บนเรือทะเลยักษ์
จี้น้ำเต้าหยกลอยไปข้างหน้าอย่างกระตือรือร้น ไม่ช้าก็มาถึงตำแหน่งหัวเรือ
ที่นี่มีการคุ้มกันแน่นหนาจริง พวกมารทรงพลังจำนวนมากเข้าออกไม่หยุด พวกมารบางตนปลดปล่อยวิชาเพื่อคุ้มกันมิติไม่ให้ใครมาสอดแนมได้
จี้น้ำเต้าหยกมุ่งตรงไปข้างหน้าสู่เขตอาคม
ที่ใดที่มันผ่าน ไม่มีมารสักตนสังเกตเห็นร่องรอยของจี้น้ำเต้าหยกนี้
มันยังคงลอยตรงไปยังจุดด้านในสุด ท้ายที่สุดก็มาทันก่อนเรือจะออก
มีพวกมารไม่มากนักที่อยู่บนเรือลำนี้ มีเพียงจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งและพวกมารที่สนิทที่สุดเท่านั้นที่อยู่รอบข้างเขา
จี้น้ำเต้าหยกวนรอบเรือก่อนลอยอยู่เหนือศีรษะของจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งอย่างช้าๆ
มันคำนึงถึงคำพูดของกู่ฉิงซาน ทำให้ไม่ลงไปอยู่บนศีรษะของอีกฝ่าย
มันจึงทำได้แค่ลอยเท่านั้น
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งไม่รู้เรื่องนี้แต่อย่างใด
“ออกเรือ” เขาสั่ง
ราวกับลูกธนู เรือฝ่าเกลียวคลื่นก่อนมุ่งหน้าสู่เกาะมู่ซวี
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ทะเลเต็มไปด้วยหมอก
เรือหยุดนิ่งก่อนล่องไปตามเกลียวคลื่น
“ยังไม่ถึงอีกหรือ” จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งถาม
“ที่นี่แหละขอรับ” หนึ่งในพวกของเขาตอบ
“พวกเขาไม่ควรมาสายอยู่แล้ว ดีเลย พวกเขามาถึงที่นี่แล้ว”
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งกล่าวขณะยืนขึ้น
เขาเดินอยู่บนดาดฟ้าขณะมองห้วงลึกของทะเล
เขาเห็นร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาจากในห้วงลึกของทะเล
ชายผู้หนึ่งยืนอยู่บนทะเลขณะก้าวมาทางที่เรืออยู่ทีละก้าว
“พวกเราไปกันเถอะ”
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งสั่ง
เรือเข้าใกล้ชายคนนั้นเรื่อยๆ
ขณะทั้งสองฝ่ายเข้าใกล้ เรือเริ่มมีหมอกปกคลุม
หมอกนี้คล้ายกับเต็มไปด้วยพลังวิเศษบางอย่าง ทำให้มองไม่เห็นรูปลักษณ์ของคนคนหนึ่งจนกว่าทั้งสองฝั่งจะเข้าใกล้กันมากพอ
เห็นได้ชัดว่ามีหนวดเนื้อดิ้นดุกดิกไปมานับไม่ถ้วนอยู่บนตัวคนนี้ หนวดเนื้อเหล่านี้มาจากทะเล
มีบางสิ่งคล้ายกับอยู่ใต้ผิวทะเล
ชายคนนั้นจ้องจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งก่อนเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงแปลกประหลาด
“มารตัวน้อย เจ้าเตรียมสิ่งที่พวกข้าต้องการมาแล้วหรือยัง”
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งตอบว่า “นี่คือชุดสุดท้ายแล้ว หลังจากส่งมอบชุดนี้ให้เจ้า มารทุกตนจะถูกแลกเปลี่ยน”
“เจ้าอย่ามาโกหกพวกข้าจะดีกว่าน่า” ชายเคราเนื้อกล่าว
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งกล่าวว่า “ข้าทำการแลกเปลี่ยนจนสำเร็จมามากมาย ทำไมเจ้ายังสงสัยในตัวข้าอีก”
