บทที่ 1083 สถานที่ตายของผู้นั้น ไปเสี่ยงดวงดูที่ทะเลนิโรธ!
……….
บทที่ 1083 สถานที่ตายของผู้นั้น ไปเสี่ยงดวงดูที่ทะเลนิโรธ!
“อะไรนะ!”
“น่าพรั่นพรึงถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!”
ณ ดินแดนใหม่ หลังปรมาจารย์ท่านอื่นได้ยินข่าวที่จ้าวเทียนส่งมาก็ตะลึงพรึงเพริดกันหมด คิดไม่ถึงเลยว่า ‘คนท้องถิ่น’ ในดินแดนเก่าจะน่ากลัวถึงเพียงนี้!
“จะกลับไปเดี๋ยวนี้!”
“รอข้าก่อน!”
พวกเขาไม่ได้ยักเยื้อง เดินทางกลับอย่างรวดเร็ว
บัดนี้ ไม่มีปัญหาใดร้ายแรงกว่าเรื่องนี้อีกแล้ว เทียบกับสิ่งมีชีวิตผู้ล่วงรู้ความจริงที่หนีออกไป นั่นเป็นเพียงปัญหาเล็กน้อยเท่านั้น!
หย่งโจ้วเคลื่อนไหวทันที กลับมายังดินแดนใหม่เงียบ ๆ
แผนของเขาเริ่มดำเนินการเต็มรูปแบบ ขอเพียงจัดการขั้นตอนหลังจากนี้ให้เสร็จก็อยู่รอซีและเต่าชราเข้ามาติดเบ็ดเฉย ๆ ได้เลย
ทว่าเขาในยามนี้ไม่มีแก่จิตแก่ใจสนเรื่องนั้นแล้ว ความน่าสะพรึงกลัวของ ‘คนท้องถิ่น’ เหนือความคาดหมายพวกเขาไปไกล!
ปรมาจารย์ดินแดนใหม่มีกันอยู่ไม่น้อย แต่ละคนล้วนเก่งกล้าสามารถ เพียงครู่เดียวก็ทยอยไปถึงจุดที่จ้าวเทียนอยู่
พวกเขาได้เห็นสถานการณ์ด้านทางออกเส้นทางเชื่อมดินแดนใหม่ ยอดศาสตราสิบหกชิ้นถูกเล่นงานย่อยยับกันถ้วนหน้า
พริบตานั้น สีหน้าพวกเขามืดครึ้มเหลือแสน
“‘คนท้องถิ่น’ ผู้นี้เป็นใครกันแน่”
จ้าวตี้เอ่ยถามถึงข้อกังขาในใจปรมาจารย์ทุกตน
ปรมาจารย์ทั้งหมดล้วนอยากรู้ถึงตัวตนและภูมิหลังความเป็นมาของ ‘คนท้องถิ่น’ ผู้นี้
“ไม่แน่ใจ”
จ้าวเทียนสั่นศีรษะ “พวกเราไม่ได้เห็น ‘คนท้องถิ่น’ ผู้นี้ตั้งแต่แรกจนจบ ‘คนท้องถิ่น’ ไม่เคยปรากฏตัว ก่อนนี้เขาส่งมู่อวี่มา ต่อมาได้ส่ง…เครื่องใช้ประจำวันกองนี้ออกมา!”
“ไม่แน่ว่าอาจเป็น…ผู้นั้น!”
นายเหนือหัวหว่างเซิงเอ่ยเสียงแผ่วอยู่ด้านข้าง
ที่จริง ต่อให้เขาไม่พูดปรมาจารย์ตนอื่นก็นึกถึงผู้นั้นเหมือนกัน
ลำพังเครื่องใช้ประจำวันของ ‘คนท้องถิ่น’ ยังแฝงไว้ด้วยพลังสยดสยองเกินหยั่ง ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ‘คนท้องถิ่น’ ผู้นี้ทรงพลังจนจินตนาการไม่ออก ปรมาจารย์ทั้งหลายต่างนึกถึงผู้นั้นในบัดดล!
