บทที่ 377
ไกล่เกลี่ย
”ฮ่าฮ่า! หากข้าต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวแล้วมันจะเกิดอันใดขึ้น เป็นเพียงแค่ถังขยะขั้นทองแดงระดับสาม หรือว่าเป็นขยะที่กำลังจะตาย เหตุใดข้าจะต้องใส่ใจเจ้าด้วย?” มู่ชิวเสวี่ยโค้งริมฝีปากของนาง และพูดด้วยความเย้ยหยัน คำพูดของนางเต็มไปด้วย ความรังเกียจต่อตู้กัง ราวกับว่าตู้กัง ไร้ค่าราวกับมดปลวกในสายตาของนาง
“ แพศยา!” คำพูดของมู่ชิวเสวี่ย ทำให้ตู้กังกัดฟัน แม้ว่าพลังของเขา ในครั้งที่อยู่ในอาณาจักรเดิมของตนเอง จะนับว่าน้อยนิด แต่เมื่อเขาก้าวเข้ามายังอาณาจักรกังหลัน ทั้งกัวห้วยและคนอื่น ๆ มีความแข็งแกร่งที่ต่ำกว่าเขา มันทำให้เขามีความสุขอยู่พักหนึ่ง และความมั่นใจในตัวเองสูงเกินจริงมาเป็นเวลานาน
”ฮึ่ม! กับมดปลวกตัวน้อย คิดหรือว่า ด้วยความช่วยเหลือของหญิงชรา ที่อยู่เบื้องหลังเจ้า จึงทำให้เจ้าสามารถวิ่งอาละวาดได้เช่นนี้หรือ ข้าขอแนะนำให้เจ้าอย่าหลงผิดตัวเอง หลบหนีไปซะ และข้าจะไม่ใส่เจ้า ไม่เช่นนั้น … “แม้ว่า ตู้กังต้องการที่จะสังหารมู่ชิวเสวี่ย แต่เขากลับก็รู้สึกสั่นๆเล็กน้อยเมื่อเห็นแสงเย็นๆในดวงตาของหญิงชราข้างๆเขา . อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเขาแสดงท่าทีแข็งกร้าว และเริ่มเอ่ยเตือนมู่ชิวเสวี่ย
“ ไม่เช่นนั้นจะเกิดอะไรขึ้น ข้าสามารถตบเจ้าให้ตายได้ภายในฝ่ามือเดียว หากกล้าที่จะพูดจาไร้มารยาทต่อนายหญิงของข้า ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า อยู่ไม่สู้ตายเป็นอย่างไร หากกล้าพูดมากไปกว่านี้ เจ้าจะไม่มีโอกาสได้กลับชาติมาเกิดด้วยซ้ำ” เมื่อเห็นตู้กังอ้าปาก เพื่อข่มขู่มู่ชิวเสวี่ย หญิงชราข้างๆ มู่ชิวเสวี่ยก็เดินไปข้างหน้าสองก้าว แล้วเดินเข้าไปขวางด้านหน้าของนาง จากนั้นพูดกับตู้กังด้วยน้ำเสียงเย็นชา
เมื่อรู้สึกถึงเจตนาสังหารในดวงตาของอีกฝ่าย ใบหน้าที่ซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากของตู้กัง ก็พลันซีดขาว เขารู้ได้ทันทีว่า อีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น แต่ต้องการสังหารเขาจริงแท้แน่นอน เขารู้สึกถึงความหวาดกลัวในใจ
ใบหน้าของตู้กังมืดมน แต่เขาไม่กล้าที่จะพูดต่อ เขามองไปที่ มู่ชิวเสวี่ยและคนอื่น ๆ อย่างระมัดระวัง พยายามค้นหาแหล่งที่มาของพวกเขา ในความคิดของเขา มู่ชิวเสวี่ยและคนอื่น ๆ ไม่ได้มาจากอาณาจักรกังหลัน แต่อาจมาจาก อาณาจักรสวรรค์และโลกเช่นเดียวกับเขา
เท่าที่เขาเป็นกังวล ในอาณาจักรกังหลัน มันเป็นเรื่องยากมากที่จะผู้แข็งแกร่งในขั้นทองแดง ระดับหนึ่งหรือสอง อย่างไรก็ตาม มู่ชิวเสวี่ยและอื่น ๆ ต่างก็มีความแข็งแกร่งแตกต่างกันไป หากระดับทองแดง ระดับหนึ่งก็คงจะดีไม่น้อย แต่ในหมู่พวกเขากลับมี ขั้นทองแดง ระดับเจ็ดอยู่ในนั้นด้วย ตู้กังรู้สึกหมดหวัง
