ตอนที่ 638 วาสนาของคนซื่อ
วันรุ่งขึ้นเป็นวันศุกร์ หลังจากอาหารเช้ามู่เถาเยากับเย่ว์จือเหิงก็หอบของไปเยี่ยมตระกูลกู้พร้อมตี้อู๋เปียนที่อยากจะตามไปให้ได้ รวมถึงกู้เนี่ยนกับสามีและจินเหยี่ยที่ไปเป็นเพื่อนด้วย
คนตระกูลกู้ย่อมพอใจในตัวเย่ว์จือเหิงว่าที่ลูกเขยที่หน้าตาดี ทั้งยังรู้จักให้เกียรติคนอื่น
มู่เถาเยากับพี่ชายประทับใจตระกูลกู้มากเช่นกัน
ทั้งสองฝ่ายต่างพูดคุยอย่างสนุกสนาน
ท่าทางเข้ากันได้ดีเสียจนตี้อู๋เปียนปวดใจและอิจฉา!
ทำไมคนอื่นขอเมียมันง่ายแสนง่าย แต่เขากลับยากเหลือเกิน!
หลังอาหารเย็น ก่อนแยกย้ายกลับ เย่ว์จือเหิงได้พูดกับบรรดาผู้ใหญ่ของกู้หานว่าครั้งหน้าจะมาเยี่ยมเยียนอย่างเป็นทางการพร้อมพ่อแม่ ถ้าเป็นไปได้จะขอคุยเรื่องหมั้นหมาย รอกู้หานเรียนจบดอกเตอร์ค่อยหารือเรื่องแต่งงาน จัดงานแต่งทั้งสองที่
ผู้ใหญ่ตระกูลกู้ย่อมไม่ว่าอะไร
แต่งไปอยู่ไกลหรือใกล้ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือแต่งถูกคน
พวกเขาไม่ได้รู้จักเผ่าหมาป่าพระจันทร์ดีนัก แต่เพราะความสัมพันธ์ของกู้เนี่ยนกับตระกูลตี้ พวกเขาจึงพลอยเชื่อใจตระกูลเย่ว์ไปด้วย ไม่กังวลว่าลูกสาวแต่งไปอยู่ไกลแล้วจะถูกรังแก
ยิ่งไปกว่านั้นกู้หานยังคงทำตามแผนเดิม จะวิจัยคิดค้นชิปที่หมู่บ้านเถาหยวนพร้อมจั่วอีเหิง เฉิงซิ่น และคนอื่นๆ ก่อน พอทุกอย่างลงตัวแล้วค่อยย้ายไปอยู่เผ่าหมาป่าพระจันทร์ระยะยาว
พอหลังจากเป็นที่ยอมรับของตระกูลกู้ เย่ว์จือเหิงก็ยิ้มตลอดทางระหว่างนั่งรถกลับวังตระกูลตี้
ตี้อู๋เปียนพูดด้วยความปวดใจ “พี่ใหญ่ดวงดีจริงๆ ไม่ถูกพ่อตากับพี่น้องผู้ชายทางนั้นสร้างความลำบากให้เลยสักนิด”
เย่ว์จือเหิงแยกเขี้ยวใส่ “ชะตาใครชะตามัน”
ตี้อู๋เว่ยกับกู้เนี่ยนหัวเราะชอบใจ
ใบหน้าของมู่เถาเยาร้อนเล็กน้อย
พอกลับถึงวังตระกูลตี้ มู่หว่าน เจียงเฟิงเหมียน อวิ๋นสุ่ยเหยา น่าหลานอวิ๋นไค ต่างอยู่กันหมดยกเว้นครอบครัวตี้อู๋เปียน นอกจากนี้ครอบครัวอารองตี้ก็อยู่ด้วย
บรรยากาศค่อนข้างครึกครื้นดูอบอุ่นไม่เหมือนเมื่อก่อน
