บทที่ 338 จริงๆแล้วขาของเธอยังมีประโยชน์ที่จะใช้ในทางอื่น
เสิ่นอีเวยไม่กล้าปฏิเสธด้วยซ้ำว่าช่วงตอนที่เธอขยับเข้าใกล้เซิ่งเจ๋อเฉิงนั้น เธอกลับรู้สึกได้กลิ่นที่คุ้นเคยลอยมาจากร่างกายกำยำของเขา เซิ่งเจ๋อเฉิงเป็นคนที่สูบบุหรี่แต่ว่าน้อยครั้งนักที่เขาจะสูบ เขาจะสูบเฉพาะในตอนที่โมโหเท่านั้น เพราะฉะนั้นร่างกายของเขาจึงไม่มีกลิ่นยาสูบติดตัวมาด้วย
หลายปีที่ผ่านมา กลิ่นบุหรี่นั้นถูกน้ำหอมแทนที่ไปแล้ว เขามักจะใช้น้ำหอมอยู่กลิ่นหนึ่งเป็นกลิ่นไม้หอม เป็นกลิ่นที่พิเศษมากทั้งเย็นอ่อนๆและสดชื่น ยิ่งเอาทั้งสองอย่างมารวมกันมันช่างเหมือนกับตัวตนเขาเป็นอย่างมาก
ด้วยลักษณะท่าทางในยามนี้ ระยะห่างของทั้งคู่ใกล้จนปลายจะจมูกจนชนกันอยู่รำไร แถมเซิ่งเจ๋อเฉิงเอามือช้อนท้ายทอยเธอเอาไว้อีก เสิ่นอีเวยถึงกับไม่มีแรงขยับตัวเพราะใจเธอล่องลอยไปไหนต่อไหนแล้ว
เอ๊ะ ไม่ใช่แล้ว! ลักษณะท่าทางแบบนี้มันไม่ถูกแล้ว! เธอรู้ตัวดีว่าเกลียดผู้ชายคนนี้เข้าไส้ แต่ทำไมเวลาที่เธอจ้องมองดวงตาเขา ในใจเธอกลับรู้สึกสงบนิ่งขึ้นมาได้ล่ะ?
เสิ่นอีเวยคิดไม่ออกจริงๆเลย แต่ในเวลาที่คับขันแบบนี้ เธอไม่สามารถที่จะหยุดคิดฟุ้งซ่านไปได้
เซิ่งเจ๋อเฉิงก้มหน้าจ้องมองดวงตาที่สดใสเป็นประกายของเสิ่นอีเวยเพราะในเวลานี้เขาทายอารมณ์ของผู้หญิงคนนี้ไม่ออกจริงๆ
การที่อยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ เขาได้กลิ่นอ่อนๆบนเรือนร่างของหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอด น้ำหอมอ่อนยามเมื่อต้องกับโพรงจมูกในขณะนั้น กลับปลุกเส้นประสาทของเขาทั้งตัวให้ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
ช่วงเวลาที่เสิ่นอีเวยหายตัวนั้น เซิ่งเจ๋อเฉิงมักตรึกตรองในใจอยู่ทุกวัน หากมีวันหนึ่งได้มีโอกาสเจอแล้วอยู่กับเธอสองต่อสองในเวลานั้น ตัวเองจะจัดการอะไรกับผู้หญิงคนนี้ดี?
