อัศวินดำคุงไม่อยากเป็นเซ็นไต - ตอนที่ 100 เซไคเซ็นไตจู่โจม 2

 

เมื่อพวกเรามาถึงจุดที่พวกเซไคเซ็นไตบุกมา สิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกก็คือวัตถุสีดำจำนวนมากติดอยู่กับอาคารหรือพื้นดิน

 

เมืองที่ไร้ซึ่งผู้คน

 

เหล่าพวกเซไคเซ็นไตรอเราอยู่ในจุดที่เด่นชัดสุดๆ

 

 

เรด บลู กรีน และฮิลด้า

 

ในขณะที่สงสัยที่ทำไมถึงไม่เห็นเยลโล่ฝั่งนั้น เระมก็สั่งให้ฮาคัวที่กำลังขับยานเปิดประตูยาน

 

　

 

「ฮาคัว เปิดประตูได้เลย」

 

「เข้าใจแล้ว! ประธาน อย่าถูกทิ้งเอาไว้ข้างหลังคนเดียวล่ะ!」

 

　

ไม่สำคัญว่าพวกมันจะรอพวกเราอยู่หรือเปล่า

 

ทันทีที่ไวท์ 5 เปิดประตูยานออก ฉันก็กระโดดลงจากยานเพื่อไปกำจัดพวกเซไคเซ็นไตทันที

 

　

 

「โฮ่ย!?　โฮมุระ!?」

 

「ไปฆ่ามันกันเลย!」

 

「เอาเด้」

 

「จะยิงคุ้มกันจากด้านหลัง」

 

　

คอสโม่ส่งเสียงเหมือนตกใจออกมาส่วนพวกอากาเนะก็พร้อมใจบุกไม่ต่างกับฉัน

 

เมื่อยืนยันเป้าหมายได้แล้ว ฉันก็เร่งความเร็วของโปรโตวันพุ่งไปหาอีกฝ่ายทันที

 

　

 

「คึ มาแล้วสินะอัศ———」

 

「พูดมากเว้ย」

 

　

ฉันใช้หมัดในการยัดหัวของมอทัลเรดก่อนจะลากร่างของมันไถไปโดนมอทัลบลูกับกรีน แล้วกระทืบพวกมันซ้ำอีกที

 

 

———ไอ้เจ้าพวกนี้ก็ร่างปลอมเหรอ?　น่ารำคาญชิบ

 

「ว่าไงจ๊ะ!」

 

　

คนเดียวที่เหลืออยู่คือฮิลด้าที่สวมสูทสีชมพู

 

วิธีรับมือกับยัยนี่ก็คือการปลดหัวเข็มขัดออกมาจากร่างของคนที่ถูกสิง

 

 

「!」

 

　

ทันทีที่ฉันพุ่งเข้าไปหาฮิลด้าโดยหมายจะกระชากหัวเข็มขัดออก ร่างกายของฉันก็ถูกหยุดเอาไว้ด้วยพลังลึกลับ

 

พอมองไปรอบๆก็พบว่ามีคลื่นปริศนาถูกปล่อยออกมาจากซากของมอทัลเรด

 

 

「———หือ?」

 

『คัตสึมิ การเคลื่อนไหวของนายถูกหยุดไว้เพราะคลื่นพลังงาน!』

 

「แล้วต้องทำยังไง?」

 

『ฝืนขยับต่อต้าน!』

 

　

เข้าใจง่ายดีวุ้ย

 

จากนั้นฉันก็ทำการขยับร่างกายให้ได้มากที่สุดตามคำแนะนำของโปรโต

 

ในที่สุดก็หลุดออกมาได้

 

 

「ขีดจำกัดในการหยุดด้วยพลังแห่งดวงดาราขั้นสุดคือไม่กี่วิสินะ…..」

 

「……」

 

「ไม่คิดจะคุยกันเลยสิน้า!」

 

　

ไม่มีเวลามาสนใจยัยนี่แล้ว

 

ต้องรีบปลดหัวเข็มขัดแล้วปล่อยคนที่ถูกสิงออกมา

 

 

「แย่จริง! ถ้าถูกแย่งไปก็จบกันพอดีเนอะ!」

 

　

