ณ ปัจจุบัน งานสภากลับมารกรุงรังเหมือนเทอมก่อนหน้า และวันนี้ก็เป็นอีกวันที่ผมต้องคอยรับลูกเคสพร้อมด้วยสมาชิกเจ้าเก่าเจ้าเดิมสามท่าน
พลอย ดิว พี่ต้น ณ โต๊ะรับแขก
ไม่สิ สามคนนั้นย้ายไปยืนหลบมุมกันข้างกำแพงเพราะมีลูกเคสมาแล้วนี่นะ ส่วนตอนนี้ผมก็กำลังรับเรื่องกับลูกเคสคนที่ว่า…
“แข่งประชันความเร็ว!”
เธอตะโกนแบบนั้น
ผมหรี่ตามองด้วยความเงียบ เป็นการแสดงออกทางกายว่า ให้ช่วยอธิบายด้วย
เธอโบกนิ้ว
“งานที่จัดแถวย่านการค้าใกล้ๆไงล่ะ! ฉันที่เป็นถึงหัวหน้าชมรมข่าว จะพลาดโอกาสสำคัญแบบนี้ได้ยังไงกัน!”
ถึงสภาจะไม่มีกฎว่าห้ามนักเรียนคนเดิมมาขอให้สภานักเรียนช่วยก็เถอะ แต่อย่างยัยนี่ที่ครั้งก่อนโดนพลอยฟาดจนกล้องแตกไปทีนึงแล้ว ทำไมถึงยังกล้าเสนอหน้ามาขอให้ช่วยอีกกันนะ…
ผมล่ะพิศวงจริงๆ
และก็ขอแนะนำให้รู้จักอีกครั้งเผื่อจะหลงลืม ที่นั่งอยู่ตรงนี้คือเด็กสาวหัวหน้าชมรมข่าว ที่มาพร้อมกับลุคเหมือนนักข่าวแบบครึ่งๆกลางๆพร้อมด้วยแว่นตาหนาเตอะเช่นเดิม
“นี่เธอ”
“ไม่เรียกว่าเจ้าของเคสแล้วเหรอ?”
“ยังไม่ได้รับเรื่องนี่นะ…คือที่ย่านการค้าใกล้โรงเรียนเราจะมีแข่งประชันความเร็วอะไรนั่น และเธอจะไปทำข่าว?”
“ใช่!”
“แล้วไหงถึงต้องมาหาพวกฉันด้วย?”
ไม่เห็นความจำเป็นเลยสักนิด
หัวหน้าชมรมข่าวโบกนิ้วอีกครั้ง
“ถึงจะเป็นการแข่งไม่ใหญ่ แต่ก็จัดแถวๆโรงเรียนเรา ไม่จำกัดอายุด้วยนะ อย่างนี้จิตตฯของพวกเราจะไม่แสดงแสนยานุภาพให้คนแถวนี้เห็นสักหน่อยเหรอ!?”
ถึงจะทำท่าตื่นเต้นซะขนาดนั้น แต่ว่าไงดี…ไม่ค่อยอินเลยแฮะ
“จะผีสางหรือตัวบ้าอะไรก็ลงแข่งได้หมด ขอแค่มั่นใจในความเร็วก็พอ!”
พร้อมเสริมมาแบบนั้น
ผมแย้งถาม
“ถ้าจัดแถวนี้ ผีสางจะลงแข่งได้ก็ไม่แปลกหรอก แต่ว่านะ…งานแข่งมันจะไม่กลายเป็นเมต้าผีสางเอาเรอะ? คนธรรมดาจะวิ่งสู้ผีได้ที่ไหนกัน?”
ศักยภาพร่างกายของมนุษย์ไม่อาจเทียบเคียงกับเชื้อสายภูตผีแบบเด็กในจิตตฯ เพราะงั้นที่หนึ่งของการแข่งนั่นก็คงไม่พ้นผีหรือตัวอะไรสักอย่าง
และพอเป็นแบบนั้น มันก็จะกลายเป็นงานแข่งสำหรับผีอย่างเต็มตัว
แต่หัวหน้าชมรมข่าวก็โบกนิ้วรอบที่สาม
“หึหึหึ นายจะดูถูกพลังของมนุษย์มากไปแล้วนะ! มีคนที่วิ่งเร็วสุดๆอยู่ต่างหากล่ะ และยังมั่นใจเสียจนคิดว่าต่อให้แข่งกับคนแบบพวกเราก็ไหวอยู่ด้วย”
“นักวิ่งมืออาชีพเหรอ?”
