บทที่ 381
เจตนา
”มู่ผิง! เจ้าลองดูเถอะ! ข้าอยากจะดูว่า เขาสามารถฆ่าเซียวเหม่ยด้วยวิธีใด” มู่ชิวเสวี่ยพูดกับหญิงชราตรงหน้านาง
เมื่อหญิงชราได้ยินคำพูดของมู่ชิวเสวี่ย ความตื่นเต้นในหัวใจของอีกฝ่ายยากจะปกปิด นางเต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะได้รับสมบัติ
นางคิดว่ามันยังเป็นสมบัติที่ทำให้ผู้คนข้ามอาณาจักรและฆ่าศัตรูได้อย่างง่ายดาย อย่างไรก็ตามยิ่งทำให้ผู้คนอยากได้ แม้มู่ผิงเองก็มีความโลภสำหรับสมบัติชิ้นนี้ อย่างไรก็ตาม นางก็รู้ดีว่า แม้ว่านางจะได้รับสมบัติชิ้นนี้มา แต่มิอาจเก็บไว้ได้
นางทำได้เพียงช่วย มู่ชิวเสวี่ย บางทีนางอาจจะได้รับรางวัลบางอย่าง ซึ่งสามารถช่วยให้นางก้าวไปได้ไกลมากขึ้น
มู่ผิงขบคิดมากมายในใจ เพียงชั่วครู่ หลังจากเข้าใจเรื่องนี้แล้ว นางก็พูดกับ มู่ชิวเสวี่ยว่า : “ไม่ต้องกังวลนายหญิง เขาก็ไม่สามารถมีความแข็งแกร่งในขั้นทองแดงได้ในระยะสั้นๆ แน่นอน มันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า ….ข้าจะเอาสมบัติมาให้ท่าน ”
”ดี!” มู่ชิวเสวี่ยพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม
เมื่อไม่นานมานี้ เสวี่ยมู่ล้วนได้ยินทุกอย่าง แต่ตอนนี้นางกลับเคลื่อนไหวร่างกายไม่ได้ หรือแม้แต่พูดก็ไม่สามารถเปล่งเสียงได้ สถานการณ์ปัจจุบันของเสวี่ยมู่ ล้วนเป็นความตั้งใจของ มู่ชิวเสวี่ย นางต้องการทรมานเสวี่ยมู่
”หลินเว่ย! เจ้าอย่าทำอะไรโง่ๆ เสวี่ยมู่สวดภาวนาให้ หลินเว่ย อย่างเงียบ ๆ ในใจของนาง แม้ว่านางจะตกใจกับความแข็งแกร่งของ หลินเว่ย ที่สามารถสังหารเซียวเหม่ยได้ ซึ่งมีความแข็งแกร่งขั้นทองแดง นางยังเห็นด้วยกับ มู่ชิวเสวี่ย
และ มู่ผิง ว่าหลินเว่ยไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของมู่ผิงได้
”สมบัติของเจ้าดีมาก ตราบใดที่เจ้ามอบให้ในตอนนี้ ข้าไม่เพียง แต่จะละเว้นเจ้า ทั้งยังรวมถึงอาจารย์ สหายของเจ้าด้วย นี่เป็นข้อตกลงที่ดีมาก เจ้าลองคิดดูสิ”
แม้ว่ามู่ผิงจะเดาว่า หลินเว่ยไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของนางได้ และอาศัยความช่วยเหลือของสมบัติ แต่นางก็ยังอยากลองดูเจรจาดู
ด้วยวิธีนี้หากหลินเว่ยไม่มีสมบัติที่คอยช่วยเหลือตนเอง ความแข็งแกร่งของเขา ก็เป็นเพียงขั้นเหล็กดำ แม้ว่าความสามารถของเขาจะเหนือกว่าทุกคน
แต่ก็มีข้อจำกัดมาก เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะก้าวกระโดดและสังหารศัตรูที่อยู่กันคนละระดับ ในเวลานั้นหลินเว่ยก็จะเป็นมดปลวกในสายตาของนาง จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด
”สมบัติ?”เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายถามหาสมบัติจากเขา ใบหน้าของ หลินเว่ยก็ตกตะลึง และความรอบคอบก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจว่า อีกฝ่ายคิดว่าความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมาก่อนหน้านั้น ขึ้นอยู่กับพลังของสมบัติ
ในความเป็นจริงไม่เพียง แต่ มู่ชิวเสวี่ย แต่ทุกคนในปัจจุบันรวมถึง ซางกวนฮ่าวหยางล้วนเชื่อว่า หลินเว่ยอาศัยพลังของสมบัติ และไม่มีใครรู้สึกว่ามันเป็นความแข็งแกร่งของ หลินเว่ยเอง
