อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 101 เซไคเซ็นไตจู่โจม 3

 

หากจะให้ฉันอธิบายสถานการณ์คร่าวๆก็คือพวกฉันจำเป็นต้องหยุดพวกเซ็นไตอวกาศพวกนั้น

 

ทางคัตสึมิคุงกับกรีนกำลังไปช่วยปกป้องพวกคนที่หลบหนีไม่ทันระหว่างนั้นก็กำจัดสัตว์ประหลาดดวงดาราไปด้วย ส่วนทางจัสติสครูเซเดอร์ก็รับมือกับพวกเซไคเซ็นไตที่ติดตั้งอุปกรณ์เสริมมา

 

คงจะเป็นเรื่องยากสำหรับพวกจัสติสครูเซเดอร์ในการเอาชนะพวกมันที่ติดตั้งของใหม่มา

 

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเธอจะพ่ายแพ้

 

ตอนนี้สิ่งที่ฉันทำได้คือการจำกัดความเสียหายให้แคบที่สุดและอพยพคนที่ยังเหลืออยู่

 

 

「ทาเรีย รายงานสถานการณ์การอพยพ!」

 

『ลังจากตรวจสอบปฏิกิริยาทางชีวภาพในพื้นที่โดยรอบดูเหมือนจะมีผู้ที่ยังไม่สามารถอพยพได้ทันหลงเหลือค่ะ ต้องการจะมุ่งหน้าไปเลยไหมคะ?』

 

 

「แน่นอนสิ ชิราคาวะคุง! มุ่งหน้าเต็มพิกัด!」

 

「เข้าใจแล้ว!!」

 

　

ยานขนาดยักษ์ ไวท์ 5 พุ่งตัวออกไปด้วยความเร็ว

 

ทั่วเมืองตอนนี้เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดดวงดารา โชคยังดีที่ตอนนี้พวกมันเล็งแต่พวกคัตสึมิคุง พวกเราเลยเคลื่อนไหวได้ง่าย

 

 

「สัตว์ประหลาดดวงดารางั้นเหรอ ทำไมมันถึงได้มีองค์ประกอบที่คล้ายกับสัตว์ประหลาดบนโลกจังฟะ」

 

『จากการวิเคราะห์ ดูเหมือนว่ามันจะใช้วิธีการสร้างของสัตว์ประหลาดบนโลกแต่วัสดุที่ใช้เป็นของต่างดาวค่ะ』

 

「ถ้าให้เดาก็น่าจะเป็นพวกซากศพของลำดับแห่งดวงดาราที่ตายไป…แต่ไม่ว่าจะยังไงนั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่คนปกติคิดจะทำแน่」

 

　

ทหารที่ไร้ซึ่งเจตจำนง อาจจะดูเป็นของที่ใช้สะดวก แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่ำชีวิตที่จบลงไปแล้ว

 

ส่วนจุดที่ลำบากสุดๆก็คงจะเป็นพลังของพวกมันเทียบกับลำดับแห่งดวงดาราชั้นต้นๆได้เลย

 

 

「นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เลือกคัตสึมิคุงกับกรีน」

 

　

โปรโตวันที่พลังขั้นสุดยอด กับความสามารถของกรีนที่คาดเดาอนาคตได้

 

ปัจจุบันจัสติสครูเซเดอร์ยังพลังในการทำลายล้างที่สูง จึงไม่เหมาะสำหรับการรับมือกับพวกมันเท่าไหร่

 

 

 

「ประธาน เรามาถึงกันแล้ว ฉันจะเปิดประตูยานให้รีบจัดการซะ!」

 

「อ้า เดี๋ยวฉันจัดการเอง」

 

　

ดูเหมือนว่าระหว่างที่กำลังคิดอะไรคนเดียวพวกเราก็มาถึงดาดฟ้าที่มีคนซึ่งอพยพไปไม่ทันซ่อนตัวอยู่

 

ในขณะที่ตรวจสอบความปลอดภัยโดยรอบฉันก็ลงไปข้างล่างตรงจุดที่ส่งสัญญาณทางชีวภาพมา

 

 

「ถึงคนที่ยังอพยพไม่ทัน!! ทีมช่วยเหลือมาถึงแล้ว!!」

 

　

ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา

 

ก่อนที่อีกไม่กี่วินาที ประตูดาดฟ้าจะถูกเปิดแล้วปรากฏร่างของชายหญิง 5 ชีวิต

 

เป็นคู่สามีภรรยาสูงอายุ กับลูกสาวของเขาและเด็กๆอีก 2 คน

 

หญิงสาวผู้ที่เหมือนจะเป็นแม่ของเด็กทั้งสองเดินเข้ามาเหมือนเป็นตัวแทนของกลุ่ม โดยปล่อยให้คู่สามีภรรยาสองคนปกป้องเด็ก

