บทที่ 1091 หมากตัวหนึ่ง เทียบไม่ได้กับผู้เดินหมาก!
……….
บทที่ 1091 หมากตัวหนึ่ง เทียบไม่ได้กับผู้เดินหมาก!
ตู้ม!
ศึกใหญ่สยดสยองยิ่งขึ้นปะทุ ระฆังเก่าได้พลังหนุนจากเจ้านายผู้อยู่เบื้องหลัง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าต้องยิ่งทวีความน่ากลัว ปะทะกับดาบยาวซึ่งหล่อหลอมขึ้นจากเสียงฉินกระหน่ำ เกิดเป็นคลื่นลมการต่อสู้รุนแรงเกินจินตนาการ!
สิ่งมีชีวิตดินแดนใหม่ตัวสั่นระริก อกสั่นขวัญแขวนไร้ใดเปรียบ นี่มันการต่อสู้ระดับใดกัน น่าสะพรึงเกินไปแล้ว!
…
ขณะเดียวกัน ด้านทะเลนิโรธ
ศึกใหญ่ที่อุบัติที่นั่นกระเทือนมาถึงที่นี่ เหล่าปรมาจารย์ดินแดนใหม่อย่างจ้าวตี้พาเพ่งสายตามองทางนั้นทั้งหมด!
“พลังเบื้องหลังเสียงนั้นปรากฏตัวออกมาแล้ว!”
“แผนของพวกจ้าวเทียนสำเร็จ ล่อลวงสิ่งมีชีวิตดินแดนเก่าสองคนนั้นออกมาได้ ถึงได้อุบัติศึกใหญ่ปานนี้!”
พวกเขาเข้าใจทุกสิ่งในพริบตา จากนั้นต่างคนต่างมีรอยยิ้มสดใส
ทะเลนิโรธนั้นเข้าไปได้ยากยิ่ง จวบจนป่านนี้พวกเขายังวนเวียนอยู่ตามชายขอบทะเลนิโรธ เข้าไม่ถึงด้านใน เดิมพวกเขายังกลัดกลุ้มเหลือแสนว่าจะเข้าไปยังทะเลนิโรธได้อย่างไร
บัดนี้ไม่ต้องกลัดกลุ้มอีกแล้ว พลังเบื้องหลังเสียงนั้นออกมาแล้ว พวกเขาแค่ไปที่นั่นก็พอ!
“ไป!”
พวกเขาไม่ได้ลังเล ไปจากที่นี่ทันที รุดหน้าไปยังสมรภูมิ
อนิจจา พวกเขาไม่ทันเข้าใกล้ก็ไม่สามารถเดินทางต่อตั้งแต่อยู่ห่างจากที่นั่นไกลแสนไกล
พูดให้ถูกคือ ไม่ใช่เดินทางต่อไม่ได้ หากแต่ไม่กล้าเดินทางต่อแล้ว
การต่อสู้ที่นั่นน่าพรั่นพรึงเกินไป ต่อให้ทรงพลังระดับพวกเขายังต้านไม่ไหว พวกเขาไม่กังขาเลยว่าหากเดินหน้าต่อพวกเขาต้องถูกคลื่นการต่อสู้นี้ปลิดชีพเอาแน่!
“ไม่เป็นไร พวกเราคอยอยู่ที่นี่เป็นพอ! ทันทีที่การต่อสู้จบลงพวกเราจักรุดหน้าทันที!”
จ้าวตี้กล่าว
เขามั่นใจต่อพลังเบื้องหลังเสียงนั้นเหลือแสน ไม่ว่าอย่างไรพลังเบื้องหลังเสียงนั้นก็เป็นฝ่ายมีชัยในครานั้น
…
ดินแดนใหม่ ท่ามกลางพื้นที่พิเศษแห่งแล้วแห่งเล่า
สิ่งมีชีวิตไม่น้อยโผล่หัวออกจากพื้นที่พิเศษเหล่านั้น
“ข้ารู้อยู่แล้ว ท่านผู้นั้นไม่มีทางตายไปอย่างสิ้นเชิง ต้องมีวันที่ปรากฏกายออกมาอีกแน่นอน!”
