องค์หญิงหมอเทวะ World-shaking First Daughter: Powerful Medical Princess - ตอนที่ 39

“ตกลง  ท่านไปจัดการกับพวกเขาก่อน”  ซูมู่เกอพูดแล้วหันกลับไปและเดินกลับไปที่ห้องพักชั่วคราวของผู้ป่วย

 

ที่ปรึกษาหลี่รู้สึกโง่เขลาอย่างสิ้นเชิง

 

“ใต้เท้าซู…..”

 

“ปังงง!”

 

ประตูถูกปิดเสียงดัง  ที่ปรึกษาหลี่ถูกปฏิเสธ  เขากังวลมากจนอยากจะร้องไห้ให้ได้

 

กล่าวกันว่าใต้เท้าเซี่ยดำรงตำแหน่งลำดับที่สามหรือสูงกว่าในราชสำนักจักรพรรดิ  และท่าทางสง่าที่เขาได้รับเป็นสิ่งที่ต้องถือ  ที่ปรึกษาหลี่ไม่เคยเห็นใครเหมือนเขามาก่อนในชีวิต  เมื่อเจ้านายระดับสูงคนนี้มาถึงแล้ว  ใต้เท้าซูไม่ได้พยายามทำให้เขาพอใจและไม่ได้ไปรับเขาทันที  ไม่ใช่เขาแค่พยายามโยนชื่อทิ้ง!

 

ที่ปรึกษาหลี่ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเดินกลับไปที่ที่ทำการหย่าเหมินเพียงลำพัง

 

ซูมู่เกอไปดูเด็กชาย  ในระหว่างการตรวจเบื้องต้น  ดูเหมือนว่าเขาจะมีไข้  แต่หลังจากจับชีพจรอย่างถี่ถ้วนแล้ว  นางตระหนักว่ามีบางอย่างผิดปกติกับปอดของเขา

 

อย่างไรก็ตาม  ในยุคนี้  ไม่มีวิธีอื่นใดในการตรวจเพิ่มเติม  นางต้องวางแผนในการรักษาในตอนนี้

 

ซูมู่เกอหยิบเข็มเงินหนึ่งเล่มออกมาจากน้ำยาฆ่าเชื้อ  เจาะนิ้วของเด็กชายและบีบเลือดเพื่อตรวจในภายหลัง  จากนั้นนางหยิบยาจากขวดกระเบื้องของนางให้เขาเพื่อลดอุณหภูมิ

 

เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ที่รุนแรงของเด็กชาย  ซูมู่เกอจัดห้องแยกให้เขาและมอบหมายให้คนดูแลตลอด 24 ชั่วโมง

 

นางยุ่งอยู่กับห้องพักผู้ป่วยชั่วคราวตลอดทั้งวัน  เมื่อนางจับชีพจรของผู้ป่วยรายสุดท้ายเสร็จสิ้น  ข้างนอกก็มืดสนิทแล้ว

 

ซูมู่เกอวางพู่กัน  เรียงลำดับตามลำดับหมายเลข  และจัดลูกน้องเพื่อรับสมุนไพรทางการแพทย์และจัดเรียงให้กับผู้ป่วยตามรายการนั้น

 

ซูมู่เกอยืนยึ้นและยืดตัว  เหนื่อยแค่ไหนที่ได้ดูแลคนไข้จำนวนมากในวันเดียว!

 

“ใต้เท้าซู  มันค่ำมากแล้ว  ท่านต้องการกลับไปที่ทำการหย่าเหมินหรือไม่ขอรับ?”  ชายหนุ่มดูฉลาดจากที่ปรึกษาหลี่ถาม

 

ซูมู่เกอหยิบกล่องยาขึ้นมาบนหลังและพยักหน้า  “ใช่  กลับกันเลย”

 

ชายหนุ่มเกาหัวของเขาในขณะที่เขาสังเกตซูมู่เกอถือกล่องเครื่องมือแพทย์อย่างสบายๆ  เขาสงสัยว่าทำไมเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าใต้เท้าซูรู้ทักษะทางการแพทย์

 

ในขณะนี้ฝนเบาบางลงมาก  ซูมู่เกอพิงรถม้าและตกอยู่ในภวังค์

 

