อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 102 เซไคเซ็นไตจู่โจม 4

 

จัสติสโกลด์

 

นักรบคนใหม่ของจัสติสครูเซเดอร์ ผู้ที่ทำการแปลงร่างครั้งนี้คือประธาน

 

สูททีทองนี้ก็มีบางส่วนที่คล้ายกับสูทที่เขาทำให้พวกเราอยู่หรอก แต่โดยรวมแล้วสูทของเขาคล้ายกับโปรโตวันที่คัตสึมิคุงใช้มากกว่า

 

เมื่อเขาสะบัดแขนขวาออกไป อนุภาคสีทองที่ก่อตัวที่รอบร่างของเขาก็โพยพุ่งไปรอบๆ

 

 

 

「เหมือนอยากจะโชว์นะ」

 

「แสบตาไปหมดแล้ว」

 

「เลี่ยมทอง」

 

「อย่ามาทำลายเวทีการเปิดตัวชาวบ้านสิเห้ย!!」

 

 

ประธานหันมาตะโกนใส่พวกฉัน

 

 

พวกเราพูดคุยติดตลกกันนิดหน่อย———แย่แล้วมอทัลกรีนกำลังจะพุ่งเข้ามาโจมตีประธาน!?

 

 

 

「ประธาน! ข้างหลัง!!」

 

「หือ」

 

「อย่าประมาทสิเห้ย!!」

 

 

ขวานของมอทัลกรีนเหวี่ยงเข้าหาประธาน

 

ทว่าประธานกลับไม่ได้ขยับออกจากจุดที่เขายืนอยู่ แล้วอนุภาคสีทองที่เหมือนกับมีความนึกคิดเป็นของตัวเองก็ก่อตัวขึ้นเป็นบาเรียป้องกันขวานที่เข้ามา

 

 

 

 

「ต้นกำเนิดพลังของพวกแกคือการปกป้องชีวิตใช่ไหมล่ะ? 」

 

「คุ พ่นบ้าอะไรของแก!」

 

「ทว่าพวกแกกลับตกอยู่ในอำนาจของพลังและกลายเป็นสิ่งชั่วร้ายแห่งความเสื่อม」

 

 

ประธานพูดโดยที่ยังหันหลังให้กับมอทัลกรีน จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ยกมือขึ้นมา อนุภาคสีทองในอากาศเข้าไปรวมกันในมือของเขา ก่อนก่อตัวกันเป็นดาบแห่งเปลวเพลิงแล้วใช้หันกลับไปฟันใส่มอทัลกรีน

 

 

 

「อั๊ค?! นั่นมันของอัศวินขาว———」

 

「กรีน! ถอยไปก่อน!!」

 

 

มอทัลเรดยกดาบใหญ่ของเขาที่ห่อหุ้มด้วยพลังงานน่ารังเกียจฟันใส่ประธานหลังมอทัลกรีนถูกโจมตี

 

 

「ประธาน! ระวัง!!」

 

「เห้อ ยัยพวกนี้จะบ่นอะไรกันนักหนา——」

 

 

 

「ทั้งที่อ่อนปวกเปียกยังกะมาเก๊กอีก!!」

 

「คิดว่าหันหลังคุยแล้วมันเท่นักหรือไง!」

 

「ลำดับที่ 60 มีปัญญาทำได้ขนาดนี้เลยเหรอ? 」

 

「ไว้ฉันจะมาจัดการกับพวกเธอทีหลัง……!!」

 

 

แต่พูดกันตามตรงพวกฉันก็ได้ยินอาการบาดเจ็บของประธานมาก่อนแล้ว!