“เปล่า แค่คุณลุงคุณป้าที่วิ่งทุกเช้าน่ะ”
…รักสุขภาพจนน่าชื่นชม แต่นึกภาพให้คนอายุราวนั้นมาแข่งประชันความเร็วแล้วรู้สึกสงสารไงชอบกล…
“และคุณพ่อฉันก็จะลงแข่งด้วย แต่ไม่ได้หวังที่หนึ่งหรอกนะ แค่แข่งเอาสังคมเฉยๆ”
“ช่างพ่อเธอเถอะ”
“แรงนะนั่น?”
“ไม่ได้ด่า แค่ไม่ต้องเอาเรื่องไม่จำเป็นมาพูดก็ได้ …แล้ว? จะให้พวกฉันช่วยหาคนไปลงแข่งเพื่อแสดงแสนยานุภาพสินะ?”
เมื่อผมถาม หัวหน้าชมรมข่าวก็โบกนิ้ว …น่าตบให้นิ้วหักจริงๆ
“เกือบถูกๆ ยังอ่อนหัดนะนาย จะไปหาคนให้ได้อะไรเล่า? ถ้าแค่นั้นฉันแวบไปชมรมวิ่งข้างล่างนั้นสองวิก็ได้แล้ว”
“งั้นเรียนเชิญ”
ผมผายมือ
“รีบไล่จังเลยนะ ชมรมวิ่งก็ส่วนชมรมวิ่ง …งานแข่งครั้งนี้อะนะ ใช้แค่ทักษะการวิ่งเฉยๆไม่พอหรอก”
“ไม่ให้ใช้แล้วจะให้ใช้อะไร?”
แข่งความเร็วไม่ใช่เรอะ
“ได้ฟังมั้ยเนี่ย? บอกไปแล้วนี่ว่าผีสางลงแข่งได้ พอเป็นแบบนั้น ความสามารถทางเชื้อสายก็สามารถใช้ได้ด้วยไงล่ะ”
…เริ่มจะเข้าเค้า
“ชมรมวิ่งก็ส่วนชมรมวิ่ง แต่ว่า! ที่ฉันต้องการคือความเร็วแบบที่แหกกฎฟิสิกส์ทิ้งเหมือนฉีกกระดาษทิชชู่หลังสั่งน้ำมูก…”
“…เอาไปทิ้งสิหล่อน”
ใครที่ไหนเขาฉีกกระดาษทิชชู่หลังสั่งน้ำมูกกันบ้างหา?
หัวหน้าชมรมข่าวไม่สนใจ
“ถึงฉันจะรู้จักคนเยอะ แต่คนที่ฉันหมายปองหมายใจอยากเอาไปแข่งคือคนในสภานี่แหละ”
“ผีนางรำนั่นเหรอ? ไม่ไหวหรอก พลอยไม่ถนัดออกแรงสักหน่อย หรือจะเป็นปอบ? รายนี้ก็ไม่ได้ สภาพอย่างดิวถ้าไม่ได้กินขนมล่ะก็ คงได้เห็นนั่งหน้าเหม่อๆทั้งวันแน่”
ผมป้ายนิ้วหาพลอยกับดิวพลางวิเคราะห์ให้หัวหน้าชมรมข่าวฟัง
“ไม่ถูกสักคน แกล้งอำกันหรือว่าไงเนี่ย? ไม่ใช่สักหน่อย ฉันอยากได้นายกับพี่ต้นต่างหาก”
“ฉันไม่ชอบออกแรงแบบไร้สาระ”
แถมยังจะต้องรบกวนพี่ต้นด้วย เรื่องไร้สาระแบบนี้ผมไม่ให้พี่ต้นเหนื่อยหรอกนะ เสียดายของ
“นายบินได้ไม่ใช่เหรอ!? ของแบบนั้นมันใช้แรงตรงไหนกัน!”
