บทที่ 693 พ่ายแพ้ให้กับความไร้เดียงสาของต้าเต๋อจริง ๆ!
“ข้าแด่รัตนตรัยอันเป็นที่พึ่ง ขอถวายกุศลทั้งปวงที่ข้าทำมา อุทิศให้กลายเป็นทุน นำข้าสู่การบรรลุผลด้วยเถิด”
ต้าเต๋อเอ่ยท่องออกมาเสียงดัง นี่คือบทสวดสำคัญแด่พระอมิตาภะพุทธเจ้า เขาคิดว่าจะสามารถใช้สิ่งนี้เพื่อปลุกพระอมิตภะพุทธเจ้าขึ้นจากความทรงจำที่ถูกปิดกั้นได้
พระอมิตาภะพุทธเจ้าปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาทันที คิดขึ้นมาในใจว่าเหตุใดเณรน้อยผู้นี้จึงยังไม่อาจตระหนักได้?
ตอนนี้ใช่เวลาสำหรับการพบพานและทำความรู้จักที่ใดกัน?
หากผู้อื่นรู้ว่าพวกเขามีความเกี่ยวข้องกัน สถานการณ์ก็จะยิ่งเลวร้าย!
เณรน้อยมองจุดนี้ไม่ออกเลยสักนิดจริงหรือ!
เขาลอบถอนหายใจอย่างหนักภายในใจ นี่หรือคือคนรุ่นใหม่จากพระพุทธศาสนาของเขา?
หากเป็นเช่นนี้จริง เขาก็รู้สึกเป็นห่วงอนาคตของพระพุทธศาสนาขึ้นมาแล้ว!
เณรน้อยผู้นี้ไม่ฉลาดเฉลียวเกินไปหรือไม่ ก่อนหน้านี้เขาเมินเฉยต่อเณรน้อย สิ่งนี้ยังแสดงออกไม่ชัดเจนอีกหรือ?
ทว่าเณรน้อยกลับท่องบทสวดออกมาเสียงดัง ราวกับกลัวว่าผู้อื่นจะไม่รู้ว่าพวกเขามีความเกี่ยวข้องต่อกัน…
เขาไว้อาลัยให้กับลั่วสุ่ยและคนอื่น ๆ อย่างเงียบ ๆ เป็นไปได้มากที่พวกเขาจะถูกต้าเต๋อขุดหลุมใส่เสียแล้ว
ผลก็ออกมาเป็นเช่นนั้นจริง เมื่อต้าเต๋อตะโกนบทสวดออกมาเสียงดัง สิ่งมีชีวิตจำนวนมากของภพเซียนก็หันมาจับจ้องทางเขา
ภายในใจของเขาถอนหายใจเฮือกใหญ่อีกรอบ เห็นทีว่าจะหนีไม่รอดเสียแล้ว…
“พวกเจ้ารู้จักกันอย่างนั้นหรือ?”
ประมุขตระกูลกู่หันมามองพระอมิตภะพุทธเจ้าด้วยดวงตาเปล่งประกาย พร้อมเอ่ยถามพระอมิตภะพุทธเจ้า
กล่าวตามตรงแล้ว บทสวดที่ต้าเต๋อท่องออกมานั้น นางเองก็สามารถท่องได้เช่นกัน ทั้งยังไม่ใช่เพียงแค่นางเท่านั้น กระทั่งสมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกู่เกือบทั้งหมดก็น่าจะท่องได้เช่นเดียวกัน
ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้พระอมิตภะพุทธเจ้าท่องสิ่งนี้ออกมาตลอดทั้งวัน พวกนางล้วนได้ฟังจนหูชา ติดอยู่ในหัวจนสามารถถึงขั้นท่องแบบย้อนกลับจากหลังไปหน้าได้เสียด้วยซ้ำ
“ไม่รู้จัก แต่เขาน่าจะเป็นศิษย์จากพระพุทธศาสนาของข้า”
พระอมิตาภะพุทธเจ้าเอ่ยเสียงเบา
พุทธศาสนาไม่พูดปด เขาไม่ต้องการโกหกและก็ไม่อาจโกหกได้
บทสวดที่ต้าเต๋อท่องออกมาเป็นหลักฐานแน่ชัด ไม่มีทางที่เขาจะไม่ข้องเกี่ยวอันใดกับเขา
“พุทธศาสนา? พุทธศาสนาที่เจ้าก่อตั้งน่ะหรือ?”