 

ทำให้พวกเรารู้ว่าอันที่จริงประธานคงกัดฟันทนสู้ จากนั้นเขาก็ใช้อนุภาคสีทองในการสร้างบาเรียทรงไข่ขึ้นมาปัดป้องการโจมตี

 

 

 

「ปัดได้งั้นเหรอ!? 」

 

「พวกแกไม่รู้หรือไงว่าฉันเคยถูกฝึกฝนจากลำดับที่ 1 นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต่างกับพวกแก———」

 

 

 

ประธานขยับมือของเขาราวกับจะออกคำสั่งอนุภาคสีทอง มันแตกตัวออกแล้วเข้าโจมตีมอทัลเรด มอทัลเรดที่เห็นก็ทำการปัดป้องมันด้วยดาบใหญ่ของเขา

 

จากนั้นประธานก็ใช้มันในการบดบังสายตาของมอทัลเรดแล้วสร้างอาวุธใหม่ขึ้นมาในมือ Break Arrow อาวุธของคัตสึมิคุง———เขาใช้มันในการยิงใส่มอทัลเรดทันที

 

「จงดูไว้ซะนี่แหละความหมายของคำว่า อั จ ฉ ริ ย ะ!!」

 

「คึก! อย่ามาล้อกันเล่นนะ!!」

 

 

ไอ้เจ้าคนหลงตัวเองมันเก่งได้ขนาดนี้เลยเหรอ

 

ประธานอ่านการเคลื่อนไหวของมอทัลเรดได้อย่างสมบูรณ์แบบ หลังยิงธนูออกไปเสร็จเขาก็เปลี่ยนมันเป็น Gravity Buster แล้วเหวี่ยงมันใส่มอทัลเรดซ้ำ

 

 

「คุ……」

 

 

ใช้สมองในการต้อนศัตรูแล้วจัดการด้วยอาวุธที่หลากหลาย

 

นี่คือความสามารถของจัสติสโกลด์

 

เหมือนเขาจะมีการคำนวณทุกอย่างในระยะการต่อสู้ของตัวเองไว้หมดแล้ว ช่างแตกต่างจากพวกเรา

 

 

 

「หึ ฮ่าๆๆ!! นี่แหละ คือการต่อสู้ด้วยมันสมองของฉัน..โอ้ยๆ!!」

 

 

….อิตาประธานนี่เหมือนจะออกท่าทางเยอะไปอาการเจ็บก็เลยกลับมาถามหา

 

ส่วนทางมอทัลเรดที่โดนฟันแขนขาดไปก็บอกให้มอทัลบลูทำการรักษาด้วยความหงุดหงิด

 

 

「ความสามารถของจัสติสโกลด์คือการควบคุมเครื่องจักรนาโนอย่างแม่นยำไม่มีใครเทียบได้!! มันคือภูมิปัญญาของฉันที่สร้างขึ้นมาจากความสามารถและจินตนาการสุดล้ำเกินใคร———ให้ตายสิ ฉันละกลัวความสามารถของตัวเองจริงๆ!!」

 

「สร้างสรรค์…ก็แค่เอาอาวุธของคัตสึมิคุงมาใช่นี่」

 

「โม้ล้วนๆ เด้」

 

「สร้างสรรค์แบบใด? 」

 

「หือ ไอ้เจ้าพวกเด็กเกิดใหม่พวกนี้บ่นอะไรฟังไม่รู้เรื่อง!! ภาษาลิงเจี๊ยกๆ เหรอ!!!」

 

 

หรือฉันควรจะบึ้มอิตาประธานนี่ไปพร้อมพวกมันเลยดีนะ

 

ไม่สิ สงบสติก่อนดีกว่า

 

ตอนนี้พวกเรากำลังต่อสู้ จะมาปล่อยให้อารมณ์นำไปไม่ได้———

 

 

 

「หึ แต่พลังของนายก็ยังอ่อนอยู่ดี!!」

 

「นั่นก็ใช่อยู่ อย่าเอาฉันไปรวมกับพวกสมองกล้ามข้างหลังนั้นสิ」

 

 

ฉันว่าควรระเบิดมันทิ้งไปพร้อมกันจริงๆ นั่นแหละ

 

ในขณะที่ฉันกำลังจะสูดหายใจเข้าออกแล้วชักดาบออกมา

 

ทางมอทัลเรดเองก็เหมือนจะเริ่มหาทางแก้เกมแล้วเหมือนกัน

 

 

 