 

 

「ปะ เป็นทีมช่วยเหลือเหรอคะ?」

 

「อ้า! ตรงนี้มันอันตราย รีบขึ้นยานมาเร็วเข้า!」

 

『มีปฏิกิริยาปริศนากำลังพุ่งเข้ามาค่ะ』

 

「ชิบ!」

 

　

รู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร ฉันรีบหยิบปืนหันไปเล็งยิงยังสัตว์ประหลาดดวงดาราที่พุ่งเข้ามา

 

ชิ ไม่ตายจริงด้วยวุ้ย

 

『ใช้ฉันสิคะ!　ใช้ฉัน!!』

 

「เห้อ ช่วยไม่ได้!! ทาเรีย!」

 

　

ในขณะที่ฉันกำลังจะติดอุปกรณ์แปลงร่างซึ่งหยิบออกมาจากกระเป๋าไว้บนแขน ร่างของสัตว์ประหลาดดวงดาราก็ร่วงลงจากดาดฟ้าพร้อมกับแสงประกายสีแดงที่พุ่งผ่านไป

 

ไว้ใจได้จริงด้วยสินะ

 

รูขนาดใหญ่เกิดขึ้บนร่างของมันก็ที่จะระเบิดไปในอากาศ

 

 

　

 

「คัตสึมิคุง……!」

 

　

ถึงจะมองไม่ทัน แต่เขาคงเข้ามาช่วยฉันเอาไว้

 

งั้นก็ไปกันต่อ!

 

　

 

「เอ้าทุกคน รีบขึ้นมาเร็ว!」

 

「คะ ค่ะ!」

 

　

หลังจากยืนยันว่า 5 คนขึ้นมาครบแล้ว ประตูยานไวท์ 5 ก็ปิด

 

พอให้ทาเรียตรวจสอบเพิ่มทั่วเมืองก็ไม่พบใครที่ตกค้างอีก ก็หมายความว่า 5 คนนี้คือกลุ่มสุดท้าย

 

　

 

「ว้าว นี่มันอัศวินขาวแหละ!!」

 

「โห!　จริงด้วย!!」

 

「อ่ะ อ้าาา ใช่แล้วจ้า เอาเป็นว่าตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วนะ แต่ไปนั่งเงียบๆก่อนได้ไหม」

 

ดวงตาของเด็กทั้งสองเป็นประกายทันทีที่เห็นชิราคาวะคุงซึ่งกำลังขับยานอยู่ ท่าทางพวกเขาคงสบายใจที่ตัวเองรอดแล้วละมั้ง

 

พอชิราคาวะคุงเห็นแบบนั้นก็หันมาโบกมือให้นิดหน่อย

 

 

 

 

「แต่ไม่ใช่อัศวินดำสินะ……」

 

「ผู้หญิงเหรอ?　……ผิดคนละมั้ง」

 

「ทำไมถึงทำท่าผิดหวังขนาดนั้นเล่า?」

 

　

ชิราคาวะคุงอายุ 1 ปี ได้รับการโจมตีทางจิตใจเข้าให้แล้ว!!

 

แต่ก็คงงั้นแหละมั้ง ในมุมของพวกเด็กๆชิราคาวะคุงไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาเคยเห็นด้วยนี่เนอะ

 

จากนั้นฉันก็บอกให้พวกเขาไปนั่งแล้วคาดเข็มขัดเอาไว้

 

 

　

 

「ขะ ขอขอบพระคุณมากเลยนะคะที่มาช่วยพวกเรา!」

 

「ไม่ต้องสุภาพขนาดนัน้ก็ได้ เป็นหน้าที่ของพวกฉันอยู่แล้วที่ต้องปกป้อง」

 

　

แอบเขินนิดหน่อยแฮะพอถูกหญิงสาวขอบคุณขณะไปช่วยเธอคาดเข็มขัดเพราะมือของเธอสั่นจนคาดมันไม่ได้ แต่ก็คงเป็นปฏิกิริยาปกติเมื่อคนดีๆแบบฉันเข้ามาหาแหละ———

 

 

『โกลดี้……?』

 

　

 

อยู่ดีๆก็ขนลุกวุ้ย!!

