บทที่ 379
ข้าแข็งแกร่ง
”นายหญิง! สหายท่านคนนี้ปฏิเสธคำเชิญของท่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า และตอนนี้เขาก็พูดจาไร้มารยาทต่อท่าน โปรดอนุญาตให้ข้าผู้รับใช้สังหารเขา เพื่อที่จะได้กำจัดวิญญาณชั่วร้ายออกไป”
คนที่พูดไม่ใช่หญิงชราที่มีความแข็งแกร่งมากที่สุด แต่กลับเป็นหญิงที่อายุน้อยที่สุด ในบรรดาสาวใช้ทั้งสามคน ในเวลานี้ นางกำลังมองไปที่หลินเว่ย ด้วยความโกรธ ดวงตาของนางลุกโชนด้วยเพลิงโทสะ และฟันของนางกัดแน่น ราวกับว่านางมีความเกลียดชังอย่างสุดซึ้งกับหลินเว่ย
หลินเว่ยนั้นเคยมีความรู้สึกดีกับ มู่ชิวเสวี่ยมาก่อน แต่เมื่อเขาเห็นว่าอีกฝ่ายต้องการเลือดของเสวี่ยมู่ และด้วยเหตุผลของนาง หลินเว่ยชัดเจนในใจว่านางคือศัตรู ดังนั้นเขาจึงไม่เกรงใจ
มู่ชิวเสวี่ยก็ตระหนักถึงเรื่องนี้เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นนางยังถูกหลินเว่ยตำหนิต่อหน้าสาธารณชน ในใจของนางตั้งใจจะสังหารหลินเว่ย เมื่อสาวใช้พูดจบ นางก็พยักหน้าโดยไม่ลังเล และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น: “อืม! เนื่องจากข้าใช้เจ้าไม่ได้ ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจเขา หากไม่มาเป็นคนของข้า ก็ตายไปซะเถอะ”
ความหมายของคำพูดของมู่ชิวเสวี่ยนั้นชัดเจนมาก สาวใช้ของนางก็เข้าใจทันที หลังจากพยักหน้าเล็กน้อย มุมปากของนางก็เพิ่มขึ้น และการเยาะเย้ยปรากฏขึ้นบนใบหน้าของนาง ด้วยสายตาที่ดูถูกของนาง ดูเหมือนว่านางจะเห็นหลินเว่ยคุกเข่าต่อหน้านางเพื่ออ้อนวอนนาง
“ สารเลว!” หลังจากได้ยินบทสนทนาของมู่ชิวเสวี่ยกับสาวใช้ ใบหน้าของซางกวนฮ่าวหยางพลันเปลี่ยนเป็นน่าเกลียดมาก แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม
เขาได้ปรากฏตัวต่อหน้าหลินเว่ย และมองไปที่สาวใช้ด้วยสายตาที่ลึกล้ำ
”อาจารย์! ท่าน … ” เมื่อมองไปที่ซางกวนฮ่าวหยาง และคนอื่น ๆ ที่อยู่ตรงหน้า หลินเว่ยก็รู้สึกซาบซึ้งใจ จนเขาไม่รู้จะพูดออกมาดี
“ ไม่ต้องพูดมากกว่านี้ เจ้าแค่จำไว้ว่าเจ้าเป็นศิษย์ของข้า ซางกวนฮ่าวหยาง ตราบใดที่ข้ายังมีชีวิตอยู่ จะไม่มีใครแตะปลายเส้นผมของเจ้าได้” ซางกวนฮ่าวหยางรู้ว่าหลินเว่ยกำลังจะพูดอะไร เขาโบกมือตรง ๆและพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
”ฮึ่ม! เจ้าเป็นอันดับอรหันต์ที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์ของสถานศึกษาเทียนหยู แม้ว่าข้าจะไม่ได้แข็งแกร่งมากมาย แต่ข้าก็อดไม่ได้ที่จะทนดูผู้คนในสถานศึกษาเทียนหยูถูกรังแก และไม่แยแส
สำหรับ หลงซีเฉิน นางยืนอยู่ข้างๆ ซางกวนฮ่าวหยางอย่างเงียบ ๆ แม้ว่านางจะไม่พูดอะไรสักคำ แต่ทุกคนก็เข้าใจการตัดสินใจของนาง