พวกเขาต่างตื้นตันปลื้มปริ่ม กระทั่งสิ่งมีชีวิตหลายตนยังหลั่งน้ำตาอุ่นร้อนออกมาอีกด้วย
พวกเขาล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตดินแดนเก่าที่ตามท่านมายังดินแดนใหม่ ภักดีต่อผู้นั้นเป็นที่สุด ต่อให้ถูกปรมาจารย์ดินแดนใหม่อย่างพวกจ้าวตี้ไล่ล่ามาตลอดก็ไม่เคยยอมร่วมพรรคร่วมพวกก่อกรรมทำเข็ญกับพวกเขา ไม่เคยเลือกลืมเลือนท่านผู้นั้น
ขณะเดียวกัน พวกเขาเชื่อมั่นว่าท่านผู้นั้นจะหวนคืนเรื่อยมา บัดนี้ การรอคอยของพวกเขาสิ้นสุดลงแล้ว!
ในสายตาพวกเขา ท่านผู้นั้นคือผู้บรรเลงฉินอยู่ในขณะนี้!
“รอให้ท่านผู้นั้นจุติลงมาจริง ๆ ก่อนเถิด! ทันทีที่ท่านผู้นั้นจุติลงมา พวกเราต้องติดตามข้างกายท่านผู้นั้นต่อไปแน่นอน!”
พวกเขาเอ่ยน้ำตาคลอหน่วย
…
อีกด้าน ระฆังโบราณส่งเสียงกู่ก้อง พลังเกินจินตนาการซัดสาดออกมา ดาบยาวซึ่งหลอมขึ้นจากพลังเสียงฉินแตกร้าวในพริบตา ไม่อาจต้านทานพลังจากระฆังโบราณ
“มีฝีมือใช้ได้ ทว่าก็ได้เพียงแค่นั้น!”
คลื่นพลังจิตส่งออกจากเสียงฉิน หล่อหลอมร่างอีกครั้ง คราวนี้กลายเป็นทวนยาว!
ทวนยาวสัมฤทธิ์ยาวหลายพันจั้งเล่มหนึ่งทอประกายสยดสยอง จังหวะแห่งเต๋าเหนือจินตนาการโถมทับออกมา คลื่นพลังสยดสยองกวัดแกว่ง
ก่อนหน้านี้มันใช้พลังแห่งฉินมาตลอด บัดนี้ มันปะทุกำลังด้วยพลังของคุณชายแล้ว!
ทวนยาวสัมฤทธิ์เล่มนี้แฝงไว้ซึ่งพลังจากการบรรเลงเพลงฉินของคุณชาย!
เสียงดังตูม ประกายนับล้านสาดส่องออกจากทวนยาวสัมฤทธิ์ บุกสังหารระฆังโบราณ
“ต่อสู้กันจากระยะไกลหรือ เหอะ เจ้าไม่รู้จักเจียมตัวเสียเลย ประเมินตนเองสูงเกินไป! วันนี้ไม่เหมือนในอดีตแล้ว ข้าแข็งแกร่งขึ้นมา เจ้าส่งร่างต้นมาดีกว่า!”
เจ้านายเบื้องหลังระฆังโบราณเอ่ยอย่างดูหมิ่น ไม่ได้เกรงกลัวการโจมตีจากทวนยาวสัมฤทธิ์ ปะทะกับมันซึ่งหน้า!