 

พอสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของทาเรียเปลี่ยนไปจนผิดปกติ ฉันก็หันไปตรวจสอบเข็มขัดของเด็กชายที่นั่งข้างๆ

 

　

 

「คุณลุงเป็นเพื่อนของอัศวินดำเหรอครับ?」

 

 

 

「ใช่แล้ว ฉันคือคนที่คอยสนับสนุนเขาเอง…ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้วนะ ฉันจะพาพวกเธอไปยังที่ปลอดภัยเอง」

 

「อื้อ!」

 

 

ฉันหันไปมองชิราคาวะคุงที่กำลังขับยานอยู่

 

ตอนนี้ไวท์ 5 กำลังมุ่งหน้าไปยังเขตปลอดภัย ทว่าอยู่ดีๆมันก็หยุดลงซะงั้น

 

 

　

 

「ชิราคาวะคุงเกิดอะไรขึ้น?」

 

「ประธาน ดูเหมือนพวกมันจะเล็งมาทางเราแล้วค่ะ」

 

「……!」

 

　

พอมองจากมุมของห้องนักบินก็พบว่ามีพวกสัตว์ประหลาดดวงดารากำลังเล็งยานของพวกเราเต็มไปหมด

 

แบบนี้แย่แล้วสิ

 

ไม่รู้ทำไมตอนนี้มันถึงมาเล็งพวกเรา

 

อาจจะเป็นเพราะคำสั่งจากพวกเซไคเซ็นไตก็ได้ หรือไม่ก็พวกมันมีความนึกคิดเป็นของตัวเองหลงเหลืออยู่ แต่เอาเป็นว่าหากรับมือกับพวกมันทั้งหมด ถึงเป็นไวท์ 5 ก็ไม่น่าเอาอยู่

 

 

「ประธาน」

 

「หือ?」

 

　

ชิราคาวะคุงหันหน้ามามองฉันก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

 

 

「อาจจะเวียนหัวนิดหน่อยนะ」

 

「นี่เธอหมายถึง———」

 

　

วินาทีต่อมา ชิราคาวะคุงก็ทะยานขึ้นไปบนฟ้าเป็นเส้นตรง

 

เนื่องจากการเปลี่ยนแปลงกะทันหันของแรง G ร่างของฉันจึงพุ่งลงไปข้างหลังทันที

 

　

「โอ้ย!?　โฮ้ยๆๆๆ ชิราคาวะคุงทำอะไรเนี้ย!?」

 

「……」

 

　

 

ไม่ตอบเฉย!?

 

ทันทีที่ไวท์ 5 เริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้ง พวกสัตว์ประหลาดหลายตัวก็เริ่มกระโดดเข้ามาโจมตี

 

บางส่วนก็ถูกเปลวเพลิงจากไอพ่นสีฟ้าท้ายยานเผาทิ้งไป

 

 

「ชะ ชิราคาวะคุง อย่าพุ่งตรงไปที่ศูนย์อพยพนะ!!」

 

「รู้แล้วน่า นี่ก็กำลังหาทางอยู่」

 

　

เพื่อสนับสนุนชิราคาวะคุง ฉันจึงเรียกทาเรียให้ติดตั้งอาวุธของไวท์ 5

 

 

 

「ทาเรีย แพ็คเกจ  1 กับ 6 ทำงานได้!!」

 

『รับทราบแล้วค่ะ จะทำการติดตั้งทันที』

 

　

หมายเลข 1 คือเครื่องยิงขีปนาวุธ 6 ลำก้อง ส่วนหมายเลข  6 คือปืนเลเซอร์เล็งเป้าอัตโนมัติ

 

พอสิ้นเสียงของทาเรีย อาวุธพวกนั้นก็โผล่ออกมาจากยานแล้วกำจัดพวกสัตว์ประหลาดที่เกาะอยู่ตามปีกของยานให้ร่วงหล่นลงไป

 

เสียงระเบิดได้ดังกึกก้องไปทั่วยาน

 

 

「คะ คึก!?」

 

「นี่เรากำลังจะตายกันหมดเหรอ?」

 

「มะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถึงการขับจากนี้จะยากลำบากไปบ้าง แต่สนามพลังโน้มถ่วงพิเศษที่ถูกสร้างขึ้นภายในยานยังสามารถทำงานได้ ทำให้ยังคงระดับต้านแรง G เอาไว้ไหว!!」

 

『มาสเตอร์ สงบสติลงก่อนค่ะ ฉันไม่คิดว่านั่นจะเป็นคำอธิบายที่เด็กเล็กจะเข้าใจได้ค่ะ』

 

　

นั่นสินะ เอาแต่ตื่นเต้นไปหน่อยจนเป็นฉันเองที่ยังไม่ได้นั่งคาดเข็มขัดอยู่คนเดียว

 

 

แต่การที่ยานต้องเร่งความเร็วขนาดนี้เพื่อหนีพวกสัตว์ประหลาดก็บ่งบอกได้ชัดว่าพวกมันเร็วสุดๆเหมือนกัน

 

 

　

 

「ทาเรียโอนสิทธิ์ควบคุมการยิงมาให้ฉัน!!」

 

『แต่ว่าท่านฮาคัวกำลังควบคุมส่วนบิน———』

 

「ฉันจะทำมันทั้งคู่นั่นแหละ หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ฉันปกป้องพวกเธอไม่ไหวแน่!!」