จ้าวตี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ในกาลเวลาอันยาวนานที่ผ่านมา พวกเขาเพียรพยายามลบล้างร่องรอยของดินแดนเก่า ลบล้างสิ่งที่เกี่ยวข้องกับผู้นั้น ก็เพื่อไม่ให้ผู้นั้นคืนชีพกลับมา
บัดนี้ ทุกสิ่งที่พวกเขากระทำลงไปเสียเปล่าหมดเลยหรือ
ลงท้ายผู้นั้นก็คืนชีพกลับมาหรือ
“จ้าวตี้ ท่านอย่าเอาแต่ถอนหายใจ ท่านคือหัวเรือของเรา หากท่านเอาแต่ถอนหายใจพวกเราจักยิ่งไม่สบายใจ!”
จ้าวหมานเอ่ย
ในบรรดาปรมาจารย์ จ้าวตี้มีขอบเขตสูงสุด อยู่ในระดับแสวงวิถีวรรณะเจ็ด พวกเขาต่างถือจ้าวตี้เป็นใหญ่
อีกด้าน จ้าวตี้ไม่ได้เอ่ยวาจา ดวงตาหรี่ลงทีละน้อย
“บัดนี้พวกเราเหลือเพียงหนทางเดียวให้เดิน…”
ต่อมา เขาเอ่ยเสียงเข้ม
“ทางใด?”
เหล่าปรมาจารย์พากันหันมองจ้าวตี้กันหมด
“ไป…ทะเลนิโรธ!”
จ้าวตี้เอ่ยด้วยท่าทางจริงจัง
“อะไรนะ! ท่านเสียสติไปแล้วหรือ! ถึงได้อยากไป…ทะเลนิโรธ!”
“พวกเราไปที่นั่นไม่ได้ ขืนไปต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่!”
เหล่าปรมาจารย์ต่างตระหนกกับคำกล่าวของจ้าวตี้และรีบร้อนทักท้วง
ทะเลนิโรธเป็นชื่อมหาสมุทรแห่งนั้น ได้ผู้นั้นตั้งชื่อด้วยตนเอง ตามที่ผู้นั้นกล่าวไว้ เขาหวังให้สิ่งมีชีวิตทุกตนสามารถพ้นทุกข์เปลี่ยนแปลงในทะเลนิโรธแห่งนี้ ได้มาซึ่งชีวิตใหม่!
นั่นเป็นมหาสมุทรสำคัญสุดยอด และเป็น…สถานที่ตายของผู้นั้น!
หลังดินแดนใหม่ถูกสร้างขึ้นเสร็จสิ้น ผู้นั้นก็ไปยังทะเลนิโรธและอยู่ที่นั่นเรื่อยมา
จากที่ผู้นั้นว่า ทะเลนิโรธมีความสำคัญเหลือแสน เพียงแต่ยังมีบางจุดที่มีปัญหา เขาจึงอยู่ที่ทะเลนิโรธเพื่อแก้ไขปัญหาในนั้น
ในอดีต พวกเขาถูกเสียงนั้นบงการ จิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอย เข้าไปสังหารท่านผู้นั้นที่ทะเลนิโรธ!
หลังจากนั้น ทะเลนิโรธจึงกลายเป็นแดนต้องห้ามในใจปรมาจารย์อย่างพวกเขา ไม่ใช่แค่ไม่กล้าไปทะเลนิโรธ หากแต่ไม่กล้าจะกล่าวถึงด้วยซ้ำ!
บัดนี้จ้าวตี้กลับสั่งให้พวกเขาไปยังทะเลนิโรธ ไม่ให้พวกเขาตกตะลึงได้อย่างไร ไฉนเลยจะตอบตกลง!
ไปยังสถานที่ตายของผู้นั้น แค่คิดพวกเขาก็รู้สึกกลัวแล้ว!
