ตอนที่ 1566 ดวงแข็ง
สิ่งที่เขาเสียใจมากที่สุดคือเขารู้จักซือหม่าผิงดี เขารู้ว่าถ้อยคำเช่นใดทำให้ซือหม่าผิงเสียใจได้มากที่สุด ทว่า เขาก็ยังกล่าวถ้อยคำเช่นนั้นกับสหายคนสนิทที่สุดของตัวเอง
“เร็วเข้า!”
แม่ทัพคุ้มกันเมืองแบกหมอชราวิ่งออกมาจากเมืองด้วยความรวดเร็ว จากนั้นวางหมอลงด้านข้างหลู่หยวนเผิง
“รีบรักษาท่านแม่ทัพเร็ว!”
หมออายุมากแล้ว เขาถูกแบกขึ้นหลังและวิ่งออกมานอกเมืองจนเวียนศีรษะไปหมด เขาคุกเข่าลงข้างกายหลู่หยวนเผิง จับแขนของเขาเพื่อตรวจชีพจร จากนั้นมองบาดแผลที่แผนหลังของหลู่หยวนเผิงแล้วหยิบขวดยาห้ามเลือดออกมาจากกล่องยา หมอเทยาห้ามเลือดลงในเสื้อเกราะของหลู่หยวนเผิงราวกับมันไม่มีค่า ตอนนี้เขาไม่มีอุปกรณ์รักษาจึงไม่กล้าดึงลูกศรออกจากแผ่นหลังของหลู่หยวนเผิง เขาจึงทำได้เพียงใช้วิธีหยาบเช่นนี้ก่อน
เหงื่อผุดขึ้นเต็มใบหน้าของหมอชรา เมื่อปฐมพยาบาลขั้นพื้นฐานเสร็จเขาก็ตะโกนออกมาเสียงดัง
“รีบไปนำแผ่นไม้มา ให้ท่านแม่ทัพผู้นี้นอนลงบนแผ่นไม้และรีบหามเขาไปยังห้องสะอาด! ระวังอย่าให้โคลงเคลงเด็ดขาด!”
ไป๋จิ่นจื้อมองดูหลู่หยวนเผิงที่ร่างกายไร้เรี่ยวแรงราวกับไม่มีลมหายใจแล้วถูกหามออกไป นางกำหมัดที่แนบอยู่ข้างลำตัวแน่น หลู่หยวนเผิงเป็นคนดวงแข็ง ตอนนี้มีท่านหมอคอยดูแลแล้ว เขาต้องปลอดภัยแน่นอน
สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือไปช่วยพี่หญิงใหญ่ของนาง
ตอนนี้ผ่านไปสามชั่วยามแล้ว เวลากระชั้นชิด พี่หญิงใหญ่กำลังตกอยู่ในอันตราย นางจะมัวรอช้าไม่ได้!
ไป่จิ่นจื้อหันไปกล่าวกับทหารของกองทัพไป๋
“ข้าจะเขียนจดหมายโยกย้ายทหาร พวกเจ้าจงแบ่งกันออกไปขอความช่วยเหลือตามเมืองต่างๆ”
ตอนที่ขี่ม้ามาที่นี่ไป๋จิ่นจื้อเอาแต่คิดว่าอยากมาถึงโดยเร็วที่สุด เมื่อได้สติจึงคิดได้ว่าควรเขียนจดหมายไปขอทัพเสริมจากเมืองอื่นๆ ด้วย
ทว่า จดหมายเคลื่อนทัพต้องมีสัญลักษณ์ประจำตัว ไป๋จิ่นจื้อให้คนเตรียมพู่กันและหมึก นางเขียนจดหมายขึ้นสี่ฉบับ จากนั้นประทับตราประจำตัวของนาง อีกทั้งให้นายอำเภอและแม่ทัพคุ้มกันเมืองประทับตราของพวกเขาลงบนจดหมายด้วย ไม่นานจดหมายทั้งสี่ฉบับก็ถูกส่งออกไปพร้อมกัน
ตอนนี้แม่ทัพคุ้มกันเมืองจัดทัพเสร็จแล้ว แม้ทหารในเมืองจะมีไม่ถึงสองพันนาย ทว่า พวกเขาล้วนเป็นทหารของต้าโจว พวกเขาไม่กลัวสงคราม ฝ่าบาทของพวกเขากำลังรอให้พวกเขาไปช่วยอยู่
“ออกเดินทาง!”