เจียงเฟิงเหมียนหน้าแดงเรียกชื่อทักทายทุกคน
นานๆ มู่เถาเยาจะเห็นเจียงเฟิงเหมียนหน้าแดง เธอจึงถามด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวเหมียนเป็นอะไรไป”
มู่หว่านกับอวิ๋นสุ่ยเหยาพากันหัวเราะ
เจียงเฟิงเหมียนหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม
เมื่อคืนเธอไม่ได้คิดอะไรมาก หลังเลิกเรียนตี้อู๋โยวรับเธอกลับมาวังตระกูลตี้ อารองกับอาสะใภ้รองเรียกเธอว่าลูกสะใภ้ เธอจึงเข้าใจทันที นึกถึงคำพูดที่ตี้อู๋โยวพูดกับเธอเมื่อคืน
อาสะใภ้รองก็เป็นทหาร ตอบมู่เถาเยาอย่างตรงไปตรงมา “เสี่ยวเยาเยา ตอนนี้เสี่ยวเหมียนกับอู๋โยวเป็นแฟนกันแล้ว”
มู่เถาเยา ตี้อู๋เปียน และคนอื่นๆ ที่เพิ่งกลับมาต่างมีสีหน้าตกใจ
กะทันหันมาก! ไม่มีเค้าลางเลยสักนิด!
ตี้อู๋เปียนอิจฉาไม่ไหว!
มีแค่เขาที่มีเมียยากเย็นใช่ไหม!
ไม่ถูกสิ สงสัยว่าอธิการบดีเจียงกับหัวหน้ากู่จะยังไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ!
เจียงเฟิงเหมียนเด็กกว่าซาลาเปาน้อยของเขาหนึ่งปี แล้วพี่รองจะแต่งเมียก่อนเขาได้ยังไง!
พอคิดได้แบบนี้ตี้อู๋เปียนก็สบายใจขึ้นมาก
“พี่เยาเยา คือว่า ฉัน…” ก็ไม่ค่อยแน่ใจว่ากลายเป็นลูกสะใภ้คนอื่นได้ยังไง ตัวเธอยังงงอยู่เลย
มู่เถาเยาจับมือเจียงเฟิงเหมียนแล้วถาม “เสี่ยวเหมียน นี่มันเรื่องตั้งแต่เมื่อไร ทำไมเมื่อคืนไม่บอกตอนพวกเรากินเลี้ยงกัน”
“เมื่อคืนหลังกินเลี้ยงเสร็จ…” เจียงเฟิงเหมียนกะพริบตาปริบๆ
ตี้อู๋โยวยิ้มในดวงตา แต่กลับพูดกับ ‘ผู้ปกครอง’ มู่เถาเยาด้วยสีหน้าจริงจัง “เสี่ยวเยาเยา พรุ่งนี้พี่จะกลับเมืองเย่ว์ตูพร้อมเสี่ยวเหมียนกับพวกเธอด้วย จะไปขออธิการบดีเจียงกับหัวหน้ากู่ให้วางใจที่พี่จะคบกับเสี่ยวเหมียน”
ตี้อู๋เปียนอดลดทอนความหวังไม่ได้ “พูดง่ายจริงนะ”
“อู๋เปียน เสี่ยวเหมียนไม่เหมือนเสี่ยวเยาเยา” พ่อตาก็ไม่เหมือน ยิ่งไปกว่านั้นไม่มีพี่ชายโหดด้วย
อุปสรรคความรักของเขาน้อยกว่าอู๋เปียนเยอะ!
ตี้อู๋โยวแอบดีใจ!