ในขณะที่ฉันกำลังจะบุกต่อ ฮิลด้าก็ทำการปลดการแปลงร่างของเธอออก

 

เข็มขัดที่ฉันหมายจะกระชากออกมาได้หายไปราวกับถูกกลืนกิน

 

 

「!」

 

「ทีนี้นายก็ไม่สามารถโจมตีฉันในร่างมนุษย์โลกที่ไร้เดียงสานี่ได้สินะ?」

 

　

หญิงสาวที่ปรากฏต่อหน้าของฉันดูอายุมากกว่าฉันนิดหน่อย

 

ผมหยักศกยาวประบ่า สวมเสื้อสเวตเตอร์แบบเรียบๆกับกางเกงยีนส์ เหมือนคนทั่วไปที่ออกมาเดินเล่นในเมือง

 

ยากจะเชื่อจริงๆว่าเป็นคนที่หายตัวไปเมื่อหลายเดือนก่อน แต่ออร่าที่ปล่อยออกมาชัดเจนว่าไม่ใช่มนุษย์

 

 

「ได้เจอกันด้วยร่างนี้เป็นครั้งที่สองหรือเปล่านะ คัตสึมิ โฮมุระคุง」

 

　

 

ฮิลด้าเดินเข้ามาหาฉันที่ยืนนิ่งอยู่ แม้ว่าเธอจะไม่ได้แปลงร่าง เธอก็ไม่ได้แสดงท่าทางหวาดกลัวหรือระวังใดๆเลย

 

ดวงตาที่เป็นประกายแสงสีชมพูชวนให้น่าขนลุกจ้องมองมาทางฉัน

 

　

 

「นายแตะต้องฉันไม่ได้หรอก เพราะนายคือผู้ผดุงความยุติธรรมนี่เนอะ? โมโมโกะบอกมาน่ะ」

 

　

ฉันไม่ตอบอะไรกลับไป แต่ฮิลด้าก็ยิ้มอย่างสนุกสนานและแสดงบางอย่างที่เหมือนสวิตซ์ภายในมือให้ฉันดู

 

　

 

「ถึงจะหยุดนายได้ไม่กี่วิ แต่มันก็คงมากพอให้กดปุ่มนี้ได้น้า」

 

「……」

 

「หุหุ รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังกดปุ่มนี้?」

 

　

….บางทีมันอาจจะเป็นอุปกรณ์ในการเปิดการทำงานของพวกสัตว์ประหลาดสีดำรอบตัวฉัน

 

แล้วก็อย่างที่คิดไม่กี่วินาทีต่อมา วัตถุสีดำก็เริ่มมีรอยแตกเหมือนไข่ จากนั้นสัตว์ประหลาดสีดำก็โผล่ออกมา

 

　

「ตอนนี้ฉันกำลังลำบากใจอยู่น่ะ ว่าควรจะให้สัตว์ประหลาดดวงดาราโจมตีเมืองดีหรือจะให้พวกมันบุกโจมตีพร้อมกันกับพวกเราดีน่ะ…อย่างไหนจะทำให้ลำบากมากกว่านั้นน้า」

 

　

….ยัยนี่น่ารำคาญชิบ

 

มัไม่ใช่แค่ปรสิตธรรมดา

 

มันฉลาดกว่าพวกเซไคเซ็นไตที่ต้องตายซ้ำตายซากหลายเท่า

 

แถมไม่รู้สึกเลยสักนิดว่ายัยนี่ตั้งใจจะเอาชนะฉันจริงๆจังๆ

 

　

 

「ไม่ว่าจะทางไหนพวกแกก็ไม่มีโอกาสชนะหรอก」

 

「นั่นก็จริง ฉันก็ไม่คิดหรอกว่าพวกมันจะชนะนายได้」

 

　

งั้นยัยนี่ต้องการอะไรกันล่ะ?