「แต่จะปล่อยไว้แบบนี้ก็ไม่ได้ ฮิลด้าเธอกลับมาต่อสู้ไหวแล้วใช่ไหม? 」

 

「……。จ้า ตอนนี้ก็พอไหวแล้ว!」

 

 

ฮิลด้าเอาเข็มขัดออกมาแล้วแปลงร่างอีกครั้ง

 

ยัยตัวปัญหากลับมาแนวหน้าแล้วสิ

 

การต่อสู้คงลำบากมากกว่าเดิมเพราะไม่สามารถปล่อยยัยนี่ไว้ได้

 

 

「จากนี้ไปจะไม่ออมมืออีกแล้ว ฉันจะแสดงพลังที่แท้จริงของเซไคเซ็นไตให้พวกนายได้เห็นเอง」

 

「ขอร้องเลย」

 

 

ประธานก็ยังแสดงท่าทีอวดดีใส่พวกมัน 5 คนเหมือนเดิม

 

 

「เอาเถอะ ถ้าพวกมันพูดงี้ ทางเราเองก็ต้องเอาจริงบ้างแล้วสิน้า!!」

 

「หือ!!? 」

 

「สำหรับพวกเธอที่แพ้เพราะอุปกรณ์เสริมแกร่งมันคนละเบอร์กันแบบนี้คงจะอึดอัดใจมากสินะ มาแสดงให้พวกมันเห็นกันว่าพลังที่แท้จริงเป็นยังไง เอาล่ะจัสติสครูเซเดอร์งัดมันออกมาใช้ได้เลย!!」

 

 

ประธานตะโกนออกมา

 

 

ฉันที่เข้าใจในสิ่งที่ประธานพูดก็วางมือไว้ตรงอุปกรณ์แปลงร่าง และแล้ววัตถุบางอย่างก็โผล่ขึ้นมา

 

โทรศัพท์สีทอง

 

 

 

「ฉันอนุญาตให้ใช้อุปกรณ์เสริมตัวใหม่!!」

 

「「「ฮ่ะ!!」」」

 

 

พวกฉันทำการเปิดใช้งาน จัสติสโฟนที่ถืออยู่ในมือขวา

 

สนามพลังงานสีทองได้ก่อขึ้นรอบตัวของพวกเรา พร้อมกับเสียงสแตนด์บายอันเป็นเอกลักษณ์

 

อีกฝ่ายที่ได้ยินแบบนั้นก็รีบเข้ามาโจมตีพวกฉันทันที ทว่ามันก็ถูกป้องกันเอาไว้ด้วยอนุภาคสีทองของประธาน

 

 

「ว่ะฮ่าๆๆๆ!! นอกจากจะเป็นเหมือนศูนย์กลางมันสมองของทีมแทนยัยพวกสมองกล้ามพวกนี้แล้ว บทบาทของจัสติสโกลด์ยังสามารถสนับสนุนเพื่อเพิ่มพลังให้กับเหล่าจัสติสครูเซเดอร์ได้อีกด้วย!! จังหวะที่บรรยากาศกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้ฉันไม่มีทางยอมให้พวกแกไปขวางหรอก!!」

 

「ชิ! น่ารำคาญชะมัด เจ้านี่!!」

 

 

ก็รู้สึกขอบคุณที่ปกป้องนะ แต่อยากจะซัดหน้าสักทีจริงๆ

 

ไม่รู้ว่าอิตานี่ไปดีดมาจากไหนแต่เอาเป็นว่าพวกฉันก็ต้องรีบใช้งานจัสติสโฟนให้เสร็จเสียแล้ว

 

『Authentication：Code RED…』

 

『Authentication：Code BLUE…』

 

『Authentication：Code YELLOW…』

 

 

 

 

 

 

 

『———ขัดเกลากันมาถึงจุดนี้แล้วหรือ』

 

 

 

 

 

เสียงของหญิงสาวปริศนาเข้ามาในหัวฉัน

 

การยืนยันตัวตนเสร็จสิ้น

 

ขั้นตอนสุดท้ายในการใช้งานอุปกรณ์เริ่มได้

 

 