 

　

พอเธอได้ขับยานก็เหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากนั้นเธอก็ทำการควบคุมคอนโซลด้วยมือขวาที่ยังว่างอยู่

 

เธอใช้ไวท์ 5 ได้เหมือนมือเท้าแล้วสินะ สมกับที่มีความสามารถในการเรียนรู้สุดน่าทึ่งจริงๆ

 

เธอดึงคันโยกควบคุมสุดแรงเพื่อหมุนกลับยานไวท์ 5 แล้วเล็งอาวุธไปยังพวกสัตว์ประหลาดที่ใกล้เข้ามา

 

 

「เอาไปกินซะ!!」

 

　

ขีปนาวุธถูกยิงออกไปพร้อมกันทั้งหมด

 

พวกที่หลบได้ก็จะถูกเลเซอร์ผ่าครึ่ง

 

 

「แฮก…แฮกๆ」

 

「ชะ ชิราคาวะคุง……?　ยังไหวใช่ไหม?」

 

「ยังไหวอยู่———ชิ มาอีกแล้ว!!」

 

「หือ!?」

 

　

ชิราคาวะคุงเหมือนจะสัมผัสบางอย่างได้ จึงเร่งเครื่องไวท์ 5 

 

เพียงไม่กี่วินาทีหลังสิ้นเสียงของเธอ ไวท์ 5 ก็เกิดการสั่นสะเทือนขึ้น

 

 

「บัดซบ!」

 

　

ชิราคาวะคุงเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจขณะพยายามขับยานต่อไป

 

ถึงพวกผู้อพยพที่มาด้วยจะไม่ได้รับผลกระทบจากแรง G แต่สีหน้าของพวกเขาก็ซีดไม่น้อย

 

ไม่ได้แล้ว ฉันต้องทำให้พวกเขาสบายใจขึ้น!

 

 

「ทุกคน———」

 

「ชิ ไม่ร่วงไปซักทียะ!! เอาไปกิน ตายไปซะให้หมด ไอ้พวกแมลงน่ารำคาญ!!」

 

「ชิราคาวะคุง!　พวกเราคือฝั่งธรรมมะไม่ใช่หรือไง!!?」

 

　

ไปติดเชื้อมาจากคัตสึมิคุงหรือยังไงกันนะ?!

 

คัตสึมิคุงกับเรดน่ะฉันพอจะทำใจได้แล้ว แต่เธออย่าไปอยู่กับฝ่ายนั้นอีกคนเถอะขอร้อง

 

หรือว่าไปแล้วหว่า? ได้ยินว่าพวกเด็กทารกได้รับอิทธิพลจากคนเลี้ยงดูง่ายด้วยสิ

 

 

　

 

「ประธาน ไวท์ 5 นี่แกร่งสุดๆไปเลย!!」

 

「อ้า ก็ต้องงั้นสิ…ว่าแต่ไหงมาพูดเอาตอนนี้———」

 

『สร้างบาเรียขึ้นมาที่ส่วนหน้าของยานแล้วค่ะ ท่านฮาคัว พร้อมเข้าปะทะค่ะ』

 

「โย้ชชชชช!!」

 

「ชิราคาวะคุง!?　ทาเรีย!?」

 

　

ยัยนี่ตั้งใจจะใช้ยานเข้าชนร่างของสัตว์ประหลาดอย่างไม่ลังเลเลยเหรอฟะ?!

 

จากนั้นยานที่กางบาเรียเอาไว้ก็พุ่งชนเข้ากับร่างของสัตว์ประหลาดจนแหลกเป็นชิ้นๆ

 

 

「เอาล่ะ ใช้โอกาสนี้หนี———」

 

『ฆ่า』

 

『ฆ่า』

 

『ฆ่า』

 

「……ชิ」

มากันไม่หยุดสักทีถึงจะฆ่าไปเยอะแล้วก็ตาม

 

ไม่ว่าจะกำจัดไปเท่าไหร่ ตัวใหม่ก็จะเข้ามาแทนที่

 

 

「……คิดว่าจะยอมแพ้หรือไงกัน」

 

　

ทว่าจิตวิญญาณของชิราคาวะคุงก็ไม่ได้อ่อนแอลงเลย

 

เธอจับคันบังคับเอาไว้แน่น และบังคับยานเพื่อฝ่าฟันพวกสัตว์ประหลาด จากนั้นประกายแสงสีแดงก็ทะลุผ่านร่างของพวกสัตว์ประหลาดตรงหน้ายานทั้งหมด

 

พอสังเกตดูก็พบว่ามีร่างหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้ายานไวท์ 5

 

　

 

『คิดไม่ถึงเลยวุ้ยว่าพวกแกจะฉลาดถึงขึ้นมาโจมตียาน』

 

　