เซิ่งเจ๋อเฉิงเป็นคนรู้นิสัยของตัวเองเป็นอย่างดีว่าเขาค่อนข้างมีความต้องการทางเพศสูงจนจัดอยู่ในขั้นเซ็กส์จัดเลยทีเดียว ในยามค่ำคืนที่เฝ้าคะนึงหาเสิ่นอีเวยแต่เธอกลับไม่อยู่ข้างกาย เขาคิดว่าหากมีวันหนึ่งที่สามารถพบเจอเธอจากนั้นคงกักตัวเธอเอาไว้ และจากนั้น–
จัดการให้สาสมกับความคิดถึง
ในปีนั้นที่เสิ่นอีเวยตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะบินกลับไปยังประเทศอังกฤษ เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่เคยคิดมาก่อนเลยจริงๆ จากนั้นไม่นานเขาถึงได้เข้าใจว่าเสิ่นอีเวยเป็นสิ่งที่สำคัญมากกว่าเงินหรือชื่อเสียงที่มี เขาต้องการที่จะให้เกียรติในตัวเธอ ฟังเธอ รักและให้ความอบอุ่นกับเธอ เพราะว่าเธอเป็นผู้หญิงที่รักเขา เรื่องเหล่านี้เป็นสิ่งที่เธออยากได้จากเขาเท่านั้น
พอเวลาที่เซิ่งเจ๋อเฉิงตรวจสอบจนหาเจอว่าหล่อนไปอยู่ที่ประเทศอังกฤษแล้ว เขาเกิดความรู้สึกเสียใจเป็นครั้งแรก เขาหวังว่าเรื่องราวที่เขาพูดออกมาก่อนหน้านี้นั้น มันยังไม่สายไปสำหรับเขา
ในส่วนของการให้เกียรติในความคิดของเสิ่นอีเวยตามที่เขาพูดมานั้น ในครั้งแรกจนมาถึงครั้งที่สองที่เขามีโอกาสได้อยู่กับเธอสองต่อสองนั้น เขาพยายามเป็นอย่างมากที่จะควบคุมความหื่นกระหายและวิธีการลงโทษของตัวเองที่มีต่อเธอเอาไว้ให้ได้
ทว่าในครั้งนี้เขาไม่สามารถที่จะหยุดมันไว้ได้จริงๆ อารมณ์ของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าช่างมีเสน่ห์เหลือเกิน เมื่อครู่นี้เขาเกือบจะจนไม่ไหวอยู่แล้ว
เซิ่งเจ๋อเฉิงเอาแต่ก้มหน้าสบตาเสิ่นอีเวยอยู่ตลอด ส่วนเสิ่นอีเวยนั้นก็พยายามที่จะค้นหาให้ได้ว่าผู้ชายคนนั้นในตอนนี้เริ่มมีอารมณ์แบบนั้นขึ้นมา ใจเธอเริ่มตื่นเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะเริ่มที่จะควบคุมหัวใจของตัวเองไว้ไม่ได้ ผู้ชายคนนี้ทำไม่ใช้สายตานี้กับเธอในเวลานี้กันนะ? อีตานี่คิดจะจัดการเธอด้วยวิธีไหนกันนะ?
ในความจริงแล้ว ในใจของเสิ่นอีเวยปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันมีคำตอบที่คลุมเครืออยู่แล้ว แต่เธอแค่ไม่มั่นใจเท่านั้นเอง แม้ว่าจะบอกว่าไม่มั่นใจก็ตามที เธอก็ได้แต่หวังว่าอย่าเกิดเรื่องที่ตัวเองคาดเดาเอาไว้เลย
ในเวลานี้ เธอแค่หวังว่าขอให้เซิ่งเจ๋อเฉิงใจเย็นๆเข้าไว้
ร่างกายที่ซูบผอมของเสิ่นอีเวยถูกเขาตรึงไว้แน่น ทว่ากลับมีสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกรังเกียจนั่นก็คือ อีตาผู้ชายคนนั้นอยู่ดีๆก็จัดการเอาขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกจากกันแล้วจัดท่าให้ขามาวางพาดบริเวณเอวของเขาแทน กว่าเธอจะรู้ตัวขาทั้งสองข้างของเธอก็ถูกจัดท่าตามนั้นแล้วแถมยังขยับไม่ได้อีกต่างหาก
เรื่องนี้เสิ่นอีเวยถึงกับเครียด แต่พละกำลังของทั้งสองคนต่างกันมาก เธอทำอะไรไม่ได้อยู่แล้วในเวลานี้ ทำได้แค่มองตัวเองที่ตกอยู่ในการควบคุมของเขาแทน
