บทที่ 380
ทำลายล้าง
“ เอ่อ … !” เนื่องจากหลินเว่ยพูดออกมาตรง ๆ ทุกคนที่ได้ยินคำพูดของเขา ต่างพากันมองไปที่ หลินเว่ย โดยเฉพาะ ซางกวนฮ่าวหยาง พวกเขาไม่คาดคิดว่าหลินเว่ยจะพูดเช่นนี้ ทุกคนต่างสับสน
เมื่อรู้สึกถึงสายตาแปลก ๆ ของผู้คนรอบข้าง หลินเว่ยจึงกางมือออก สีหน้าของเขายังคงจริงจังและน้ำเสียงของเขาหนักแน่นมากและพูดว่า: “เชื่อข้า ข้าแข็งแกร่งจริง ๆข้าไม่ได้โกหก.”
”อืม! ข้าเชื่อเจ้า เจ้าแข็งแกร่งมาก” การได้ยินหลินเว่ยเน้นย้ำอีกครั้งว่า เขาแข็งแกร่ง ซางกวนฮ่าวหยางมองไปที่หลินเว่ย อย่างแปลกประหลาด และพยักหน้า หลังจากนั้นเขาวางมือบนหน้าผากของหลินเว่ย แล้วขมวดคิ้วและพูดว่า “ไม่ได้เป็นไข้! ทำไมเด็กคนนี้ถึงเริ่มพูดเรื่องไร้สาระ
“ ตื่นตกใจมากไปหรือไม่” เหลยเป่าขมวดคิ้วใส่หลินเว่ยและพูดอย่างครุ่นคิด
”อืม! เป็นไปได้ อนิจจา! หลงซีเฉินรำพึงรำพันว่า เด็กที่น่าสงสารคนนี้ ช่างน่าสงสารและนางกล่าวด้วยความเสียใจ
“ ……” “ข้าเก่งจริง ๆ ระดับทองแดงสามารถตายด้วย ฝ่ามือเดียว” เมื่อหลินเว่ยเห็นว่าทุกคนต่างไม่มีผู้ใดเชื่อเขา แม้แต่ ซางกวนฮ่าวหยาง หลินเว่ยรีบทวนคำพูด ยืนยันอย่างเร่งรีบ
”เจ้าแข็งแกร่งหรือ? ขั้นทองแดงตายด้วยการตบเพียง ฝ่ามือเดียว?” เมื่อเห็นหลินเว่ยกำลังพูด สาวใช้ก็โกรธและหัวเราะทันที นางสามารถแสดงความสามารถต่อหน้า มู่ชิวเสวี่ยได้ แต่นางก็ถูกดูแคลนครั้งแล้วครั้งเล่า
นางโกรธและหัวเราะพลางพูดขึ้นว่า: “เจ้าแข็งแกร่งมากใช่หรือไม่ ? สังหารขั้นทองแดงด้วยการตบเพียงครั้งเดียว ข้าอยากจะรู้นักเจ้าจะทำอย่างไรกับข้า?
”ตูม”หญิงสาวโกรธหลินเว่ย ความเกลียดชังของนางพุ่งเป้าไปที่หลินเว่ย ใบหน้าของนางมืดมน และเต็มไปด้วยรอยยิ้มสยดสยอง ในสายตาของซางกวนฮ่าวหยางและคนอื่น ๆ นางเป็นดั่งเช่นภูเขาขนาดใหญ่ ในช่วงเวลาหนึ่ง ก็แผ่รังสีจากร่างกาย จากภายในสู่ภายนอก
จากนั้นโดยไม่พูดอะไรสักคำ ร่างของนางหายไปจากที่เดิม แม้ว่าหลงซีเฉินเองก็มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า พบเพียงร่างเงาเท่านั้น
”เร็วแค่ไหน! นี่คือพลังของของเทพสงครามงั้นหรือ นั่นคือ ขั้นทองแดงหรือไม่?” ซางกวนฮ่าวหยางและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึงกับความเร็วของนาง
แต่ในพริบตาเดียวพวกเขาก็ได้สติกลับคืนมาแล้ว ทันใดนั้นพวกเขาก็จำอะไรบางอย่างได้ พวกเขารีบหันไปมองหลินเว่ยและอุทาน“ ระวัง…..