ไป๋จิ่นจื้อออกคำสั่ง จากนั้นนำทัพมุ่งหน้าไปยังช่องเขาที่จากมาทันที
ขณะเดียวกันไป๋จิ่นซิ่ว ไป๋ชิงฉีและไป๋ชิงอวี๋ซึ่งอยู่ในเมืองหลวงได้รับจดหมายที่ไป๋จิ่นถงส่งมาแล้วเช่นกัน
ไป๋จิ่นซิ่วซึ่งยังสวมชุดที่ใส่ประจำในจวนฉินรีบนำจดหมายเข้าไปยังจวนเจิ้นกั๋วอ๋องด้วยความร้อนรน นางกล่าวด้วยเสียงร้อนใจ
“หากไม่ได้รับข่าวที่แน่นอนและเวลากระชั้นชิดจิ่นถงไม่มีทางส่งจดหมายที่เขียนด้วยเลือดของตัวเองกลับมาให้เราเป็นกังวลเช่นนี้แน่ จดหมายถูกส่งมาจากต้าเยี่ยน นี่มันก็ผ่านไปนานแล้ว หากคนของต้าเยี่ยนคิดสังหารพี่หญิงใหญ่ขึ้นมาจริงๆ ตอนนี้พี่หญิงใหญ่อาจตกอยู่ในอันตรายแล้ว!”
ตอนเห็นจดหมายฉบับนี้แววตาของไป๋ชิงอวี๋เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง เขาไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมาทั้งสิ้น
ไป๋ชิงฉีอ่านจดหมายจบจึงกล่าวขึ้น
“ไม่ว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่เราก็ไม่ควรเอาชีวิตของพี่หญิงใหญ่มาเสี่ยงอันตราย รีบจัดทัพใหญ่เดินทางไปยังชายแดนต้าเยี่ยนเพื่อความไม่ประมาทดีกว่า ถือเป็นการข่มขู่ต้าเยี่ยนด้วย พี่มีคนอยู่ในกองทัพต้าเยี่ยน ทว่า พวกเขาน่าจะถูกส่งมาดูแลเมืองของต้าโจวซึ่งอยู่ในเขตการปกครองของต้าเยี่ยนเกือบหมด หากกองทัพต้าเยี่ยนมีความเคลื่อนไหวใดๆ คนผู้นี้จะส่งข่าวให้พี่รู้”
ทว่า คนผู้นั้นไม่ได้มีคนใช้งานมากเหมือนน้องหญิงสาม ข่าวของเขาอาจล่าช้ากว่าไป๋จิ่นถง
ไม่ว่าอย่างใดก็ควรเร่งจัดทัพเดินทางไปยังชายแดนต้าเยี่ยนโดยเร็วที่สุด
“รีบสั่งให้คนเดินทางไปยังเมืองผิงหยาง ให้กองทัพผิงหยางห้าหมื่นนายรีบเดินทางไปยังชายแดนต้าเยี่ยน!”
ไป๋ชิงฉีเริ่มประมวลผลทุกอย่างอยู่ในใจ หากจัดทัพจากเมืองหลวงเดินทางไปยังเมืองผิงหยางต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่ง
ทว่า เมืองผิงหยางอยู่ใกล้ต้าเยี่ยนมาก เขาจะให้คนเร่งขี่ม้าเร็วไปแจ้งให้เมืองผิงหยางส่งกองทัพไปประชิดชายแดนต้าเยี่ยน อย่างน้อยก็คงทำให้ต้าเยี่ยนหวาดกลัวได้บ้าง
หากต้าเยี่ยนกล้าลงมือกับจักรพรรดินีต้าโจวจริงๆ ทหารห้าหมื่นนายกองทัพนี้จะบุกเข้าไปทำลายต้าเยี่ยนเป็นกองทัพแรก!
“ให้คนเดินทางไปบอกให้เสิ่นคุนหยางพากองทัพไป๋เดินทางไปยังชายแดนต้าเยี่ยนด้วย”
ไป๋ชิงอวี๋กล่าวขึ้น
“ส่งข่าวไปบอกกองทัพอันผิงที่เพิ่งเดินทางกลับถึงเมืองหลวง กองทัพหย่วนผิงและกองทัพเซิ่งซึ่งเป็นกองทัพเก่าของต้าเหลียงว่าให้รีบเคลื่อนทัพไปยังชายแดนของต้าเยี่ยนทันทีที่ได้รับคำสั่ง ให้กองทัพเติงโจวและแม่ทัพหยางอู่เช่อที่คุ้มกันอยู่ที่ด่านเย่เฉิงควบคุมเมืองต้าโจวซึ่งอยู่ในเขตการปกครองของต้าเยี่ยนให้ดี ห้ามให้กองทัพต้าเยี่ยนก่อความวุ่นวายขึ้นในแคว้นต้าโจวเด็ดขาด!”
