของอัศวินขาวก็ถูกขวางกั้นเอาไว้

 

การขโมยจูบในครั้งนี้ของท่านอาซีฮีล้มเหลวไม่เป็นท่า

 

 

「อึก!!」

 

「หื้ม ช่างน่าเสียดาย」

 

 

ในขณะที่ทุกคนกำลังตกใจกับการกระทำของท่านอาซาฮี ร่างของเธอก็หมดแรงล้มลงไปราวกับหุ่นเชิดถูกตัดสาย

 

อากาเนะคนเดิมได้กลับมาแล้ว ส่วนคัตสึมิคุงที่ปลดหน้ากากออกก็เดินเข้าไปพยุงอากาเนะทันที

 

 

 

「โฮ่ย อากาเนะเป็นอะไรหรือเปล่า?」

 

「!!??」

 

 

การกระทำที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

 

คัตสึมิคุงที่อยู่ในระดับใกล้ชิดสุดๆ

 

เป็นฉันก็คงมีสภาพไม่ต่างจากเธอแหง

 

 

「บะ……」

 

「บะ?」

 

「แบบนี้ไม่ไหวหรอกกกกกกก」

 

 

ดูเหมือนอากาเนะที่เริ่มเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดก็เกิดอาการคลั่งทันที ดวงตาของเธอเบิกกว้างใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉ่ำ ก่อนที่ตาขาวของเธอจะเลิกขึ้นแล้วหมดสติไปอีกครั้ง

 

「อะ อากาเนะะะะะ?!?!」

 

 

คัตสึมิคุงรีบพยุงร่างของเธอที่หมดสติไปเอาไว้ได้ทัน

 

ถึงจะเป็นการจูบผ่านหน้ากากก็เถอะ แต่มันก็สามารถพูดได้ว่าประสบความสำเร็จแล้ว

 

 

「ถึงจะผ่านหน้ากาก แต่ร้ายกาจจริงๆ」

 

「บัดซบ」

 

「……」

 

 

ว่ากันตามตรงฉันอยากจะเดินไปตบหน้าเธอให้ตื่นขึน้ทันที แต่ก็ไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นความผิดของอากาเนะเสียทีเดียว….ไม่สิ ยังไงนั่นก็ร่างของเธอ ยกโทษให้ไม่ได้

 

ส่วนท่านอาซาฮีที่ก่อเรื่องเอาไว้ก็รีบหนีหายไปทันที

 

 

「ไม่รู้ทำไมแต่เหมือนคัตสึมิเองก็มีช่วงเวลาลำบากเหมือนกันสินะ」

 

「นะ นั่นมันอะไรกัน? หรือว่าแกนกลางของจัสติสสูทจะตื่นรู้ขึ้นมาแล้วงั้นเหรอ?!」

 

「โฮมุระ ฉันว่าทางที่ดีนายควรจะไปอยู่คนเดียวในที่ที่ไม่มีใครมายุ่งได้นะ…」

 

 

ตอนนี้คงต้องบอกประธานเกี่ยวกับเรื่องของท่านอาซาฮีกับชายชรานั่นแล้วสิ

 

โดยเฉพาะเรื่องของท่านอาซาฮี คงต้องอธิบายให้ละเอียดยิบ

 

***

ท่านอาซาฮีเป็นพวกชอบทำอะไรตามใจอยากไม่สนโลก ส่วนเซ็ตติ้งการสิงร่างจะคล้ายกับอิมมาจินในเดนโอ

ชิโระผู้ดึงสติได้ทันก่อนใครเพื่อนทำงานได้ดีเช่นเคย

 

–จบ—

ท่านอาซาฮี 1 : 0 JC

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code