เสียงของชายที่น่าไว้ใจที่สุดในจักรวาล ไรเดอร์ผ้าพันคอสีแดง ค่อยๆใช้หมัดของเขาในการสังหารพวกสัตว์ประหลาดทั้งหมด

 

 

「คัตซึน!!」

 

『ฮาคัว พยายามได้ดีมาก』

 

「อื้อ!」

 

　

จากนั้นเขาก็หันมาคุยกับฉันที่อยู่ข้างในยานโดยที่ไม่ละสายตาจากพวกสัตว์ประหลาดข้างนอกยาน

 

 

『ดูเหมือนว่าพวกมันจะเริ่มเคลื่อนไหวได้มีสติปัญญาขึ้นนะ』

 

「แน่ใจเหรอคัตสึมิคุง?」

 

『อ้าดูพวกมันสิ』

 

　

หลังคัตสึมิคุงบอก ฉันก็สังเกตร่างของพวกมันตอนนี้เหมือนว่าเปลือกสีดำที่ห่อหุ้มเอาไว้จะแตกออกเป็นชิ้นๆไปหมดแล้ว

 

　

 

「คัตสึมิคุงนี่มัน……」

 

『อ้า เหมือนกับสัตว์ประหลาดของโลกเราเลย….แต่จะให้ชี้จุดชัดเลยก็คงยากแหละ』

 

　

ก็หมายความว่าหากปล่อยพวกมันหลุดออกไป

 

ก็มีโอกาสที่มันจะให้กำเนิดสัตว์ประหลาดบนโลกขึ้นมาใหม่หรือเปล่านะ?!

 

 

『ปล่อยให้ฉันกับคอสโม่จัดการพวกมันเอง ไม่ปล่อยให้มันเหลือรอดไปแน่นอน』

 

จากนั้นเขาก็มองเห็นพวกคนที่อพยพซึ่งมากับยานของพวกเรา

 

 

『เดี๋ยวฉันจะปกป้องยานนี้จนกว่าจะถึงจุดอพยพเอง รีบตรงไปได้เลย』

 

「……อื้อ เข้าใจแล้ว!」

 

『ฝากด้วยล่ะ ฮาคัว』

 

　

เขากระโดดลงจากไวท์ 5 แล้ววิ่งไปมาบนท้องฟ้าเพื่อทำลายล้างพวกสัตว์ประหลาด

 

ในขณะที่ได้รับการปกป้องชิราคาวะคุงก็เคลื่อนยานต่อไปยังจุดอพยพ

 

หากเป็นอัศวินดำ….หากเป็นคัตสึมคุงละก็ไม่เป็นไรแน่นอน

 

เพราะฉันเชื่อมั่นในความแข็งแกร่งของเขา

 

 

　

 

「ไม่เป็นไรแล้วนะ อัศวินดำจะปกป้องพวกเราเอง」

 

「……อื้อ」

 

　

ฉันวางมือไว้บนหัวของเด็กชายเพื่อคลายกังวล

 

ต้องรีบส่งพวกเขาไปยังศูนย์อพยพ

 

ทว่าก็ยังโล่งใจไม่ได้

 

 

「ต่อจากนี้แหละคือของจริง」

 

　

หลังส่งพวกเขาเสร็จ พวกเราก็จะสามารถต่อสู้ได้โดยไม่ต้องกังวลข้างหลังอีก

 

หากเป็นศัตรูปกติแค่จัสติสครูเซเดอร์ก็น่าจะเพียงพอ แต่ตอนนี้พวกมันติดตั้งอุปกรณ์ใหม่มาเต็มไปหมด แถมเหมือนจะมีแผนอะไรอยู่ด้วย

 

หากให้ฉันเดามันน่าจะเป็นการโจมตีจากฟากฟ้าเหมือนกับคราวก่อน

 

ดังนั้นต้องเตรียมตัวให้พร้อม

 

 

 

「ถึงเวลาได้ลากคอพวกเซ็นไตอวกาศออกมาเชือดแล้ว」

 

จากนี้ไปจัสติสครูเซเดอร์จะได้รับพลังที่แท้จริงของพวกเธอ　

 

　

 

「ชิราคาวะคุง หลังส่งผู้อพยพเสร็จพวกเราจะมุ่งหน้าไปหาจัสติสครูเซเดอร์ทันที」

 

「นายตั้งใจจะทำอะไรน่ะ?」

 

「ของมันก็แน่อยู่แล้ว」

 

　

ฉันยิ้มให้กับชิราคาวะคุงที่เอียงหัวสงสัย

 

ฉันอาจจะลงเอยด้วยการเป็นเหมือนคัตสึมิคุงก็ได้ แต่ว่า….

