ตอนที่ 1524 เสียเรื่องเพราะคนไม่กี่คน
เฉียนหย่งจงก้มศีรษะขอบคุณเว่ยจงด้วยความซาบซึ้ง จากนั้นเขาได้ยินไป๋ชิงเหยียนกล่าวขึ้น
“ครั้งนี้ข้าไม่ได้พามาเพียงหมอและนำมาเพียงยาสมุนไพร ข้ายังนำเสบียงมาเผื่อให้ด้วย…”
“ฝ่าบาททรงพิจารณาได้รอบคอบยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”
เฉียนหย่งจงพยักหน้า เขารู้สึกว่าไป๋ชิงเหยียนพิจารณาทุกอย่างได้รอบคอบยิ่งนัก เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก
“วันนี้เจ้าจงให้คนจับตาดูว่ามีชาวบ้านออกจากเมืองไปมากเท่าใด จากนั้นให้คนลอบสืบดูว่าผู้ใดเป็นคนยุให้ชาวบ้านก่อเรื่องขึ้นในวันนี้”
ไป๋ชิงเหยียนยกถ้วยชาขึ้น นางใช้ฝากดใบชาที่ลอยขึ้นมาเหนือน้ำลงไปด้านล่างเป็นระยะ
“เมื่อพบตัวคนเหล่านั้นจงจับพวกเขาขังคุกในข้อหาอื่นก่อน เมื่อโรคระบาดสิ้นสุดลงค่อยจัดการ…”
“รับบัญชาพ่ะย่ะค่ะ”
เฉียนหย่งจงสงสัยว่าชาวบ้านเหล่านั้นถูกสายลับของต้าเยี่ยนยุให้ก่อเรื่องเช่นเดียวกัน มิเช่นนั้นชาวบ้านไม่มีทางก่อเรื่องใหญ่ถึงเพียงนี้แน่ ทว่า เขาเข้าใจเช่นกันว่าทุกคนกำลังหวาดกลัว หากจับคนเหล่านั้นขังคุกในข้อหาสายลับชาวบ้านคงยิ่งหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม ความตื่นเต้นดีใจที่จักรพรรดินีแห่งต้าโจวเสด็จมาเยือนที่นี่ด้วยองค์เองคงน้อยลงแน่น้อย เขาจะทำเสียเรื่องเพียงเพราะคนไม่กี่คนไม่ได้เด็ดขาด
ไม่นานโรงครัวก็นำอาหารเช้าร้อนๆ มาให้จักรพรรดินีต้าโจวเสวยอย่างไม่กล้าให้จักรพรรดินีรอนาน
ทุกๆ คนนั่งลงบนโต๊ะอาหาร ไป๋ชิงเหยียนไม่ได้วางมาดเฉียนหย่งจงจึงผ่อนคลายความรู้สึกเกร็งลงมาก ระหว่างรับประทานอาหารเมื่อไป๋ชิงเจวี๋ยเอ่ยถามสิ่งใดเฉียนหย่งจงก็จะวางตะเกียบในมือลงและเอ่ยตอบอย่างนอบน้อม
เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จไป๋ชิงเหยียนสั่งให้เฉียนหย่งจงไปเตรียมรถม้า จากนั้นเดินทางไปยังโรงพักรักษาตัวกับนาง เฉียนหย่งจงได้ยินจึงอึ้งไปทันที
“อากาศเริ่มเย็นแล้ว เตรียมถ่าน ผ้านวมและเสื้อบุนวมไปให้หมอที่โรงพักรักษาตัวด้วย ขนไปให้เต็มคันรถ ไม่ต้องประหยัด”
เฉียนหย่งจงได้ยินจึงคุกเข่าลงบนพื้นทันที
“กระหม่อมไม่เห็นด้วยกับการตัดสินพระทัยของฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาทเสี่ยงอันตรายเสด็จมายังสถานที่ที่เต็มไปด้วยโรคระบาดเช่นนี้ก็สร้างขวัญและกำลังใจให้ชาวบ้านได้มากแล้ว ฝ่าบาทไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเสด็จไปที่โรงพักรักษาตัวอีกพ่ะย่ะค่ะ! ที่นั่นเต็มไปด้วยชาวบ้านที่ติดโรคระบาด หากทรงไม่ระวังอาจติดเชื้อได้ ถึงเวลานั้นต่อให้กระหม่อมมีสิบชีวิตก็ยากจะชดใช้ กระหม่อมจะกลายเป็นคนบาปของต้าโจวทันที! หากฝ่าบาทอยากส่งถ่าน ผ้านวมและเสื้อบุนวมไปให้หมอที่นั่น กระหม่อมจะนำไปส่งให้เองพ่ะย่ะค่ะ”