 

พอเห็นว่าฉันเปิดปากพูดยัยนี่ก็เหมือนจะอารมณ์ดีขึ้นแล้วยิ้มออกมา

 

 

「เอ้าๆ ทำสีหน้าเหมือนมีอะไรจะพูดต่อนะ?」

 

「……โมโมโกะ คาเสะอุระ」

 

　

ฮิลด้าหรี่ตาลงในขณะที่ฉันพูดชื่อของหญิงสาวที่ถูกยึดร่าง

 

 

「โมโมโกะงั้นเหรอ? เสียใจด้วยนะคนที่ใช้ร่างอยู่ตอนนี้คือฉัน」

 

「ฉันรู้ว่าเธอกำลังอยู่ในจุดที่ลำบาก」

 

　

แม้ว่าเธอจะไม่พูดอะไรออกมาแต่จิตสำนึกของเธอยังคงอยู่แน่นอน

 

ฉันสัมผัสได้ถึงเสียงขอความช่วยเหลือจากเธอ

 

　

 

「ก็บอกแล้วไงว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของนายตอนนี้ไม่ใช่โมโมโกะ」

 

「แต่ว่าช่วยรออีกสักหน่อยนะ」

 

　

ฉันเมินเสียงของฮิลด้าและคุยกับคาเสะอุระซังที่เฝ้ามองฉันจากห้วงจิต

 

คนที่ฉันอยากจะคุยด้วยคือเธอไม่ใช่ฮิลด้า

 

ฉันไม่คิดจะสนใจยัยโรคจิตที่ทำทุกอย่างวุ่นวายไปทั่วหรอก

 

　

 

「ฉันสัญญาว่าจะช่วยเธอให้ได้แน่นอน」

 

「……คึก ก็บอกแล้วไงว่าไม่ใช่——」

 

　

จากรอยยิ้มที่ดูสนุกสนาน สีหน้าของฮิลด้าตอนนี้ได้เปลี่ยนไปแล้ว

 

ฉันถอยออกมาจากเธอนิดหน่อยพอสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไป

 

ในจังหวะเดียวกันนั้นเอง พวกอากาเนะก็ร่อนลงมาถึงพื้น

 

　

 

「ดูเหมือนพวกมันตั้งใจจะใช้คนปกติเป็นเหยื่อล่อ」

 

「ก็คงจะอย่างงั้น พวกมันไม่มีปัญญาสู้เราตรงๆนี่นา วิถีตัวร้ายก็แบบนี้แหละ」

 

　

หลังสิ้นเสียงของเรด เสาแห่งแสงสี่เสาก็พุ่งลงมาจากฟ้า ปรากฏร่างของ มอทัลเรด บลู กรีน และเยลโล่ซึ่งพ่ายแพ้ไปก่อนหน้านี้

 

　

 

「พวกมันคงไม่ได้คิดว่าจะลงมาได้สบายๆสินะ?」

 

　

ฉันไม่รอช้าพุ่งเข้าไปยัดหมัดใส่อีกฝ่ายทันที

 

 

ทว่าการโจมตีก็ถูกป้องกันเอาไว้ด้วยสนามพลังโปร่งแสงที่น่าจะเป็นของมอทัลเยลโล่

 

「แรงชะมัดขนาดใช้อุปกรณ์เสริมแล้วนะ…!! อยากกลับแล้วอ่ะ….」

 

「โย้ช เวทีของพวกเราพร้อมแล้ว!」

 

「ได้เวลาใช้ของใหม่สักที」

 

「……」

 

　

ต่างจากคราวก่อน เหมือนพวกเซไคเซ็นไตจะลงมาพร้อมกับอุปกรณ์เสริมสีเงินประดับตามร่างกาย

 

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดก็คงเป็นเกราะที่ปิดร่างกายส่วนบนเอาไว้

 

มันมีพลังงานแปลกๆแผ่ออกมา พร้อมกับแสงสีรุ้นอ่อนๆชวนขนลุก

 

　

「ฮิลด้า ขอโทษที่ทำให้เธอต้องลำบากในการรับมือกับพวกมันแต่ตอนนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว」

 

「อะ อึก! อ้าาาา ฉันใช้พลังมากเกินไปตอนรับมือกับพวกมัน คงจะต่อสู้ไม่ได้ไปสักพัก ของฝากพวกนายด้วยล่ะ」

 

「อ้า ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันเอง ด้วยอุปกรณ์ใหม่นี้แหละ พวกเราจะไม่มีวันพ่ายแพ้!」

 

　

ฉันละอยากจะฆ่าพวกมันไปให้หมดแต่ตอนนี้พวกสัตว์ประหลาดมันเริ่มเคลื่อนไหวแล้วเหมือนกัน