 

　

 

「มาแสดงให้พวกเอเลี่ยนได้เห็นกันว่ามาหาเรื่องฉันจะเป็นยังไง」

 

　

ตอนแรกก็คิดว่าจะกังวลเพราะไม่ได้สู้มานานแล้ว แต่น่าแปลกที่ฉันกลับตื่นเต้นสุดๆ

 

ก่อนหน้านี้ฉันต้องยืมมือคัตสึมิคุงและคนอื่นๆในการต่อสู้ แต่ตอนนี้มันได้เปลี่ยนไปแล้ว

 

***

อุปกรณ์เสริมของพวกมันแข็งแกร่งกว่าที่ฉันคิด

 

นอกจากจะป้องกันการฟันของฉันได้แล้ว แรงโน้มถ่วงของมอทัลเรดยังดึงร่างของฉันเข้าไปหามันอีกด้วย แถมจะฟันก็ทำไม่ได้อีก

 

การโจมตีของมอทัลกรีนก็มีฤทธิ์กัดกร่อนที่ต้านได้ยาก

 

บาเรียของมอทัลเยลโล่ก็ทำให้คนอื่นโจมตีได้ยาก

 

ไหนจะพลังในการฟื้นฟูของมอทัลบลูอีก

 

ถึงไม่อยากยอมรับแต่พลังของมันพวกสนับสนุนกันได้ดีจริงๆ

 

จุดประสงค์ก็เพื่อโค่นพกเราด้วยการสนับสนุนกันและกัน

 

เหมือนกับพวกเรา

 

 

 

「เหมือนพวกเราจะเป็นฝ่ายตั้งรับแทนแล้วสิ!!」

 

「……」

 

　

แทนที่จะรับพลังโจมตีของแรงโน้มถ่วงไปตรงๆ ฉันใช้ใบดาบในการเบี่ยงมันออก

 

ความแตกต่างในอุปกรณ์ช่างชัดเจน

 

ความสามารถไม่สามารถชดเชยในเรื่องนี้ได้

 

แต่ก็ไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆหรอก

 

　

 

「เยลโล่ โจมตีประสาน」

 

「จัดมาเด้!」

 

　

เยลโล่ปล่อยกระแสไฟฟ้าออกมาโดยมีฉันพุ่งเข้าไปโจมตีอย่างรุนแรง

 

ทว่าการโจมตีของพวกเราก็ถูกบาเรียของทอมัลเยลโล่และสนามพลังของมอทัลเรดป้องกันเอาไว้ ทว่าฉันก็ไม่คิดจะหยุด

 

　

 

「เปล่าประโยชน์!」

 

「ไม่มีทางที่พวกเธอจะเอาชนะฉันได้หรอก!!」

 

　

 

แล้วมันจะทำไมกันล่ะ

 

หากคิดว่าฉันจะยอมแพ้เพราะแค่โจมตีไม่ได้ละก็พวกแกคิดผิดแล้ว

 

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาฉันเจอเรื่องแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

 

สัตว์ประหลาดที่ใช้พลังความสามารถสุดไร้เหตุผล

 

ทว่าสุดท้ายพวกมันก็ประมาทและถูกพวกเรากำจัดทิ้ง

 

 

「บลู!　ระเบิดควัน!!」

 

「รับทราบ」

 

　

 

หรือจะเป็นเพราะมีอัศวินดำคุงกันนะ?

 

พอมีเขาอยู่ด้วยใกล้ๆ ฉันไม่รู้สึกเลยว่าตัวเองจะพ่ายแพ้

 

หากพวกเราแพ้ก็จะมีอีกหลายชีวิตต้องสูญสิ้น

 

ดังนั้นพวกเราจะสู้ต่อไป

　

 

「เรด จับแขนฉัน!」

 

「อ้า」

 

　

ในจังหวะที่บลูสร้างม่านควัน เยลโล่ก็ยื่นมือมาให้ฉันจับ 

 

จากนั้นเธอก็กว้างฉันขึ้นไปข้างบน

 

 

「……」

 

　

ฉันพุ่งลงไปจอดที่ด้านหลังของมอทัลบลูอย่างเงียบงัน ก่อนจะโจมตีใส่ฮีลเลอร์ที่สร้างความลำบากในการต่อสู้ที่สุด

 

 

「พี่คะ!」

 

　

ทว่าการโจมตีนั้นก็ถูกบาเรียของมอทัลเยลโล่ปกป้องเอาไว้….พี่งั้นเหรอ?

 

ไอ้ตุ๊กตาไร้ชีวิตนี่เป็นพี่ของมอทัลเยลโล่เหรอ?

