บทที่ 362
การประลอง (10)
“ ฮึก … !” ซ่งลุ่ยยืนถือขวานอยู่ในระยะไกล และหลินเว่ยไม่ได้ทำอะไรเลยตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ซ่งลุ่ยกับเหนื่อยหอบไปเสียก่อน
”เดรัจฉาน! เจ้าซ่อนตัวเช่นนั้น เป็นลูกผู้ชายหรือไม่ หากมีความสามารถก็มาสู้กับข้าอย่างซึ่งหน้า!” ริมฝีปากของซ่งลุ่ยเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดและหอบเหนื่อย
”ดี! ตามที่เจ้าขอ เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งลุ่ย หลินเว่ยก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที หลังจากสิ้นเสียงของเขา เขาก็รีบวิ่งออกไปโดยตรง
“ เจ้า!” เขาเพิ่งจะพูดถ่วงเวลาออกไป แต่ไม่คาดคิด หลินเว่ยจะไม่ให้เขาได้พักฟื้นแม้แต่น้อย ทันทีที่ขวานของซ่งลุ่ยยกขึ้น ร่างของหลินเว่ยก็พุ่งเข้ามาที่ใบหน้าของซ่งลุ่ย แล้วเหวี่ยงหมัดตรงเข้าที่หน้าอกของซ่งลุ่ย
เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีของหลินเว่ย ซ่งลุ่ยไม่มีเวลาหลบและมีเวลาเพียงแค่ขวานยาวในมือ ยกขึ้นมาปะทะเพื่อป้องกันบริเวณหน้าอกแทน
”พรึ่บ!”
“ ฟิว!” การโจมตีของหลินเว่ยถูกขวางด้วยขวานยาว และเขาฟาดลงบนพื้นผิวของขวานโดยตรง ภายใต้ความแข็งแกร่งของหมัดของหลินเว่ย ด้ามขวานยาวสะท้อนเข้าใส่หน้าอกของซ่งลุ่ยโดยตรง
”ตูม เสียงคำรามดังขึ้น ทั้งคนและขวานปลิวออกไปตามๆ กัน
ก่อนที่ร่างของ ซ่งลุ่ยจะร่วงลงสู่พื้น ร่างของหลินเว่ยก็เดินตามเขาไป เขาเอื้อมมือไปที่ขาของซ่งลุ่ย และหมุนแขนของเขาอย่างแรง จากนั้นเขาก็เหวี่ยงลงพื้นทันที
ซ่งลุ่ยเพียงรู้สึกถึงความปั่นป่วน จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าร่างกายของเขากระแทกเข้ากับอะไรบางอย่าง และหมดสติทันที
“ ตูม … !”
เสียงคำรามดังออกมาอย่างต่อเนื่อง และร่างของซ่งลุ่ยก็ถูกทุบลงกับพื้นไม่หยุด อย่างไรก็ตามพื้นของสนามประลองนั้นแข็งแกร่งมาก ปรากฏรอยแตกบางส่วนเท่านั้น แต่ด้วยเหตุนี้ ซ่งลุ่ยจึงได้รับบาดเจ็บสาหัสมากขึ้น
เมื่อมองไปที่ฉากที่คุ้นเคยนี้ ดวงตาของเสวี่ยมู่ก็กระตุก และใบหน้าของนางก็แสดงสีหน้าใจสั่นตลอดเวลา ในตอนแรกหลินเว่ยก็ทำเช่นนั้นกับนาง นางไม่สามารถลืมความรู้สึกนั้นได้ มันตราตรึงใจไม่รู้ลืมจริง ๆ
”พอแล้ว! ข้ายอมรับความพ่ายแพ้แทนเขา”
ขณะที่หลินเว่ยพยายามทุบตีซ่งลุ่ย เขาก็ได้ยินเสียงชายแก่คนหนึ่งดังขึ้น หลินเว่ยหยุดมือไปชั่วขณะ หันศีรษะและมองไปยังทิศทางของเสียง เมื่อเห็นว่าผู้คนมากมายในกลุ่มผู้ชมที่อยู่ในอาณาจักรมืดโบราณ กำลังมองมาที่ตัวเองด้วยความโกรธ