 

จะปล่อยให้มัมนทำตามใจชอบก็ไม่ได้

 

ทว่านั่นมันก็แค่ตอนที่ฉันอยู่ตัวคนเดียว แต่ตอนนี้ฉันมีพวกพ้องที่ไว้ใจได้

 

　

 

「เรมะ พวกฉันไม่สามารถหยุดพวกสัตว์ประหลาดสีดำนั่นได้」

 

『ฉันเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว! ดังนั้นการต่อสู้กับพวกเซไคเซ็นไตจะเป็นหน้าที่ของจัสติสครูเซเดอร์ ส่วนนายกับกรีนรีบมุ่งหน้าไปกำจัดพวกสัตว์ประหลาดให้หมดซะ!』

 

「รับทราบ」

 

　

เนื่องจากเจ้าพวกนี้มันเหมือนเป็นอมตะ ฆ่าพวกมันไปก็ไม่มีประโยชน์

 

ดังนั้นจึงจำเป็นต้องเล็งยานของพวกมันแทน แต่ก็ไม่รู้ว่าพวกมันซ่อนยานไว้ที่ไหน

 

ดังนั้นคงต้องกำจัดสัตว์ประหลาดที่สร้างความเสียหายก่อน

 

 

 

「คอสโม่ พวกเราจะไปจัดการสัตว์ประหลาดกัน」

 

「เอ๋!?　สรุปนี่ฉันต้องไปจัดการกับนายเหรอ?!」

 

「เรด เยลโล่ บลูขอฝากพวกมันด้วยล่ะ」

 

「เข้าใจแล้ว นายก็ระวังตัวด้วยล่ะ」

 

「ฟังที่ฉันพูดหน่อยสิยะ!?」

 

　

ฉันหันกลับไปหาพวกสัตว์ประหลาดที่กำลังเริ่มเคลื่อนไหว

 

พวกมันโผล่ออกมาเต็มเมืองไปหมด

 

หน้าที่ของฉันก็คือการต่อยและกระทืบพวกมันให้หมด

 

นี่คือสิ่งที่ฉันกับคอสโม่ต้องจัดการ

 

　

 

「ลุยกันเลยคอสโม่」

 

「……ชิบ!　โถ้เอ้ย!　เข้าใจแล้ว!　จะไปด้วยก็ได้!」

 

　

เหมือนคอสโม่จะทำใจยอมรับได้สักที ว่าแล้วฉันก็พุ่งเข้าไปโจมตีสัตว์ประหลาดตัวที่ใกล้ที่สุดก่อนทันที จนร่างส่วนบนของมันระเบิดเป็นเสี่ยงๆ

 

จากนั้นฉันก็พุ่งไปข้างหน้าต่อทันที ระหว่างนั้นก็ได้รับการต่อต่อมาจากเรมะ

 

 

『คัตสึมิคุง! ไวท์ 5 พบสัญญาณของคนที่อพยพหนีไปไม่ทัน ดังนั้นนายช่วยป้องกันพวกสัตว์ประหลาดดวงดาราไม่ให้เข้าใกล้ไวท์ 5 ทีได้ไหม?!』

 

「อ้า รับทราบ เดี๋ยวจะจัดการให้」

 

『คัตซึน! จะทำการส่งข้อมูลไปให้นะ』

 

　

หลังสิ้นเสียงของฮาตัว ภาพแผนที่ภายในเมืองก็ปรากฏขึ้นในหน้ากาก พร้อมจุดสีแดงจำนวนมาก

 

นี่คือจุดที่พวกสัตว์ประหลาดอยู่เหรอ?