ดวงตาของประมุขตระกูลกู่เปล่งประกายยิ่งกว่าเดิม นางเคยถามพระอมิตาภะพุทธเจ้าทำให้รู้เกี่ยวกับอดีตที่ผ่านมาของเขา
นางเป็นสาวงามอย่างถึงที่สุดผู้หนึ่งอย่างไม่ต้องสงสัย รูปร่างอวบอิ่มโดดเด่น บรรยากาศที่แผ่ออกมาเฉียบขาด ให้ความรู้สึกงดงามของผู้ใหญ่ ทุกท่วงท่ารอยยิ้มชวนให้ผู้คนหัวใจสั่นไหว
สิ่งที่สามารถสังเกตได้จากสายตาที่จับจ้องมายังร่างของนาง ยอดฝีมือวัยฉกรรจ์จำนวนมากมองมาบนร่างของนางด้วยสายตาเร่าร้อน
อันที่จริงแล้ว ไม่ใช่เพียงแค่นางที่ดึงดูดสายตาจำนวนมาก สมาชิกทุกคนในตระกูลกู่ล้วนเปี่ยมด้วยเสน่ห์ ต่างก็เป็นหญิงงามล่มบ้านล่มเมือง
ตระกูลกู่ไม่มีบุรุษ!
กระทั่งอสูรโบราณที่ตระกูลกู่เลี้ยงเอาไว้ก็ล้วนแต่เป็นเพศหญิง ไม่มีเพศชาย
เหตุใดตระกูลกู่จึงเป็นเช่นนี้ ไม่มีผู้ใดล่วงรู้แน่ชัด
ว่ากันว่าเป็นเพราะบรรพชนผู้หนึ่งของตระกูลได้รับความเจ็บปวดจากความรัก หลังจากนั้นจึงชิงชังบุรุษเพศ ทำให้ตระกูลกู่ไม่มีผู้ชายอยู่สักคน
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงแค่ข่าวลือ เรื่องแท้จริงเป็นมาอย่างไร ไม่มีผู้ใดล่วงรู้
ตระกูลกู่สืบทอดยืนยงมาอย่างยาวนาน เป็นหนึ่งในเก้ามหาตระกูลแห่งภพเซียน ไม่มีผู้ใดกล้าจะสืบสาวเรื่องราวของตระกูลกู่มากเกินไป การกระทำเช่นนั้นก็ไม่ต่างอันใดกับการแสวงหาหนทางตายให้ตนเอง
ยามนั้นเมื่อพระอมิตาภะพุทธเจ้าเข้าสู่ภพเซียน ทุกตระกูลทุกกองกำลังต่างพากันไปแย่งชิงคน ทั้งหมดล้วนคิดว่าตระกูลกู่จะไม่มา
อย่างไรเสียพระอมิตาภะพุทธเจ้าก็เป็นบุรุษเพศ
แต่เหนือจากความคาดคิดของสิ่งมีชีวิตทั้งหมด ตระกูลกู่มาเข้าร่วม อีกทั้งตระกูลกู่ยังต่อสู้ดุร้ายยิ่งกว่ากองกำลังใด ๆ ราวกับจำเป็นต้องเอาคนผู้นี้ไปให้ได้!