“หากไม่ไปที่นั่น พวกเรามีแต่ต้องตายเท่านั้น!”
เสียงของจ้าวตี้เยียบเย็น “ทุกท่านต้องตระหนักถึงเรื่องหนึ่ง นั่นคือพวกเราในตอนนี้ไม่เหลือทางถอยแม้เพียงนิดแล้ว!”
“อย่าดีกว่า!”
เขาไม่อยากไปที่ทะเลนิโรธเลย ผวาต่อที่นั่นอย่างลึกซึ้ง
“‘คนท้องถิ่น’ ใช่ผู้นั้นหรือไม่มิได้สลักสำคัญนัก…”
จ้าวตี้เอ่ย “เขายื่นมือช่วยมู่อวี่ ท่านคิดว่าพวกเรายังมีความจำเป็นให้เจรจากันอยู่หรือไม่”
หลังกล่าวจบ ปรมาจารย์ทั้งหมดเงียบลง
ใช่แล้ว ที่จ้าวตี้กล่าวมานั้นไม่ผิด พวกเขาไม่มีความจำเป็นต้องเจรจากับ ‘คนท้องถิ่น’ ผู้นั้นอีก
ต่อให้ ‘คนท้องถิ่น’ ไม่ใช่ผู้นั้น ทว่าดูจากที่เขายอมช่วยมู่อวี่ ‘คนท้องถิ่น’ ได้ยืนอยู่ฝ่ายเดียวกับผู้นั้นแล้วอย่างเห็นได้ชัด
‘คนท้องถิ่น’ อยู่ฝ่ายเดียวกับผู้นั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาต้องหาทางชุบชีวิตผู้นั้นแน่นอน แล้วมีอันใดให้เจรจาอีก ไม่มีเลย!
พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้ผู้นั้นฟื้นคืนชีพ!
เพราะทันทีที่ผู้นั้นฟื้นคืนชีพ พวกเขาย่อมตายอย่างไร้ที่ฝังแน่นอน!
หากมีเพียงเรื่องที่พวกเขาทำร้ายผู้นั้นถึงตาย ไม่แน่ว่าผู้นั้นอาจยอมปล่อยพวกเขา
ถึงอย่างไรเวลานั้นพวกเขาก็ถูกบงการ หาใช่ความตั้งใจเดิมของพวกเขา นับว่าเข้าใจได้
ทว่าต่อมา พวกเขาลงมืออีกหลายอย่าง…
พวกเขาสังหารลูกศิษย์สาวกของผู้นั้นไปจำนวนมาก รวมถึงผู้ที่สนิทใกล้ชิดกับผู้นั้นด้วย แล้วผู้นั้นจะยอมปล่อยพวกเขาได้อย่างไร
ไม่มีทางเลย!
ต้องรู้ว่าตอนที่พวกเขากระทำเรื่องหลังจากนั้นไม่ได้ถูกบงการแม้แต่น้อย!
จ้าวตี้ว่ามาไม่ผิด พวกเขาในยามนี้ไม่เหลือทางถอยแม้สักนิดแล้วจริง ๆ ไม่ว่า ‘คนท้องถิ่น’ ผู้นั้นหรือไม่ก็เป็นศัตรูตัวฉกาจของพวกเขาไปแล้ว หนี้แค้นนี้ไม่มีทางสะสางได้
“ได้! เช่นนั้นเอาตามที่จ้าวตี้ว่า ไปทะเลนิโรธกัน!”
จ้าวเทียนกัดฟันเอ่ย “ทว่าพวกเราไปทำอันใดที่ทะเลนิโรธหรือ”
ทะเลนิโรธคือสถานที่ตายของผู้นั้น หรือจ้าวตี้ให้พวกเขาไปสำนึกผิดที่ทะเลนิโรธ ร้องขอให้ผู้นั้นอภัยให้หรือ
ส่วนเรื่องอื่นเขายังคิดไม่ออกในยามนี้
ได้รับพลังกล้าแกร่งกว่านี้จากทะเลนิโรธหรือ
เป็นไปได้ที่ไหน!