ไป๋ชิงอวี๋รู้จักพี่สาวของตัวเองดี พี่หญิงยอมยุติสงครามกับต้าเยี่ยนเพื่อชาวบ้านและเหล่าทหาร ทว่า หากพี่หญิงใช้วิธีที่อ่อนโยนที่สุดในการรวบรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่งแล้วนางรู้ว่าต่อให้ต้าโจวชนะการเดิมพันแล้วเชื้อพระวงศ์ของต้าเยี่ยนจะไม่ยอมรับผลลัพธ์นี้ พี่หญิงต้องใช้สงครามยุติเรื่องนี้อย่างแน่นอน
หากพี่หญิงจะใช้สงครามรวบรวมใต้หล้าให้เป็นหนึ่ง เขาต้องส่งกองทัพไปให้พี่หญิงใหญ่ใช้งาน…
ตอนนี้ต้าโจวแข็งแกร่ง มีกองทัพมากมาย ในเมื่อต้าเยี่ยนกล้าลงมือกับต้าโจว…เช่นนั้นก็ต้องโจมตีให้ย่อยยับ! ไป๋ชิงฉีก้มหน้าทบทวนถ้วยคำของน้องชายห้า จากนั้นกล่าวขึ้น
“ในเมื่อต้าโจวจะเคลื่อนทัพไปยังต้าเยี่ยน พวกเราก็ควรควบคุมกองทัพต้าเยี่ยนที่อยู่ในต้าโจวให้ดีอย่างที่เจ้ากล่าวจริงๆ เช่นนั้นพวกเราก็ควรคุมตัวองค์ชายใหญ่ องค์ชายสองและแม่ทัพเซี่ยสวินซึ่งถูกส่งมาเป็นตัวประกันที่ต้าโจวด้วย เก็บองครักษ์ข้างกายพวกเขาไว้ไม่ได้แล้ว”
“หากมีคนคิดช่วยสามคนนั้นออกไป โดยเฉพาะองค์ชายสองและแม่ทัพเซี่ยสวินที่เก่งกาจในการรบ จงสังหารทิ้งทันที!”
ไป๋จิ่นซิ่วกล่าว
“ข้ายอมสังหารมู่หรงผิงและเซี่ยสวิน…ดีกว่าปล่อยให้พวกเขาหนีรอดไปจากต้าโจวได้”
“หากต้าเยี่ยนกล้าลงมือกับพี่หญิงจริงๆ เช่นนั้นต้าโจวของพวกเรา…”
ไป๋ชิงอวี๋หมุนแหวนปานจื่อในมือ จากนั้นเงยหน้าขึ้น
“จะถือโอกาสนี้ทำลายล้างต้าเยี่ยนให้ดับสูญ!”
ใบหน้าที่เสียโฉมครึ่งซีกของไป๋ชิงอวี๋ดุดันเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ตอนนี้แววตาของเขายิ่งทำให้ใบหน้าของเขาน่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ตอนนี้เขาเหมือนหมาป่าที่พร้อมขย้ำทุกสิ่ง!
“เรื่องนี้คงปิดท่านป้าสะใภ้ใหญ่ไม่ได้”
ไป๋ชิงฉีมองไปทางไป๋ชิงอวี๋
“ข้าจะไปคุยกับท่านแม่เอง ท่านแม่ไม่ใช่คนที่คุมสติไม่ได้ ที่สำคัญท่านแม่รู้ความสามารถของพี่หญิงดี!”
ไป๋ชิงอวี๋กล่าวเสียงเบา
ทั้งสามคนตกลงเรื่องนี้กันเรียบร้อย ตอนที่พวกเขาแจ้งเรื่องนี้ให้ขุนนางในราชสำนักทราบพวกเขาก็เริ่มดำเนินการไปพร้อมกัน
ฝูรั่วซีนำทหารรักษาพระองค์มุ่งหน้าไปยังจวนของตัวประกันต้าเยี่ยนโดยอ้างว่าได้รับราชโองการจากฝ่าบาทที่ส่งกลับมาจากต้าเยี่ยน เมื่อองค์ชายใหญ่ องค์ชายสองและเซี่ยสวินฟังราชโองการจบฝูรั่วซีจึงให้ทหารคุมตัวทั้งสามคนไว้ทันที
“แม่ทัพฝู!”
องค์ชายใหญ่หน้าซีดเผือด เขามองไปทางฝูรั่วซีด้วยความหวาดกลัว นับตั้งแต่ที่พวกเขามาเป็นตัวประกันที่ต้าโจว ไป๋ชิงเหยียนและอ๋องคนอื่นๆ ของต้าโจวปฏิบัติต่อพวกเขาด้วยความเคารพ ไป๋ชิงเหยียนเคยกล่าวว่าพวกเขาคือวีรบุรุษที่เสียสละเพื่อแผ่นดิน
ปกติพวกเขาอยู่อย่างสงบเสงี่ยมในจวนของตัวเอง แทบไม่เคยออกไปด้านนอกเลยด้วยซ้ำ ที่สำคัญพวกเขาเป็นมิตรกับอ๋องของต้าโจวทุกคน เหตุใดจู่ๆ ต้าโจวจึงมาจับกุมตัวพวกเขาเช่นนี้กัน