 

 

เสียงที่หลุดออกมาอาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณของเธอเอง แถมบาเรียของมอทัลเยลโล่ที่รีบสร้างขึ้นมาเหมือนจะไม่ได้แข็งแกร่งเท่าที่คิด จึงเกิดรอยร้าวขึ้น

　

 

「ทำไม…พวกเธอถึงยังไม่ยอมแพ้อีก…?」

 

「หากคิดว่าพวกฉันจะยอมแพ้ละก็ พวกฉันคงไม่มีทางมายืนอยู่ตรงนี้ได้หรอก」

 

「ทั้งที่ได้เห็นความต่างของพลังขนาดนี้แล้ว……」

 

「แล้วมันทำไมกันล่ะ? แค่นั้นต้องยอมแพ้เหรอ? หากมีสิ่งที่ต้องปกป้องอยู่ไม่ว่าจะเหตุผลไหนก็ไม่มีทางหรอก」

 

 

ของมันแน่อยู่แล้ว

 

หลังสิ้นคำพูดนั้นไหล่ของมอทัลเยลโล่ก็สั่นไปมา

 

ฉันไม่รู้ว่ายัยนั่นรู้สึกยังไง

 

ไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมมอทัลบลูถึงได้ไม่พูดจาอะไรสักคำแล้วเอาแต่รักษาพวกพ้องที่ทำเหมือนเขาเป็นขยะ

 

　

 

「ทำไม  ทำไม……」

 

「เป็นอะไรของเธอเนี่ย?」

 

　

ดูเหมือนว่าสติของเธอจะไม่มั่นคง บาเรียเริ่มแตกออก แล้วปลายดาบของฉันก็พุ่งเข้าไปหาร่างมอทัลเยลโล่ทันที

 

「ซะ ซวย———」

 

　

ทว่าในจังหวะนั้นเอง มอทัลบลูที่ควรจะอยู่นิ่งๆ กลับผลักร่างของมอทัลเยลโล่ออกไปและถูกดาบแทงใส่แทน

 

　

 

「———อั๊ก」

 

「มาทำกันได้นะ!! เรด!!」

 

「……」

 

　

ฉันถูกโจมตีสวนเข้ามาที่ไหล่

 

พอเป็นแบบนี้ฉันจึงปล่อยดาบแล้วกระโดดถอยออกมา

 

　

 

「……รู้สึกแย่ชะมัด」

 

　

การจะต้องสู้กับคนพวกนี้มันทำให้ฉันรู้สึกแย่ไม่เหมือนกับพวกสัตว์ประหลาด

 

หากมอทัลเยลโล่กับบลูมีนิสัยชั่วร้ายเหมือนกับมอทัลเรดฉันก็คงจะฟันได้อย่างไม่ลังเลแล้วแท้ๆ

 

ยุ่งยากจริง

 

 

「เรดเป็นอะไรไหม?」

 

「อ้า ไม่เป็นไร ยังพอทนไหว」

 

「พวกเราต้องซื้อเวลาอีกนานแค่ไหนกันนะ」

 

　

อย่างน้อยก็น่าจะจนกว่าคัตสึมิคุงและคอสโม่จังกำจัดพวกสัตว์ประหลาดหมด หรือไม่ก็ประธานอพยพคนหนีไปจนเสร็จ

 

ต้องพยายามให้มากกว่านี้แล้วสิ

 

 

「เอาล่ะทุกคนคงต้องพยายาม———」

 

　

ในขณะที่ฉันกำลังจะเข้าปะทะกับพวกมันใหม่โดยการสร้างดาบยเล่มใหม่ออกมา ไวท์ 5 ที่ขับโดยชิราคาวะจังก็ปรากฏขึ้นเหนือหัวพวกฉัน

 

 

 

จากนั้นมันก็หยุดนิ่งในอากาศก่อนจะเปิดประตูยานออก และแล้วร่างของชายผมบลอนด์สวมเสื้อคลุมสีขาวก็กระโดดลงมาจากยาน…เอาจริงดิ?!

 

　

 

「อ๊ากกก!!」

 

　

ร่วงลงมากับพื้นนอนแน่นิ่ง ใช้แล้วเจ้าหมอนี่คือเรมะ คาเนะซากิ หรือที่รู้จักกันในชื่อของประธานนั่นแหละ

 

ดูเหมือนจะเจ็บไม่น้อย แต่เขาก็พยายามลุกขึ้นโดยกัดฟันทนเอาไว้

 

 

　

 

「หึ หึหึหึ ขอโทษที่ปล่อยให้รอ ฉันมาแล้ว!!」

 

「ขอเปลี่ยนเป็นคัตสึมิคุงด้วยค่ะ」

 

「ใครเค้ารอกัน」

 

「กลับไปนอนบ้านเถอะ」

 

「หยุดพูดได้แล้วเจ้าเด็กพวกนี้นี่!! ไม่รู้หรือไงว่าฉันต้องพยายามขนาดไหน!!」

 

　

ประธานชี้นิ้วใส่พวกฉันก่อนจะหันไปหาพวกเซไคเซ็นไต

 

　

 

「……ใครกัน」

 

「ฉันคือโกลดี้ หรือถ้าชือบนโลกก็ เรมะ คาเนะซากิ」

 

　

ทำไมถึงพูดได้อย่างองอาจขนาดนั้นนะ ใช้อิตาคนไม่ได้เรื่องจริงเหรอ?