“ปีกแห่งความตาย จงปรากฏเพื่อมอบอิสรภาพแก่สิ่งมีชีวิตต่ำต้อยนั่น… เอ้า ลองไปบินเอง”
ผมร่ายอาคมและเสกเดดวิงเข้าหลังหัวหน้าชรมข่าว
รู้สึกได้ถึงสีหน้าประหลาดใจของสมาชิกสภาทั้งสาม ราวกับจะถามว่า ‘ทำแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?’ แต่ก็อย่างที่เห็นนั่นแหละ
หัวหน้าชมรมข่าวหันมองปีก
“ทำแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?”
“อย่างที่เห็น …พลอย เปิดหน้าต่างให้หน่อย …เอ้า ทางโล่งแล้ว ไปบินกลับมาสักรอบนึงดูสิ”
หลังจากพลอยเปิดหน้าต่าง ช่องว่างนั้นก็เพียงพอให้หัวหน้าชมรมข่าวบินออกไป ดีที่ห้องสภาอยู่ชั้นหนึ่ง อย่างน้อยต่อให้ร่วงก็ไม่ถึงกับเจ็บหนัก
“อืม…ถือซะว่าเป็นประสบการณ์ จะลองดูก็ได้ เอ…ต้องขยับยังไงล่ะเนี่ย…”
หัวหน้าชมรมข่าวทะเลาะกับเดดวิงอยู่สักพัก ก่อนจะตีปีกและลอยขึ้น
“ได้แล้ว! ไม่เห็นจะเหนื่อยเลย!”
“บินไปได้แล้วน่า”
“รับคำท้า! ไปล่ะจ้าาาาา~~~~~~!”
ว่าแล้วเจ้าของเคสก็โฉบออกไปทางหน้าต่าง
“เอ้า พลอย ปิดหน้าต่างได้แล้ว เดี๋ยวยุงเข้า”
พลอยจัดเส้นผมให้เข้าที่ก่อนถามว่า
“เออ…ไม่ใช่ว่าต้องเปิดรอให้เธอกลับมาหรอกเหรอคะ?”
“ไม่ต้องหรอก …พี่ต้นครับ เดี๋ยวรบกวนช่วยไปเอาเปลหามของห้องพยาบาลแล้วตามผมไปหน้าโรงเรียนหน่อยนะครับ”
พี่ต้นขมวดคิ้ว
“เอาไปทำอะไรเหรอ? น้องประธาน”
“ดูทรงน่าจะต้องหามยัยนั่นกลับมาสภาน่ะครับ …อ๋อ…ใช่ ดิว ขอน้ำกับขนมสักถุงนึงด้วย ไว้ฉันซื้อคืนทีหลัง”
“…อืม?”
ดิวผงกหัวและให้ของที่ผมต้องการมา และถึงพี่ต้นจะงงๆ แต่สุดท้ายก็ไปเอาเปลหามและตามผมไปหน้าโรงเรียน
ผมกับพี่ต้นที่มาพร้อมเปลหามมาถึงหน้าประตูทางเข้าโรงเรียน
มองเห็นหัวหน้าชมรมข่าวนอนราบกับพื้น นักเรียนที่เดินผ่านพากันมองด้วยสีหน้ากังวล ไม่สิ…สีหน้าเหมือนมองขยะก้อนโตที่จู่ๆโผล่มาได้ยังไงมากกว่า…
“เป็นไงบ้าง?”
เมื่อผมถามไปแบบนั้น หัวหน้าชมรมข่าวก็พูดเสียงแหบแห้ง
“หนะ เหนื่อยโคตร! ปะ ปีกหายไปหรือยัง!?”
“ฉันเอาออกให้แล้ว”
“รู้สึกเหมือนแค่ขยับนิ้วยังลำบากเลย แฮ่ก…แฮ่ก มีน้ำมั้ย?”
“มี เอาขนมมาให้ด้วย”
“…ขอบคุณ…”
“แล้วก็เอาเปลมาหามด้วย นอนนิ่งๆล่ะ เดี๋ยวฉันกับพี่ต้นจะเบามือให้”
“เดี๋ยว! ทำไมถึงเตรียมพร้อมขนาดนี้เนี่ย!? อย่าบอกนะว่ารู้อยู่แล้วว่าฉันจะอยู่สภาพแบบนี้น่ะ!”