ในท้ายที่สุด ตระกูลกู่ก็สามารถคว้าตัวพระอมิตภะพุทธเจ้ากลับไปยังตระกูลกู่ได้
ยามนั้นกลายเป็นเรื่องดึงดูดความสนใจทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ ทั้งยังเป็นปริศนามาจนถึงทุกวันนี้ ว่าเหตุใดเพื่อพระอมิตาภะพุทธเจ้า ตระกูลกู่จังยอมทำเรื่องผิดวิสัยของตนเอง ไม่มีผู้ใดสามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้
ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องสิ่งมีชีวิตภายนอกเหล่านั้นไม่เข้าใจเลย กระทั่งสมาชิกจำนวนมากของตระกูลกู่ก็ยังไม่สามารถเข้าใจได้ เหตุใดตระกูลตนจึงยอมทุ่มทุกอย่างเพื่อชิงตัวพระอมิตาภะพุทธเจ้ามา
“ใช่”
พระอมิตาภะพุทธเจ้าพยักหน้า เอ่ยตอบตามจริง
“เช่นนั้นแล้ว เขาก็เป็นสาวกของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
สีหน้าของประมุขตระกูลกู่แปรเปลี่ยนเล็กน้อย
“ใช่”
พระอมิตาภะพุทธเจ้าพยักหน้าอีกครั้ง
หลังจากพระอมิตภะพุทธเจ้าตอบออกมาด้วยความสัตย์ เหล่าสมาชิกของตระกูลกู่ก็พากันมาล้อมรอบเกิดเป็นกลิ่นหอมกระจุกทั่วบริเวณ หญิงงามกลุ่มใหญ่พากันสนทนากับพระอมิตาภะพุทธเจ้า
“หากเขาเป็นศิษย์ของท่าน เช่นนั้นท่านก็เรียกเขามาหาเถิด!”
“มีความสัมพันธ์กันนับว่าเป็นเรื่องดี!”
“เห็นได้ชัดว่าเขาเคารพเลื่อมใสท่านเป็นอย่างมาก! ลองคิดดูสิ จะมีสาวกที่ไหนกันจะไม่เคารพเลื่อมใสบรรพจารย์ผู้ก่อตั้ง!”
เหล่าผู้ฝึกตนหญิงของตระกูลกู่พากันตื่นเต้น มีความสัมพันธ์ต่อกัน เห็นได้ชัดเจนว่าพวกนางมีข้อได้เปรียบอย่างไม่ต้องสงสัย!
อีกด้านหนึ่ง ต้าเต๋อกำลังท่องบทสวดอย่างตั้งใจ ทว่าเมื่อเขาได้เห็นฉากที่เกิดขึ้นกับพระอมิตาภะพุทธเจ้า ทั้งยังได้ฟังบทสนทนาเหล่านั้นแล้ว เขาก็แทบจะหัวคะมำลงพื้น บทสวดที่กำลังท่องออกมาก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น
นี่มันอันใดกัน!
เดิมที เขาคิดว่าความทรงจำของพระอมิตาภะพุทธเจ้าถูกปิดกั้นเอาไว้จนลืมเลือนสิ้นทุกอย่าง ทว่าความจริงแล้วกลับต่างจากที่เขาคิดโดยสิ้นเชิง
เห็นได้ชัดว่า ความทรงจำของพระอมิตาภะพุทธเจ้ายังคงอยู่ดี!
“พระสัมมาสัมพุทธเจ้า! ท่านทำให้ข้าผิดหวังเป็นอย่างมาก! ท่าน ท่าน…ท่านทำเช่นนี้ได้อย่างไร! ท่านหลงมัวเมากับความงาม จนไม่อาจหลุดพ้นออกมาได้!”
ต้าเต๋อส่ายหัว บนใบหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง
“ข้าก็คิดว่าเหตุใดท่านจึงทำเป็นไม่รู้จักกับข้ากัน? ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!”
เขาเอ่ยต่อด้วยดวงตาเปล่งประกาย “ทว่ากล่าวกันตามตรงแล้ว ข้าเองก็เข้าใจท่าน อย่างไรเสียการถูกล้อมรอบด้วยความงามมากมายถึงเพียงนั้น ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานได้ใช่หรือไม่? แม้ท่านยังไม่อาจต้านทานได้! แต่ก็ไม่จำเป็นต้องปฏิเสธข้าเช่นนี้เลย!”
