บทที่ 367
ประณาม
”สารเลว! จะทำอย่างไรดี … ” หลงซีเฉินมองไปยัง ชายสองคนที่ยืนขวางทางตรงหน้านาง ด้วยความโกรธเต็ม และใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความวิตกกังวล
ไม่เพียงแต่นางและ หลินคังซ่ง ที่ถูกขัดขวาง แต่ยังรวมถึงคนในอาณาจักรเฟิงหยู ในกลุ่มผู้ชมที่ถูกศัตรูของตัวเอง รอบล้อม
”หลงฉี! เจ้าปล่อยให้พวกเขาทำเช่นนี้จริงๆ หรือ ? หลงซีเฉินหันหน้าไปมองหลงฉีแล้วเอ่ยถามอย่างขุ่นเคือง
”นี่ … ” เมื่อได้ยินคำถามของหลงซีเฉิน หลงฉีก็หันหน้ามาพลางแสร้งทำท่าหลับตาลง ลังเลอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าขออภัยและกล่าวว่า: “ขออภัย!”
หลังจากพูดเช่นนั้น หลงฉีก็ถอยกลับไป แสดงท่าทางและความหมายชัดเจนมาก เขาไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวในเรื่องนี้
”เดรัจฉานน้อย! ปล่อยพวกเขาไปเร็ว ๆ และยินยอมรับโทษซะ” ทันทีที่เสียงของกัวห้วยลดลง เขาก็ตรงเข้าประมือกับหลินเว่ยโดยตรง ยื่นฝ่ามือประทับสีฟ้าอ่อน
ซึ่งประกอบไปด้วยพลังปราณอัดแน่น เบื้องหน้าปรากฏฝ่ามือหนาใหญ่จนบดบังดวงอาทิตย์ และกำลังจะตกลงบนศีรษะของ หลินเว่ย
”ตาเฒ่า! แสร้งทำเป็นพูดดี…..แต่กลับฉวยโอกาสที่จะกำจัดข้า หลินเว่ยมองไปที่ฝ่ามือขนาดใหญ่ที่กำลังจะร่วงหล่นมายังศีรษะของเขา จากนั้นเขาเงยหน้าขึ้นมองกัวห้วยที่อยู่บนอากาศ
เขาพูดใน เสียงที่เยือกเย็นแม้ว่าเสียงนั้นจะเบา แต่ก็กระจายไปทั่วสนามประลองต้าอู่
ซึ่งทุกๆคน ล้วนรับรู้กันอย่างทั่วถึง เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ทุกคนหยุดชะงัก และเพ่งมองไปที่ตำแหน่งของหลินเว่ยทีละคน
”สารเลว! เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้ หลินคังซ่งคำรามและรีบวิ่งไปที่สนามประลอง
หลงซีเฉินเองก็รีบติดตาม คราวนี้ไม่มีใครขวางพวกเขาได้ เพราะเนื่องจาก มองเห็นแล้วว่า ฝ่ามือยักษ์ของกัวห้วยกำลังเคลื่อนเข้าหาหลินเว่ย และจุดจบของหลินเว่ยคือความตายโดยไม่ต้องสงสัย
สำหรับชายผู้แข็งแกร่งที่อยู่ด้านข้างของอาณาจักรมืดโบราณ พวกเขาถอยกลับอย่างชาญฉลาด ในขณะนี้เป้าหมายของกัวห้วย บรรลุผลสำเร็จแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งขั้นอรหันต์ระดับแปดของกัวห้วย
พวกเขาคาดคะแนนในใจแล้วว่า หลินเว่ยไม่สามารถหลบการโจมตีได้อย่างง่ายดาย และไร้ปัญญาขัดขืน
ยิ่งไปกว่านั้นการโจมตีของกัวห้วยนั้น สายเกินไปที่ หลงซีเฉินจะรีบเข้าไปช่วยเหลือหลินเว่ยให้รอดพ้นภัยพิบัติในครั้งนี้ ดังนั้นยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความแข็งแกร่งของนางเพียงคนเดียว ไม่สามารถขวางการโจมตีของกัวห้วยไปได้
ฝ่ามือขนาดใหญ่ของกัวห้วย ครอบคลุมพื้นที่ครึ่งหนึ่งของสนามประลอง และไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะหลบหนี อย่างไรก็ตาม ความแข็งแกร่งของหลินเว่ยและจินหยู ย่อมสามารถขัดจขวางการโจมตีได้
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยไม่ได้ทำเช่นนั้น เขากลับโยนคนทั้งสองที่เขาถืออยู่ในมือ ราวกับว่าพวกเขาเป็นขยะลงไปที่พื้น จากนั้นเขาก็หยิบโล่ออกมา และชูขึ้นเบื้องหน้าของเขา