แน่นอน วาจานี้มันไม่ได้กล่าวต่อเสียงฉิน
ร่างต้นของเสียงฉินไม่ได้อยู่ในสายตาของเขา เขากล่าวท้าทายผู้บรรเลงฉิน หรือก็คือหลี่จิ่วเต้า
“เป็นเพียงลิ่วล้อเล็ก ๆ ผู้ถูกผลักออกมารับแรงกระแทกในอดีต ริอ่านลองดีกับเจ้านายหรือ”
ฉินอี๋อินยิ้มเย็น ส่งคลื่นกระแสจิตออกไปผ่านเสียงฉิน ตลอดเวลาที่ผ่านมาเป็นมันที่สนทนากับระฆังโบราณ และเจ้านายเบื้องหลังระฆังโบราณ
มันเคยผ่านสงครามครานั้น รู้เรื่องราวอยู่มาก รู้ถึงภูมิหลังของเจ้านายเบื้องหลังระฆังโบราณ
“หยวนอู้ หากไม่ใช่ตาเฒ่าต้องห้ามเบื้องหลังเจ้าผลักเจ้าออกมาต่อสู่กับเจ้านายของเจ้า เจ้าไม่มีสิทธิ์ปรากฏตัวต่อหน้าเจ้านายด้วยซ้ำ!”
ฉินอี๋อินแค่นเสียง “อะไรกัน ลิ่วล้อหมากเบี้ยอย่างเจ้าเกิดทะนงขึ้นมา คิดจริงหรือว่าจะสู้กับเจ้านายของตัวเองได้”
ใช่แล้ว เจ้านายเบื้องหลังระฆังโบราณ หรือก็คือหยวนอู้ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไร เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่ถูกผลักออกมาเท่านั้น
ปีศาจเฒ่าต้องห้ามเบื้องหลังหยวนอู้ต่างหากคือศัตรูที่แท้จริงของคุณชาย!
หยวนอู้แผดเสียง
“ผู้เดินหมากรึ น่าขัน! เจ้าพวกปีศาจเฒ่าต้องห้ามยอมให้หมากอย่างเจ้าเสมอภาคพวกเขาหรือ เลิกหลอกตัวเองเสียที เจ้ายังคงเป็นหมากตัวหนึ่ง อย่างมากก็แค่เปลี่ยนจากหมากเล็ก ๆ เป็นหมากที่สำคัญมากขึ้น”
ฉินอี๋อินหัวเราะ รู้เบื้องลึกเบื้องหลังมามาก ในอดีตมันต่อสู้เคียงข้างหลี่จิ่วเต้าจนถึงนาทีสุดท้าย
เจ้าพวกปีศาจเฒ่าต้องห้ามต่างหากคือผู้บงการเบื้องหลัง คือผู้เดินหมากอย่างแท้จริง เบื้องหลังปีศาจเฒ่าต้องห้ามเหล่านี้ สรรพสิ่งล้วนคือหมากเบี้ย
มันรู้ดีว่าปีศาจเฒ่าต้องห้ามเหล่านี้ไม่ยอมให้ตัวหมากเสมอภาคกับพวกเขาแน่นอน
หยวนอู้ทึกทักเอาเองว่ากลายมาเป็นผู้เดินหมากแล้ว นับว่าอยู่แต่ในโลกของตัวเองอย่างแท้จริง ตัวตนของเขายังคงเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง ยังคงถูกปีศาจเฒ่าพวกนั้นหลอกใช้
“ข้าเป็นเช่นไรเจ้าไม่มีสิทธิ์ปรามาส!”
หยวนอู้แค่นยิ้ม “เจ้าเป็นเพียงฉินเส็งเคร็ง ต่อหน้าข้า เจ้าหาได้มีค่าอันใด!”
“โมโหหรือ”
ฉินอี๋อินหัวเราะ “หมากเบี้ยลิ่วล้อผู้หนึ่ง หากปราศจากปีศาจเฒ่าต้องห้ามเบื้องหลังเจ้า ลำพังตัวเจ้าเอง ข้าฆ่าได้เป็นหมื่นครั้ง!”