หลังจากนั้นเขาก็หยิบเนื้อย่างชิ้นใหญ่พร้อมทั้งไหสุราออกมา
เขากัดเนื้อย่างคำโต ตามด้วยสุราอึกใหญ่ ก่อนบ่นพึมพำออกมา “ท่านดูสิ ข้าเองก็ไม่ใช่ผู้เคร่งครัดในกฎเกณฑ์ ข้าเข้าใจได้ พวกเราแม้นับถือพระพุทธศาสนาแต่ก็ไม่ได้เคร่งครัดกฎเกณฑ์ตามตัวเหล่านั้น พระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านไม่ต้องละอายไป เพียงแค่ท่านยอมรับมันอย่างตรงไปตรงมา!”
“!!!”
หลังได้ฟังคำพูดของต้าเต๋อแล้ว พระอมิตาภะพุทธเจ้าก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ หัวใจไม่อาจสงบนิ่งเช่นเคย ต้องการจะตรงไปหาต้าเต๋อแล้วทำการทุบตีสักหน!
อันใดคือการบอกว่าเขาหลงมัวเมาในความงาม จนไม่อาจหลุดพ้นออกมาได้?
นี่คือทางเลือกของเขาหรืออย่างไร?
เขาไม่มีทางเลือกตัดสินใจได้เองตั้งแต่แรกต่างหาก!
ยังมีอีก อันใดคือเอ่ยว่าถูกล้อมรอบด้วยความงามมากมายถึงเพียงนั้น ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานได้ แม้ท่านยังไม่อาจต้านทานได้!
เขายังไม่อาจต้านทานได้หรือ?
ความอดทนของเขานั้นยังคงอยู่ดี!
แม้นเป็นเรื่องจริงที่ผู้ฝึกตนหญิงทุกคนของตระกูลกู่ล้วนงดงามมีเสน่ห์ หากเป็นผู้ฝึกตนชายคนอื่นก็ยากจะสามารถอดทนข่มกลั้นได้
แต่หัวใจพระพุทธศาสนาของเขาแน่วแน่มั่นคง หลังจากอยู่ในตระกูลกู่มาอย่างยาวนาน หัวใจของเขาก็ยังคงสงบนิ่งดังเดิม ไม่เกิดระลอกคลื่นใด ๆ
เขาอุทิศหัวใจเพื่อพุทธะ ไม่มีกิเลสเข้ามาแผ้วพาน เหล่าผู้ฝึกตนหญิงแสนงดงามในตระกูลกู่ สำหรับเขาแล้วก็ไม่ได้เป็นอันใดไปมากกว่าโครงกระดูกสีชมพู ไม่มีแรงดึงดูดแต่อย่างใด
“นี่คือสาวกของพระพุทธศาสนาจริงหรือ?!”
พระอมิตาภะพุทธมองต้าเต๋อที่กำลังกัดเนื้อคำโตตามด้วยสุราอึกใหญ่ รวมทั้งวาจาของต้าเต๋อที่พูดออกมาแล้ว หัวใจที่เต็มไปด้วยพระพุทธก็เต้นกระหน่ำขึ้นมา เกิดระลอกอารมณ์คลื่นใหญ่สาดซัด!
นี่คือสภาพพระพุทธศาสนาของพวกเขาในปัจจุบันอย่างนั้นหรือ?!
สาวกพระพุทธศาสนาของเขาเสื่อมทรามลงจนถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!
ขณะนั้น ภายในใจของเขาพลันเกิดความรู้สึกมายมากจนไม่อาจบรรยายออกมา มือขวาอดยกขึ้นกุ่มศีรษะตนเองไม่ได้
“นี่คือบรรพจารย์พระพุทธศาสนาของเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
อีกด้านหนึ่ง อ้ายฉานผงะไปชั่วครู่ หลังจากมองไปที่พระอมิตาภะพุทธเจ้า ก็เลื่อนสายตามองไปทางต้าเต๋อ
นางทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะหันไปเอ่ยกับต้าเต๋อ “ไม่น่าแปลกใจเลยที่เจ้าเป็นเช่นนี้! คานบนเอียง คานล่างย่อมไม่ตรง*[1] คานบนเบี้ยวเสียเช่นนี้ คานล่างอย่างเจ้าจะตรงได้อย่างไร!”