「「「แปลงร่าง!!」」」

 

 

 

『CHANGE! MODE : GOLD!!!』

 

 

หลังจากยืนยันตัวผู้ใช้เสร็จ อุปกรณ์แปลงร่างอันเก่าก็รวมเข้ากับจัสติสโฟนทันที

 

อุปกรณ์เสริมตัวใหม่ได้ก่อตัวขึ้นแล้วเข้ามาติดกับร่างของพวกเรา

 

 

 

「นี่แหละคือความสมบูรณ์แบบเพื่อช่วงเวลาแบบนี้ อาวุธและสูทที่พัฒนาขึ้นมาเพื่อให้เข้ากับความสามารถเฉพาะตัวของผู้สวมใส่!! ฉันขอเรียกมันว่า จัสติสครูเซเดอร์ โกลด์โหมด!!」

 

 

เกราะไหล่ที่ชวนให้นึกถึงชุดเกราะซามูไรสีทองได้เข้ามาประกอบที่ไหล่ขวา ยาวไปจนถึงปลายแขนขวาของฉัน ก่อนจะมีดาบขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นมาในมือ ซึ่งแตกต่างจากดาบยาวที่ฉันใช้เป็นประจำ

 

เกราะไหล่สีทอง กับดาบยักษ์สีแดง สะท้อนอยู่ภายในดวงตาของฉัน———พลังในการแผดเผาทุกสิ่งตรงหน้า….

 

 

 

「———」

 

 

ความรู้สึกเหมือนร่างกายกับสูทผสานกันเป็นหนึ่ง

 

จนถึงตอนนี้ฉันก็ใช้งานสูทเดิมมานานแล้วและยอมรับว่ามันแข็งแกร่ง แต่ของใหม่ที่ประธานให้มา บอกตามตรงว่ามันน่าจะช่วยให้ฉันปลดปล่อยพลังสูงสุดของตัวเองออกมาได้

 

บางทีคิราระกับอาโออิก็คงคิดไม่ต่างกัน ฉันมองไปยังร่างของพวกเธอที่เปลี่ยนไปเหมือนกับฉัน

 

 

 

“อุปกรณ์เสริม เข้ากันได้ดี…”

 

อาโออิเองก็เหมือนจะถูกใจของใหม่ไม่น้อย ในมือของเธอมีปืนเลี่ยมขอบทองและโดรนหกเหลี่ยมขนาดเท่าฝ่ามือ ที่เรียกว่า จัสติสบิทกลายเป็นโล่พิเศษติดตรงไหล่ซ้ายของเธอ

 

 

 

「แล้วทำไมของฉันถึงดูเหมือนคามินาริ (เทพสายฟ้า) ไปได้ล่ะ? 」

 

 

กลับกันทางคิราระเหมือนจะสับสนเพราะจัสติสบิทของเธอกลายเป็นเหมือนที่ชาร์จประจุไฟฟ้าล้อมอยู่รอบหลังเธอ

 

 

「โอโห้ ดูท่าจะแย่แล้วนะ เรดฉันจะเรียกพวกสัตว์ประหลาดดวงดารามาใช้หยุดพวกมัน!!」

 

「แต่อัศวินดำอาจจะมาเสริมก็ได้นะ!!」

 

「ถ้าไม่ทำแบบนั้นคอกับหัวพวกเราอาจจะหายไปก่อนก็ได้!!」

 

 

จากนั้นฮิลด้าก็ควบคุมอุปกรณ์บางอย่าง แล้วพวกสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ก็โผล่มารุมพวกเรา

 

 

「ล้างบาง」

 

「ฆ่า」

 

 

ฉันที่เห็นพวกมันโผล่มาก็ทำการใช้ดาบเหวี่ยงออกไปเบาๆ

 

ก่อนจะหันไปมองฮิลด้าโดยไม่ได้สนใจสัตว์ประหลาดที่เละเป็นชิ้นๆ

 

 

———ถึงก่อนหน้านี้อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยในการฆ่าพวกมัน แต่หากเป็นฉันในตอนนี้พวกมันไม่ได้น่ากลัวอะไรเลยสักนิด