“ ตูม … !” หลินเว่ยที่เพิ่งเตรียมตัวเสร็จ ทันใดนั้นฝ่ามือยักษ์ก็ตกลงมายังร่างของเขา เสียงคำรามขนาดใหญ่ราวกับคลื่นกระจายไปทั่วเต็มไปด้วยควันและฝุ่นกระจัดกระจายตัวไปทั่วทุกหนทุกแห่ง
แม้แต่สนามประลองที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ ก็ไม่สามารถทนต่อพลังการโจมตีของอรหันต์ระดับแปด เช่นกัวห้วยได้
เมื่อฝ่ามือยักษ์สลายหายไป ปรากฏร่างของคนทั้งสามคน ซึ่งแต่ละคนรวมทั้ง หลินคังซ่งก็เดินทางมาถึงยังบริเวณที่หลินเว่ยอยู่ทีละคน พวกเขาไม่ได้ตรงไปที่กัวห้วย แต่กลับจ้องมองไปที่หลินเว่ย ภายใต้ฝุ่นที่เริ่มกระจายตัวทีละน้อย
นักรบหลายสิบคนที่อยู่เหนือขั้นจักรพรรดิ และอีกหลายคน เบิกตามองไปที่สถานการณ์เบื้องหน้า อย่างไรก็ตามสถานการณ์บนสนามประลอง เริ่มคลี่คลายและ เผยให้เห็นอย่างชัดเจนต่อสายตาของทุกคน
”เป็นไปได้อย่างไร…มันเป็นไปไม่ได้…ข้าจะถูกเด็กอมมือที่เพิ่งทะลวงเข้าสู่ขั้นอรหันต์มาขวางข้าได้อย่างไร?” กัวห้วยมองลงไปที่สนามประลองเบื้องล่าง โดยไม่รู้ตัว แต่ในวินาทีต่อมา ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมา ราวกับเห็นผี
การแสดงออกส่ายหัวครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงแหบแห้งหมดแรง ราวกับสะเทือนใจ
สาเหตุที่กัวห้วยเป็นเช่นนั้น เป็นเพราะว่ามีรอยประทับฝ่ามือขนาดใหญ่ ยังคงตระหง่านอยู่บนสนามประลอง ด้วยร่องรอยความเสียหายลึกมากกว่าหนึ่งเมตร แต่ในประทับฝ่ามือ กลับมีคนคนหนึ่งยืนนิ่งราวกับรูปปั้น อย่างปลอดภัย
โล่ในมือของหลินเว่ยนั้นได้หายไป แต่ภายนอกร่างกายของหลินเว่ยกลับมี เกราะโปร่งแสงคอยปกป้องเขาอยู่ มือของหลินเว่ยไพล่อยู่ข้างหลัง ใบหน้าของเขาแสดงออกอย่างสงบนิ่ง ร่างกายสะอาดเอี่ยม ไม่มีร่องรอยของสิ่งสกปรก
”หืม ทำเอาข้าผิดหวังเหลือเกิน ความแข็งแกร่งของสุนัขแก่ตัวหนึ่ง มันช่างอ่อนแอเกินไป และเจ้าก็ไร้ยางอายมาก เจ้าเป็นผู้เดียวที่เกรงว่า ความแข็งแกร่งในอนาคตของข้าจะเหนือกว่าความสามารถเช่นสุนัขของเจ้า นี่คงเป็นเหตุผลที่เจ้าริษยาข้า
และต้องการสังหารข้าสินะ”
ทันทีที่เสียงของกัวห้วยลดลง เสียงผรุสวาทของหลินเว่ยก็ดังขึ้นมาตามลำดับ กัวห้วยยังไม่ได้สติจากภาพที่เห็นตรงหน้า ใบหน้าของเขาตกอยู่ในภวังค์
”ศิษย์ข้า! เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? บาดเจ็บหรือไม่?” ซางกวนฮ่าวหยางยืนอยู่ตรงหน้าหลินเว่ย และถามอย่างกังวลใจ
”ลองตรวจสอบดูสิ! เจ้ารู้สึกเจ็บปวดที่ใดหรือไม่?” หลงซีเฉินมองไปที่หลินเว่ยอย่างประหม่า และถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง
ไม่เพียง แต่ ซางกวนฮ่าวหยางและภรรยาของเขา คนอื่น ๆ จาก สถานศึกษาเทียนหยู แต่ยังมี หลินคังซ่ง แห่งอาณาจักรเฟิงหยู พวกเขามีท่าทางวิตกกังวลอย่างมาก เกี่ยวกับความปลอดภัยของ หลินเว่ย
”อาจารย์ ท่านสบายใจได้…ข้าสบายดี” หลินเว่ยส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้ม แต่ในหัวใจของเขาอบอุ่นมาก
ขณะที่หลินเว่ยถูกล้อมรอบไปด้วยฝูงชน ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนบนสนามประลอง เขาเห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่หน้า เศษกองเนื้อและแอ่งเนื้อ และร่ำไห้ปานใจจะขาดและตะโกนขึ้นว่า: “หลี่เอ๋อ! หลี่เอ๋อของข้า!