แม้ว่าทะเลนิโรธนั้นมหัศจรรย์ เป็นสถานที่สำคัญอย่างยิ่งยวดของดินแดนใหม่ ทว่าปัญหาของที่แห่งนั้นมีอยู่นับคณา พลังที่ดำรงอยู่ไม่อาจดูดกลืนสกัดมาเป็นของตนได้เลย
ตอนนั้น หลังพวกเขาสังหารผู้นั้นก็คิดอยากดูดกลืนพลังทะเลนิโรธ
ทว่าไม่นานพวกเขาก็ยอมแพ้
พลังที่ทะเลนิโรธมีปัญหาเกินไป อย่าว่าแต่ได้รับประโยชน์จากการดูดกลืนเลย พวกเขาไม่สิ้นชีพทันทีก็ดีเท่าไหร่แล้ว!
“ข้าอยากไปหา…เจ้าของเสียงนั้นที่ทะเลนิโรธ!”
จ้าวตี้เอ่ยเสียงเข้ม “ผู้นั้นทรงพลังปานใด ไฉนเลยจะถูกพวกเรากำจัดได้สิ้นซาก ในอดีต ผู้นั้นต้องกำลังงัดข้อต่อกรกับพลังบางอย่างแน่นอน! เพราะอย่างนั้นพวกเราถึงทำสำเร็จ สังหารผู้นั้นจนสิ้นซาก”
“เป็นเช่นนั้นจริง!”
“ใช่แล้ว”
จ้าวเทียนและปรมาจารย์ตนอื่นพยักหน้า พวกเขารู้ตัวดีว่าตนเองมีความสามารถเท่าใด หากไม่ได้เกิดปัญหากับผู้นั้นอยู่แล้ว ต่อให้ผู้นั้นยืนนิ่งไม่ไหวติงปล่อยให้พวกเขาถล่ม พวกเขาก็ไม่มีทางสังหารผู้นั้นลง
พวกเขาต่างเห็นพ้องต้องกันว่าในยามนั้น ผู้นั้นกำลังเผชิญปัญหาใหญ่ อาจกำลังงัดข้อต่อกรกับพลังบางอย่าง
“ท่านหมายความว่าเสียงนั้นอาจมาจากทะเลนิโรธหรือ”
หย่งโจ้วถาม
“อืม”
จ้าวตี้พยักหน้า เอ่ยความเห็นของเขาออกไป
“ตอนนี้หากพวกเราคิดแก้สถานการณ์ จัดการ ‘คนท้องถิ่น’ หรือผู้นั้น ลำพังพลังของพวกเราย่อมไม่ไหว”
“พวกท่านก็เห็นแล้วว่าลำพังเครื่องใช้ประจำวันพวกเรายังจัดการแทบไม่ไหว หากเป็น ‘คนท้องถิ่น’ หรือผู้นั้นที่ลงมือ พวกเรายิ่งไม่มีทางสู้ได้เลย”
“เพราะอย่างนั้น พวกเราจำต้องขอความช่วยเหลือจากเจ้าของเสียงนั้น!”