ไม่น่าแปลกใจ เนื่องจากพลังการต่อสู้ของหลินเว่ยนั้นเกินจริงและไม่น่าเชื่อถือ มีเพียงคำอธิบายเดียวสำหรับสถานการณ์นี้ นั่นคือ หลินเว่ย มีสมบัติที่ทรงพลัง ซึ่งสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของเขาได้อย่างมาก คำอธิบายดังกล่าวเท่านั้น ที่สามารถโน้มน้าวใจผู้คนได้
”เจ้าพูดถูก…ข้ามีสมบัติ แต่เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือ? หากมอบให้เจ้าไปและชีวิตข้าก็จะตกอยู่ในมือของเจ้า หลังจากนั้น ข้าจะถูกสังหารอย่างนั้นหรือ” แม้ว่าหลินเว่ยจะยอมรับว่าเขามีสมบัติล้ำค่า แต่เขาก็ปฏิเสธข้อเสนอของอีกฝ่ายโดยตรงเช่นกัน
”ไม่! ไม่ต้องกังวล ตราบใดที่เจ้าเต็มใจที่จะมอบสมบัติให้กับนายหญิงของข้า ข้าสาบานได้ว่า ข้าจะไม่แตะต้องแม้เพียงเส้นผมของเจ้า” เมื่อเห็นท่าทีปฏิเสธของหลินเว่ยอย่างหนักแน่นมาก
มู่ผิงก็นิ่งงันไปเล็กน้อย ไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ นางชักชวนโน้มน้าวใจอีกครั้ง และแสดงท่าทีจริงใจมาก แม้แต่ใบหน้าที่มักจะเย็นชา ก็ยังยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียด
เมื่อเห็นรอยยิ้มที่แข็งกระด้างบนใบหน้าของมู่ผิง หลินเว่ยก็รู้สึกหนาวสั่นในใจ เขาส่ายหัวและพูดว่า “ไม่จำเป็นต้องพูดมาก ข้าจะไม่ให้อะไรเจ้า ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าเจ้าจะปล่อยข้าไป ข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไป เว้นแต่เจ้าจะปล่อยให้เสวี่ยมู่ไป และไม่ทำให้เราเดือดร้อนอีกต่อไป เราอาจยังมีโอกาสคืนดีกันได้ไม่เช่นนั้น … ”
”อะไรล่ะ….เจ้าต้องการต่อสู้กับข้าจริงๆหรือ” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ความเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของมู่ผิง และน้ำเสียงของนางก็เต็มไปด้วยการดูถูกเหยียดหยามมาก
”เจ้าคิดว่าข้ากลัวเจ้าหรือ? แม้ว่าข้าไม่ต้องการสร้างปัญหา แต่ข้าก็ไม่หวาดกลัวปัญหา” หลินเว่ยก้าวไปข้างหน้า ความรู้สึกของเจตนาการต่อสู้ แผ่ออกมาจากร่างกายของเขาและ ดวงตาของเขามองไปที่มู่ผิง อย่างแน่วแน่
”ในกรณีนี้ ข้าคงจะต้องพูดว่า เช่นนั้นข้าจะนำสมบัติออกจากร่างที่เย็นชืดของเจ้าเอง” ข้ารู้สึกว่าท่าทีของหลินเว่ยมั่นคงมาก จนไม่สามารถเอ่ยคำพูดได้อีกต่อไป มู่ผิงสูญเสียความอดทนในการชักชวนต่อไป คำพูดที่เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร ออกมาจากปากของนาง
”ตูม พลังปราณที่แข็งแกร่ง ระเบิดออกมาจากร่างของ มู่ผิง ในตอนแรกท้องฟ้าแต่เดิมทีกลายเป็นสีเทา พลันสว่างจ้า
นอกจากนี้ แรงกดขี่รุนแรงพุ่งมายังร่างของหลินเว่ย ซึ่งทำให้เขารู้สึกว่าร่างกายของเขา ถูกภูเขายักษ์กดทับอย่างอึดอัด
แต่ความกดดันนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อหลินเว่ยมากนัก เขาได้รับการฝึกฝนให้ต้านทานแรงกดขี่ เมื่อครั้งที่เขาพยายามขึ้นบันไดสวรรค์ของสำนักตี้เฉิงซ่ง แม้ว่าพลังกดดันในเวลานั้น จะไม่สามารถเปรียบเทียบกับแรงกดดันของมู่ผิงได้ เนื่องจากการฝึกฝนของหลินเว่ยนั้นไม่เหมือนกับในตอนนั้น
พลังกดขี่คือการฝึกฝนสูงข่มความแข็งแกร่งของคู่ต่อสู้ให้อ่อนแอลง อย่างไรก็ตาม มันไร้ผลใด เมื่อพบกับคู่ต่อสู้ที่มีความแข็งแกร่งที่คล้ายคลึงกัน