 

 

 

『ไม่รู้ว่าจะช่วยนายได้ไหม แต่ฉันก็จะพยายามให้เต็มที่!!』

 

「ขอบใจมากฮาคัว」

 

　

ฉันเข้าใจดีเลยว่าเธอก็เป็นหนึ่งในกำลังรบที่สำคัญ

 

อย่างน้อยก็ในฐานะที่พึ่งพาทางจิตใจ

 

จากนั้นฉันก็หันไปคุยกับคอสโม่ที่น่าจะได้ข้อมูลดังกล่าวด้วย

 

 

「คอสโม่ ช่วยกำจัดพวกมันทุกตัวที่โผล่มาตรงหน้าเธอที หรือหากพบใครที่หนีไปไม่ทันก็ฝากปกป้องด้วยล่ะ」

 

「รับทราบ…ถึงไม่จำเป็นต้องห่วงคนแบบนาย แต่ก็ระวังตัวด้วยล่ะ」

 

「เธอนี่ปากไม่ตรงกับใจจริงๆ」

 

「……หนวกหูน่า」

 

「คนละภาพกับตอนที่ตั้งใจจะฆ่าฉันเลยวุ้ย」

 

「ถ้ายังไม่หยุดพูดเรื่องนั้นอีก ฉันจะฆ่านายจริงๆด้วย!」

 

　

อันที่จริงมันก็ไม่ใช่สิ่งที่ฉันจะพูดได้หรอกนะ

 

เพราะตัวฉันในอดีตที่ต้องต่อสู้เพียงลำพัง ฉันก็ไม่ได้มีนิสัยแบบนี้หรอก

 

แต่น่าแปลกที่ฉันไม่รู้สึกเกลียดสิ่งที่เป็นอยู่ตอนนี้เลย

 

พอสูดหายใจเข้าออกเสร็จก็มองไปยังพวกสัตว์ประหลาดตรงหน้า

 

　

 

「แต่เจ้าพวกนี้มันมีเยอะชะมัด」

 

「ยัยฮิลด้านั่น……」

 

　

สัตว์ประหลาดเกาะอยู่เต็มตัวอาคารไปหมด

 

ฉันบ่นออกมาขณะมองดูร่างอันใหญ่โตของพวกมันที่สวมเกราะชวนให้นึกถึงนักรบสีดำ กำลังพุ่งเข้ามาใส่

 

 

「ก็มีแต่ต้องจัดการพวกมันให้หมดสินะ ลุยกันเลย เลโอ!!」

 

　

 

『โฮก!』

 

『LA!　LA!　LA!　LIOOOooN!!!!』

 

　

คอสโม่ที่อยู่ข้างๆฉันได้ทำการเสียบกุญแจเข้าไปที่ดาบซึ่งด้ามจับเหมือนกับหน้าสิงโต

 

แถมยังมีการเล่นBGMเหมือนรายการเด็กดูด้วยวุ้ย แต่เสียงดันเพราะสุดๆ จากนั้นไลอ้อนเซเบอร์ก็ถูกห่อหุ่มด้วยออร่าสีม่วง

 

 

 

『EAT→EVIL!!』

 

『DELICIOUS!!』

 

　

 

「เอาเลย!!」

 

　

ปืนยิงกระสุนพลังงานได้ถูกสร้างขึ้นรอบตัวของเธอ

 

จากนั้นมันก็ทำการยิงใส่พวกสัตว์ประหลาดที่โถมเข้ามา

 

 

 

「ฉันว่าลดเสียงได้ก็ลดเถอะนะ ไอ้นั่นน่ะ」

 

「……」

 

「เอ่อ…อันที่จริงมันก็ไม่ได้แย่อะไรหรอก」

 

　

พอเห็นคอสโม่ที่ทำท่าจิตตกฉันก็พอจะเข้าใจอะไรหลายๆอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอได้ จากนั้นจึงตั้งสติใหม่แล้วหันไปหาพวกสัตว์ประหลาดแทน

 

ไม่สำคัญหรอกว่าเหลือกี่ตัว แค่ฆ่ามันให้หมดก็พอ

　

 

「คิดเหรอว่าแค่จำนวนจะงัดฉันลงได้?」

 

　

ออร่าสีแดงแผ่ออกมาจากบริเวณคอของโปรโตวันเหมือนผ้าพันคอ

 

ฉันเตะพื้นพุ่งไปหาพวกสัตว์ประหลาดและขยี้พวกมันทิ้งจนร่างแตกเป็นเสี่ยงๆเหมือนดอกไม้ไฟ

 

 

「อย่ามาล้อกันเล่นนะเว้ย ไอ้พวกกระจอกนี่」

 

　

สภาพของพวกมันเหมือนสิ่งที่สร้างขึ้นมาเลียนแบบสัตว์ประหลาดมากกว่า

 