 

 

 

「ตอนนี้พวกเธอจะต้องกำจัดพวกมันให้หมด เพราะหากปล่อยให้พวกมันหนีไป พวกเธอที่ยังไม่คุ้นชินพลังใหม่นักอาจจะไปพังเมืองเอาได้ ดังนั้นรีบจัดการโดยฟังคำแนะนำจากฉันด้วยล่ะ!!」

 

 

ก็ไม่เถียง

 

คัตสึมิคุงมีฝีมือในการต่อสู้โดยไม่ทำลายข้าวของรอบๆ แต่พวกเราที่กำลังได้ใช้ของใหม่อาจจะคุมแรงไว้ไม่อยู่

 

ดังนั้นต้องรีบเอาชนะพวกมันให้ได้หมด ก่อนที่จะสร้างความเสียหายให้เมืองมากกว่านี้

 

 

 

「เอาเป็นว่าจัดการพวกปลาซิวก่อน!! เยลโล่」

 

「รับทราบ!!」

 

 

หลังประธานสั่ง คิราระตอบส่งเสียงร้องออกมา

 

ัจัสติสบิทที่อยู่ข้างหลังเธอเริ่มสร้างประจุไฟฟ้าแล้วเชนกันไปมาเหมือนลูกโซ่จนเกิดแสงจ้า

 

「ย๊าก!!」

 

 

สนามพลังงานไฟฟ้าก่อตัวขึ้นทำให้ร่างของเธอลอยขึ้นไปข้างบน แล้วไฟฟ้าพวกนั้นก็ทำการสังหารเหล่าสัตว์ประหลาดจนไม่เหลือชิ้นดี

 

พลังใหม่ของเธอเป็นอะไรที่เรียบง่ายสุดๆ การป้องกันที่ดีที่สุดก็คือการโจมตีที่ดีที่สุด ใช้พลังที่ท่วมท้นในการบดขยี้ศัตรู

 

 

 

「พอดูไปแล้วก็เหมือนสัตว์ประหลาดทากไฟฟ้าเลยแฮะ」

 

「อย่าเอาของที่ฉันสร้างไปปนกับเจ้านั่นสิเห้ย」

 

 

ประธานบ่นให้กับคำพูดของฉัน

 

แต่จากที่ฉันเห็นมันก็ไม่ต่างกับสัตว์ประหลาดทากไฟฟ้าเลยนะ….

 

 

「นั่นคือความสามารถที่เหมือนกับโปรโตวัน ขับเคลื่อนพลังงานส่วนเกินแล้วปลดปล่อยมันออกมาผ่านจัสติสบิทที่ติดอยู่ตรงหลังของเธอ」

 

「……แต่จะไม่เสี่ยงเอาเหรอ? 」

 

「ไม่ต้องเป็นห่วงฉันคิดมาดีแล้ว แถมถ้านับในแง่ของพลังทำลายล้าง ยัยนั่นเหนือกว่าโปรโตวันเสียอีก」

 

 

…น่ากลัวชะมัด

 

สายฟ้าที่พร้อมทำลายศัตรูทุกตัวตรงหน้า

 

ภาพที่ฉันเห็นตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับการสังหารหมู่

 

 

「บลู จัดการต่อเลย!!」

 

「เข้าใจแล้ว จะจัดการให้หมด」

 

「คงจะควบคุมได้หมดสินะ?!」

 

 

ประธานถามขึ้นขณะที่อาโออิยกปืนไรเฟิลขึ้นมา

 

จากนั้นจัสติสบิทที่ติดอยู่ตรงไหล่ขวาของเธอก็กระจายตัวกันแล้วบินไปรอบๆ ตัวเธอ

 

 

「ลองยิงดูเดี๋ยวก็รู้」

 

 

 

กระสุนพลังงานถูกยิงออกไปทันทีー

 

เมื่อกระสุนนั้นกระทบเข้ากับจัสติสบิทที่ลอยอยู่ในอากาศ แล้วกระสุนพลังงานก็เข้าไปข้างในจัสติสบิส ก่อนจะไปโผล่ที่จัสติสบิทอีกอันแล้วผ่าร่างของสัตว์ประหลาดออกเป็นสองส่วน