หยวนอู้เย้ยหยันมันว่าไม่มีค่า หารู้ไม่ หยวนอู้ต่างหากที่ไม่มีค่า
ยามเดินหมากต่อสู้ มันถูกจำกัดหลายอย่างโดยปีศาจเฒ่าต้องห้ามเบื้องหลังหยวนอู้ หาไม่แล้ว ศึกในอดีตอย่าว่าแต่ให้หยวนอู้สู้กับคุณชายแล้ว มันดีดฉินเบา ๆ หนึ่งทีก็สังหารหยวนอู้ได้ง่ายดายแล้ว
ทว่าหยวนอู้ในยามนี้แข็งแกร่งขึ้นมากจริง ๆ ทรงพลังกว่าเก่าหลายเท่า
แน่นอนว่าแม้จะเป็นเช่นนั้น ลำพังหยวนอู้ผู้เดียวมันก็มั่นใจว่าฆ่าเขาได้เป็นหมื่นรอบ!
มันยังฟื้นพลังไม่เต็มที่ ทันทีที่ศึกสุดท้ายอุบัติ พลังทั้งหมดของมันจักคืนกลับ ต่อให้หยวนอู้แข็งแกร่งปานใดก็ไม่ใช่คู่มือของมัน!
ต้องรู้ว่ามันหาใช่ฉินธรรมดา ติดตามข้างกายหลี่จิ่วเต้าเรื่อยมา เอ่ยอย่างไม่เกินจริงเลยว่านอกจากบรรดาปีศาจเฒ่าต้องห้าม ผู้เดินหมาก สิ่งมีชีวิตตนอื่นล้วนไม่อาจแผ้วพานมันได้
“ปากแข็งอะไร! ข้าจะกำจัดเจ้าเสียเดี๋ยวนี้!”
หยวนอู้ตวาดเสียงเย็น ระฆังโบราณระเบิดพลังกล้าแกร่งยิ่งขึ้นออกมา สำแดงวิชาลับสารพันอันน่าสะพรึงกลัว สยดสยองชวนผวาเป็นที่สุด อานุภาพลึกล้ำเกินหยั่ง!
ฉินอี๋อินหาได้เกรงกลัว ทวนยาวสัมฤทธิ์ที่หล่อหลอมจากเสียงฉินขยายตัว คลื่นพลังน่าประหวั่นพรั่นพรึงยิ่งกว่าเดิมโถมทับออกมา บุกไปข้างหน้า
นี่คือพลังเสียงฉินที่หลี่จิ่วเต้าบรรเลง สยดสยองเป็นที่สุด ทวนยาวสัมฤทธิ์ทลายวิชาลับต่าง ๆ ที่ระฆังโบราณสำแดงออกมาด้วยท่วงท่าไร้เทียมทาน
สุดท้าย ทวนยาวสัมฤทธิ์ปักลงบนระฆังโบราณ!
เสียงดังตึง ระฆังโบราณแตกเป็นเสี่ยง ๆ ถูกทวนยาวกระเทือนแหลกลาญ
“บัดซบ!”
หยวนอู้สบถ รู้สึกขายหน้า ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งเอ่ยว่าจะกำจัดทุกสิ่งให้สิ้นซาก สุดท้ายกลับเป็นระฆังโบราณแหลกลาญ
ขณะเดียวกัน เขาตระหนกในใจ
ผู้บรรเลงฉินหรือก็คือหลี่จิ่วเต้าน่าพรั่นพรึงเหลือเกิน!
ศึกในอดีต หลี่จิ่วเต้าถูกสังหารอย่างสิ้นเชิง สลายไปอย่างสมบูรณ์ ตามหลักแล้วไม่ควรคืนชีพกลับมาได้ หารู้ไม่ อีกฝ่ายไม่เพียงแต่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ซ้ำกำลังรบยังไม่ลดทอนแม้แต่น้อย ไม่แน่อาจแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมด้วย
เขาไม่เข้าใจ!