ด้วยความสามารถแค่นี้ ถึงจะมีมากสักแค่ไหนก็ไม่ใช่คู่มือของฉันเลย

 

***

 

จนถึงตอนนี้สิ่งที่น่ารำคาญของพวกเซไคเซ็นไตคือความเป็นอมตะของพวกมัน มันจะคืนชีพได้เรื่อยๆจนกว่ายานจะถูกทำลาย

 

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกต่างออกไป

 

ชุดเกราะส่วนเสริมที่มันพกติดตัวมาด้วยคราวนี้เหมือนจะเพิ่มพลังให้พวกมันมากจริงๆ

 

　

 

「ด้วยอุปกรณ์ดวงดารานี้จะทำให้พลังของพวกเราก้าวกระโดด!」

 

　

พื้นที่รอบๆของมอทัลเรดเริ่มบิดเบี้ยว ร่างกายของพวกเราเริ่มถูกดึงดูดเข้าไปหามัน

 

พลังของมันคือควบคุมแรงโน้มถ่วงสินะ

 

　

 

「พลังของฉันเองก็เหมือนกัน!!」

 

「!」

 

　

มอทัลกรีนที่ยืนอยู่ข้างๆมอทัลเรดได้ปล่อยควันพิษสีเขียวออกมารอบตัว

 

ชักไม่ดีแล้วสิ……!

 

　

 

「เยลโล่!」

 

「รู้แล้วเด้!」

 

　

เธอพุ่งออกไปข้างหน้าพร้อมกับขวานสายฟ้า ก่อนจะใช้มันทำลายควันพิษที่เข้ามา

 

ทว่าขวานที่ใช้ฟาดใส่ควันพวกนั้นกลับเริ่มมีรอยกัดกร่อนขึ้นที่คม

 

　

 

「ชิ?! ท่าจะบ่ดีแล้วเด้!」

 

ว่าแล้วคิราระก็ขว้างขวานใส่อีกฝ่ายขณะบ่นออกมา ก่อนจะหยิบขวานอันใหม่มาเปลี่ยน

 

　

 

「บลู!」

 

「รับทราบ」

 

　

ทันทีที่ควันเริ่มจางหายไปฉันก็พุ่งเข้าไปโจมตีโดยมีอาโออิยิงกระสุนพลังงานสนับสนุนจากข้างหลัง

 

ทั้งที่คิดว่าการโจมตีนี้จะถึงตัวพวกมันแน่นอน แต่มอทัลเยลโล่กลับกระโดดเข้ามากางบาเรียป้องกันไว้ได้ทั้งหมด

 

 

「…..ฉันจะหยุดเจ้าแรงโน้มถ่วง คิราระจัดการกับควันพิษ ส่วนอาโออิสนับสนุนจากข้างหลังต่อที」

 

「เข้าใจแล้ว」

 

「รับทราบ」

 

　

หลังตรวจสอบพลังของศัตรูเบื้องต้น ฉันก็แจงตำแหน่งงานให้แต่ละคนแล้วเริ่มโจมตีต่อ

 

ควันสีเขียวได้แผ่มาทางฉันที่กำลังหาทางรับมือกับแรงโน้มถ่วง แต่กระแสไฟฟ้าของคิราระก็มาหยุดมันเอาไว้

 

 

「คราวนี้แหละฉันจะเอาชนะเธอให้ได้ เรด!!」

 

「หุบปาก」

 

　

ฉันไม่สนใจคำพูดของมอทัลเรดแล้วพุ่งเข้าโจมตีอย่างสุดกำลัง

 

การโจมตีของฉันเล็งไปยังหัวของพวกมันทั้ง 4 คนที่เรียงกันอยู่ ทว่าในจังหวะสุดท้ายมันกลับถูกเบี่ยงออกไปด้วยพลังลึกลับ

　

 

「เกราะดวงดาราที่ความสามารถในการเพิ่มความสามารถของพวกเรา หรือก็คือตอนนี้ตัวฉันสามารถดึงพลังแห่งดวงดารามาใช้ได้อย่างเต็มที่แล้วยังไงล่ะ」

 

「……」

 

 

 

จากนั้นมอทัลเรดก็ทำการปัดกระสุนพลังงานที่อาโออิยิงใส่อย่างง่ายดาย

 

