หลังจากเด็กพูด สีหน้าของเขากลับมาเป็นปกติ
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพูดอะไรออกไป
แต่การเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของผู้คนรอบข้างถูกเขาสังเกตเห็น
เด็กวิตกขึ้นมา ทันใดนั้นก็สบตากับความว่างเปล่าราวกับมีบางสิ่งอยู่ตรงนั้น
ฉากนี้ดูคุ้นเคยจริงๆ
กู่ฉิงซานไม่ลังเลอีกต่อไป
อัศวินข้างเขาพลันหายไปจากที่ยืนอยู่ก่อนปรากฏตัวตรงหน้าเด็กแล้วคว้าไหล่ของเด็กเอาไว้
แสงอสนีบาตสีครามเจิดจ้าปรากฏบนมือของอัศวิน
พลังเหนือธรรมชาติอสนีบาต สะเทือนฝัน!
นี่คือพลังเหนือธรรมชาติของเทพสงครามที่แม้แต่สัตว์ประหลาดโบราณก็ไม่สามารถขัดขืนได้!
เด็กตกอยู่ในสถานการณ์ขยับไม่ได้ทันที
เพียงไม่กี่วินาที!
“นายท่าน!” อัศวินกล่าว
“ข้ารู้แล้ว!”
กู่ฉิงซานตอบรับก่อนถามเด็กอย่างรวดเร็วว่า “เรื่องทั้งหมดนี้มันหมายความว่าอย่างไร?”
ปัญหานี้ใหญ่นัก
มีความทรงจำอยู่ในดวงตาของเด็กราวกับกำลังคิดถึงบางสิ่ง
เขาอ้าปากแล้วกล่าวอย่างช้าๆ ว่า
กู่ฉิงซานไม่ได้วางแผนจะฟังทั้งหมดอยู่แล้ว
คำพูดมักจะคลุมเครือมากเกินไปเสมอ เป็นเรื่องง่ายสำหรับผู้คนที่จะจินตนาการ
กู่ฉิงซานอยากเห็นมันกับตาตัวเอง!
เพียงพริบตา ดวงตาของกู่ฉิงซานสบเข้ากับดวงตาของเด็ก
เหมือนตอนเผชิญหน้ากับหลิน วิชาเนตรดาบทำงาน!
กู่ฉิงซานสัมผัสถึงข้อมูลบางอย่างได้ทันที
นี่คือความคิดที่ไม่ใช่ของเขา
กู่ฉิงซานรักษาความคิดนี้และยังคงใช้งานวิชาโลกต่อ
เริ่มการแปลงความจริงเสมือน!
โลกทั้งใบกลายเป็นเถ้าปลิวไปทั่วก่อนถอยออกจากสายตาของกู่ฉิงซานอย่างรวดเร็ว
ความว่างเปล่าปรากฏขึ้น
หลังจากนั้น แถบนับไม่ถ้วนปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าไม่มีสิ้นสุด ก่อเกิดโลกอีกใบตรงหน้าเขา
“วันที่จะเกิดหายนะคือเมื่อไหร่”
กู่ฉิงซานพึมพำ ก้าวไปข้างหน้าเพื่อเข้าสู่โลกใบนี้
มันคือตอนกลางวัน
ภายใต้ท้องนภาสีน้ำเงินเข้ม ขุนเขาสีเขียว หิมะเริ่มละลาย ลำธารมีน้ำไหล
นี่คือช่วงเที่ยงวันที่เต็มไปด้วยความสงบ
ในเมืองเล็ก ผู้คนกลับบ้าน เตรียมจะยินดีกับข้าวเที่ยงหรือไม่ก็งีบหลับหลังจากกินเสร็จ
ขณะยืนอยู่บนถนนในเมือง กู่ฉิงซานเห็นเด็กคนนั้นตั้งแต่แรกเห็น
เขาวิ่งจากมุมหนึ่งของถนนไปไกลหลายสิบเมตร
กู่ฉิงซานตามไป
เด็กผู้ชายเดินผ่านถนน การเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วและรวดเร็ว แต่เขาไม่ลังเลและคล้ายกับมีแนวทางการกระทำที่ชัดเจน
ผ่านไปสักพัก เด็กผู้ชายหยุดทันทีก่อนหันมามอง
จากนั้นกู่ฉิงซานหยุดอยู่ตรงหน้าเขา
เด็กผู้ชายมองไม่เห็นเขา อย่างไรเสียนี่ก็เป็นเพียงความทรงจำในตอนนั้น
“ไม่มีใครมาสินะ กังวลแทบแย่”