มีจำนวนห้าอรหันต์ในสถานศึกษาเทียนหยู พวกเขาทั้งสามคนล้วนอยู่ต่อหน้าซางกวนฮ่าวหยาง และผู้อาวุโสอีกสองคน ยืนอยู่ทั้งสองข้างของหลินเว่ยทีละคน และพวกเขาทั้งหมดก็แสดงความมุ่งมั่นที่จะตาย
ไม่มีทางหนี ช่องว่างระหว่างสองฝ่ายใหญ่เกินไป หากร่วมมือกันก็คงไม่สามารถชนะอีกฝ่ายได้ ยิ่งไปกว่านั้น ทางด้านอื่น ๆ ก็ไม่น้อยไปกว่าพวกเขา มีหญิงชราคนหนึ่งที่มีความแข็งแกร่งมาก ดังนั้นพวกเขาจึงเตรียมตัวตาย
”ฮึ่ม! ถ้าเจ้าต้องการที่จะตายพร้อมกับเขา ข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้เจ้า” สำหรับซางกวนฮ่าวหยาง และการขัดขวางของคนอื่น ๆ สาวใช้ของมู่ชิวเสวี่ยไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย ในความคิดของนาง ใช้เวลาเพียงเล็กน้อยในการจัดการ
สาวใช้พูดกับซางกวนฮ่าวหยางและคนอื่น ๆ แต่สายตาของนางกวาดไปที่หลินคังซ่ง และ หลงฉี นางเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “แล้วเจ้าล่ะ ต้องการต่อสู้เหมือนพวกเขาหรือไม่ ไม่เป็นไรเพียงมดปลวกอีกสองสามตัว แค่เสียเวลาอีกนิดหน่อย”
”นี่…!” มีร่องรอยของความโกรธปรากฏในใจของหลาย ๆ คน เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของสาวใช้ อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาคิดถึงความแข็งแกร่งของแต่ละฝ่าย ความโกรธของพวกเขาก็พลันถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัด พวกเขากลืนน้ำลายทีละคนและดวงตาของพวกเขาก็วูบไหว
หลังจากนั้นไม่นานชายหัวโล้นวัยกลางคน ก็เดินออกมาจากฝูงชน ประสานหมัดให้สาวใช้แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า “ข้าไม่ขอเข้าร่วมนี่เป็นเรื่องของสถานศึกษาเทียนหยู มันไม่เกี่ยวอะไรกับข้าเลย ข้าจะไม่เข้าร่วม”
เมื่อมองไปที่ชายหัวโล้นวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้านาง สาวใช้ก็พยักหน้า นางพอใจมากกับการรู้จักเจียมตัว แม้ว่าการฝึกฝนของอีกฝ่าย จะเป็นอรหันต์ ระดับสี่ สำหรับนาง เพียงหนึ่งฝ่ามือก็ถูกสังหารได้อย่างง่ายดาย
แต่สิ่งที่นางต้องการคือ การแสดงท่าทีเจียมตน เมื่อมีคนแรกในการแสดงตัวไม่ขอยุ่งเกี่ยว ย่อมเป็นการแสดงตัวอย่างในคนอื่นๆ ทำตามเช่นกัน เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ พวกเขาก็เห็นสาวใช้โบกมือให้ชายหัวโล้นวัยกลางคน
แล้วพูดว่า “เอาล่ะ ตามที่เจ้าต้องการ! ในกรณีนี้ถอยหลังและเฝ้าดูอย่างเงียบๆ
ตามที่คาดหวังไว้ เมื่อเห็นว่านางไม่ได้ทำให้ชายหัวโล้นวัยกลางคนลำบากใจ หลายคนที่ลังเลใจในใจ ก็พูดกับนางว่า พวกเขาจะไม่เข้าร่วมในข้อพิพาทระหว่างนางกับสถานศึกษาเทียนหยู