หลินเว่ยก็นึกไม่ออกว่าใครเป็นคนพูด หลังจากนั้น เมื่อหลินเว่ยหันหน้าไปอีกครั้ง เขาพบสายตาที่เกลียดชังอย่างลึกซึ้ง
”นั่นสินะ! เจ้าชนะการแข่งขันแล้ว ข้าจะยอมแพ้แทนเขา” จงหลี่กำหมัดแน่น และเต็มไปด้วยเจตนาสังหารหลินเว่ย แต่ใบหน้าของเขาราบเรียบ และพูดเบา ๆ
เมื่อได้ยินคำพูดของจงหลี่ หลินเว่ยไม่เห็นด้วยในทันที เขายังคงจับคว้าขาของซ่งลุ่ยไว้แน่นในมือ เขาหันศีรษะและมองไปที่หลงฉี ซึ่งอยู่บนขอบวนามประลอง เห็นได้ชัดว่า หลินเว่ยเชื่อคำพูดของอีกฝ่าย ในฐานะผู้ตัดสินการแข่งขัน
“ ในแง่ของการหมดสติของซ่งลุ่ย เจ้าชนะการแข่งขันนี้แล้ว” เมื่อหลงฉีเห็นหลินเว่ยมองมาที่เขา เขาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและพูดหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง
”โอ้…หลังจากได้ยินเสียงของหลงฉี เขาก็พยักหน้าและมองไปที่ซ่งลุ่ย ซึ่งดูมีความสุขมาก จากนั้นเขาก็โบกมือไปข้างหนึ่ง ในที่สุดเขาก็หันกลับมาและจากไป
“ ไอ้เด็กแสบ!” จงหลี่เห็นว่าซ่งลุ่ยถูกหลินเว่ย ปฏิบัติราวกับขยะและโยนร่างของเขาทิ้งไป หมัดของเขากำแน่นในทันที เขามองไปที่ด้านหลังของหลินเว่ย และดวงตาของเขา ฉายแววด้วยเจตนาสังหารเย็นชา
“ ฟิว!” ร่างของจงหลี่เหินออกจากที่นั่งของผู้ชมในพริบตา เขาก็ปรากฏตัวขึ้นข้างๆซ่งลุ่ย เขานั่งยองๆและตรวจดูสภาพของซ่งลุ่ย เขาพบว่าแม้ว่าอาการบาดเจ็บของซ่งล่ยจะดูร้ายแรงมาก ร่างกายของเขาแทบจะไม่มีอะไรสมบูรณ์ เขาไม่รู้ว่าเขามีกระดูกหักทั้งหมดกี่ซี่
โชคดีที่รากฐานของซ่งลุ่ยไม่ได้รับความเสียหายมากเกินไป หลังจากกินยารักษาระดับสูง และฝึกฝนเพียงสองสามเดือนก็ดีขึ้น จงหลี่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโล่งใจ แต่ความโกรธแค้นของเขารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
เขาหยิบขวดยาอายุวัฒนะออกมา เทยาให้ซ่งลุ่ยกิน และในขณะที่หมดสติ ซึ่งเป็นผลให้เขาค่อยๆรักษาอาการบาดเจ็บได้ จากนั้นเขาก็คว้าคอเสื้อของอีกฝ่ายแล้ว เดินกลับไปยังที่นั่งผู้ชม ในกรณีของซ่งลุ่ย เขาไม่สามารถเข้าร่วมการแข่งขันครั้งต่อไปได้อีกแล้ว
“ ช่างเป็นนายน้อยที่ยอดเยี่ยมจริงๆ!” ซูว่านยกนิ้วโป้งขึ้น และพูดอย่างตื่นเต้นกับหลินเว่ยที่เดินกลับมา
”ไม่มีอะไร! การฝึกฝนของชายผู้นี้ ต่ำกว่าข้ามาก การเอาชนะเขาได้นั้นเป็นเรื่องที่แน่นอน” หลินเว่ยส่ายหัวและพูดอย่างใจเย็น