”อะไรนะ…ขยะเช่นเจ้า ข้าสามารถทุบให้ตายด้วยมือเดียวเท่านั้นยการตบหนึ่งครั้ง ไม่เชื่อหรือ?” ก่อนที่ ซางกวนฮ่าวหยางจะพูดจบ ใบหน้าของเขาก็ยุ่งเหยิงอีกครั้ง จากนั้นเขาก็มองใบหน้าของหลินเว่ยอีกครั้ง และหลินเว่ยพูดอย่างจริงจัง
หลินเว่ยคว้าคอของสาวใช้ด้วยมือข้างเดียว และยกชูขึ้นไปในอากาศ มือของหลินเว่ยกำแน่น ขาของสาวใช้เหวี่ยงไปมา ใบหน้าของนางแดงจัด ราวกับจะขาดใจตาย
ไม่รู้ว่านางหน้าแดงก่ำ เพราะอับอายที่ถูกหลินเว่ยจับตัวได้และทุบตีต่อหน้าสาธารณชนหรือกำลังหายใจไม่ออก
ปล่อยข้าไป เจ้ามดปลวกข้าจะฆ่าเจ้า “เมื่อเห็นว่า หลินเว่ยเพิ่งจะจับร่างของนางได้ นางคิดว่าอีกฝ่ายต้องหวาดกลัวหญิงชราที่อยู่ข้างๆ มู่ชิวเสวี่ย และไม่กล้าฆ่านาง ดังนั้นนางจึงมองไปที่หลินเว่ยและเอ่ยข่มขู่
”ดูเหมือนว่าข้าจะต้องฆ่าเจ้า เท่านั้นจึงจะสามารถอธิบายได้ทุกอย่าง” หลินเว่ยมองไปที่ร่างของหญิงสาว แม้ว่านางจะดิ้นรน แต่ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยเจตนาสังหารต่อเขา เขาพูดแผ่วเบา แม้ว่าน้ำเสียงจะดูเรียบเฉย แต่ความหมายในคำพูดก็เต็มไปด้วยเจตนาสังหาร
”หยุดนะ!” ราวกับมู่ชิวเสวี่ยจะเดาอะไรได้ ใบหน้าของ มู่ชิวเสวี่ยเปลี่ยนไป และพูดอย่างรีบร้อน
”กึก!” อย่างไรก็ตาม ในตอนต้นของเสียงของมู่ชิวเสวี่ยกังวลไปสู่หูของทุกคน และเกิดเสียงที่ชัดเจนดังขึ้นจากมือของหลินเว่ย และแพร่กระจายไปยังหูของทุกคน
”เจ้า…!” เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของมู่ชิวเสวี่ยก็มืดมน และดวงตาของนางเต็มไปด้วยความโกรธ
คนอื่น ๆ ต่างก็ตกตะลึงเพราะ หลินเว่ย กดมือไปยังคอของสาวใช้ ในตอนนี้เขาเห็นคอของสาวใช้หักลง และกำลังมองไปที่ดวงตาของอีกฝ่าย อย่างไรก็ตาม ลำคอทั้งหมดของนาง เกือบจะสามารถบิดไปได้รอบ และตกอยู่ในสภาพที่น่าอนาจใจ แต่นางกลับยังไม่ได้เสียชีวิตลงไป
“ เขาทำได้อย่างไร?” หลี่ซานแห่งวิหารจรัสแสง ริมฝีปากสั่นระริกเอ่ยด้วยความไม่เชื่อ
นี่คือ……เทพสงครามเชียวนะ! หลินเว่ยสามารถจับนางได้ และหักคอได้อย่างง่ายดาย หากเขาไม่ได้เห็นมันด้วยตาของเขาเอง ก็คงไม่มีใครเชื่อ หากผู้ที่เพิ่งก้าวเข้าสู่ขั้นอรหันต์ จะสามารถฆ่าศัตรูที่แข็งแกร่งเหนือตนเองได้อย่างง่ายดายได้อย่างไร
ซึ่งหลินเว่ยเพิ่งจะทะลวงผ่านด่านมาได้ และช่องว่างความแข็งแก้มีมากเกินไป
นับประสาอะไรกับ ซางกวนฮ่าวหยาง พวกเขาไม่เคยเห็น แม้แต่ มู่ชิวเสวี่ยและคนอื่น ๆ นี่ก็ยังไม่เคยได้ยินว่า ช่องว่างขนาดใหญ่ หรือพูดได้ว่าแตกต่างกันมากเกินไป