“ในอดีต เสียงนั้นบงการล้างสมองพวกเรา เห็นได้ชัดว่าเจ้าของเสียงนั้นคือพลังที่งัดข้อต่อกรกับผู้นั้นอยู่”
“ผู้นั้นตายไป แน่นอนว่าเสียงนั้นเป็นฝ่ายชนะ บัดนี้คงยิ่งน่าครั่นคร้ามเข้าไปใหญ่”
“หากพวกเราได้เสียงนั้นคอยช่วยสังหาร ‘คนท้องถิ่น’ หรือผู้นั้น คงสบายขึ้นมาก”
“เสียงนั้นต้องไม่อยากให้ผู้นั้นคืนชีพเหมือนกันแน่นอน ขอเพียงพวกเราหาเสียงนั้นให้พบ เสียงนั้นต้องช่วยเราแน่”
เขาเอ่ย “ผู้นั้นพำนักอยู่ที่ทะเลนิโรธมาตลอด หรือเขาคอยงัดข้อต่อกรกับเสียงนั้นในทะเลนิโรธกัน”
“ข้ารู้สึกว่าพวกเราลองไปเสี่ยงดวงที่ทะเลนิโรธดูได้”
หลังเสียงนั้นบงการพวกเขาเสร็จก็หายลับไป พวกเขาไม่รู้เหมือนกันว่าต้องตามหาเสียงนั้นจากที่ใด
จ้าวตี้คิดว่าหากพวกเขาไปยังทะเลนิโรธไม่แน่ว่าอาจได้อะไรกลับมา
“ได้นั้นแน่นอนว่าได้…เพียงแต่ข้ารู้สึกว่าการไปตามหาเสียงนั้นไม่ใช่แผนน่าพิสมัยนัก!”
จ้าวเทียนถอนหายใจ “อย่างไรข้ายังมองว่าเสียงนั้นไม่ได้ดีเด่ หลังเกี่ยวโยงกับเสียงนั้นเข้าจุดจบของพวกเราต้องอนาถาแน่นอน”
“แน่นอนว่าไม่ใช่แผนน่าพิสมัย ทว่าพวกเรายังมีหนทางอื่นหรือ”
จ้าวตี้เอ่ย “ลูกศิษย์สาวกของผู้นั้นและผู้ที่สนิทใกล้ชิดกับผู้นั้นถูกพวกเราสังหารจนสิ้น หนี้แค้นนี้ใหญ่หลวงนัก ทันทีที่ผู้นั้นคืนชีพพวกเราต้องตายอย่างแน่นอน!”
ฟังมาถึงนี่ เหล่าปรมาจารย์ดินแดนใหม่หมดความลังเล ต่างตกลงยอมไปทะเลนิโรธ
“หย่งโจ้ว ท่านไปดำเนินแผนการท่านต่อเถิด”
จ้าวตี้หันไปเอ่ยกับหย่งโจ้วเพื่อจัดแจง “สิ่งมีชีวิตดินแดนเก่าสองตนที่มายังที่นี่ย่อมได้รับภารกิจสำคัญ ลากตัวพวกเขาออกมาเป็นเรื่องจำเป็น ท่านไม่ต้องไปทะเลนิโรธ”
“ได้”
หย่งโจ้วพยักหน้า
“จ้าวเทียน นายเหนือหัวหว่างเซิง พวกท่านคอยพิทักษ์ที่นี่ต่อไป หากสถานการณ์เปลี่ยนไปอีกพวกเราจะได้รู้ในทันที”
จ้าวตี้เอ่ยบอกจ้าวเทียนและนายเหนือหัวหว่างเซิง
“ปรมาจารย์ที่เหลือตามข้าไปทะเลนิโรธ ดูว่าพอจะเจอเจ้าของเสียงนั้นได้หรือไม่”
หลังจัดแจงเรียบร้อย เขาไม่ได้ลังเลและไม่ได้ชักช้า นำทัพปรมาจารย์ที่เหลือไปจากที่นี่ มุ่งหน้าไปยังทะเลนิโรธ
หย่งโจ้วไปแล้วเหมือนกัน ออกดำเนินแผนการเดิมต่อ
จ้าวเทียนและนายเหนือหัวหว่างเซิงอยู่พิทักษ์ที่นี่ต่อไป
“ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ ‘คนท้องถิ่น’ ผู้นั้นคงไม่กล้าผลีผลามเข้ามาที่ดินแดนใหม่ หาไม่แล้วเขาคงบุกมานานแล้ว”
จ้าวเทียนกล่าว ไม่ได้กังวลว่า ‘คนท้องถิ่น’ จะบุกมายังดินแดนใหม่ นั่งพิทักษ์ที่นี่กับนายเหนือหัวหว่างเซิงอย่างสบายใจ
……….