สำหรับบางคน เพียงเห็นดวงตาที่เย็นชาและแหลมคมของอีกฝ่าย หลงชิงหยางกัดฟันพยักหน้าให้หลงฉีและพูดว่า: “ผู้อาวุโสหลงฉีเรื่องนี้ ได้แต่พึ่งพาตัวเองได้เท่านั้น เราไม่สามารถเพิกเฉยต่อความอยู่รอดของตระกูล และเราไม่สามารถสิ้นเปลืองพลังงานของค่ายกลได้ ”
เดิมทีหลงฉีวางแผนที่จะใช้พลังของค่ายกลเพื่อช่วย หลินเว่ย ท้ายที่สุดหลงซีเฉิน และกลุ่มของเขาก็ร่วมมือกันเพื่อต่อสู้กับศัตรูต่างถิ่น
อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินเสียงของหลงชิงหยาง หลงฉีก็หันศีรษะไปโดยไม่รู้ตัว และมองไปที่ตู้กังซึ่งกำลังถอยไปด้านหนึ่ง เขาคิดว่าอีกฝ่ายยังคงจ้องมองพวกเขาอยู่ หากการใช้พลังงานค่ายกลมากเกินไปก็ไม่สามารถต่อสู้กับมันได้ หรือแม้กระทั่งอาจจะเกิดการแทรกแซงจากทั้งสองฝ่ายร่วมมือกันและบดขยี้อาณาจักรกังหลันทั้งหมด และตระกูลหลงของพวกเขาจะตกอยู่ในอันตราย และตระกูลล่มสลายคงไปอย่างช่วยไม่ได้
หลงฉีไม่ได้ใช้เวลาคิดมากเกินไป ในแววตาเขาได้ตัดสินใจแล้ว จากนั้นด้วยความรู้สึกผิด เขาจึงประสานมือกับ ซางกวนฮ่าวหยางและถอนหายใจ: “อนิจจา! พี่ซางกวน! และพวกข้าต้องขออภัยจริง ๆ”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลงฉี ซางกวนฮ่าวหยางและคนอื่น ๆ ต่างก็เปลี่ยนสีหน้า และมีแววตาวิตกกังวล ในตอนแรก พวกเขายังคงคาดหวังว่าจะต้องพึ่งพาพลังของค่ายกล เพื่อให้
มู่ชิวเสวี่ยและคนอื่น ๆ ล่าถอย เนื่องจากพวกเขาก็ร่วมต่อสู้กับพวกเขามาก่อนหน้านี้
เมื่อเหลยเป่ากำลังจะอ้าปาก หลงฉีก็รีบถอยไปด้านหนึ่ง ในขณะที่ หลงชิงหยาง และคนอื่น ๆ ก็ทำตามทันที
ในเวลานี้มีเพียงสถานศึกษาเทียนหยู, ราชวงศ์ของอาณาจักรเฟิงหยู และ หลินเว่ยเท่านั้น ที่ต้องเผชิญหน้ากับสาวใช้ พวกเขามีอรหันต์ 11 คน และขั้นมหาจักรพรรดิ และจักรพรรดิมากมาย แม้ว่าพวกเขาดูกับว่าจะได้เปรียบในแง่ของจำนวน แต่พวกเขาก็ไม่มั่นใจมากนัก ภายในใจของเหลยเป่าปั่นป่วน ท้ายที่สุดแล้ว ศัตรูคือ เทพสงครามในตำนาน
“ พี่ซางกวน! พี่เหลย! เรา … !” เมื่อเห็นว่ามีเพียงคนเหล่านี้เท่านั้นที่เหลืออยู่ หลินคังซ่งและคนอื่น ๆ จึงตัดสินใจที่จะไม่เข้าร่วมการต่อสู้ของสถานศึกษาเทียนหยู หลังจากพูดคุยกัน
แน่นอนพวกเขาสื่อสารกันผ่านการส่งเสียง ท้ายที่สุดมันเป็นเรื่องน่าอายเล็กน้อย ที่ต้องพูดอะไรบางอย่างเพื่อละทิ้งสหายของตนเอง เนื่องจากความสัมพันธ์ของพวกเขา ไม่เหมือนของคนอื่น
”ไม่จำเป็นต้องเอ่ย เราเข้าใจดี เรื่องนี้เป็นเรื่องของสถานศึกษาเทียนหยู ซึ่งไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับอาณาจักรเฟิงหยู” เมื่อเห็นหลินคังซ่งอ้าปาก และกำลังจะบอกลา ต่อหน้า ซางกวนฮ่าวหยาง เขาก็เข้าใจความคิดของอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะทำอะไรไม่ถูก แต่เขาก็ไม่ได้ตำหนิความคิดของอีกฝ่าย แต่เขาเป็นคนใจกว้างมากและรับผิดชอบ