แต่เห็นได้ชัดว่าหลินเว่ยทำได้ และดูท่าทางแล้ว เขายังไม่ได้ออกกำลังเต็มส่วนของเขาเลยด้วยซ้ำ ด้วยวิธีนี้ บางทีพลังของเขาอาจจะเหนือกว่าสิ่งที่มองเห็นก็เป็นได้
ด้วยวิธีนี้พลังต่อสู้ของหลินเว่ย อาจจะก้าวไปถึง ขั้นทองแดง ช่วงกลาง
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงการคาดเดาของมู่ชิวเสวี่ย เพราะระยะเวลาต่อสู้ในตอนนี้สั้นเกินไป เกือบจะในช่วงเวลาหนึ่ง การต่อสู้กลับสิ้นสุดลงไป และเป็นไปไม่ได้ที่จะตรวจพบ ระดับพลังที่แท้จริงของหลินเว่ย
“ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้โกหกเราจริง ๆ เขาแข็งแกร่ง จริง ๆ” เหลยเป่าโห่ร้องด้วยความยินดี
”อา…”! นายหญิง ช่วยข้าด้วย สาวใช้ที่ตกอยู่ในมือของหลินเว่ย เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนเพื่อขอความช่วยเหลือจาก มู่ชิวเสวี่ย
“ เซียวเหม่ย … !”
เมื่อได้ยินเสียงเรียกของสาวใช้ ใบหน้าของมู่ชิวเสวี่ยก็น่าเกลียดมาก และน้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ นางพูดกับหลินเว่ยว่า “หลินเว่ย! ปล่อยเซียวเหม่ยไปเร็ว ๆ ”
”คู่ควรกับการเป็นผู้เชี่ยวชาญในขั้นทองแดง แม้ว่าคอหักไปแล้ว แต่ก็ยังไม่ตายลงในทันที หลินเว่ยไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของ มู่ชิวเสวี่ย เนื่องจากเขามองเห็นนางเป็นศัตรูไปแล้ว เขาจะปล่อยศัตรูไปได้อย่างไร เพราะคำพูดของอีกฝ่าย.
“พื้นฐานของขั้นเหล็กดำเอง ก็จะคล้ายกับขั้นอรหันต์ แต่เมื่อผ่านการฝึกฝนจนไปถึงขั้นทองแดง โดยพื้นฐานแล้วพวกเขาจะรวบรวมจิตวิญญาณ และปกป้องแหล่งกำเนิดวิญญาณที่เปราะบาง ตราบเท่าที่จิตวิญญาณยังอยู่ ก็จะเป็นอมตะ แม้ว่าร่างกายจะได้รับบาดเจ็บสาหัสหรือถึงกับแหลกสลายไปทั้งตัว แต่ก็ยังไม่ตายลงไปจริง ๆเพียงแค่หาร่างใหม่ และจ่ายราคาอย่างมหาศาลเพื่อชุบชีวิต ”
“ ดังนั้นในการต่อสู้ แม้ว่าวิญญาณจะแตกสลาย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องตายไปจริง ๆ ” สำหรับข้อสงสัยของ หลินเว่ย จินหยู รู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของหลินเว่ย และหลินเว่ยไม่คุ้นเคยกับการต่อสู้ในระดับหลังขั้นอรหันต์ไปแล้วเขาจึงเปิดปากเพื่อช่วยอธิบายต่อหลินเว่ย
”ข้าเข้าใจแล้ว! ข้าสังหารสัตว์อสูรขั้นเหล็กดำไปหลายตัว แต่ข้าไม่เคยเห็นคนที่มีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้” เมื่อ หลินเว่ยได้ยินคำอธิบายของจินหยู เขาก็รู้สึกรู้แจ้งในทันใด เขาคิดว่าเมื่อตอนที่เขาว่าง เขาก็จะเรียนรู้เพิ่มเติมจากจินหยู