สิ่งที่สำคัญที่สุดคือปรมาจารย์ขั้นทองแดงทั้งสี่คน ถือว่าตนเองเป็นคนรับใช้ ไม่แน่ว่า ที่มาของหญิงตรงหน้าอาจจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ทรงพลัง? ตู้กังคิดว่าอาณาจักรกังหลันนั้นทรงพลังมากแล้ว จนทำให้อาณาจักรกังหลันรวมเป็นหนึ่งเดียวกันได้เป็นเวลานาน
ในช่วงเวลาแห่งความคิดของตู้กัง ทางด้านหลงฉีและคนอื่น ๆ ก็เต็มไปด้วยความสงสัยเช่นกัน พวกเขาเดาในใจที่มาของ มู่ชิวเสวี่ยและคนอื่น ๆ
”ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของท่าน ข้าคือหลี่ซาน ผู้อาวุโสของวิหารจรัสแสง ข้าไม่รู้ว่าพวกท่านมีกี่คน … ”
”หุบปาก!” เมื่อเห็นความแข็งแกร่งของมู่ชิวเสวี่ยและคนอื่น ๆ จิตใจของหลี่ซานก็เริ่มกระฉับกระเฉง เขาปรี่เข้าไปกล่าวความเคารพ อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดจบ ก็ได้ยินเสียงตะโกนจากหญิงชรา
“ ……” ภายใต้คำพูดนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่ซานก็กลายเป็นแข็งทื่อ แต่เขาไม่กล้าที่จะส่งเสียงอีก แม้แต่ ตู้กังก็ยอมไม่กล้าปริปาก ครู่หนึ่งใบหน้าของหลี่ซานก็พลันรู้สึกอับอาย และเขารู้สึกราวกับว่ามีดวงตาที่กำลังขบขันกลับท่าทางของเขานับไม่ถ้วนอยู่ด้านหลังของเขา
”นั่นนาง! นางมาที่นี่ได้ยังไง” เสวี่ยมู่มองขึ้นไปบนฟ้า ทันใดนั้นก็ปรากฏร่างของมู่ชิวเสวี่ยและคนอีกหลายคน ใบหน้าของนางรู้สึกประหลาดใจและอุทานออกมา
”หืม….นาง? เจ้ารู้จักคนพวกนั้นหรือ? ซางกวนหรูเสวี่ยหันหน้ามามองเสวี่ยมู่ และถามด้วยเสียงเบาๆ
”นี่ข้าต้องมองผิดไปแน่ๆ!” เสวี่ยมู่ ตระหนักถึงความรู้สึกของนาง และลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นส่ายหัวและพูดออกมา สำหรับคำตอบของเสวี่ยมู่ ซางกวนหรูเสวี่ยก็รู้สึกเชื่อถือ เนื่องจาก เสวี่ยมู่จะไปรู้จักกับคนพวกนั้นได้อย่างไร?
ในเวลานี้มู่ชิวเสวี่ยผินมองไปที่หลินเว่ย ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หลินเว่ย! เราพบกันอีกครั้ง”
”แม่นางมู่ ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือในครั้งนี้” หลินเว่ยเดินมาข้างหน้า และแสดงความยินดีกับมู่ชิวเสวี่ยและคนอื่น ๆ ด้วยรอยยิ้ม
”ฮ่าฮ่าที่ใดกัน? มันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย เจ้ากับข้า ก็เป็นเหมือนสหายกัน ข้าชื่นชมความสามารถของเจ้ามาก ข้าไม่สามารถทนมองดูเจ้าตายลงไป ด้วยน้ำมือของคนเช่นนั้น” มู่ชิวเสวี่ยส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม ท่าทางของนางดูเป็นมิตรมาก
เมื่อเห็นเช่นนี้ ปากของหลี่ซานก็กระตุกเล็กน้อย เต็มไปด้วยความอดกลั้นและความขุ่นเคือง ภายในใจขบคิด: “ระหว่างเรามันเทียบไม่ติด!”