ผมไม่สนใจพลางช่วยกันแบกหัวหน้าชมรมข่าวขึ้นเปล ก่อนจะพากันหิ้วกลับห้องสภาโดยที่มีสายตาของนักเรียนมองด้วยความลำบากใจ
กลับมาห้องสภาอีกครั้ง
หัวหน้าชมรมข่าวพิงหลังกับโซฟาด้วยสีหน้าเหนื่อยอ่อน
“เหนื่อยเหมือนจะตายเลย …ปกติตอนนายบินเหนื่อยขนาดนี้เลยเหรอ?”
“เป็นปีกที่สร้างจากจิตด้านลบของมนุษย์นี่นะ ผู้สวมใส่จะค่อยๆโดนอารมณ์เหล่านั้นกัดกิน ถ้าไม่ชินกับอารมณ์ที่ว่าก็จะสภาพเหมือนเธอตอนนี้นั่นแหละ”
“เห…แสดงว่าที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เหนื่อย แต่คือรับจิตด้านลบไม่ไหวงั้นเหรอ?”
“ประมาณนั้น”
ที่จริงเดดวิงก็ไม่ใช่ของที่ควรให้คนธรรมดาใช้อยู่แล้วด้วย ที่ให้ลองใช้เพราะแค่หมั่นไส้เฉยๆ
หัวหน้าชมรมข่าวย่นริมฝีปาก
“ทำไมตอนทำข่าวให้ฉันก่อนหน้านี้ ไม่เห็นจะบอกเลย”
“ก็อธิบายไปแล้วไม่ใช่เรอะ? เธอจดไม่ครบเองต่างหาก”
ครั้งที่ช่วยทำข่าว ผมยื่นหัวข้อข่าวเป็นเดดวิง และก็จบลงด้วยอธิบายการใช้งานและสรรพคุณต่างๆ
เพราะงั้นเป็นเพราะยัยนี่ดันไม่จำเองต่างหาก
“ฉันน่าจะไม่จำข่าวที่เคยเขียนไปแล้วมากกว่าน่ะ”
มันก็เหมือนกันนั่นแหละน่า
“เอ๊ะ? เดี๋ยวสิ ถึงฉันจะใช้ไม่ไหวก็เถอะ แต่ตอนแรกเราคุยเรื่องให้นายไปลงแข่งต่างหาก! ถ้านายชินกับปีกอยู่แล้ว ลงแข่งให้ฉันก็ไม่มีปัญหานี่!”
“เฮ้ยๆ ถึงฉันจะไม่เป็นไรก็เถอะ แต่พูดไปแล้วไงว่าไม่ชอบเหนื่อยโดยไม่จำเป็น”
“ไม่จำเป็นตรงไหนกัน! โชว์แสนยานุภาพของโรงเรียนไง!”
นั่นแหละไม่จำเป็น
ขณะผมก่ายศีรษะด้วยอารมณ์ขี้เกียจจะเถียง พลอยก็ยกน้ำชามาเสิร์ฟ
“ประธานลองคิดดูหน่อยเถอะค่ะ เธออุตส่าห์ออกปากขอร้องซะขนาดนี้”
อย่าพูดอะไรไม่จำเป็นได้มั้ยเนี่ย…พลอย
หัวหน้าชมรมข่าวได้ยินดังนั้นก็
“ใช่! คิดดูหน่อยสิ! อ๋อ…ถึงจะยอมช่วยพูดให้ แต่ฉันยังไม่ลืมที่เธอตบลูกรักของฉันซะพังหรอกนะ คุณรองประธาน”
พร้อมยกมือป้องปากเหมือนกำลังกระซิบพูดใส่พลอยแบบนั้น
“ขะ ขอโทษจริงๆค่ะ”
พลอยก้มศีรษะ ผมแย้ง
“ไม่ต้องไปขอโทษอะไรหรอกพลอย ฉันจ่ายค่าเสียหายไปเรียบร้อยแล้ว”
“กรณีของนายมันเอาเงินฟาดหัวกันชัดๆ!”