เฉียนหย่งจงคือคนหยาบที่เคยเรียนหนังสือแค่ระยะเวลาสั้นๆ ทว่า เขารู้ดีว่าแม้จักรพรรดินีแห่งต้าโจวจะเป็นเพียงสตรีแต่นางมีทั้งเสน่ห์ ความอดทน ความสามารถ และสิ่งสำคัญที่สุดคือนางคือจักรพรรดินีที่รักและห่วงใยชาวบ้านจากใจจริง
มิเช่นนั้นจักรพรรดินีอย่างนางไม่มีทางเดินทางมาที่เมืองของต้าเยี่ยนซึ่งอยู่ในการปกครองของต้าโจวเช่นนี้แน่นอน
จักรพรรดินีมาที่นี่ด้วยตัวเอง แม้จะพากองทัพมาด้วย ทว่า ก็ยังอยู่ในแคว้นของต้าเยี่ยนอยู่ดี ต่อให้ไม่มีโรคระบาด การทำเช่นนี้ก็เสี่ยงอันตรายมาก ที่สำคัญตอนนี้ยังเกิดโรคระบาดรุนแรงเช่นนี้ขึ้นอีก เขาไม่อยากให้จักรพรรดินีที่ดีเช่นนี้เป็นอันใดไป
ไป๋ชิงเหยียนใช้ผ้าขนหนูที่เว่ยจงยื่นให้เช็ดปาก จากนั้นกล่าวขึ้น
“เรารู้ดีว่าความปลอดภัยของเราสำคัญมากเพียงใด ระหว่างทางท่านหมอหงวิเคราะห์โรคระบาดในครั้งนี้จนเข้าใจถึงเจ็ดแปดส่วนแล้ว โรคระบาดตัวนี้ไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิด เราต้องการเดินทางไปปลอบขวัญชาวบ้านที่ติดโรคระบาดเหล่านั้นก็จริง ทว่า เราต้องการเดินทางไปให้กำลังใจบรรดาหมอที่เสี่ยงอันตรายเดินทางมาที่นี่พร้อมเราด้วย พวกเขาล้วนไปที่นั่นได้…เราจะหลบอยู่แต่ในจวนได้อย่างใดกัน เราจะมองดูชาวบ้านเสียชีวิตลงเฉยๆ โดยไม่ทำสิ่งใดไม่ได้”
หมอหงพบว่าโรคระบาดในครั้งนี้คล้ายคลึงกับโรคระบาดที่เคยเกิดขึ้นในต้าจิ้น แม้เมื่อติดโรคระบาดแล้วอาการจะดูรุนแรง ทว่า ขอเพียงไม่รับประทานอาหารและใช้ของใช้ส่วนตัวร่วมกับผู้ป่วย รักษาระยะห่างให้พอดีก็ไม่มีทางติดโรคระบาดแล้ว
หมอหงอายุมากถึงขนาดนั้นแล้วยังต้องเดินทางไปเป็นขวัญกำลังใจของบรรดาหมอที่ติดตามพวกนางมาด้วยความเลือดร้อน แต่เกิดหวาดกลัวขึ้นระหว่างทาง ให้พวกเขาไม่หวาดกลัวอีกต่อไป เหตุใดนางจึงจะไปไม่ได้กัน
หากนางไปบรรดาหมอจะได้มีกำลังใจรักษาชาวบ้านอย่างเต็มที่ เช่นนี้พวกนางจึงจะสามารถควบคุมโรคระบาดได้ มิเช่นนั้นหากหมอเหล่านั้นรักษาชาวบ้านด้วยความหวาดกลัว ท่านหมอหงคนเดียวคงรับมือกับผู้ป่วยโรคระบาดทั้งหมดไม่ได้แน่
ที่สำคัญนางไม่ได้พักอาศัยอยู่ที่นั่น นางเสี่ยงอันตรายน้อยกว่าบรรดาหมอที่ต้องอยู่รักษาผู้ป่วยที่นั่นมาก
เฉียนหย่งจงเป็นคนหยาบ เขาไม่ได้มองการณ์ไกลเหมือนไป๋ชิงเหยียน เมื่อจักรพรรดินีต้าโจวเสียเวลาอธิบายให้เขาฟังเช่นนี้เฉียนหย่งจงจึงได้แต่กัดฟันก้มศีรษะคำนับไป๋ชิงเหยียน
“กระหม่อมจะไปเตรียมม้าและตามเสด็จฝ่าบาทไปที่นั่นพ่ะย่ะค่ะ!”