ฉันไม่สนใจคำพูดของมอทัลเรดแล้วทำการโจมตีโดยหมายจะฟันหัวของเขาทิ้งอีกรอบ ทว่าการโจมตีก็ถูกขัดขวางเอาไว้ด้วยดาบใหญ่ที่โผล่ขึ้นมากลางอากาศโดยที่มือของเขาไม่ขยับเลย ก็แปลว่าสามารถใช้แรงโน้มถ่วงคุมดาบได้ด้วยสินะ

 

ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในใจของมันมากเรื่อยๆ ฉันจำเป็นต้องเปลี่ยนวิธีการต่อสู้ ใช้พละกำลังเพียงอย่างเดียวไม่น่าจะสามารถฆ่าศัตรูตัวนี้ได้แน่

 

　

 

「แต่จะดีเหรอ?　ที่มีเล็งฉันคนเดียว」

 

「ย้ากกก!!」

 

　

มอทัลกรีนโผล่เข้ามาโจมตีด้วยขวานทั้งสองของเขา

 

 

「แล้วพวกแกคิดว่าเรดเป็นคนเดียวที่อยู่ตรงนี้หรือไง!」

 

　

เยลโล่ได้ตามเข้ามาแล้วต้านการโจมตีจากขวานของมอทัลกรีนก่อนสวนกลับไป

 

หลังจากขวานของเขาถูกกระแทกกลับ ฉันก็ปลดดาบที่กำลังปะทะกับมอทัลเรด

 

「……」

 

　

ฉันก็หยิบมีดสั้นออกมาแล้วแทงเข้าไปยังสีข้างของมอทัลกรีนที่เสียการทรงตัวจากแรงปะทะของคิราระ

 

ก็ไม่ใช่ว่าการเล็งไปยังจุดที่ไม่มีเกราะหนามันจะโจมตีเข้าอะไรเป็นพิเศษหรอก

 

แต่ฉันเดาว่าการป้องกันของมอทัลเรด กับบาเรียของมอทัลเยลโล่ไม่น่าจะป้องกันการโจมตีแบบนี้ได้

 

เมื่อเห็นว่าสิ่งที่ฉันคิดมันจริง ฉันก็ทำการกระซวกซ้ำไปอีก 3 ที

 

「อั๊ค!?」

 

「เยลโล่!」

 

「รับทราบเด้!」

 

　

เมื่อได้ยินเสียงของฉันแขนของเยลโล่ที่ปกคลุมด้วยไฟฟ้าก็กระแทกเข้ากับลำตัวของมอทัลกรีนส่งผลให้ทำอีกฝ่ายกระเด็นไป

 

เป้าหมายต่อไปคือมอทัลเรด

 

พอคิดได้แบบนั้นพวกเราก็หันเป้าไปหามอทัลเรดโดยไม่สนใจมอทัลกรีนที่ปลิวไป ก่อนจะสังเกตว่าดาบใหญ่ของมอทัลเรดกำลังส่องแสงสีแดงออกมา

 

　

「เอาไปกิน!」

 

「「!」」

 

　

รับการโจมตีนั่นไปตรงๆแย่แน่

 

สัญชาตญาณของฉันบอกแบบนั้นจึงรีบทำการเตรียมตัวหลบ ทว่ากระสุนพลังงานของอาโออิก็ยิงใส่เข้าที่หน้าของมอทัลเรด

 

แม้ว่ากระสุนพลังงานจะถูกปัดป้องไว้ได้ด้วยพลังปริศนา แต่มันก็ช่วยซื้อเวลาให้การโจมตีของดาบใหญ่หน่วงออกไปนิดหน่อยจนทำให้ฉันและคิราระหลบทัน

 

 

 

「ถอยกันก่อน」

 

「อ้า!」

 

　

รู้เลยว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่รับมือได้ง่ายเหมือนเมื่อก่อน

 

ฉันกับคิราระถอยไปยังจุดที่อาโออิอยู่ซึ่งไม่ไกลจากพวกเรานัก แน่นอนว่าไม่ได้ลดความระวังจากอีกฝ่ายลงเลย

 

 

「ช่วยได้เยอะเลยบลู」

 