หัวหน้าชมรมข่าวชี้หน้าด่า
ผมปัดมือ
“ชดเชยตามค่าเสียหายไง? แล้วก็นะ ถึงพลอยจะบอกให้ฉันลองคิดดูก็เถอะ แต่สำหรับคนที่ขนาดจบเรื่องด้วยดีแล้วยังเก็บมาคิดมากแบบเธอน่ะ ต่อให้ฉันหรือพี่ต้นก็ไม่ยอมช่วยหรอก”
“นายมองการเอาเงินฟาดหัวคือการจบด้วยดีเหรอนั่นน่ะ!?”
“แล้วจะเอาอะไรอีกเล่า? พลอยก็ขอโทษไปแล้วไง”
เรื่องตั้งแต่เทอมที่แล้ว ถ้ายังเก็บมาคิดเล็กคิดน้อยก็หมดคำจะพูด
หัวหน้าชมรมข่าวพูดเสียงดัง
“เอ๊ะ…! ทำไมเหมือนนายหาเรื่องบ่ายเบี่ยงไปเรื่อยเลยเนี่ย!? กลับมาเข้าเรื่องเดิมสักทีเถอะ! แข่งประชันความเร็วน่ะ!”
“งั้นถือว่าเธอโอเคกับพลอยแล้วนะ?”
อีกฝ่ายฟังคำถามแล้วก็หันหน้าหนี
“…แค่พูดเล่นเฉยๆเอง ไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย”
ทำไมถึงทำหน้ารู้สึกผิดล่ะนั่น? อย่างนี้ก็เหมือนผมจริงจังไปเองคนเดียวเลยน่ะสิ
ผมหันมองพลอย
พลอยพยักหน้าเบาๆให้
ผมจึงถอนหายใจ
“เออๆ เจ้าของเคส”
“โอ๊ะ? แสดงว่ารับเรื่องแล้วสินะ?”
“อ่า แล้วคือจะให้ฉันกับพี่ต้นไปแข่งใช่มั้ย?”
“ถูกต้อง!”
ถึงตรงนั้น พี่ต้นก็ยกมือ
“เอ่อ…ถ้าไม่ว่าอะไร พี่ขอแค่ไปดูน้องประธานแข่งเฉยๆได้รึเปล่า?”
เจ้าของเคสวิ่งกรูไปหาพี่ต้นที่ยืนพิงกำแพงข้างๆดิวทันที
พร้อมจับข้อมือและยกขึ้นลงอย่างแรง
“ดูเฉยๆได้ไงเล่า! พี่ต้นเป็นกระหังไม่ใช่เหรอ!? อย่างนี้ต้องเร็วๆสุดเลยไม่ใช่หรือไง!?”
“คือ…พี่ไม่ค่อยชอบการแข่งขันเท่าไหร่ แล้วกระหังก็ไม่ได้เร็วอย่างที่น้องคิดหรอกนะ…”
“ถือว่าช่วยกันสักหนเถอะน่า! นะ! คุณอัศวินแห่งความยุติธรรม!”
ไอ้คนเขียนข่าวเรื่องพี่ต้นกำราบเด็กที่ไถเงินนักเรียนโรงเรียนเราคือยัยนี่เองสินะ…
พี่ต้นเกาแก้มด้วยความลำบากใจ
จังหวะนั้นเองที่มีฝ่ามือเล็กๆจับแขนของเจ้าของเคส
“…ปล่อยพี่ต้น”
ดิวพูดเสียงเรียบๆใส่ ถึงแววตาจะเรียบเฉยแต่ผมสัมผัสได้ถึงความไม่สบอารมณ์เล็กน้อย
“นะ น้องดิว…?”