เมื่อเฉียนหย่งจงจากไปไป๋ชิงเหยียนเจวี๋ยจึงใช้ผ้าเช็ดปาก จากนั้นกล่าวกับไป๋ชิงเหยียน
“พี่หญิงใหญ่ เวลาค่อนข้างกระชั้นชิด ข้าจะนำยาสมุนไพรและหมอที่เหลือเดินทางไปยังช่วยเหลือชาวบ้านในเมืองของต้าเยี่ยนที่อยู่ในเขตการปกครองของต้าโจวทางตะวันออกเฉียงใต้นะขอรับ พวกเขาจะได้รู้ว่าพี่หญิงใหญ่เดินทางมาร่วมทุกข์กับพวกเขาที่นี่แล้วขอรับ”
ไป๋ชิงเหยียนพยักหน้า
“ระวังตัวให้ดี ที่นี่มีชาวบ้านก่อความวุ่นวาย ที่นั่นก็อาจมีเช่นเดียวกัน จงจัดการอย่างรอบคอบที่สุด”
“ขอรับ”
ไป๋ชิงเจวี๋ยโค้งกายทำความเคารพไป๋ชิงเหยียนแล้วกล่าวต่อ
“พี่หญิงใหญ่ดูแลตัวเองให้ดีนะขอรับ ท่านป้าสะใภ้ใหญ่ สี่เล่อและคังเล่อรอพี่หญิงใหญ่กลับบ้านอยู่ที่เมืองหลวงนะขอรับ”
“เจ้าก็ระวังตัวให้ดี เมื่อโรคระบาดสิ้นสุดลงพวกเราจะกลับบ้านด้วยกัน!”
ไป๋ชิงเหยียนกล่าวกับไป๋ชิงเจวี๋ยยิ้มๆ
ไป๋ชิงเจวี๋ยทำความเคารพอีกครั้งแล้วเดินออกไปจากห้อง
ไป๋ชิงเหยียนเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย จากนั้นเดินออกไปจากจวนพร้อมกับเว่ยจง นางก้าวขึ้นหลังม้าและมุ่งหน้าไปยังสถานที่พักรักษาตัวทันที
สถานที่พักรักษาตัวของคนป่วยที่ติดโรคระบาดอยู่ที่นอกเมือง เมื่อชาวบ้านเห็นจักรพรรดินีต้าโจวที่เพิ่งเสด็จมาถึงเมืองได้ไม่นานขี่ม้าออกไปจากเมืองอีกครั้งท่ามกลางการอารักขาของเฉียนหย่งจงและองครักษ์ อีกทั้งยังมีรถม้าที่บรรทุกสิ่งของเต็มคันรถจึงเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาอีกครั้ง ทุกคนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันว่าจักรพรรดินีต้าโจวจะทิ้งพวกเขาไปแล้วหรือไม่
“กล่าวเหลวไหลอันใด! ในเมื่อฝ่าบาทเสด็จมาถึงที่นี่แล้วก็ไม่มีทางหนีไปแน่นอน ฝ่าบาทของพวกเราเสด็จไปเยี่ยมชาวบ้านที่ติดเชื้อที่โรงพักรักษาตัวนอกเมืองต่างหาก พวกเจ้าจะไปรู้อันใด!”
ทหารคุ้มกันเมืองเห็นชาวบ้านยืนซึ่งออกกันหน้าประตูเมืองแต่ไม่กล้าออกไปจากเมืองเสียทีกระซิบกระซาบกันเสียงเบาจึงกล่าวขึ้นอย่างทนไม่ไหว
“ข้าเป็นเตรียมม้าให้ฝ่าเองด้วยซ้ำ!”
“จริงหรือ…มีจักรพรรดิที่ดีเช่นนี้อยู่จริงๆ หรือ เมืองของพวกเราเกิดโรคระบาด นางไปหนีไปไกลๆ ทว่า ยังมาที่นี่อีก ตอนนี้นางยังไปที่โรงพักรักษาตัวอีก…”
“นั่นน่ะสิ! เมียของเจ้าหวังที่ขายปาท่องโก๋ติดโรคระบาดจึงถูกหามไปรักษาตัวที่นอกเมือง ขนาดเจ้าหวังและลูกชายของนางยังไม่กล้าไปเยี่ยมนางเพราะกลัวติดเชื้อไปด้วย จักรพรรดินีกล้าเสด็จไปยังที่ที่อันตรายเช่นนั้นหรือ”
“นั่นคือจักรพรรดินีของต้าโจว พระองค์ทรงมีบารมีสูงส่ง พระองค์ต้องทำให้คนป่วยที่นั่นอาการดีขึ้นได้แน่นอน พระองค์มาช่วยพวกเราขับไล่สิ่งชั่วร้ายไปจากเมืองนี้!”
ชาวบ้านคนหนึ่งกล่าวขึ้นเสียงสะอื้นด้วยความซาบซึ้ง
“รอดูไปเถิดว่าจักรพรรดินีจะแค่ออกไปขี่ม้าเล่นหรือไปที่โรงพักรักษาตัวจริงๆ”
“ยิ่งกล่าวยิ่งไม่เข้าหู!”
ทหารคุ้มกันเมืองคนหนึ่งก้าวไปด้านหน้าพลางกำดาบที่เอวแน่น
“หากจะไปจากเมืองก็รีบออกไปเสีย หากไม่ไปก็รีบกลับเข้าไปในเมือง ลืมคำกล่าวของใต้เท้าเสิ่นไปหมดแล้วอย่างนั้นหรือ รีบกลับเข้าไปเร็ว!”