มู่เถาเยาลูบผมยาวของเจียงเฟิงเหมียนแล้วพูดกับตี้อู๋โยว “ขอแค่เสี่ยวเหมียนยอม ฉันก็ไม่ว่าอะไรค่ะ”
ตี้อู๋โยวเป็นคนดีอย่างไม่ต้องสงสัย สภาพแวดล้อมการทำงานของเขาก็ไม่ซับซ้อน ตระกูลตี้ปรองดองกันดี เหมาะที่จะให้เจียงเฟิงเหมียนที่ใสซื่อใช้ชีวิต
ถ้าเทียบกับให้เธอแต่งไปอยู่ในครอบครัวที่ไม่คุ้นเคย ไม่สู้ให้แต่งเข้าตระกูลตี้ที่รู้จักมักคุ้นกันดีอยู่แล้ว
พูดในทางแย่หน่อยก็คือ ต่อให้วันหน้าพวกเขาหย่าเพราะเข้ากันไม่ได้ แต่มีคนสนิทกันหลายคนก็ช่วยคุยให้จากกันด้วยดีได้ ไม่มีทางทำเป็นเรื่องใหญ่โตจนต้องเสียหายกันทั้งสองฝ่าย
แต่เสี่ยวเหมียนยังเด็ก ให้พวกเขาใช้เวลาด้วยกันมากหน่อยได้ ดูว่ามีข้อเสียที่คาดไม่ถึงหรือเปล่า อย่างไรเสียคนเราต้องลองคลุกคลีอยู่ด้วยกันถึงจะเห็นปัญหา มองจากไกลๆ ก็เห็นแต่ด้านดี
อารองตี้ดีใจมาก “พรุ่งนี้ลุงกับอาสะใภ้ก็จะไปเย่ว์ตูด้วย นับตั้งแต่อู๋เปียนไปรักษาตัวที่หมู่บ้านเถาหยวนพวกเราก็ไม่ได้ไปเมืองเย่ว์ตูอีกเลย”
อาสะใภ้รองพยักหน้า “ใช่จ้ะใช่ พวกเราไปด้วย อาเล็กของเสี่ยวเหมียนเพิ่งคลอดลูกด้วยไม่ใช่เหรอ พวกเราจะได้ไปเยี่ยมน้องชายหนูด้วย”
จินเหยี่ยน้อยตบมือ “ย่ารอง จินเหยี่ยก็อยากดูน้องชาย”
ตี้อู๋เว่ยอุ้มลูกสาวขึ้นมาแล้วแก้คำพูดให้ “เสี่ยวลู่ลู่ไม่ใช่น้องชายนะ เป็นน้าเล็กต่างหาก”
เขาที่อายุสามสิบกว่ากลายเป็นรุ่นเดียวกับเด็กทารก…
จินเหยี่ยแก้คำพูดทันที “อยากดูน้าเล็ก”
ย่าตี้ยิ้มพูด “งั้นพวกเราก็ไปด้วยกันหมดนี่แหละ ยังไงก็สนิทกันหมด”
มู่เถาเยาบอกเจียงเฟิงเหมียนให้โทรบอกอาจารย์อาเล็ก
เจียงเฟิงเหมียนโทรหาก็ไม่รู้จะพูดยังไง จึงพูดแค่ว่าพรุ่งนี้คนตระกูลตี้จะไปเย่ว์ตู
อาจารย์อาเล็กที่อยู่ปลายสายพอวางสายเสร็จก็งุนงง
คนตระกูลตี้จะมาเมืองเย่ว์ตูทำไมลูกสาวต้องโทรบอกเขา อีกอย่าง ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาอยู่หมู่บ้านเถาหยวน อู๋เปียนก็กลับเมืองหลวงไปแล้ว คนตระกูลตี้จะมาทำไม
ลูกสาวก็พูด อ้ำๆ อึ้งๆ ไม่รู้เรื่อง…จนกระทั่งตี้อู๋โยวโทรมา พวกเขาสามีภรรยาถึงได้รู้ว่าลูกสาวหาแฟนที่สุดยอดให้ตัวเองได้แล้ว!
คนซื่อก็มีวาสนาของคนซื่อจริงๆ!
พวกเขากังวลอนาคตของลูกสาวที่ใสซื่อมาตลอด
เอาล่ะ ตอนนี้ก็วางใจได้แล้ว!