ซางกวนฮ่าวหยางและเหลยเป่า เมื่อรู้ว่าหลินเว่ยจะรู้จักกับมู่ชิวเสวี่ย และพวกเขาก็ไม่แปลกใจว่า ทำไมมู่ชิวเสวี่ยและคนอื่น ๆ จะช่วยพวกเขา โดยไร้เหตุผล
อย่างไรก็ตาม คนรับใช้หลายคนที่อยู่เบื้องหลังมู่ชิวเสวี่ยที่ทรงพลัง พวกเขามีความแข็งแกร่งในระดับเดียวกับตู้กังและมากกว่านัก
ตู้กังนั้นขมวดคิ้ว เมื่อเห็นมู่ชิวเสวี่ยพูดคุยและหัวเราะกับหลินเว่ย จากนั้นป้ายหยกปรากฏขึ้นในมือของเขาเปล่งแสงจาง ๆ เพราะมันซ่อนอยู่ในแขนเสื้อย่อมไม่มีใครพบเห็น แม้แต่กัวห้วยและคนอื่น ๆ ที่อยู่ใกล้เขา ก็ไม่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็ก ๆ ของเขา
ครู่ต่อมาลมหายใจของตู้กัง ก็สงบลง ราวกับว่าเขาได้รับการปลดเปลื้องภาระอันหนักอึ้ง แม้แต่รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขาที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากาก
ในเวลานี้เขาได้ยิน มู่ชิวเสวี่ยพูดว่า: “หลินเว่ย! ความสามารถของเจ้าไม่เลว เจ้ายังเป็นอัจฉริยะ ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถติดตามข้ากลับไปยังตระกูล และทำงานให้กับข้า ข้าจะจัดหาทรัพยากรที่เจ้าไม่มีวันจินตนาการได้ให้กับเจ้า เพื่อฝึกฝนและช่วยให้เจ้าก้าวไปบนเส้นทางแห่งความแข็งแกร่ง ”
เมื่อได้ยินคำพูดของมู่ชิวเสวี่ย หัวใจของหลาย ๆ คนก็แสดงทั้งความอิจฉาและความริษยา และมองไปที่ดวงตาของ มู่ชิวเสวี่ยด้วยความร้อนแรง
แม้แต่มู่ชิวเสวี่ยเองก็บอกว่ามันยากที่จะจินตนาการได้ มันย่อมไม่ใช่สิ่งพื้นๆอย่างแน่นอน แน่นอนมันจะช่วยให้ผู้คนก้าวผ่านไปสู่ระดับเทพสงครามได้ เช่นนี้จะหลีกเลี่ยงความโลภของผู้คนได้อย่างไร? อย่างไรก็ตามพวกเขาทุกคนรู้ดีว่า ทุกคนย่อมจะไม่ถูกตาของมู่ชิวเสวี่ย เนื่องจากอายุของทุกคนนั้นมากกว่า หลินเว่ย และความแข็งแกร่งก็ไม่ได้ดีเท่ากับหลินเว่ย
แต่ หลินเว่ยกลับไม่คิดถึงเรื่องนี้ เขาส่ายหัวและกล่าวด้วยใบหน้าขออภัย: “ขอโทษด้วย! ข้าจะไม่เข้าร่วมกับตระกูลใด ”
”เจ้าเข้าใจผิด! ไม่ต้องเข้าร่วมกับตระกูลของข้า แต่เป็นหนึ่งในคนของข้าและทำตามคำสั่งของข้า” มู่ชิวเสวี่ยคิดว่า หลินเว่ยเข้าใจผิดไป นางจึงเปิดปากอธิบายอีกครั้ง
นางคิดว่าหลินเว่ยควรจะตกลงในครั้งนี้ แต่สำหรับเรื่องนี้ มู่ชิวเสวี่ยต้องผิดหวังอีกครั้ง หลินเว่ยยังคงส่ายหัวและปฏิเสธอีกครั้ง: “ขอโทษ! สำหรับข้า ไม่ว่าข้าจะภักดีต่อตระกูล หรือบุคคล ก็เป็นเช่นเดียวกัน แม้ว่าความแข็งแกร่งของข้าในนี้อาจจะยังไม่ดีพอ
ข้ามั่นใจว่าข้าสามารถกลายเป็นคนที่แข็งแกร่ง หรือแม้แต่เทพสงครามได้โดยความสามารถของข้าเอง ”