หลังจากพูดเช่นนั้น ชายคนนั้นก็คุกเข่าลงที่เท้าของหลงฉี ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก และความขุ่นเคืองและร้องออกมา: ” หลงฉี! ท่านต้องให้ความยุติธรรมกับข้า! ต้องล้างแค้นให้หลงหลี่!”
“ ไม่ต้องกังวล! ข้าจะให้ความยุติธรรมสำหรับบุตรชายของเจ้าอย่างแน่นอน” หลงฉีตบไหล่อีกฝ่ายด้วยสีหน้าจริงจังมาก
หลังจากนั้นปรมาจารย์ขั้นอรหันต์ แห่งอาณาจักรกังหลันได้รายล้อมร่างของกัวห้วย และอาณาจักรแห่งความมืดโบราณ ต่างขเมาช่วยเป็นกำลังเสริมให้แก่เขา
จากนั้นผู้คนที่อาณาจักรแห่งแสง ก็เข้าร่วมวงเช่นเดียวกับ หลินคังซ่งและ หลงซีเฉิน ก็เข้าร่วมในการทวงคืนความยุติธรรม ในทันใดบรรยากาศก็ตึงเครียดและใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความโกรธ
นอกจากหลินเว่ยแล้ว ทั้งสองคนบนสนามประลอง ทั้งหลงหลี่และไท่ซาน ในตอนนี้กลายเป็นกองโคลนเนื้อจำนวนสองกอง พวกเขาไม่มีทางรอดชีวิต
“ กัวห้วย! ถึงเวลาให้คำอธิบายที่สมเหตุสมผลแล้วหรือไม่?” ชายชราที่อยู่ด้านข้างของอาณาจักรกังหลันกล่าวขึ้น
”อธิบายหรือ….คำอธิบายอันใด มันเป็นแค่อุบัติเหตุ หากจะตำหนิ ก็ควรตำหนิหลินเว่ยเถอะ เห็นได้ชัดว่าหลินเว่ยสามารถปกป้อง หลงหลี่และ ไท่ซาน ได้ แต่เขากลับไม่ได้ช่วยเหลือ” เมื่อได้ยินอีกฝ่าย ทวงความผิดชอบ
กัวห้วยก็แสดงท่าทางแบมือ และทำหน้าราวกับเขาเป็นผู้บริสุทธิ์ ในทางตรงกันข้ามเขากล่าวโทษ หลินเว่ย และโยนความผิดให้หลินเว่ย
“ ไอ้ลูกหมา! ทำไมเจ้าไม่ช่วยพวกเขา” ชายชราจากอาณาจักรแห่งแสง ร้องตะโกนด่าหลินเว่ย หลังจากได้ยินคำพูดของกัวห้วย
”ฮึ่ม! ผู้อาวุโสหลี่! มันไม่ง่ายเลยที่จะปกป้องตัวเอง ด้วยความแข็งแกร่งของหลินเว่ย ยิ่งไปกว่านั้น เป็นกัวห้วยที่กระทำการอุกอาจ กล่าวได้ว่า หากเขาไม่ทำอะไรโง่ออกไป จะเกิดความสูญเสียงั้นหรือ?