「ไม่ต้องห่วง เป็นหน้าที่ของหัวหน้าที่ต้องปกป้องลูกน้อง」

 

 

 

「เธอไม่มีทางเป็นหัวหน้าได้หรอก หากทำตัวแบบนี้อยู่」

 

「อุ คงต้องเลือดท่วมให้สมกับเป็นเรดก่อนสินะ」

 

「หยุดเถียงกันได้แล้วเด้」

 

　

ฉันหันกลับไปมองพวกเซไคเซ็นไตระหว่างที่พูดคุยเล่นกัน

 

ฮิลด้าน่าจะใช้พลังทั้งหมดไปกับการเผชิญหน้าคัตสึมิคุงตอนแรกไปแล้วเลยอยู่ในสภาพที่ไม่ได้แปลงร่าง

 

ฝ่ายปะทะหลักๆตอนนี้คือมอทัลเรดกับกรีน

 

ฝ่ายป้องกันคือมอทัลเยลโล่

 

ส่วนมอทัลบลูตอนนี้ยังไม่ได้เคลื่อนไหวอะไร….

 

 

「มอทัลบลู!　เจ้านั่นมัน!!」

 

「———」

 

อนุภาคสีน้ำเงินค่อยๆแผ่ปกคลุมร่างของมอทัลกรีน ซึ่งมันกำลังทำการรักษาร่างกายที่บาดเจ็บของเขา

 

….เข้าใจแล้ว หน้าที่ของเขาคือการรักษาพวกพ้อง…ไม่สิต้องบอกว่าซ่อมละมั้ง　

 

ถึงอยากจะฆ่าเขาก่อน แต่มอทัลเยลโล่ก็ทำท่าเหมือนปกป้องเขาเต็มที่เลย คงจะไม่ใช่เรื่องง่าย

 

 

 

「……ลำบากชะมัด」

 

　

ก็รู้อยู่หรอกว่าพวกมันต้องเตรียมตัวมารับมือกับพวกเรา

 

แน่นอนว่าการจัดการพวกมันไม่ใช่เรื่องยากนัก หากไม่มีมอทัลเยลโล่ละก็นะ

 

ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่การต่อสู้คงลำบากกว่านี้แน่หากเธอ ไม่เอาแต่ปักหลักปกป้องมอทัลบลูที่ทำหน้าที่ในการรักษา โดยไม่โจมตีพวกเราเลย

 

 

 

『เรด สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?!』

 

「ดูเหมือนต้องใช้เวลาอีกสักพักค่ะ พวกมันค่อนข้างตึงมือเพราะติดอุปกรณ์เสริมอันใหม่」

 

『งั้นก็ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องใช้ไม้ตายลับสินะ』

 

　

…หมายความว่าเขาจะใช้มันแล้วสินะ?

 

ฉันพยักหน้าให้กับคำพูดของประธาน

 

 

『ช่วยซื้อเวลาให้ฉันอีกสักหน่อยเถอะ ทันทีที่คนอพยพเสร็จ ฉันจะรีบไปที่นั่นทันที!!』

 

「……อ๊ะ เดี๋ยวหมายถึงอะไรคะ?」

 

　

จากนั้นการติดต่อก็ถูกตัดไปทันที

 

ฉันก็เข้าใจหรอกว่าเขามีไพ่เด็ดในมือ แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมาหาพวกเราด้วย

 

***

คุยท้ายตอน

การเมินเฉยต่อสิ่งที่ฮิลด้าพูดคือวิธีการรับมือกับเธอที่ดีที่สุด

อันที่จริงแล้ว การที่คัตสึมิเมินคำพูดของฮิลด้านั้นทำให้เธอได้รับความเสียหายทางจิตใจเป็นอย่างมาก แถมยังปลุกบาดแผลในอดีตของเธอขึ้นมาด้วย

 

–จบ—

 

ไลอ้อนเซบ้าก็ยังคงแสดงพลังได้สุดยอดเช่นเคย

 

หรือว่าตอนหน้าประธานจะได้ฉายแสงแล้ว?!?

 

 

มาเม้ามอยหลังอ่านกันได้ที่เพจนะครับ แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกท่านที่ช่วยหารค่าไฟ  และสามารถช่วยค่าไฟคนแปลได้ที่ กสิกร 2092612913 หรือ QR Code