เมื่อมองไปที่ หลินเว่ยที่กำลังคุยและหัวเราะกับซูว่าน หัวใจของผู้คนก็เต็มไปด้วยความหนาวเย็น โดยเฉพาะผู้เข้าแข่งขันที่เหลืออีกแปดคน ราวกับมีกลองรบดังรัวอยู่ในใจ เมื่อมองไปที่ดวงตาของหลินเว่ย พวกเขารู้สึกหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด จากวิธีการต่อสู้ของหลินเว่ย
โดยเฉพาะอย่างยิ่งฟาจ้าน แสดงความหวาดกลัวบนใบหน้าของเขา เขาดีใจที่หลินเว่ยขับเขาออกจากสนามประลอง และไม่ได้รับการปฏิบัติเหมือนซ่งลุ่ย เขายิ่งดีใจที่พ่ายแพ้ในการแข่งขัน
ไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับความเป็นไปได้ในการต่อสู้กับหลินเว่ยอีกต่อไป
”ต่อไป! หมายเลขสองขึ้นไปสนามประลอง หลังจากที่จงหลี่จากไปกับซ่งลุ่ย หลงฉีพูดกับคนที่เหลืออีกแปดคนช้า ๆ เมื่อเสียงของหลงฉีลดลง สองร่างก้าวขึ้นไปบนเวที
”เป็นคนจากอาณาจักรมืดโบราณ ข้าจำได้ว่าเขาถูกเรียกว่ากั๋วหลี่ เช่นเดียวกับซ่งลุ่ยก่อนหน้านี้ เขายังเป็นองค์ชายของอาณาจักรมืดโบราณ ว่าตำแหน่งของเขาในวิหารเร้นลับนั้นสูงกว่าซ่งลุ่ย แต่ข้าไม่รู้อย่างอื่น ”
“ ข้าได้ยินมาว่า ความแข็งแกร่งของเขานั้นดีกว่าซ่งลุ่ยเสียอีก หลังจากการทดสอบในดินแดนลับ เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้น อย่างไรก็ตามคู่ต่อสู้ของเขาไม่ธรรมดา เขายังเป็นองค์ชายของวิหารจรัสแสง ความสามารถของเขาและความแข็งแกร่งก็ไม่เลวไปกว่ากันนอกจากนี้ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาเป็นคู่แข่งกันมาหลายครั้งแล้ว ”
“ แล้วผลเป็นอย่างไร ใครมีพลังมากกว่ากัน
”ข้าบอกแล้วว่า ข้าไม่รู้ว่า แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร
”ไม่ต้องห่วง พวกเขาจะเริ่มสู้กันแล้ว! เราจะรู้ผลเร็ว ๆ นี้”
”อืม! สิ่งที่เจ้าพูดมีเหตุผล”
“ ……” เมื่อมองไปที่คนทั้งสองบนสนามประลอง เสียงของการสนทนาก็ดังขึ้น และหนาหู โดยพื้นฐานแล้ว พวกเขากำลังคาดเดาผลการแข่งขันของทั้งสองคนว่าใครจะชนะ.
“ ข้าได้ยินมาว่า มังกรดำของเจ้าถูกสัตว์อสูรปล้นชิง ในดินแดนลับงั้นหรือ?” ไท่ซานกำลังยิ้ม และมีท่าทางมีความสุขในคราวทุกข์ของผู้อื่น อยู่ในคำพูดของเขา
”ฮึ่ม! ไม่ใช่เรื่องของเจ้า ดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ และอย่าร้องไห้หลังจากที่พ่ายแพ้ต่อข้า” อีกฝ่ายเปิดเผยเรื่องนี้ในที่สาธารณะ เพื่อกระตุ้นและยั่วยุกัวหลี่ ใบหน้าของเขาอึมครึมลงทันที และกล่าวด้วยเสียงเย็นชา
”ฮ่าฮ่า! เจ้ายังคงไร้เดียงสาเช่นนี้ ทั้งเจ้าและข้ามีความแข็งแกร่งเท่าเทียมกัน และไม่มีใครสามารถทำอะไรซึ่งกันและกันได้ อย่างไรก็ตาม มันต่างจากในอดีตแน่นอน เจ้าที่สูญเสียมังกรดำในระหว่างการทดสอบในดินแดนลับ คงจะซ่อนตัวเท่านั้น!