 

 

 

「การยิงทะลุมิติสินะ…」

 

「พื้นที่ภายในมิติของจัสติสบิทที่บลูใช้จะเชื่อมต่อกันน่ะ 」

 

「จะลองยิงต่อ」

 

 

ราวกับว่าเธออยากจะเห็นความเป็นไปได้ของมันทั้งหมด อาโออิจึงยิงกระสุนพลังงานออกไปเรื่อยๆ แล้วชิ่งมันไปมาระหว่างจัสติสบิทที่บินอยู่

 

 

เซไคเซ็นไตที่เห็นอำนาจการยิงของอาโออิเริ่มระวังตัวกันมากขึ้น ฉันที่เห็นจังหวะกำลังได้ จึงพุ่งเข้าไปโจมตีพวกมัน แต่เหมือนมอทัลเยลโล่จะสังเกตเห็นจึงรีบกางบาเรียขึ้นมาป้องกัน ทว่าดาบของฉันกลับสามารถทำลายมันลงได้อย่างง่ายดาย

 

「———หะ!? ได้ยังไงกัน……!? 」

 

「เยลโล่ เธอป้องกันยังไงของเธอ!? 」

 

 

กระสุนพลังงานที่ชิ่งไปมาเข้าโจมตีพวกมันทันทีที่บาเรียถูกทำลาย

 

มอทัลเยลโล่กับเรดเหมือนจะสามารถหลบได้ แต่มอทัลบลูที่ไม่ขยับตัวไปไหนถูกเจาะเข้าไปที่หน้าอกจังๆ ส่วนฮิลด้าก็ใช้มอทัลกรีนเป็นโล่ในการป้องกัน

 

 

 

「ฮิลด้า นี่แก!!」

 

「ขอบคุณที่ปกป้องฉันเอาไว้น้า!!」

 

 

แขนขวาของมอทัลกรีนกระเด็นหายไป ก่อนที่เขาจะแสดงความโมโหใส่ฮิลด้าที่หลบข้างหลัง

 

ฉันละอดสมเพชพวกมันที่มีเวลามาเถียงกันไม่ได้จริงๆ จากนั้นจัสติสบิทของอาโออิก็พุ่งเข้าไปล้อมฮิลด้ากับมอทัลกรีนเอาไว้

 

 

 

 

「โอ๊ะ! อันตรายๆ ……」

 

 

ฮิลด้าเหมือนจะสังเกตเห็นได้ทันจึงรีบกระโดดหลบ แต่มอทัลกรีนนั้นถูกจัสติสบิทตรึงเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

 

 

「คึก นี่มันบ้าอะไรกัน!! จงเน่าสลายปะ―――」

 

「Fire」

 

จัสติสบิทได้บินเข้าไปติดอยู่กับร่างของมอทัลกรีน

 

ในขณะที่มันกำลังพยายามดิ้น อาโออิก็เล็งปืนไปยังจิสติสบิทที่บินมาจ่อตรงปากกระบอกปืนของเธอแล้วเหนี่ยวไก

 

 

 

「อ๊าคคคคคค!?!?? 」

 

「กรีน!? 」

 

 

กระสุนพลังงานได้ชิ่งกันไปมาระหว่างร่างของมอทัลกรีน กระบวนการนี้เกิดซ้ำกันไปเรื่อยๆ ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด สุดท้ายร่างของกรีนก็แหลกเป็นเสี่ยงๆ

 

 

 

「ไม่โหดเกินไปหน่อยเหรอ? 」

 

 

….น่ากลัวชะมัด

 

คิดดูสิกระสุนพลังงานที่ชิ่งกันไปมาแบบระยะเผาขนไม่มีวันจบสิ้น

 

กะฆ่าให้ตายแบบทรมานสุดๆ เลยนี่หว่า

 

 

 

「เดี๋ยวมันก็ฟื้นขึ้นมาใหม่ แต่ว่า……」

 

 

อาโออิมองขึ้นไปข้างบนหัวของเธอ

 

อย่าบอกนะว่าเธอตั้งใจจะยิงยานที่ซ่อนอยู่ทิ้ง?