ชายเครือเนื้อตอบว่า “ข้ารู้สึกสับสนน่ะ ตราบที่พวกข้าช่ำชองความลี้ลับของการกำเนิดมารทั้งปวง ดินแดนจะกลายเป็นพื้นที่เพาะปลูกของพวกข้า มารทุกตนจะกลายเป็นอาหารของพวกข้าและเจ้าก็มีส่วนร่วมในเรื่องนี้ทั้งสิ้น”
“ข้าไม่สนเรื่องนี้ ขอแค่เจ้ามอบกุญแจนั่นและทำตามข้อตกลงว่าจะไม่ก้าวก่ายข้า การแลกเปลี่ยนของพวกเราก็ถือเป็นอันเสร็จสิ้น” จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งกล่าว
ชายเคราเนื้อกล่าวว่า “ไม่สำคัญหรือว่ามารทั้งหมดจะสูญพันธุ์”
“ข้าจะดูแลพวกมันจนตายเอง ส่งกุญแจมา” จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งกล่าว
ชายเคราเนื้อเงียบสักพักแล้วกล่าวว่า “เจ้าต้องอดทน พวกข้าต้องนับก่อนว่ามีพวกมารบนเรือยักษ์นั่นเพียงพอหรือเปล่า ประเภทของพวกมันจำเป็นต้องใช้เวลาสักพักในการบันทึกด้วย”
“อย่ามาไม้นี้ ด้วยพละกำลังของเจ้า เพียงอึดใจเดียวก็ยืนยันสินค้าได้แล้ว พูดมาตรงๆ เถอะว่าเจ้ายังไม่เชื่อข้า” จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งกล่าวด้วยความเหยียดหยัน
ชายเคราเนื้อยังคงเงียบ
แต่จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งคล้ายกับกลัวบางสิ่ง เขาจึงไม่กล้าเร่งเร้าอีกฝ่ายอีกต่อไป
การนับยังคงดำเนินไป
ชายเคราเนื้อคล้ายกับยืนยันบางสิ่งได้ก่อนกล่าวอย่างมีอารมณ์ว่า “เจ้าหักหลังพวกมารทั้งหมด เป็นเพราะเจ้า ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้วว่าธาตุแท้ของมารก็คือการทำลายตัวเอง”
เขาโยนแท่งโลหะมันวาวออกไป
แท่งโลหะหมุนอยู่กลางทั่วนภาก่อนตกลงมาหาจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่ง
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งมองแท่งโลหะ ดวงตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความปรารถนา
“กุญแจสู่ผนึก! ในที่สุดเวลานี้ก็มาถึง!”
เขากล่าวเสียงแห้งก่อนรีบเอื้อมไปหยิบแท่งโลหะมา
ตอนนี้ บางสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิดได้เกิดขึ้น
มีแค่เสียง “ฉัวะ” เท่านั้น
แท่งโลหะยังอยู่กลางอากาศ แต่จู่ๆ มันกลับหายไป
ชายเคราเนื้อและจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งตกตะลึง
ในเวลาเดียวกัน จี้น้ำเต้าหยกพุ่งออกจากศีรษะของจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งก่อนลอยกลับไปด้วยความเร็วสูงลิบ
ในเวลาเดียวกัน บนเรือยักษ์ที่อยู่ไกลจากที่นี่มากนัก
กู่ฉิงซานอยู่ในห้องขณะมองหน้าต่างต้นเพลิงเปิดอีกครั้งอย่างเงียบงัน
ครั้งนี้ หน้าต่างต้นเพลิงพร้อมสำหรับวิวัฒนาการแล้ว
“ต้นเพลิง พวกเราจะทำอะไรต่อ”
ขณะกู่ฉิงซานกำลังสนทนาอยู่นั้น จู่ๆ แท่งโลหะเจิดจ้าตกลงมาอยู่ในมือของเขา
“อะไรเนี่ย เดี๋ยว เกิดเรื่องอะไรขึ้น”
เขาประหลาดใจก่อนโยนแท่งโลหะลงกับพื้นแล้วเอื้อมมือไปถือดาบเสียงคลื่น
เขาตระเตรียมค่ายกลแจ้งเตือนและค่ายกลป้องกันเอาไว้ในห้องแล้ว แต่แท่งโลหะนี้ยังสามารถปรากฏจากอากาศบางก่อนมาอยู่ในมือของเขาโดยตรงได้!