เมื่อเห็นหลินเว่ยปฏิเสธอีกครั้ง มู่ชิวเสวี่ยก็ขมวดคิ้ว และรู้สึกไม่พอใจกับหลินเว่ย อย่างไรก็ตาม ก่อนที่จะพูด หญิงชราที่อยู่ข้างๆนางก็ตะโกนใส่หลินเว่ยว่า: “ไอ้เด็กตัวเหม็น! เจ้าไม่รู้ว่า โอกาสที่นางหญิงจะถูกใจคนอื่นนั้น มันยากเพียงใด แต่กลับเจ้าไม่ลังเลที่จะปฏิเสธ ข้าอยากจะบอกว่า เจ้านั้นมันโง่งม! จริงๆ”
หลินเว่ยที่ไม่แสดงอารมณ์และกางมือออกโดยไร้ความรู้สึกใด ๆ
”ฮึ่ม! คนหยิ่งยโส! เจ้าคิดว่าพรสวรรค์ของเจ้าดีมากจริงๆหรือ ข้าไม่รู้ว่ากี่ครั้งแล้ว ที่ข้าเคยพบเห็นคนเช่นเจ้า หากไร้ความช่วยเหลือของนายหญิง ก็ไม่มีทางได้ลืมตาอ้าปากได้หรอก หากเจ้าต้องการทะลุขั้นทองแดง แทบไม่มีโอกาสถึงหนึ่งในหมื่นก็ตามที”
เมื่อเห็นความเฉยเมยของหลินเว่ย หญิงชราก็ทนไม่ได้ นางร้องตะโกน
“ อาจจะ! ข้าไม่ยอมเป็นมือและเท้าของคนอื่น แม้ว่าจะไม่มีทางไปถึงยังจุดที่แข็งแกร่งในช่วงชีวิตของข้าก็ตาม ขอให้ข้าได้เรียนรู้มันด้วยตนเอง” ท่าทีของหลินเว่ยมั่นคงมาก หลังจากที่เขาพูดจบ เขาก็พูดในใจว่า: “ด้วยความสามารถของข้า นับประสาอะไรกับขั้นทองแดง แม้แต่ขั้นเงินก็ไม่สามารถเอาชนะได้ข้าได้ ต้องการซื้อข้าเพื่อทำกำไรเล็กน้อยงั้นหรือ
“ เดรัจฉาน! เจ้าพูดถึงเรื่องอะไร … ” หญิงชราต้องการตำหนิหลินเว่ยสักสองสามคำ แต่ถูกมู่ชิวเสวี่ยขัดจังหวะ จากนั้นนางก็ได้ยินมู่ชิวเสวี่ยหันไปรอบ ๆ อย่างเงียบ ๆ ราวกับว่านางยอมแพ้ และหันมาสนใจผู้ชมด้านล่าง พูดให้เจาะจงก็คือหญิงสาวคนหนึ่งในกลุ่มผู้ชม
“ ฮึบ!” เมื่อเห็นเช่นนี้ หญิงชราก็ไม่พูดกับหลินเว่ยอีกต่อไป หลังจากที่นางตะคอกจบ นางรู้ว่าสิ่งที่ต้องทำต่อไปคือ การทำธุระของนาง ในทางกลับกันหลินเว่ยนับว่าไม่สำคัญ
หลินเว่ยส่ายหัวด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าหญิงชรานั้น เกิดความเกลียดชังต่อเขาอย่างหนัก อย่างไรก็ตามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจจะจัดการเขา ดังนั้นเขาก็โล่งใจ
แต่ในเวลานี้ เขาได้ยินมู่ชิวเสวี่ยยื่นมือไปหาผู้ชมด้านล่าง และพูดว่า “ไปนำตัวลูกพี่ลูกน้องของข้าขึ้นมา”
ทันทีที่เสียงของมู่ชิวเสวี่ยลดลง หนึ่งในสามสาวใช้ก็รีบวิ่งไปที่ด้านล่าง ด้วยความแข็งแกร่งของนาง เพียงพริบตา ร่างของสาวใช้ก็พุ่งไปหาเสวี่ยมู่ที่ใบหน้าซีดเผือด หลังจากร่างของเสวี่ยมู่ก็ปรากฏตัวด้วยท่าทาง สั่นเทา
ถึงเวลานั้นทุกคนต่างยังไม่ทันได้สติ แต่แล้วมีร่างหนึ่งเหาะผ่านหลินเว่ย มันคือ ปรมาจารย์เฉียน ใบหน้าของเขามืดมนมาก และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเหี้ยมโหด