พระอมิตภะพุทธเจ้าได้ยินสิ่งที่อ้ายฉานเอ่ย
พลันหัวใจพุทธะที่เริ่มกลับมาสงบนิ่งแล้ว ได้พังทลายลงไปในทันที ทั้งยังมากเสียยิ่งกว่าตอนก่อนหน้า!
อันใดคือคานบนเอียง คานล่างย่อมไม่ตรง?
คานบนอย่างเขาตรงเป็นอย่างมาก!
เอียงตรงใดกัน!?
เขาแทบจะร้องไห้ออกมาอย่างไร้น้ำตา ไม่เคยคาดคิดจริง ๆ ว่าวันหนึ่งจะต้องมาโดนสาวกในพระพุทธศาสนาลากเข้าไปเกี่ยวข้อง ทำให้ได้รับการประเมินว่าเป็นคานบนที่เอียงทำคานลางเบี้ยวด้วย!
ความน่าเกรงขามและภูมิฐานที่สะสมมาทั้งชีวิตพังยับเยิน!
ในตอนนี้ เขาเกิดความคิดอยากจะกลับไปอย่างถึงที่สุด อยากกลับไปดูพระพุทธศาสนาที่ตนเองก่อตั้งขึ้น กลับไปดูว่าสาวกของพระพุทธศาสนาเป็นเช่นต้าเต๋อหมดหรือไม่!
ถ้าหากเป็นเหมือนต้าเต๋อไปเสียหมด เขาคงจะยุบพระพุทธศาสนาทิ้งในทันที!
“เจ้าจะรู้อันใด! นี่เรียกว่าอารมณ์ที่แท้จริง! พระพุทธศาสนาของข้าไม่เคยพูดถึงการเคร่งขัดกฎอันตายตัวเหล่านั้น ให้ความสนใจกับการฝึกฝนจิตใจให้ดี!”
ต้าเต๋อมองอ้ายฉาน หลังจากนั้นก็หันไปยิ้มให้กับพระอมิตาพุทธ “ใช่หรือไม่ท่านพระสัมมาสัมพุทธเจ้า?”
นี่มันอันใดกัน!
พระอมิตาภะพุทธเจ้ามีสีหน้ามืดครึ้ม ไม่คิดจะตอบรับคำพูดของต้าเต๋อ
พระพุทธศาสนาสอนเรื่องการฝึกฝนจิตใจนั้นไม่ผิด
แต่เพราะทุกคนต่างก็มีความคิดฟุ้งซ่านอยู่ภายในใจมากเกินไป พระพุทธศาสนาจึงมีกฎเกณฑ์มากมายเพื่อช่วยให้เหล่าสาวกขจัดความคิดฟุ้งซ่านในใจ ทำให้ประสบความสำเร็จเร็วยิ่งขึ้น
“ทุกคนล้วนเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกัน เช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเผชิญหน้าเป็นศัตรูกันเช่นนี้ เจ้าสามารถมาที่นี่เพื่อสนทนากับพระสัมมาสัมพุทธเจ้าของเจ้าได้”
ประมุขตระกูลกู่ยิ้มจาง ๆ ขณะเอ่ยกับต้าเต๋อ
พระอมิตาภะพุทธเจ้าถอนหายใจอยู่ภายในใจ
เรื่องราวเป็นไปตามที่เขาคาดเอาไว้ไม่ผิด ประมุขตระกูลกู่ต้องการใช้ประโยชน์จากความสัมพันธ์ระหว่างเขากับต้าเต๋อ
เขาคิดในใจว่าถึงต้าเต๋อจะไม่ฉลาดเฉลียวอันใดนัก แต่ก็ยังไม่โง่งมถึงขั้นเดินมาตรงนี้หรอกกระมัง?