นี่มันเกินกว่าขอบเขตความเข้าใจของกู่ฉิงซานแล้ว
ขณะระแวดระวัง เขาปล่อยจิตเทพออกไปเพื่อสังเกตสัญญาณของปัญหาทั่วทั้งเรือ
น่าแปลก…
ทุกสิ่งเป็นปกติ
แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับสิ่งนี้ล่ะ
กู่ฉิงซานขยับเข้าหาแท่งโลหะอีกครั้ง
ครั้งนี้เขาพบรายละเอียดใหม่
ข้างแท่งโลหะ มีพลังวิญญาณที่รวมตัวจนก่อเกิดเป็นรูปทรงน้ำเต้า
สัญลักษณ์กลิ่นอายของรูปทรงน้ำเต้านี้คล้ายกับมีหน้าที่บางอย่างซ่อนอยู่
ชิ้นโลหะวางอยู่บนพื้นอย่างเงียบงัน แต่กู่ฉิงซานไม่สามารถรู้สึกถึงตัวตนของมันได้เลย
ตอนนี้กู่ฉิงซานเข้าใจแล้ว
นี่คือภาพซ้อนทับของจี้น้ำเต้าหยกเหวยจุน!
อีกด้าน
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งตะโกนอย่างเกรี้ยวกราด “นี่มันหมายความว่ายังไง”
ชายเคราเนื้อกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “มารตัวน้อย พวกข้าทำตามสัญญาแล้ว แต่มีบางสิ่งเอากุญแจไป”
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งหยิบสัญญาออกมาดูอย่างละเอียด
เปลวไฟสีดำที่กำลังลุกโชนบนสัญญายังคงอยู่
สัญญายังคงอยู่
นี่หมายความว่าอีกฝ่ายไม่ได้ผิดสัญญา
ไอ้สารเลวเอ๊ย!
มีใครบางคนกล้าขโมยของของเขาในเวลาแบบนี้งั้นหรือ!
ตอนนี้ ชาวมู่ซวีกล่าวว่า
“มารตัวน้อย ตัวตนของที่พรากชิ้นส่วนกุญแจไปนั้นเกินกว่าความเข้าใจของเจ้า”
“ข้าจะระดมสหายทั้งหมดที่อยู่ใต้ทะเลเพื่อตามหาแล้ว แต่ยังไม่พบว่ากุญแจไปอยู่ที่ไหน”
เขาเดินผ่านทะเลไปข้างหน้าทีละก้าวจนมาหยุดอยู่หน้าจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่ง
“รับนี่ไป นี่คือของทดแทนที่พวกข้าสร้างขึ้นมา มันสามารถใช้ได้เช่นกัน”
มือที่เต็มไปด้วยหนวดของเขาถือแท่งโลหะเอาไว้อย่างดื้อรั้น
แท่งโลหะชิ้นที่สอง
ในเวลาเดียวกัน ทะเลเดือดพล่าน
บรรยากาศอันกว้างใหญ่และอันตรายสุดหยั่งลอยขึ้นสู่ท้องนภา
ใต้ผิวทะเล สัตว์ประหลาดทะเลโบราณจำนวนมากระดับหลายร้อยล้านปีมารวมตัวกัน!