 

ทันทีที่ประธารปรากฏตึวขึ้น ฮิลด้าที่เอาแต่ดูเงียบๆก็เริ่มเคลื่อนไหว

 

เหมือนเธอจะระวังตัวไม่น้อยเลยด้วย

 

 

「คิดว่าแค่อดีตลำดับแห่งดวงดาราปลายแถมจะเปลี่ยนสถานการณ์ได้เหรอ?」

 

「ก็จริงว่าฉันอ่อนแอ อันที่จริงด้วยอาการบาดเจ็บยิ่งทำให้ฉันอ่อนแอกว่าสมัยก่อนอีกหลายเท่าเลย」

 

「งั้นนายตั้งใจจะมาซื้อเวลาเหรอ?」

 

「ทำไมถึงคิดงั้นล่ะ ทั้งที่ฉันคิดว่าเธอฉลาดแท้ๆนะ ฮิลด้า」

 

「หา?」

 

　

ประธานพูดยั่วยุอีกฝ่ายก่อนจะหยิบนาฬิกาสีทองขอบดำออกมาจากกระเป๋าเสื้อ———『จัสติสเชนเจอร์』

 

ฮิลด้าที่เห็นแบบนั้นก็รีบยิงกระสุนพลังงานใส่ประธานทันทีก่อนที่เขาจะได้แปลงร่าง

 

　

 

「ปะ ประธาน!」

 

「ไม่เป็นไร!!」

 

　

ในขณะที่ฉันกำลังตั้งใจจะเข้าไปช่วยเขา อนุภาคสีทองก็ปรากฏขึ้นรอบตัวของประธาน เหมือนกับบาเรียที่คอยปัดป้องการโจมตี

 

　

「ร่างกายฉันมันอ่อนแอก็จริง แต่มันสมองของฉันน่ะแกร่งกว่าพวกแกน่ะ ใช่แล้ว เพราะฉันคืออัจฉริยะยังไงล่ะ!!」

 

『UNIVERSE!!!』

 

　

ประธานกดปุ่มที่อุปกรณ์แปลงร่าง เสียงที่ส่งออกมาไม่เหมือนกับของพวกเรา

 

　

 

「จนถึงตอนนี้สิ่งที่ฉันทำได้คือการสร้างสูท สอนวิธีใช้ แล้วเฝ้ามองพวกเธอ!!!!」

 

　

 

『Loading　N. N. N. Now  Loading　→　Loading　N. N. N. Now  Loading →』

 

　

 

「แต่นับจากวันนี้เป็นต้นไป ทุกสิ่งทุกอย่างจะแปรเปลี่ยน อัศวินดำ จัสติสครูเซเดอร์!! นับจากนี้ฉันจะเปิดเส้นทางให้กับพวกเธอเอง!!」

 

　

ประธานยกแขนซ้ายขึ้นมาตรงใบหน้าก่อนจะกดปุ่มด้านข้างนาฬิกาอีกครั้ง

 

 

「ซาจิทาเรียส!! ขอพลังของเธอให้ฉันยืมอีกครั้งเถอะ!!」

 

　

 

『Anywhere as long as一 I am with you!!!!』

 

『Flame GOLD!　Acceleration!!!』

 

　

เสียงของทาเรียเหมือนจะตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม

 

อนุภาคสีทองได้เข้ามาห่อหุ้มร่างกายของประธาน

 

เกราะสีทองก่อตัวขึ้นบนร่างของเขา สูทที่เข้าใช้ช่างคล้ายกับของพวกเราเหลือเกิน จากนั้นเขาก็ทำการสะบัดมือหนึ่งครั้งเพื่อกำจัดอนุภาคที่ปกคลุมร่างของเขาจนหมดสิ้น

 

　

 

『CHANGE　→　UP　RIGING!!　SYSTEM OF JUSTICECRUSADE……!!』

 

　

 

「ฉันผู้นี้คือจัสติสโกลด์!! นักรบแห่งดาวโลก จากนี้จะขอทำการสั่งสอนพวกแกเอง!!」

 

　

ชุดเกราะที่ดูแวววาวและฉูดฉาดสุดๆ กำลังชี้นิ้วไปหาพวกเซไคเซ็นไต

 

–จบ—

ฮาคัวเด็ก 1 ขวบผู้ซึมซับสังคมแห่งการนองเลือด

ว่าแต่บทเสียงแปลงร่างประธารมันแปลกๆนะ…..คิดไปเองแหละมั้ง

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code