วันนี้ใช้พลังงานทั้งทางจิตใจและร่างกายของนางไปมาก  นางไม่ได้ทำจากเหล็กและไม่ต้องสงสัยเลยว่านางรู้สึกอ่อนเพลียมาก

 

“ใต้เท้าซู  ใต้เท้าซู  เรามาถึงแล้วขอรับ”

 

ซูมู่เกอลืมตาขึ้น  นางน่าจะหลับไป

 

นางขยี้ตา  ยกกล่องเครื่องมือแพทย์ขึ้นแล้วกระโดดลงจากรถม้า

 

มันไม่ใจว่าเป็นเพราะนางยังไม่ตื่นหรือเท้าเริ่มหย่อนยาน  ซูมู่เกอเซและล้มลงไปข้างหน้าเมื่อนางกระโดดลงจากรถม้า

 

นางตื่นเต็มตา  แต่ไม่มีเวลาช่วยตัวเอง

 

ซูมู่เกอตระหนักว่าใบหน้าของนางใกล้พื้นมากขึ้นเรื่อยๆและนางก็หลับตาลงอย่างสิ้นหวัง  มันเป็นอะไรก็ให้มันเป็น  นางปลอมตัวเป็นซูหลุนจึงไม่มีใครรู้ว่านางเป็นใครที่ล้มลง

 

แต่สักพักนางก็ยังไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดจากการสัมผัสใกล้ชิดกับพื้นโลก

 

ซูมู่เกอลืมตาขึ้นและต่อหน้านาง  มันคือกำแพงผู้ชายคนหนึ่ง  นางถูกยกขึ้นด้วยมือข้างเดียวโดยที่แขนของนางห้อยลงเช่นเดียวกับไก่ที่ถูกนกอินทรีจับ

 

“โอ้!”

 

ซูมู่เกอหายใจไม่มัน  นางดิ้นรนอย่างหนักและสามารถหลุดออกจากมือนั้นได้

 

“ใต้เท้าซู  เจ้าสบายดีไหม?”

 

ในขณะที่ซูมู่เกอขมวดคิ้วและลูบคอ  ที่ปรึกษาหลี่รีบวิ่งไปด้านหน้านางด้วยใบหน้าที่กังวลและกระพริบตาปริบๆ

 

ซูมู่เกอยังคงตอบสนองช้า  นางมองไปที่ที่ปรึกษาหลี่ที่ริมฝีปากกระตุก  “ที่ปรึกษาหลี่  เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?”

 

ที่ปรึกษาหลี่กังวลมากจนแทบจะตบต้นขาของตัวเองได้  ไม่มีทางเลือกอื่น  เขาเผชิญหน้ากับบุรุษผู้เป็นอุปสรรคเดียวด้วยความกลัวและหวาดหวั่น  “ใต้เท้าเซี่ย  นี่คือใต้เท้าซูแห่งเมืองชุนหยางขอรับ”

 

ใต้เท้าเซี่ย?

 

ซูมู่เกอเงยหน้าขึ้นช้าๆ ยกขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งคอของนางงอไปข้างหลัง  นางถึงสามารถมองเห็น “กำแพง”  ได้อย่างชัดเจน

 

เซี่ยโฮวโม่ลดดวงตาสีเข้มของเขาลง  สายตาส่องแสงด้วยความหยิ่งผยองในยามค่ำคืน  ซึ่งทำให้ไม่มีใครกล้ามองเข้าไป

 

ซูมู่เกอว่างเปล่าไปชั่ววินาที  และลดสายตาลงอย่างรวดเร็วในขณะที่ดวงตาของชายคนนี้เฉียบคมมาก  มันรู้สึกเหมือนมองได้แค่แวบเดียว  เขาสามารถมองทะลุการปลอมตัวของนางได้แล้ว

 

ซูมู่เกอขยับก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วโค้งคำนับเล็กน้อย  “ใต้เท้าเซี่ย”

 

เซี่ยโฮวโม่มองไปที่ซูมู่เกอด้วยมือของเขาที่ประสานไว้ด้านหลัง   “ท่านขุนนางซู”  คนนี้ช่างดูตัวเล็กและน่าสงสารซะจริงๆ

 

“ใต้เท้าซูทำงานหนักเพื่อประชาชนในเขตโจว  ข้ายินดียิ่งนัก”