เด็กผู้ชายถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อพบว่าทุกสิ่งยังเป็นปกติ
เขาหันหลัง วิ่งไปข้างหน้าต่อ ในที่สุดก็หยุดตรงหน้าต้นไม้ใหญ่บนฝั่งตะวันตกสุดของเมือง
เด็กผู้ชายดูลังเล
“นี่คืออักขระสุดท้ายที่จำเป็นสำหรับพิธีกรรมหรือ”
เขามองความว่างเปล่าขณะถาม
บางสิ่งคล้ายกับปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า
แต่กู่ฉิงซานมองไม่เห็น
เขาเห็นเพียงลูกตาของเด็กผู้ชายขยับไปมาอย่างต่อเนื่องราวกับกำลังมองสิ่งที่ปรากฏในความว่างเปล่า
เหมือนกับกำลังอ่านบางสิ่งอยู่
ช่างคุ้นเคยจริงๆ ฉากนี้มันแตกต่างจากวันธรรมดาอย่างที่เขาเคยทำตรงไหน
แสดงว่าเด็กคนนี้ได้โหลดบัญญัติแล้ว หรือว่าจะเป็นหน้าต่างระบบเทพสงคราม
กู่ฉิงซานครุ่นคิดกับตัวเอง
เด็กยังคงพึมพำกับตัวเองว่า “เจ้าแน่ใจหรือ อย่ามาโกหกข้า ข้าใช้เวลามากว่าครึ่งปีในการฆ่าห้าคนเพื่อตระเตรียมอักขระหนึ่งพันเอ็ดตัวตามที่เจ้าว่ามา”
“ก็ได้ หวังว่าอักขระเหล่านี้จะทำให้พลังของเจ้าใช้งานได้จริง”
ในที่สุดเด็กก็ดูเหมือนจะตัดสินใจได้ก่อนเอาผิวหนังมนุษย์ที่ถูกวาดอักขระด้วยโลหิตออกมาจากแขนเสื้อ
“โชคยังดี ข้ายังเด็ก ทำให้ไม่มีใครสงสัยข้าสักพัก ข้าเพียงหวังว่าครั้งนี้จะสามารถทำสำเร็จได้”
เขาพึมพำขณะฝังอักขระผิวหนังมนุษย์ไว้ใต้ต้นไม้
หลังจากรอสักพัก
“เสร็จแล้วหรือ”
“โอ้ ถ้างั้น ทุกคนในเมืองจะตายงั้นหรือ ฮ่าๆ ดี พวกมนุษย์โง่เขลาที่มีใบหน้าผิดปกติพวกนั้น ทีนี้ข้าจะได้ไปเอาไก่มากิน ข้าคิดถึงมันมานานแล้ว!”
เด็กหันหลังแล้ววิ่ง
ขณะที่คนส่วนใหญ่กำลังขัดขืน เขาก็คว้าไก่แล้วหักคอทันที
ในสถานที่ไกลลิบ เขาปรุงไก่แล้วกิน
ในเวลาเดียวกัน ทั่วทั้งเมืองเริ่มกรีดร้องอย่างไม่มีสิ้นสุด
แสงสีดำตกลงมาจากท้องนภาจนปกคลุมทั่วทั้งเมือง
เด็กไม่สนใจเรื่องนี้ เขาจดจ่อกับการกินไก่เท่านั้น
เสียงกรีดร้องค่อยๆ หายไปจากในเมือง
เกือบทุกคนตาย
พิธีกรรมกำลังจะเสร็จสิ้น
ผ่านไปสักพัก เด็กคล้ายกับรู้สึกถึงบางสิ่งก่อนยืนขึ้นทันที
“เจ้าทำเสร็จแล้วหรือ”
เขามองความว่างเปล่าก่อนถามด้วยความตื่นเต้น
ต่อมา เด็กคล้ายกับกำลังมองบางสิ่งอย่างจริงจัง ไม่พูดอะไรอยู่สักพักใหญ่
จนกระทั่งผู้รอดชีวิตหลายคนปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลังของเขาอย่างเงียบๆ
เด็กหันไปมองคนเหล่านั้น
สีหน้าของเขาพลันจริงจังขึ้นมา
“พวกเจ้าคือลูกน้องที่ข้าเลือกมา พวกเจ้าจะเป็นพละกำลังที่คอยสนับสนุนข้าในอนาคต” เด็กกล่าว
“ขอรับ” คนเหล่านี้ก้มศีรษะเพื่อตอบรับ
เด็กนิ่งไปก่อนถามว่า “ทีนี้บอกข้ามา ความโกลาหลอะไรที่พวกเจ้าทั้งหมดได้รับมา”
คนแรกตอบว่า “สิ่งที่ข้าได้มาคือโรคระบาด เมื่อข้ากระจายโรคระบาด ทั้งข้าและความโกลาหลของข้าจะได้รับพละกำลังเพิ่มขึ้น”