ตราบใดที่ต้าเต๋อไม่มา ยังคงอยู่กับพวกลั่วสุ่ย ทุกอย่างก็ล้วนไม่มีอันใด
‘อย่างไรเสียเขาก็เป็นสาวกพระพุทธศาสนาของข้า แต่ข้ากลับไม่อาจปกป้องได้เลย…’
พระอมิตาภะพุทธเจ้าเอ่ยออกมาในใจ
เขาไม่มีวันยอมให้ตระกูลกู่ใช้เขาเพื่อคุกคามต้าเต๋อ ทั้งยังเตรียมพร้อมสำหรับกรณีเลวร้ายที่สุดเอาไว้แล้ว เขาลอบตระเตรียมพลังในร่างกายของตนเองเอาไว้ หากไม่มีหนทางเลือกจริง ๆ เขาก็จะระเบิดตนเองเพื่อปกป้องต้าเต๋อ
ทว่าเขาไม่คาดคิดเลย ว่าต้าเต๋อจะเดินมาจริง ๆ!
“ได้!”
ต้าเต๋อไม่แม้กระทั่งจะหยุดคิด ตอบรับด้วยรอยยิ้มร่า จากนั้นก็ทะยานร่างมาหาพระอมิตาภะพุทธเจ้า
นี่มันเรื่องอันใดกัน!
มุมปากของพระอมิตภะพุทธเจ้ากระตุก ภายในใจคิดว่าสมองของคนผู้นี้ไม่ฉลาดเฉลียวถึงเพียงนี้เลยหรือ?
ต้าเต๋อกำลังคิดสิ่งใดอยู่กันแน่!
ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ยังกล้ามาที่นี่อีกหรือ
สวรรค์ ตอนนี้แม้เขาอยากจะปกป้องต้าเต๋ออย่างไรก็ทำไม่ได้แล้ว!
“ตกลง ตกลง วางใจได้ เจ้ารีบมาเถิด บรรพจารย์ของพระพุทธศาสนาเองก็อดใจที่จะได้คุยกับเจ้าไม่ไหวแล้ว!”
ประมุขตระกูลกู่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
ดวงตาของผู้ฝึกตนคนอื่นในภพเซียนก็เปล่งประกายขึ้นมาเช่นเดียวกัน
พวกเขาเองก็คาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิงว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น!
ไม่มีผู้ใดคาดคิดเลยว่าต้าเต๋อจะกล้าพุ่งตรงเข้ามาเช่นนี้!
นี่มันดีเกินไปแล้ว!
หากต้าเต๋อมาถึงฝั่งพวกเขาแล้ว ต้าเต๋อจะต้องกลายเป็นเบี้ยในมือพวกเขาอย่างแน่นอน!
พวกเขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยถามกับลั่วสุ่ยอีกต่อไป สามารถรับรู้ข้อมูลที่ต้องการผ่านต้าเต๋อโดยตรง!
อย่างไรเสีย ดูแล้วสมองของต้าเต๋อนั้นออกจะไม่ค่อยเฉลียวฉลาดจริง ๆ!
“เฮ้อ!”
พระอมิตาภะพุทธเจ้าถอนหายใจออกมาอย่างหนัก เขาเตรียมจะก้าวออกไปด้านหน้าเพื่อหยุดยั้งไม่ให้ต้าเต๋อเข้ามา แต่กลับถูกประมุขตระกูลกู่เห็นเข้าเสียก่อน พลังมหาศาลพลันตกใส่ร่างของเขา ทำให้ไม่อาจขยับได้แม้แต่น้อย
กระทั่งพลังในร่างก็ล้วนถูกผนึกเอาไว้อย่างสมบูรณ์ แม้คิดจะระเบิดตนเองก็ทำไม่ได้
“เณรน้อยช่าง ‘ไร้เดียงสา’ เกินไปแล้ว!”
เขาถูกความ ‘ไร้เดียงสา’ ของต้าเต๋อทำให้อับจนคำพูดจริง ๆ!
[1] คานบนเอียง คานล่างย่อมไม่ตรง (上梁不正下梁歪) หมายถึง คนมีอำนาจมากกว่าทำไม่ดี คนที่อยู่เบื้องล่างก็ทำไม่ดีตามไปด้วย