หากเจ้าต้องการที่จะตำหนิจริง ๆ กัวห้วยเป็นผู้กระทำความผิด ในขณะที่พวกเจ้าทุกคนเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของเขา “หลินคังซ่งโค้งริมฝีปากของเขา และกล่าวด้วยความเยาะเย้ย คำพูดของเขาเต็มไปด้วยความถากถาง
”นี่มันเป็นความผิดของข้าจริง ๆ หากข้าใส่ใจเรื่องนี้สักนิด เรื่องต่าง ๆก็จะไม่ลงเอยเช่นนี้ หลงหลี่และ ไท่ซาน จะไม่ตายไปโดยเปล่าประโยชน์ มันเป็นความผิดพลาดที่ทำให้ข้านั้น รังเกียจตนเองไปชั่วชีวิต” หลงฉีกล่าวว่าใบหน้าของความเสียใจ
เมื่อได้ยินคำพูดของหลงฉี ผู้คนที่อาณาจักรแห่งแสงก็ตกอยู่ในความเงียบ และใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ
”ท่านสุภาพบุรุษ! คนตายก็ตายไปแล้ว! แต่หลินเว่ยยังมีชีวิตอยู่ เราต้องร่วมกันกำจัดเขาด้วยกัน เพื่อที่เขาจะได้ไม่ทำสิ่งชั่วร้ายในอนาคต” กัวห้วยยุยงผู้คนรอบข้าง
“ ชั่วช้า สารเลว! ในตอนนี้ มันยังวุ่นวายไปพอหรือ วันนี้ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้ามีชีวิตรอด! ด้วยวิธีนี้เท่านั้น ข้าจึงจะสามารถปลอบประโลมวิญญาณของพวกเขาทั้งสองคนได้ ชายแก่ที่อยู่ข้างๆ หลงฉีกล่าวด้วยความโกรธ
”สังหารให้สิ้น คนจากอาณาจักรมืด! ไปลงนรกซะ ชายชราจากอาณาจักรแห่งแสง กล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว เมื่อคำพูดของเขาสิ้นลง เขาก็เป็นผู้นำ ในการชักดาบ และตรงเข้าไปยังกลุ่มผู้คนจากอาณาจักรมืดโบราณ
”หลี่ซาน ตาแก่เจ้าเล่ห์…กล้าทำร้ายคนของข้าต่อหน้าข้าหรือ ? ดูท่าเจ้าจะไม่ได้แก่ตายซะแล้ว” กัวห้วยเมื่อเห็นท่าทางของหลี่ซาน เขาเปล่งเสียงคำรามที่โกรธเกรี้ยว
ก่อนที่เสียงจะลดลง ร่างของกัวห้วยก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าชายชรา ที่ชื่อว่า หลี่ซาน ซึ่งขวางการโจมตีของอีกฝ่ายที่มุ่งทำร้ายศิษย์จากอาณาจักรมืดโบราณของเขา
”ปัง!” หลังจากการปะทะกันของอาวุธในมือของทั้งสองฝ่าย ต่างฝ่ายถอยกลับออกไปสองสามก้าว ทั้งสองคนมีความแข็งแกร่งในระดับเดียวกัน ดังนั้นทั้งพละกำลังเรี่ยวแรงจึงไม่แตกต่างกันมากนัก แต่ชายชราชื่อว่าหลี่ซาน กลับเซถอยหลังไปหลายก้าว
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเองเป็นคนแรกที่เปิดการโจมตี ในขณะที่กัวห้วยนั้นอยู่เฉยๆ และทำเพียงรับการโจมตี ด้วยวิธีนี้ แสดงให้เห็นว่ากัวห้วยมีความแข็งแกร่งที่เหนือกว่าเล็กน้อย
”ท่านสุภาพบุรุษ! ชายคนนี้มีเจตนาชั่วร้าย และจงใจชักจูงพวกเรามาก่อนหน้านี้ ซึ่งทำให้กฎของการแข่งขันเปลี่ยนไป ยิ่งไปกว่านั้นเขายังฉวยโอกาสโจมตีผู้เข้าแข่งขัน ทำให้มีคนสองคนถูกสังหาร และอีกคนเกือบจะถูกฆ่า
ด้วยเจตนาอันชั่วร้ายของเขา หากวันนี้เราไม่ได้ลงโทษเขา อาณาจักรทั้งสามของเรา จะยืนอยู่บนแผ่นดินอันกว้างใหญ่นี้ได้อย่างไร ? ข้าหวังว่าทุกคนจะช่วยกันสังหารชายคนนี้” หลี่ซานรู้สึกว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของกัวห้วย
ดังนั้นเขาจึงพูดกับคนอื่น ๆ รอบตัวเขา
”ฮึ่ม! เจ้ากล้าโจมตีศิษย์ของข้า เราต้องสะสางปัญหาเหล่านี้ก่อน จากนั้นเราสามารถพูดคุยเกี่ยวกับการตัดสินโทษของเจ้า หลงฉีคร่ำครวญด้วยเสียงที่โกรธเกรี้ยว
”ตามที่ท่านกล่าว! จากนั้นคนอื่นที่เหลือมอบให้เป็นหน้าที่เรา ท่านพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อจัดการกับกัวห้วย” หลงฉีปรากฏตัวต่อหน้าผู้แข็งแกร่งแห่งอาณาจักรมืด และกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้ม