 

ซูมู่เกอเลิกคิ้ว  ทุกคนสามารถพูดเฉกเช่นเจ้าขุนมูลนายได้  “ในฐานะเจ้าเมือง  เราต้องให้คนของเราอยู่เหนือสิ่งอื่นใด  โปรดอภัยให้ข้าด้วยที่ไม่ได้มาทักทายท่านในเวลาที่เหมาะสม  ใต้เท้าเซี่ย”

 

ดูเหมือนว่าเจ้านายทั้งสองคนไม่มีแผนที่จะเข้าไปในหย่าเหมินเลย  ที่ปรึกษาหลี่ต้องออกมาข้างหน้าพวกเขาและพูดด้วยเสียงต่ำ “ใต้เท้าซู  ใต้เท้าเซี่ย  ฝนยังคงตกอยู่ อากาศก็เย็นและจะทำให้เปียกในตอนค่ำเช่นนี้  ท่านทั้งสองอยากเข้าไปข้างใน….?”

 

“ที่ปรึกษาหลี่พูดถูก  ใต้เท้าเซี่ย   เชิญ”

 

ซูมู่เกอเหนื่อยมากจนจะหลับในทันทีเมื่อล้มตัวลงนอน  แต่ตอนนี้นางต้องรับมือกับใต้เท้าบางคนจากราชสำนักที่ทำให้นางกำลังโกรธ!

 

เซี่ยโฮวโม่เหลือบมองซูมู่เกอเล็กน้อยแล้วหันกลับมาและเดินเข้าไปในประตูทางเข้า

 

ภายในห้องศึกษา

 

ท่านยายฟาง  หญิงชราที่ซูมู่เกอช่วยชีวิตไว้  เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยชาที่อบอุ่นเหมือนบ้านในมือของนาง  นางวางถ้วยชาลงมองที่ซูมู่เกอด้วยความกังวล  จากนั้นก็ออกจากห้องไป  ใต้เท้าซูยังไม่ได้ทานอาหารเลย…..

 

เซี่ยโฮวโม่นั่งอยู่บนที่นั่งหลัก  และซูมู่เกอนั่งบนเบาะขวามือโดยมีที่ปรึกษาหลี่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

ครู่หนึ่งก็ยังไม่มีใครยอมส่งเสียงปรึกษาหารือออกมา  เงียบมาก!

 

ซูมู่เกอไม่สนใจที่จะคาดเดาความคิดของใต้เท้าคนนี้  ตอนนี้นางแค่อยากจะนอนหลับสบายๆ!

 

“ใต้เท้าเซี่ยคงต้องเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง  ที่ปรึกษาหลี่  ท่านต้องไม่สุกเอาเผากินนะ”

 

ที่ปรึกษาหลี่ตอบว่าใช่ซ้ำๆ  เขากล้าที่จะไม่ตั้งใจได้อย่างไร?  เขารับใช้ใต้เท้าเซี่ยเหมือนยิ่งกว่าบูชาบรรพบุรุษของเขาเอง!

 

“ใต้เท้าซู  ท่านสามารถฝึกฝนการแพทย์ได้หรือ?”  เซี่ยโฮวโม่ถามด้วยเสียงทุ้มซึ่งเป็นเรื่องที่น่ายินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้ยินในคืนที่เงียบสงบ  แต่ซูมู่เกอไม่มีอารมณ์ที่จะชื่นชมมัน

 

ชายคนนี้ถามคำถามที่เฉียบคม  แม้ว่าซูมู่เกอจะเตรียมคำตอบไว้แล้ว  นางยังคงถูกกดดันและหายใจไม่ออก  เหมือนเผชิญหน้ากับภูเขาขนาดมหึมา

 

นางหายใจเข้าลึกๆ ตอบเบาๆ  “ข้าได้ศึกษามาก่อน  ตอนนี้เขตโจวขาดแพทย์  ดังนั้นข้าจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องช่วยเหลือ  โปรดอภัยให้ข้าน้อยด้วยถ้าหากข้าน้อยสนุกกับสิ่งที่ข้าน้อยได้ทำ”

 