 

ว่าแล้ว จัสติสบิทของอาโออิก็เรียงตัวกันเป็นเส้นตรงข้างหน้าปากกระบอกปืนของเธอ

 

 

「———ฉันไม่ปล่อยให้ทำได้หรอก」

 

 

มอทัลกรีนที่ติดตั้งอุปกรณ์เสริมอันใหม่ได้พุ่งลงมาจากท้องฟ้าพร้อมกับเสาแห่งแสง

 

ทว่าสิ่งที่อาโออิเล็งไม่ใช่มันแต่เป็นสิ่งที่ลอยอยู่ จากนั้นเธอก็เหนี่ยวไก

 

กระสุนพลังงานที่ทะลวงผ่านจัสติสบิทค่อยๆ บางลงเรื่อยๆ ทุกครั้งที่พุ่งผ่านทว่าอนุภาพของมันกลับดูรุนแรงขึ้นกว่าเดิมเรื่อยๆ แล้วแสงนั้นก็ลับสายตาฉันขึ้นไปบนฟ้า

 

 

 

「อึก ม่ายยยยยย!? 」

 

 

มีบางอย่างเกิดขึ้นข้างบนนั้น

 

ทันทีที่ร่างของมอทัลกรีนลงมาที่พื้น มันก็กรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนล้มลง

 

 

 

「ร่างหลัก…ถูกยิง? ไม่นะ กรีน นายก็ด้วยเหรอ!!」

 

 

กรีนนอนนิ่งไปแล้ว

 

ส่วนมอทัลเยลโล่ก็เหมือนจะไปดูอาการของมอทัลบลูที่นอนนิ่งไป

 

ในขณะที่มอทัลเรดเห็นพวกพ้องของเขาซึ่งจะไม่มีวันกลับมาได้อีกจากไป ก็เริ่มเข้ามาโจมตีพวกเราต่อทันที

 

 

「ไอ้เจ้าพวกปีศาจ!!」

 

「ถ้าฉันเป็นปีศาจแกก็คือก้อนมะเร็งของโลกเรา」

 

 

พวกแกมันก็แค่ผู้รุกราน

 

พวกที่มาทำลายความสงบสุขของโลก

 

อย่ามาพูดเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายเสียหายสิ

 

มันสร้างสนามพลังแรงโน้มถ่วงขึ้นมาเข้าโจมตีฉัน ทว่า….

 

「หือ!? 」

 

「ขอรับหัวไปแล้วกัน」

 

 

ฉันเหวี่ยงดาบที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงออกไปจากนั้นหัวของมอทัลเรดก็ขัดไปพร้อมกับตัวอาคารที่อยู่ข้างหลัง

 

เปลวเพลิงลุกโชนออกมาจากส่วนที่ถูกตัดทิ้งไป

 

จากนั้นมันก็เริ่มแผดเผาร่างของอีกฝ่ายแล้วเกิดการระเบิด

 

ร่างของมอทัลเรดหายไปแล้วแบบไม่เหลือซาก

 

 

 

「น่ากลัวชะมัด」

 

「แค่การฟันเพียงครั้งเดียวหัวก็ปลิวไปแบบนั้นแล้วเหรอ สยองชิบ」

 

「เจตนาฆ่าเต็มร้อย」

 

 

ฉันก็ว่าตัวเองโหดร้ายน้อยกว่าอาโออิกับคิราระแล้วนะ นั่นคือสิ่งที่ฉันคิดจากใจจริง

 

 

「แต่มันยังไม่จบ」

 

「รู้หรอกน่า อาโออิ รีบทำลายยานของพวกมันให้หมดซะ ระหว่างนี้ฉันจะรับมือกับฮิลด้า———หือ? 」

 

 

มีบางอย่างกำลังลงมา

 

พอฉันเงยหน้าขึ้นไปก็พบกับแสง 5 สีที่ไม่เคยเห็นมาจนถึงตอนนี้

 