หลี่จิ่วเต้าทำได้อย่างไร!
ต้องรู้ว่าผู้เดินหมากเบื้องหลังเขาได้ทำการตรวจสอบอย่างละเอียดเมื่อครั้งกำจัดหลี่จิ่วเต้าไปแล้ว ลงท้ายได้ความว่าหลี่จิ่วเต้าสิ้นชีพ ไม่มีโอกาสฟื้นกลับมาอีก
ต่อมา ผู้เดินหมากเบื้องหลังเขายังระแวงป้องกันการคืนชีพของหลี่จิ่วเต้าอย่างรัดกุม จัดแจงเตรียมกลยุทธ์และพลังไว้มากมาย
ในสถานการณ์เช่นนี้ หลี่จิ่วเต้ายิ่งไม่มีทางคืนชีพกลับมา และต่อให้คืนชีพก็ไม่มีทางปิดบังเหล่าผู้เดินหมากเบื้องหลังเขาได้ ผู้เดินหมากเบื้องหลังเขาต้องรับรู้ได้แน่นอน
ผลปรากฏว่าหลี่จิ่วเต้าไม่เพียงแต่ฟื้นคืนชีพ ซ้ำยังฟื้นพลังอย่างรวดเร็ว!
หลี่จิ่วเต้าคืนชีพกลับมาได้อย่างไร แล้วตบตาเหล่าผู้เดินหมากเบื้องหลังเขาด้วยวิธีไหน?
เขาผวาขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ หลี่จิ่วเต้าผู้หวนคืนกลับมาในคราวนี้ดูเหมือนยิ่งทวีความน่ากลัว!
ขณะเดียวกัน มันคิดอย่างอดไม่ได้ว่าหนนี้ เหล่าผู้เดินหมากเบื้องหลังเขายังจะเอาชนะหลี่จิ่วเต้าได้อีกหรือ!?
นึกถึงศึกในครานั้นเขาพรั่นพรึงเหลือแสน
แม้ว่าพวกเขาชนะศึกนั้น กระนั้นเป็นชัยขนะที่หวุดหวิด เหล่าผู้เดินหมากเบื้องหลังเขาซึ่งเป็นผู้ยิ่งใหญ่สูงสุดอย่างแท้จริงยังชีวาวายไปหลายตนในศึกนั้น!
‘ข้าคิดเหลวไหลอะไร! ไฉนเลยจะแพ้! ไม่มีทาง!’
เขาตำหนิตนเองในใจ ขจัดความคิดที่ว่าเหล่าผู้เดินหมากอาจพ่ายแพ้ออกจากใจ
‘ในอดีตเป็นชัยชนะหวุดหวิดก็จริง ทว่าบัดนี้ไม่เหมือนกันแล้ว!’
เขาคิดในใจ
บัดนี้ เหล่าผู้เดินหมากเบื้องหลังเขายิ่งทวีความน่าประหวั่นพรั่นพรึงขึ้นกว่าเก่า ต่อให้หลี่จิ่วเต้าแข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่มีทางต้านทานผู้เดินหมากเบื้องหลังเขาได้!
เขาคือตัวอย่างที่ดีที่สุด!
ด้วยความช่วยเหลือจากบรรดาผู้เดินหมาก ตัวเขาทรงพลังขึ้นมหาศาล เทียบชั้นผู้เดินหมากจำนวนหนึ่งได้เลย เหล่าผู้เดินหมากเบื้องหลังเขาบัดนี้น่ากลัวยิ่งขึ้น
หาไม่แล้ว ผู้เดินหมากเบื้องหลังเขาคงไม่ยอมเปลี่ยนเขาให้ทรงพลังถึงเพียงนี้!
ต่อให้หลี่จิ่วเต้าหวนคืนอีกครั้งก็คงไม่มีชีวิตรอดกลับไปอีก!
……….