หลังจากรู้วิธีจัดการกับสาวใช้แล้ว ดวงตาของหลินเว่ยก็ตกลงมาที่สาวใช้ที่คอหักด้วยฝีมือของเขา เขาเห็นว่าแม้ว่าใบหน้าของอีกฝ่ายจะอ่อนลง แต่นางก็ยังไม่ตาย
เมื่อเห็นสิ่งนี้หลินเว่ยกลั่นพลังปราณผสานกับพลังขอบเขตแห่งการรู้แจ้ง พลังของหลินเว่ยพุ่งตรงเข้าไปในร่างกายของอีกฝ่าย
อย่าฆ่าข้า….ข้าผิดไปแล้ว เอ๊ะเมื่อสาวใช้รู้สึกถึงพลังงานที่แข็งแกร่งเข้าสู่ร่างกายของนาง และตรงไปที่จิตวิญญาณในทะเลจิตสำนึก นางรู้สึกถึงช่วงเวลาของความตายและร้องออกมาอย่างรวดเร็ว แต่ไม่นานก็ไร้เสียง
เมื่อใช้พลังขอบเขตแห่งการรู้แจ้งของสายฟ้า สามารถทำลายจิตวิญญาณของศัตรูได้ในพริบตา นางจะไม่มีโอกาสที่จะชุบชีวิตได้อีกต่อไป และจะต้องเข้าสู่วัฏสงสารเวียนว่ายตายเกิดอีกครั้ง
”มันเกิดขึ้นได้อย่างไร เจ้าฆ่านาง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเจ้ามันไม่มีหลงเหลืออยู่แล้วงั้นหรือ” ดวงตาของเซียวเหม่ยไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวาลงไป
”โหดร้ายหรือ ทำผิดก็ต้องชดใช้อย่างสาสม นอกจากนี้ข้าไม่เคยเสียใจเลยที่ฆ่าคนของเจ้า ข้าจะไม่ทิ้งเชื้อไฟไว้ในใจของคน” หลินเว่ยเม้มริมฝีปากและกล่าวด้วยความเย้ยหยัน
”เจ้า … ” มู่ชิวเสวี่ยชี้นิ้วออกไปที่หลินเว่ย แต่นางก็พูดไม่ออก หน้าอกของนางสั่นไหวไปตามลมหายใจของนาง ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความปั่นป่วนและโทสะพวยพุ่ง
เมื่อเสียงนั้นลดลง หญิงชราที่อยู่ข้างๆนางก็หลับตาลง และมองไปที่หลินเว่ยด้วยความระมัดระวังบนใบหน้าของนาง เพราะพลังงานที่พุ่งออกมาจากร่างของหลินเว่ย ในขณะนั้น ทำให้นางรู้สึกถึงวิกฤตอย่างมาก
เมื่อความสำเร็จของนาง มาถึงยังระดับที่ไวต่อการรับรู้ถึงอันตรายมาก แม้ว่าความรู้สึกนั้นจะหายไปเพียงชั่วครู่ แต่ความรู้สึกของ หลินเว่ยที่มีต่อนางนั้น ลึกลับมากขึ้นเรื่อย ๆ
“ ระวังด้วย นายหญิง! ชายคนนี้แตกต่างจากภายนอกที่เห็น” หญิงชราพูดกับ มู่ชิวเสวี่ย เนื่องจากนางกลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่เตรียมพร้อมและเผลอตกอยู่ในมือของหลินเว่ย
”ไม่เป็นไร! เขาเพิ่งก้าวเหนือขั้นอรหันต์ น่าจะอยู่ในขั้นเหล็กดำ ก่อนหน้านี้ ข้าคิดว่าเหตุผลที่เขาสามารถปราบปรามเซียวเหม่ยได้ ก็คือการใช้ สมบัติลึกลับ ที่เราต้องตามหา ” มู่ชิวเสวี่ยเปล่งเสียงคาดเดาในใจของเขา