เมื่อใช้ระบบขยายภาพก็พบว่ามันคือยานรูปดาบ 5 ลำ

 

โดยตอนนี้พวกมันกำลังทำการประกอบร่างกันเป็นหนึ่งเดียวจนมีรูปร่างคล้ายกับมนุษย์ ก่อนจะร่อนลงมาจอดตรงหน้าพวกเรา

 

 

เทพดาบดวงดารา

 

『จัสติสครูเซด้าาาาาาาาาาา!!』

 

ใจกลางของหุ่นยักษ์นั้นมีมอทัลเรดที่รวมร่างเข้ากับหุ่นอยู่ ก่อนจะส่งเสียงอย่างไม่พอใจออกมา

 

 

『พวกแกเองก็ด้วย!! ส่งพลังทั้งหมดมาซะ!!』

 

「ระ เรด?! นี่จะทำ———」

 

「แย่ละสิ ฉันก็จะโดนไปด้วยแล้ว」

 

 

บางอย่างที่คล้ายกับหนวดได้ยื่นออกมาจากหุ่นยักษ์ที่เรียกว่าเทพดาบดารา ก่อนจะไปพัวพันกับร่างของมอทัลเยลโล่และฮิลด้าก่อนจะดึงพวกเขาไปหามอทัลเรด

 

หากฮิลด้าถูกดูดไปด้วยพวกเราคงช่วยเจ้าของร่างไม่ได้แน่ ฉันจึงตัดสินใจฟันหนวดพวกนี้ทิ้ง

 

 

 

『อ๊ากกก!! พวกแกจะต้องมาขัดขวางอีกสักกี่ครั้งกัน!』

 

 

 

หุ่นยักษ์ได้ทำการเหวี่ยงหมัดลงมาใส่พวกเราทันที

 

ประธานที่เห็นว่าสถานการณ์ไม่ค่อยดี ก็ทำการใช้อนุภาคสีทองปิดบังการมองเห็นของมอทัลเรดแล้วสั่งให้พวกเราเคลื่อนที่หนีไปยังอาคารใกล้ๆ แทน เพื่อหาทางรับมือกับหุ่นยักษ์

 

 

「ต้องฆ่า」

 

「จะบดขยี้มันให้จมดิน」

 

「จะทำให้มีรูเหมือนโดนัท」

 

「ใจเย็นก่อนยัยพวกคนคลั่ง」

 

 

ประธานพยายามดึงสติพวกเรา ที่เห็นการกระทำของมอทัลเรด

 

 

「ชิราคาวะคุงกับโอโมริคุงได้ส่งข้อมูลการวิเคราะห์หุ่นมาให้แล้ว ดูเหมือนว่ามันจะขับเคลื่อนด้วยพลังงานดวงดาราที่สูงสุดๆ เลย」

 

「หมายความว่า? 」

 

「หากทำลายมันโดยไม่ระวัง พลังงานนั้นอาจจะทำลายเมืองนี้จนไม่เหลือซากเลยก็ได้」

 

「ต้องรับมือยังไงล่ะงั้น? 」

 

「หึ」

 

 

ประธานยิ้มออกมา

 

ในขณะที่ฉันรู้สึกหงุดหงิดกับท่าทางของเขา ยานไวท์ 5 ที่ขับโดยชิราคาวะจังก็บินผ่านหัวพวกเราไป

 

นอกจากนี้ก็ยังมียานอีก 5 ลำบินเข้ามาด้วย

 

มันคือยาน สีแดง น้ำเงิน เหลือง ดำ และ ทอง

 

 

 

「ก็แค่ต้องรวมพลังกันน่ะสิ หากรวมกันพวกเราไม่มีทางแพ้หรอก」

 

———ศึกตัดสินกำลังใกล้เข้ามาแล้ว

 

เมื่อคิดได้แบบนี้ฉันก็พยักหน้าให้กับคำพูดของประธานแล้วเตรียมขึ้นยาน

 

-จบ—

โหมดร่างทองก็มา

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code