อย่างไรก็ตามสำหรับ ซางกวนฮ่าวหยางนั้นแตกต่างออกไป พลังกดขี่ของมู่ผิงทำให้วิญญาณของพวกเขาหวาดกลัว ในขณะที่บางคนก้าวถอยหลังออกไป
เมื่อเห็นเช่นนี้หลินเว่ยก็รีบหันกลับมา และเหลือ ซางกวนฮ่าวหยาง เมื่อรู้สึกว่าร่างกายของพวกเขาถูกผลักถอยหลังโซเซ
ฝ่ามือของหลินเว่ยเพียงเพื่อช่วยให้อีกฝ่ายขับไล่พลังกดขี่ออกไป ถึงกระนั้นมีคนหลายสิบคนในสถานศึกษาเทียนหยูเซถอยหลังไปไกลกว่าหลายร้อยเมตร
”น่าเสียดายที่สามารถใช้พลังขอบเขตแห่งการรู้แจ้งได้อย่างชำนาญ” รู้สึกถึงพลังในฝ่ามือของหลินเว่ย มู่ผิงพยักหน้าด้วยความชื่นชม จากนั้นส่ายหัวด้วยความเสียใจ
”อืม น่าเสียดายจัง”สำหรับคำพูดของมู่ผิง บรรดาอรหันต์ทุกคนในที่นี้ ต่างก็เห็นด้วย และรู้สึกเสียใจต่อหลินเว่ย
”เจ้าเด็กตัวเหม็น! พรสวรรค์ของเจ้าดีจริง ๆเจ้าสามารถเข้าใจขอลเขตแห่งการรู้แจ้ง และเข้าใจความหมายอันลึกซึ้งสามารถใช้มันได้อย่างชำนาญ ช่างน่าเสียดายที่เจ้าต้องมาตายเช่นนี้
ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้ง ตราบเท่าที่เจ้ามอบสมบัติออกมา และกลายเป็นคนรับใช้ของนายหญิง นางจะไม่สนใจเกี่ยวกับเรื่องราวก่อนหน้า ข้าจะให้เวลาเจ้าคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และตอบได้ตอนที่เจ้าคิดตกแล้ว “บางทีเนื่องจากนางชื่นชมความสามารถของหลินเว่ย มู่ผิงจึงเอ่ยพูดอีกครั้ง
มู่ชิวเสวี่ยไม่โกรธมู่ผิงที่ตัดสินใจพลการ นอกจากนี้นางยังชื่นชมความสามารถของหลินเว่ย และตั้งตารอคอยคำตอบ
หลังจากที่ได้เห็นสิ่งนี้ ผู้คนทั้งหมดในสถานศึกษา เทียนหยูรู้สึกโล่งใจ แม้ว่าเขาจะมั่นใจว่า บางทีทางนี้อาจจะเป็นหนทางที่ดีที่สุด ยิ่งไปกว่านั้นผู้คนในสถานศึกษาเทียนหยูเองก็ไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้
ในตอนนี้ หลินเว่ย ได้ยินคำพูดของมู่ผิง แม้ว่าเขาจะพอใจที่อีกฝ่ายให้ความสำคัญกับความสามารถของเขามาก แต่เขาก็รู้สึกเสียใจมากที่อีกฝ่ายต้องการให้เขาเป็นคนรับใช้ของ มู่ชิวเสวี่ย
ตลอดเวลา มีเพียงคนอื่นที่ยอมเป็นข้ารับใช้ของเขา แล้วเขาจะกลายเป็นทาสรับใช้ของคนอื่นได้อย่างไร? ดังนั้นเพื่อกำจัดความคิดของอีกฝ่ายลงไปอย่างสิ้นเชิง หลินเว่ยกล่าวด้วยรอยยิ้มชั่วร้าย: “ขอบใจเจ้ามาก! อย่างไรก็ตาม ข้าไม่สนใจที่จะเป็นคนรับใช้ของผู้อื่น อย่างไรก็ตาม ข้ายังไม่มีสาวใช้ที่คอยชงชา เอาล่ะข้าอยากให้เจ้ามาเป็นสาวใช้ของข้า ”
”อะไรนะ?”เมื่อเห็นว่าหลินเว่ยมีความคิดที่กล้าหาญ ผู้คนทั้งหมดก็ตกตะลึง พวกเขาต่างยกนิ้วให้ หลินเว่ย อยู่ในใจ คนอื่น ๆ บางคน แอบด่าว่าหลินเว่ยถึงความโง่เขลาของเขา ที่ยั่วยุอีกฝ่าย เป็นผลให้ไม่มีคำพูดสละสลวยใด
”สารเลว! กล้าดูถูกข้า ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้น ๆ มู่ผิงได้สติจากอาการตื่นตกใจ ใบหน้าของนางแสดงความโกรธทันที เจตนาสังหารเย็นชาและดุร้าย กระจายไปทั่ว
ในตอนนี้เสียงของมู่ชิวเสวี่ยที่เต็มไปความดุร้าย นางเอ่ยกับมู่ผิงทันทีว่า “รออะไรอยู่ รีบๆ สังหารเขาเสียที!
”ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะสังหารเขา” ได้ยินคำพูดที่เย็นชาของ มู่ชิวเสวี่ย ทำให้หัวใจของมู่ผิงสั่นสะท้านตอบกลับอย่างรวดเร็ว