เซี่ยโฮวโม่เงยหน้าขึ้นและมองไปที่ซูมู่เกอ  ในขณะที่เขาค่อยๆหมุนแหวนที่นิ้วหัวแม่มือหยกสีขาวและพูดว่า  “ข้าเพิ่งมาถึงและไม่รู้อะไรมากเกี่ยวกับสถานการณ์ที่นี่  โปรดอธิบายให้ข้าได้รู้เพิ่มเติม  ใต้เท้าซู”

 

ซูมู่เกอก้มหัวลงเล็กน้อยและขมวดคิ้ว  นางไม่รู้เป้าหมายของผู้ชายคนนี้คืออะไร  นางรู้สึกว่าเขากำลังจับเสียงที่นางเปล่งออกมา  หากเขาพบบางสิ่งบางอย่าง  หรือเขารู้จักพ่อที่เข้าหาง่ายของนางซึ่งทำให้เกิดความสงสัยแก่เขา?

 

ครู่หนึ่ง  ซูมู่เอตื่นตระหนกเล็กน้อย  อย่างไรก็ตาม  นางไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปลอมตัวเป็นซูหลุน  ถ้านางถูกจับได้นางจะตกที่นั่งลำบาก

 

ที่ปรึกษาหลี่คิดว่าซูมู่เกอไม่ตอบเพราะเหนื่อย  เขาจึงก้าวไปข้างหน้าและตอบว่า  “ใต้เท้าเซี่ย  ใต้เท้าซูเพิ่งมาถึงเขตโจวในช่วงเวลาสั้นๆ  ข้าน้อยยังไม่ได้แจ้งถึงสถานการณ์ใดต่อใต้เท้าซูเลยขอรับ  ถ้ามีอะไรที่ท่านต้องการรู้  โปรดถามข้าน้อยมาได้ตามที่ท่านต้องการ”

 

ด้วยความช่วยเหลือของที่ปรึกษาหลี่  ซูมู่เกอรู้สึกโล่งใจ  แต่สิ่งที่นางไม่รู้คอืปฏิกิริยาทั้งหมดของนางถูกสังเกตพบโดยเซี่ยโฮวโม่

 

เซี่ยโฮวโม่ยืนขึ้นและพูดว่า  “มันดึกมากแล้ว  เราจะคุยกันในวันพรุ่งนี้”  เขาเดินตรงไปที่ประตูทันทีที่เขาพูดจบ  เมื่อเขาเดินผ่านซูมู่เกอเท้าที่กำลังก้าวของเขาก็หยุดลงชั่วครู่  ในทันใดนั้น   ซูมู่เกอก็ไม่รู้สึกตัวและความกดดันเดียวกันก็โจมตีนางอีกครั้ง  บอกตามตรงว่านางไม่ชอบความรู้สึกกดขี่เช่นนี้เลย

 

ในที่สุด  เซี่ยโฮวโม่ก็จากไป  ที่ปรึกษาหลี่รู้สึกโล่งใจมาก

 

“ใต้เท้าซู  ท่านงานยุ่งทั้งวันและมันก็ดึกมากแล้ว  โปรดพักผ่อนให้ดีในตอนนี้เถิดขอรับ  ถ้าคุณต้องการ”

 

ซูมู่เกอพยักหน้าและเดินออกจากห้องศึกษา

 

ท่านยายฟางยังคงอุ่นอาหารอยู่ในครัว  นางพาบางคนไปที่ห้องของซูมู่เกอ  เมื่อรู้ว่านางกลับมาแล้ว

 

“ใต้เท้าซู  ท่านเป็นขุนนางที่ดีจริงๆ  ได้โปรดทานอาหารร้อนๆเจ้าค่ะ”

 

ซูมู่เกอมองไปที่ยายฟางยิ้มด้วยความขอบคุณและกล่าวว่า  “ขอบคุณมาก  ท่ายยายฟาง    ตอนนี้ดึกมากแล้ว  โปรดไปพักผ่อนให้เต็มที่เถิด”

 

“เจ้าค่ะ  นายท่าน”

 

ซูมู่เกอไม่ได้ทานอาหารกลางวันด้วยซ้ำ  ตอนนี้นางหิวมากเกินกว่าจะรู้สึกว่าหิวแล้ว  ดังนั้นนางจึงกินอะไรนิดหน่อยก่อนเข้านอน

 