ความแข็งแกร่งจะเพิ่มขึ้นได้มากเพียงใด?” เมื่อได้ยินคำพูดของไท่ซาน กัวหลี่ดูเหมือนจะได้ยินเรื่องตลกบางอย่าง เขาส่ายหัวด้วยรอยยิ้มและพูดแผ่วเบา
”ฮึ่ม! เจ้าสามารถลองดูว่า วันนี้ข้าจะเอาชนะเจ้าต่อหน้าผู้คนทั้งหมดได้อย่างไร” เมื่อได้ยินสิ่งที่ไท่ซานกล่าว กัวหลี่ ครวญครางอย่างเย็นชา ใบหน้าแสดงท่าทางยั่วยุ
”ถ้าเช่นนั้น ลองดูผลลัพธ์แล้วกัน” เมื่อเผชิญหน้ากับการยั่วยุของ กัวหลี่ ไท่ซ่านพยักหน้าและกล่าวขึ้น
”ฮึ่ม! ตายซะเถอะ! มังกรทลายน้ำแข็ง” กัวหลี่ตะคอกอย่างเย็นชา และเป็นผู้นำในการเปิดการโจมตี เมื่อเสียงของเขาลดลง อุณหภูมิรอบตัวเขาก็พลันเปลี่ยนไปทันที กลางอากาศเบื้องหน้ากัวหลี่ มังกรผลึกน้ำแข็งตัวใหญ่ ก็ควบแน่นอย่างรวดเร็ว จากนั้นเขาก็เห็นว่ากัวหลี่ ยื่นมือไปทางไท่ซ่านและพูด ดัง ๆ
” จักรพรรดิ ระดับสี่, พลังวิญญาณขั้นต้น ระดับสวรรค์, และพรสวรรค์ของเด็กคนนี้ก็ไม่เท่าไหร่! ด้วยความสามารถของเขา อาจจะได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะ และดูเหมือนว่า อาจจะทะลวงไปยังขั้นอรหันต์ ฮ่าฮ่า จริง ๆ แล้ว เขามีทรัพยากรมากมายให้เขาฝึกฝนตลอดระยะเวลาเกือบ 30 ปี แต่กลับไม่ได้สร้างความก้าวหน้าใด ๆ คาดว่าความสำเร็จในอนาคตอาจมีอุปสรรคมาก “เสียงของจินหยู ในจิตสำนึกของหลินเว่ย ส่งเสียงเย้ยหยัน
“ มันก็ไม่ได้แย่เท่าใดนัก?” หลินเว่ยถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
”อืม! มันไม่ได้แย่เกินไป แต่แย่มาก กว่าเด็กที่อยู่ตรงข้ามเขา ดีกว่าเขาเล็กน้อย จินหยูเม้มริมฝีปากของเขา และพูดด้วยความรังเกียจ
”อืม! ช่างเถอะ คิดว่าข้าไม่ได้พูดอะไรแล้วกัน” หลินเว่ยไม่สามารถหักล้างคำพูดของจินหยูได้ เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนั้นถูกต้อง บนพื้นฐานของไท่ซ่าน ดูคล้ายกับเหมือนกัวหลี่ ทั้งสองเป็นผู้ฝึกฝนขั้น จักรพรรดิระดับสี่ แต่ในร่างกายของเขา หลินเว่ยรู้สึกผิดปกติ เมื่อต้องเผชิญกับทักษะวิญญาณระดับสูงสุดของกัวหลี่ มังกรทลายน้ำแข็ง จากนั้นร่างของไท่ซานก็ขยับตัวช้าๆ ในไม่ช้า เขาก็ลอยสูงขึ้น และบินตรงไปในอากาศ
ด้วยการขยายร่างของมังกรทลายน้ำแข็งมันไม่ได้สลายไป แต่หมุนวนไปรอบ ๆ ร่างของกัวหลี่ ภายใต้การควบคุมของกัวหลี่ ทั้งร่างของมังกรก็พุ่งเข้าไปหาไท่ซานอีกครั้งกลางอากาศ อย่างไรก็ตาม กัวหลี่และมังกรต่างผสานพลังเพื่อโจมตี ไท่ซ่านทั้งคู่
“ ลั่วเหยียน”
เมื่อเห็นมังกรผลึกน้ำแข็งพุ่งตรงมาจากด้านล่าง มือของไท่ซานก็เปลี่ยนท่าทางต่าง ๆอย่างรวดเร็ว ในแววตาของเขา ปรากฏลูกไฟสีแดงส้มขนาดใหญ่ รวมตัวกันเหนือศีรษะ จากนั้นเขาก็ยื่นสองนิ้วในมือขวาของเขาและโบกแขนของเขาลงไปยังทิศทางของกัวหลี่