ขนาดพี่ต้นยังฉงน
ดิวพูดต่อ
“…พี่ต้นบอกว่าไม่อยากแข่ง …ได้ยินแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ออกตัวปกป้องเต็มแรงจนผิดวิสัยดิวไปไกล คงกำลังเห็นพี่ต้นลำบากใจเลยจะช่วยสินะ อืมๆ งั้นผมที่เป็นประธานจะปล่อยให้สถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว
ผมลุกขึ้น
“ฟังทางนี้ๆ”
และปรบมือเรียกสายตาคนในห้อง
เมื่อทุกคนมองมาผมก็พูด
“จริงอยู่ว่าพี่ต้นหรือแม้กระทั่งฉันก็ไม่อยากแข่ง แต่ว่านะ…พวกเราคือสภานักเรียน เพราะงั้นในเมื่อรับเคสมาแล้วก็ต้องทำตามคำเรียกร้องของลูกเคส”
“…คริสโตเฟอร์”
“อย่าพึ่งโมโหน่า ฟังก่อนสิ”
ผมรีบห้ามดิวที่เรียกชื่อผมอย่างเย็นชา
“ถึงจะรับเรื่องมาแล้ว แต่ก็เป็นดุลพินิจของฉันคนเดียว ถ้าพี่ต้นไม่อยากแข่งก็ไม่เป็นไร ฉันลงแข่งคนเดียวก็ได้”
“ได้ที่ไหนกัน!”
เจ้าของเคสแทรก
ผมเลิกคิ้ว
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? แค่โชว์แสนยานุภาพของจิตตฯ แค่ฉันคนเดียวก็ไม่เห็นเป็นไรนี่?”
จะให้เอาคนไม่อยากแข่งไปแข่งก็ไม่ดี แม้ผมจะเป็นหัวหน้าพี่ต้นก็เถอะ แต่ในกรณีนี้คือสามารถใช้ผมคนเดียวได้ จึงไม่จำเป็นต้องรบกวนหรือฝืนความรู้สึกพี่ต้น
“นายคิดว่าจะได้ที่หนึ่งหรือไง!?”
“ฉันเร็วกว่าพี่ต้นอยู่แล้วนะ?”
“อืม น้องประธานเร็วกว่าจริงๆนั่นล่ะ”
พี่ต้นก็ช่วยเสริมมาแบบนั้น
เจ้าของเคสอึกอักอยู่สักพัก ก่อนจะพ่นลมหายใจ
“เฮ้อ…ก็ได้ๆ แต่ถ้าไม่ได้ที่หนึ่งขึ้นมา ฉันจะเขียนข่าวให้สภานักเรียนไม่มีที่ยืนเลยคอยดู”
“เออๆ”
“งั้นก็ตามมา”
ว่าแล้วเจ้าของเคสก็ทำท่าจะเดินออกไป
““““???””””
พวกผมทั้งสี่งงกันเป็นแถบ
ผมถามออกไป
“เดี๋ยว…ตามไปไหน?”
“? ก็ไปแข่งไง? จะอะไรซะอีกล่ะ?”
“แข่งวันนี้หรอกเรอะ!?”
“ใช่สิ ไม่งั้นฉันคงไม่รีบแจ้นมาหาพวกนายหรอก”
“ของอย่างนี้มันควรบอกล่วงหน้าสักวันสองวันไม่ใช่หรือไงหา!?”
เจ้าของเคสโบกนิ้ว
“หึหึ นายพลาดตั้งแต่ตกปากรับคำจะทำเคสแล้วล่ะ หยุดบ่นไปเรื่อยได้แล้วน่า ไม่ตามมาเดี๋ยวก็ทิ้งไว้นี่ซะหรอก”
ยัยนี่รู้ว่าถ้าผมรับเคสแล้วจะต้องทำให้สำเร็จ พอรู้แบบนั้นเลยทำท่าทีใหญ่โตจนน่าหมั่นไส้…
พลอยเอ่ย
“เอ่อ…ตะ ต้องไปเลยสินะคะ…?”
“อ่า แต่ที่จริงฉันไปคนเดียวก็ได้ พวกเธอกลับบ้านไปก่อนเถอะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ อยากเห็นประธานแข่งเหมือนกันค่ะ”
ดิวพยักหน้า
“…เจี๊ยบบอกว่าน่าสนุก”
พี่ต้นยิ้มแห้งๆ
“พี่จะช่วยเชียร์ให้นะ น้องประธาน”
โชคดีที่หมดเวลาชมรมพอดี พวกผมเลยมุ่งหน้าสู่ย่านการค้า สถานที่จัดแข่งประชันความเร็วบ้าบอ
เคสที่ 32 ประชันความเร็ว /มีต่อ