นางง่วงมาก  แต่จิตใจของนางเต็มไปด้วยความคิดต่างๆนาๆเมื่อนางหลับตาลง

 

“ทุกสิ่งย่อมมีทางออกเสมอ! ทำไมคิดมาก!”  ซูมู่เกอดึงผ้านวมคลุมหัวและหลับตาลง  ในไม่ช้านางก็เข้าสู่ห้วงนิทรา

 

สนามหลังบ้านของเขตหย่าเหมินไม่ใหญ่นัก  มีเพียงห้าหรือหกห้อง  ในขณะที่ห้องของเซี่ยโฮวโม่อยู่ตรงข้างกับซูมู่เกอซึ่งมีบันไดไม่ถึงสิบก้าว

 

ภายในห้องของเซี่ยโฮวโม่ตะเกียงน้ำมันกำลังเปล่งแสงสลัวและเงาดำก็ส่องเข้ามา

 

“นายท่าน”

 

เซี่ยโฮวโม่นั่งอยู่หลังโต๊ะอ่านเอกสารที่ที่ปรึกษาหลี่มอบให้มาก่อนหน้านี้

 

เขาตอบกลับว่า  “ใช่”

 

เงาดำกล่าวว่า  “ซูหลุนออกจากเมืองชุนหยางไปยังเขตโจวเมื่อสิบกว่าวันก่อน  แต่เขาที่นี่เพียงวันนี้วันเดียวที่ผ่านมา”

 

ตงหลินตอบพร้อมกับยกคิ้ว  “จากเมืองชุนหยางไปยังเขตโจว  มันจะใช้เวลาไม่ถึงสิบวันโดยการเดินเท้า!”

 

สายลับมองไปที่เซี่ยโฮวโม่และพูดว่า  “นายท่านขอรับ  ข้ายังพบว่าสายลับที่ขโมยแผนผังการป้องกันปรากฏขึ้นรอบ ๆ เขตหย่าเหมินของโจว  ผู้ติดตามรายงานว่าสายลับเดินไปรอบ ๆ และพยายามเข้าไปข้างใน  แต่เมื่อมันเห็นนายท่านของท่านไปถึง  มันกลับออกไปตามทางที่มันมา”

 

เซี่ยโฮวโม่เก็บเอกสารและพูดว่า  “จับตาดูสายลับและ ‘ใต้เท้าซู’ คนนี้ด้วย  เราจะค้นหาว่าคนเหล่านี้กำลังทำอะไร”

 

“ขอรับ นายท่าน”

………………………..

 

ในวันต่อมา

 

ซูมู่เกอลุกขึ้นมาพร้อมด้วยความรู้สึกหนักหัว  นางทำให้ตัวเองสดชื่นขึ้น  เปิดประตูออกไปและรู้สึกได้ทันทีว่านางถูกจับตามอง

 

ซูมู่เกอขมวดคิ้ว แต่เดินไปที่ลานบ้านอย่างใจเย็น

 

ท้องฟ้ายังคงมืดครึ้ม  แต่ในที่สุดฝนก็หยุดตก

 

ซูมู่เกอได้ยินเสียงฝีเท้าอยู่ข้างหลัง  นางหันกลับไปและเห็นเซี่ยโฮวโม่ยืนอยู่ที่ระเบียบ  สูงและเพรียว

 

เมื่อคืนนางเหนื่อยเกินกว่าจะทันเห็นรูปลักษณ์ของเขา  แต่ตอนนี้นางสังเกตเห็นว่าเขาดู … ธรรมดาเกินไปซึ่งไม่ได้เข้ากับนิสัยใจคอของเขาเลย

 

“อรุณสวัสดิ์  ใต้เท้าเซี่ย”

 

เซี่ยโฮวโม่เดินไปที่ซูมู่เกอมองลงไปและพูดว่า  “เช้าเหรอ?  ใต้เท้าซูเกือบจะเป็นเวลาเที่ยงวันแล้ว”

 

ซูมู่เกอตัวแข็งทื่อและมองเข้าไปในดวงตาของเขาอย่างไม่รู้ตัว  ดวงตาที่ลึกล้ำเหล่านี้ทำให้นางประหลาดใจอย่างหมดจด

 

ทำไมดวงตาคู่นี้ถึงได้ดูคุ้นขนาดนี้?