”โอ้! พี่ซางกวน ข้ารู้สึกละอายใจในตัวเอง” เมื่อได้ยินคำพูดของซางกวนฮ่าวหยาง หลินคังซ่งก็รู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นเขาก็ดูจริงจังมากและกล่าวว่า “ไม่ต้องกังวล ซางกวนฮ่าวหยาง ราชวงศ์จะดูแลสถานศึกษาเทียนหยูอย่างดีที่สุด”
”ดี! ขอบใจมาก พี่หลิน เมื่อได้ยินคำพูดของ หลินคังซ่ง ซางกวนฮ่าวหยางพยักหน้าและชื่นชม เหลยเป่าเองก็แสดงความขอบคุณด้วยเช่นกัน
หลังจากการพูดคุยกับหลินคังซ่ง จากนั้นเขาพาราชวงศ์และถอยกลับไปที่ระยะไกล และยืนรวมกลุ่มกัน ท้ายที่สุดหลงฉีควบคุมค่ายกล หากอยู่กับพวกเขา ก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้น
หลินคังซ่งและ หลินเสวี่ยเฟิง อาวุโสระดับสูงของราชวงศ์ ยืนอยู่ข้างๆพวกเขา เมื่อพวกเขามองไปที่ทิศทางของหลินเว่ย ในแววแห่งความเศร้าอยู่ในดวงตาของพวกเขา
ในตระกูลหลิน มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะปรากฏอัจฉริยะเช่นเขา แต่ในขณะนี้เหมือนอุกกาบาตบนท้องฟ้า แม้ว่าจะช่วยเหลือพวกเขา แต่ในไม่ใช้ก็จะพากันตายไปหมด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องการเข้าไปยุ่ง
”เอาล่ะ เรื่องทั้งหมดได้รับการสะสางแล้ว ตอนนี้เหลือเจ้าเพียงคนเดียว ประหยัดเวลาไปได้เยอะ” ซางกวนฮ่าวหยางพูดต่อหน้าสาวใช้ และมองดูคนที่เหลือมากกว่า 20 คนในกลุ่มของเขา
กล่าวอีกนัยหนึ่ง สถานศึกษาเทียนหยู มีอรหันต์ห้าคน ที่นำโดย หลงซีเฉิน ที่มีท่าทางจริงจัง หลังจากมองหน้ากันแล้วทุกคนก็พยักหน้าอย่างเงียบ ๆ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาบรรลุเป้าหมายในการร่วมกันต่อสู้กับศัตรู
”หลินเว่ย! ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่ เพื่อหยุดคนพวกนั้น แต่เจ้าไม่ต้องทำอะไร เจ้าต้องวิ่งหนีให้เร็วที่สุด เท่าที่จะทำได้ บางทีเจ้าอาจมีโอกาสรอด” ซางกวนฮ่าวหยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ การแสดงออกบนใบหน้าของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่เขาพูดกับหลินเว่ย
อย่างคลุมเครือ
เมื่อเห็นซางกวนฮ่าวหยางในเวลานี้ สิ่งที่อาจารย์คิดก็คือ ให้โอกาสเขาหลบหนี หัวใจของ หลินเว่ยรู้สึกหวั่นไหวอีกครั้ง เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายไม่รู้จักพลังที่แท้จริงของเขา เขาจึงมองอาจารย์อย่างจริงจังและพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก: ” ศิษย์เป็นอรหันต์แล้ว!
อันที่จริงศิษย์ แม้ว่าความแข็งแกร่งจะไม่สูงนัก แต่พลังต่อสู้ของข้าก็คือ สามารถเอาชนะขั้นทองแดง เพียงการตบด้วยหนึ่งฝ่ามือเท่านั้น ”