พวกมันกำลังรออย่างเงียบงัน รอให้ตัวตนของกุญแจที่ถูกขโมยไปปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งเอื้อมมือออกไปกุมแท่งโลหะ
ชายเคราเนื้อรออยู่สักพัก
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เขาปล่อยมือช้าๆ
แท่งโลหะอยู่ในมือของจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งแล้ว
แต่ก็ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ชายเคราเนื้อเงียบสักพักแล้วกล่าวว่า “ช่างมันเถอะ ตัวตนนั่นอาจจะไปแล้ว ตอนนี้เจ้าได้กุญแจแล้ว ถือว่าพวกเราทำการแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น”
จ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่งมองสัญญาในมือ
เขาเห็นว่าข้อความส่วนใหญ่ในสัญญาหายไปแล้ว
เหลือเพียงสิ่งเดียว นั่นก็คือ “ยังไม่เหือดแห้ง”
เขาถอนหายใจด้วยความโล่งอกก่อนเก็บแท่งโลหะเข้ามิติเก็บของอย่างรวดเร็ว
“เอาเถอะ ถึงแม้ข้าจะไม่รู้ว่าตัวตนอะไรที่เอาสิ่งนั้นไป แต่มันสามารถซ่อนตัวจากเจ้าและข้าได้ ดูท่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่พวกเราสามารถจัดการได้”
“ในเมื่อเจ้าได้กุญแจแล้ว เช่นนั้นเรือก็เป็นของข้า”
“ตกลง”
…
อีกด้าน
จี้น้ำเต้าหยกเหวยจุนตีวงรอบกู่ฉิงซาน
“ฟิ่ว ฟิ่วๆ ฟิ่วๆๆ ”
มันหอบหายใจขณะกล่าวอย่างภาคภูมิใจ
กู่ฉิงซานกล่าวว่า “ไม่ต้องรีบ เจ้าค่อยๆ พูดเถอะ”
เขาไม่รู้ว่าจี้หยกเข้าใจยังไง แต่มันดูวิตกมากยิ่งขึ้น
“ฟิ่วๆๆ …”
มันกล่าวบทสนทนายาวอย่างต่อเนื่อง
จากคำบรรยายนั่น ในที่สุดกู่ฉิงซานก็เข้าใจว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง
“กลายเป็นว่าพวกเราล้วนเป็นสินค้าแลกเปลี่ยนของจ้าวแห่งการบิดเบือนทุกสรรพสิ่ง…”
“เจ้าทำหน้าที่ได้ดีมาก แต่ข้าไม่คิดจะใช้สิ่งนี้หรอกนะ”
“ยังไงก็เถอะ สัตว์ประหลาดทะเลอายุหนึ่งพันล้านปีไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะสามารถรับมือได้ พวกเราต้องไปจากเรือลำนี้ทันที”
ขณะเก็บแท่งโลหะเข้าถุงเก็บของและผูกจี้น้ำเต้าหยกไว้ข้างเอว กู่ฉิงซานกำลังจะไป
ตอนนี้ บนหน้าต่างต้นเพลิง แถวตัวอักษรขนาดเล็กสีโลหิตยังคงขึ้นไม่หยุด
“จี้น้ำเต้าหยกเหวยจุนบอกหนึ่งในหน้าที่ของมันด้วยตัวเอง”
“ท่านเข้าใจสามพลังวิเศษของจี้หยกนี้ดีแล้ว”
“ตอนนี้ข้าจะให้รายละเอียดทั้งหมดของจี้หยกนี้”
“วัตถุโบราณ จี้หยก: เหวยจุน”
“จี้หยกนี้ก่อตัวขึ้นตามธรรมชาติก่อนถูกเปลี่ยนสภาพโดยจงซิ่วจากโลกบรรพกาล มันมักซ่อนตัวในสภาพล่องหน จะปรากฏขึ้นเมื่ออยากพบเจอผู้คน”
“จี้หยกนี้มีพลังวิเศษ: การหยิบยืมจากจักรวาล”
“การหยิบยืมจากจักรวาล: เมื่อไอเท็มอยู่ในสภาพไม่มีใครควบคุม จี้หยกจึงจะสามารถหยิบยืมได้”
“คำอธิบาย: มีสมบัติอยู่ในจักรวาล จะขอหยิบยืมบ้างก็ไม่เป็นไร”
“จี้หยกนี้มีพลังวิเศษ: ร้อยแสงสาดส่อง”
“ร้อยแสงสาดส่อง: เป็นการช่วงชิงความสามารถของศัตรูชั่วคราว หลังจากใช้ความสามารถนี้หนึ่งครั้ง เพื่อปกปิดเอาไว้ ความสามารถนี้จะหายไปจากท่านทันที”
“คำอธิบาย: หนึ่งแสงกระจายออกเป็นร้อยแสง”
“หมายเหตุพิเศษ: ท่านมีการเล่นตุกติกที่ยอดเยี่ยม ข้าจะขอติดตามท่านต่อไป”
“จี้หยกนี้มีพลังวิเศษ: หยกไร้ข้อบกพร่อง”
“หยกไร้ข้อบกพร่อง: มีเพียงท่านที่รู้เกี่ยวกับพฤติกรรมของหยกนี้”
“คำอธิบาย: หยกไร้ข้อบกพร่อง ซ่อนอยู่ในความว่างเปล่า เมื่ออยู่ต่อหน้าเทพเท่านั้นจึงจะปรากฏ หากเป็นสิ่งมีชีวิต มันจะล่องหน”