อีกคนตอบว่า “สิ่งที่ข้าได้มาคือร่างกายแตกหัก เมื่อข้าได้ร่างกายที่เหมือนกัน ทั้งข้าและความโกลาหลของข้าจะได้รับพละกำลังเพิ่มขึ้น”
อีกคนตอบว่า “สิ่งที่ข้าได้มาคือกลียุค ตราบที่มันคือสาเหตุของหายนะในโลก ข้าก็จะได้รับพละกำลังจากมัน”
“ไม่เลว” เด็กผู้ชายพยักหน้า
เขามองอีกคน
ผู้ชายลังเล “ในการสังเวยเมื่อครู่ ข้าคล้ายกับมีพลังมากกว่าพวกเขา ความโกลาหลที่ข้าครอบครองคือเจ็ดบาป เมื่อใดก็ตามที่สิ่งมีชีวิตรอบข้างมีราคะ ตะกละ โลภะ เกียจคร้าน โทสะ ริษยาและอัตตา พละกำลังของข้าจะเพิ่มขึ้นอย่างมาก”
เด็กมองผู้ชายคนนี้แล้วกล่าวชื่นชมว่า “เจ้าเป็นที่โปรดปรานจากความโกลาหล เจ้าจะมีอนาคตที่ยิ่งใหญ่”
“ขอบคุณสำหรับคำชม ท่านผู้ส่งสารความโกลาหล” ผู้ชายกล่าวอย่างถ่อมตัว
เด็กพยักหน้าก่อนมองอีกคน
ผู้ชายกล่าวว่า “ความโกลาหลที่ข้าได้มาคือทำลายล้างดวงดาว”
ก่อนจะทันได้พูดจบ เด็กผู้ชายแทงกริชใส่หัวใจของเขาแล้ว
“ทำไม” ผู้ชายถามด้วยความไม่เต็มใจ
เด็กผู้ชายชักกริชออกมา ดึงผมเขาขึ้นแล้วตัดศีรษะด้วยการเฉือนสองถึงสามครั้ง
“เพราะความโกลาหลของเจ้าทรงพลังเกินไป พละกำลังของข้าไม่มากพอที่จะต้านทานเจ้าได้ในระยะสั้น ข้าไม่อยากถูกความโกลาหลของเจ้าฆ่า” เด็กผู้ชายตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เขาส่งสัญญาณ
ร่างของชายคนนั้นหายไปจากฝูงชนช้าๆ
แต่ในความว่างเปล่าค่อยๆ มีเสียงเคี้ยวดังขึ้น ทำเอาเส้นขนของผู้คนตั้งชูชัน
เด็กผู้ชายถามอีกสองสามคนว่าพวกเขามีอะไร
พวกเขาตอบ…คนแล้วคนเล่า
เด็กผู้ชายอ้าแขนแล้วกล่าวกับฝูงชนว่า
“ไปเสีย หว่านความโกลาหลในโลกใบนี้ พวกเจ้าคือผู้ติดตามของข้าและผู้ส่งสารความโกลาหลกลุ่มที่สอง พวกเจ้าต้องหาทางแข็งแกร่งขึ้น”
“ขอรับ!”
ทุกคนตอบพร้อมกัน
เมื่อกู่ฉิงซานเห็นดังนี้ เขาพลันพบว่าโลกและทุกคนถูกกำหนดไว้ในช่วงเวลานี้อย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครขยับเขยื้อน
ตอนนี้มีเพียงความทรงจำจำนวนมากของเด็กผู้ชายเท่านั้น
กู่ฉิงซานเงียบ ช่างน่าเสียดายมากที่วิชาโลกถูกเอาออกไป
โลกพลันพังทลาย
เกิดความว่างเปล่า
หลังจากนั้น กู่ฉิงซานพบว่าเขากลับมาอยู่ที่ค่าย
ฉานนู่ยังกลายเป็นอัศวินขณะจับเด็กผู้ชายเอาไว้
ผู้คนรอบข้างกำลังมองฉากนี้ด้วยความประหลาดใจ
กู่ฉิงซานถอนหายใจ
สิ่งต่างๆ ซับซ้อนกว่าที่คิดไว้
มันแปลกยิ่งกว่าวันสิ้นโลกที่เขาเคยเผชิญมาเสียอีก
กู่ฉิงซานมองเด็กผู้ชายแล้วกล่าวอย่างแผ่วเบาว่า “ข้าอยากรู้ว่าชื่อผู้ส่งสารมีความหมายว่าอย่างไรกันแน่”
ใบหน้าของเด็กผู้ชายเปลี่ยนไปมาก เขากล่าวเสียงหลงว่า
“เป็นไปไม่ได้ มนุษย์เช่นเจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร!”
…………………………………..