เสิ่นอีเวยจากสายตาปกติเริ่มแปรเปลี่ยนจนกล้าขึ้นมาบ้าง เธอเงยหน้าจ้องมองใบหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงที่อยู่ด้านบนใบหน้าของเธอด้วยระยะที่ใกล้มาก ในใจเริ่มร้อนรนขึ้นมาเพราะจะนิ่งต่อไปคงไม่ได้แล้ว
ในเวลานั้นเอง เขาเอามือข้างหนึ่งสัมผัสลูบไล้ผิวของเธอบริเวณต้นขาโดยผ่านเนื้อผ้าที่บางเบาแล้วค่อยๆใช้มือเค้นคลึงเรื่อยๆ จนกระโปรงของเสิ่นอีเวยถูกเขาถลกสูงขึ้นมาเรื่อยๆ
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ฝ่ามือของเซิ่งเจ๋อเฉิงราวกับมีกระแสไฟฟ้าตามมาด้วยจนทำให้ทุกอณูบนเรือนร่างขนลุกชัน ความรู้สึกแบบนี้ช่างเหมือนกับกระแสไฟวิ่งลามไปทั้งตัว มันทำให้คนเราอยากจะกรีดร้องออกมาแต่ในเวลาเดียวกันกลับไม่มีแรงกรีดร้องตามที่ใจอยาก
การกระทำของเซิ่งเจ๋อเฉิงที่กำลังทำอยู่นี้ ทำให้เสิ่นอีเวยถึงกับหวนคิดถึงความหลังยามเมื่อทั้งสองคนยังใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน
การใช้ชีวิตในประเทศอังกฤษในช่วงแรกนั้น เสิ่นอีเวยเคยลองผนึกความทรงจำระหว่างเธอกับเซิ่งเจ๋อเฉิงเอาไว้ได้ ทว่าในตอนนี้เขากลับใช้มือลูบไล้ผิวของเธออย่างแผ่วเบา ส่วนสมองของเธอกลับมีแสงแรงจ้า สาดส่องลงมา อีกสักพักก็วูบหายไป
ในเวลานี้เองสายตาของเซิ่งเจ๋อเฉิงที่คอยแต่สนใจบริเวณต้นขาของเสิ่นอีเวยกลับเบนสายตามาที่ใบหน้าของเธอแทน ส่วนคนข้างหลังเธอกลับรับรู้ความรู้สึกที่ลึกซึ้งที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายส่งผ่านทางดวงตาออกมา
ความหื่นกระหายของผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าเธอนั้นสาเหตุก็มาจากเธอทั้งสิ้น ความรู้สึกแบบนี้ทำให้เธอถึงกับพูดไม่ออก
ในเวลานี้เอง เซิ่งเจ๋อเฉิงเริ่มเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา: “อือ ที่เธอบอกไว้ก็ไม่ผิด ขาทั้งสองข้างของเธอยังมีประโยชน์กับเรื่องอื่นจริงๆ”
เมื่อเขาพูดจบ เสิ่นอีเวยถึงกับตกใจ: พวกชนชั้นสูงก็คือชนชั้นสูง ยิ่งพูดเรื่องหน้าด้านยังกลับมาวกใส่เรื่องขาของเธออีก ช่างฉลาดจริงๆ
เอ๊ะ แต่เดี๋ยวนะ ที่เซิ่งเจ๋อเฉิงพูดถึงเมื่อครู่มันหมายความว่ายังไงกัน? อะไรที่บอกว่าขาของเธอยังมีประโยชน์กับเรื่องอื่นอีกหรอ? เสิ่นอีเวยถึงกับถามตัวเองอยู่ในใจ
บริเวณร่างกายส่วนบนของเซิ่งเจ๋อนั้นหันมาทางร่างกายของเสิ่นอีเวยที่อยู่ในอ้อมกอดเขาใกล้เข้าไปทุกขณะ ส่วนเสิ่นอีเวยเองก็ยิ่งตื่นเต้นหนักกว่าเดิม ถึงขนาดที่ว่าราวกับหัวใจของตัวเองเต้นจนจะหลุดออกมาจากทรวงอก เสิ่นอีเวยจ้องมองดวงตาของเซิ่งเจ๋อเฉิง ส่วนหัวใจของเธอพยายามที่จะบอกกับตัวเธอว่า : ใจเย็น ยิ่งในเวลานี้ด้วย ต้องใจเย็นมากๆเข้าไว้
ข้อเท็จจริงต่างๆก็สามารถรับประกันได้ว่าการที่ตัวเราเตรียมวิธีในการรับมือด้วยการเตรียมพร้อมทางจิตใจไว้แล้วนั้นมักมีประโยชน์เสมอ เพราะเสิ่นอีเวยกลับไม่รู้สึกว่าตื่นเต้นเหมือนเมื่อครู่แล้ว
