บทที่ 359
การประลอง (7)
“ ก๊อกๆ!” มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น หลังจากหลินเว่ยเดินไปเปิดประตู เขาก็พบว่า หน้าประตูเต็มไปด้วยผู้คนจากสถานศึกษาเทียนหยู อีกด้านหนึ่ง มีหลินคังซ่ง แม้แต่ หลินกวนเทียนที่ไม่พอใจ ก็ยืนพิงกำแพง และมองเขาอย่างเย็นชา
”เอ่อ … ” หลินเว่ยกะพริบตา จากนั้นมองไปที่ ซางกวนฮ่าวหยาง พลางขมวดคิ้วและถามขึ้น “อาจารย์…เกิดเรื่องอะไรขึ้น ทำไมพวกเราทั้งหมดถึงมาที่นี่?”
“ เจ้าเด็กน้อย…มัวแต่ฝึกฝน! อย่างน้อยเราต้องใส่ใจกับเวลาการแข่งขันที่กำลังจะเริ่มขึ้น เราทำได้เพียง รอเจ้าเท่านั้น เหลยเป่ากางมือออก และมองไปที่หลินเว่ยด้วยใบหน้านิ่งเฉย และพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
”การแข่งขันกำลังจะเริ่ม?” หลินเว่ยกะพริบตา จากนั้นเขาก็มองไปที่เหลยเป่า ด้วยใบหน้าที่สับสน เขาเอื้อมมือไปเกาหลังศีรษะ เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “ข้าเพิ่งเห็นท้องฟ้าข้างนอก ดวงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้น ยังเหลือเวลาก่อนจะเริ่มการแข่งขันไม่ใช่หรือ”
“ เจ้าไม่รู้หรือ” หลินคังซ่งมองไปที่ซางกวนฮ่าวหยางและเหลยเป่า จากนั้นเขาก็ส่ายหัวและพูดว่า “ช่างเถอะ! มีอะไรมา พวกเรามาเดินไปคุยไประหว่างเดิน! เจ้าจะสายไม่ได้”
”โอ้! ดี หลินเว่ยเหลือบมองไปที่ ซางกวนฮ่าวหยาง และเห็นว่าพวกเขาพยักหน้า เขาจึงพยักหน้าให้ หลินคังซ่งและเดินออกจากห้องไป
ระหว่างทางเดินไปยังสนามประลองต้าอู่ หลินคังซ่งถาม ซางกวนฮ่าวหยางและ เหลยเป่าว่า: “เจ้าสองคนไม่ได้บอก หลินเว่ยว่า การเข่งขันรอบที่สามและรอบที่สี่นั้นเลื่อนเร็วขึ้นงั้นหรือ?”
“ ……”
”นี่…”! ข้าคิดว่า ข้าได้บอกพวกเขาไปแล้ว เมื่อข้ากลับมาเมื่อวานนี้ เหลยเป่าด้วยความขมวดคิ้ว
“ มันเป็นเรื่องจริง เจ้าพูดเช่นนั้น แต่หลินเว่ยดูเหมือนจะจากไปพร้อมกับเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ในอาณาจักรเวนิส ดังนั้น เขาจึงไม่อยู่ที่นั่นในเวลานั้น” ซางกวนฮ่าวหยางพยักหน้าและกล่าว
“ ……”
”เจ้าทำให้ข้าโมโหแทบตาย! เจ้าทั้งสองคนพยายามทำให้ข้าสิ้นใจด้วยโทสะงั้นหรือ? หลินเว่ยเป็นคนเดียวที่นี่ ที่ต้องการเข้าร่วมการแข่งขันแต่เจ้ากลับไม่ได้บอกเขา
แต่เจ้ากลับไปบอก คนที่ไม่ได้เข้าร่วมการแข่งขันหรือ “เมื่อได้ยินคำพูดของซางกวนฮ่าวหยาง ปากของหลินคังซ่งกระตุกเล็กน้อยสักครู่ แล้วยื่นมือไปกุมหน้าผากเนื่องจากอาการปวดหัว
”แค่กๆ! มันเป็นเรื่องสุดวิสัย เหลยเป่าเกาหัว พลางแสร้งไอสองครั้ง และพูดด้วยความลำบากใจ
หลังจากได้ยินการสนทนา หลินเว่ยก็พบสาเหตุของเรื่องนี้ แต่เขาไม่สนใจอะไร
การสนทนาของฝูงชนดำเนินมาจนถึง สนามประลองต้าอู่ แม้ว่าจะเร็วกว่ากำหนด 2 ชั่วโมง และท้องฟ้ายังคงมืดมิด แต่ทั้งสนามก็ยังแน่นขนัดตา แม้ภายนอกจะมีกำแพงโปร่งแสง ขนาดใหญ่พิเศษ และมีเสียงเล็ดลอดดังออกมา
เห็นได้ชัดว่ากำแพงนี้ เป็นการแสดงภาพเสมือนจริงของบรรยากาศในสนามการประลอง สำหรับผู้คนที่ไม่สามารถเข้าไปข้างในได้ แม้ความชัดเจนจะไม่เทียบเท่ากับการเข้าไปเห็นด้วยสายตา แต่ก็ยังดีมากสำหรับผู้ที่ไม่สามารถเข้าไปข้างในได้
”หลินเว่ย! ช่วยพยายามอย่างเต็มที่ หลินคังซ่งประสานหมัด และกล่าวอย่างเคร่งขรึม
เมื่อเห็นเช่นนี้ คนอื่น ๆ ยกเว้นสถานศึกษาเทียนหยู แม้แต่หลินกวนเทียนที่ไม่พอใจ แต่พวกเขาก็ประสานหมัดให้หลินเว่ยเช่นกัน
เห็นได้ชัดว่า หากเขากล้าทำให้หลินเว่ยไม่พอใจในเวลานี้ เขาจะถูกราชวงศ์ทอดทิ้งและถูกเนรเทศไปยังพื้นที่ชายแดน ให้แก่ชรา และสิ้นใจไปอย่างเงียบๆ เช่นเดียวกับพี่ชายของเขา
”ไม่ต้องกังวล เพียงทำให้เต็มที่ ข้าเชื่อว่าเจ้าจะไม่ทำให้ผิดหวัง” เหลยเป่าตบไหล่หลินเว่ย และพูดด้วยรอยยิ้ม
”ศิษย์น้อง! รางวัลคืออาวุธศักดิ์สิทธิ์เชียวนะ หยางไป๋โบกมือและพูดอย่างตื่นเต้น
“ ไม่ต้องห่วง” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นภายใต้การจ้องมองของสาธารณชน ร่างของเขาค่อยๆเดินออกจากพร้อมกับราชาอินทรีพยัคฆ์ลงไปยังสนามประลอง
หลังจากร่อนลงไป หลินเว่ยก็มองเห็นว่า ซูว่าน วิ่งเข้ามาไปอย่างรวดเร็ว ทันทีที่พบเขา นางเอ่ยทักทายหลินเว่ย และกล่าวว่า “นายน้อย!”
”ดี!” หลินเว่ยพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม จากนั้นกล่าวต่อไปว่า “ข้าไม่สนใจว่าจะชนะหรือแพ้ในการแข่งขัน หากรู้ตัวว่าทำไม่ได้ เจ้าควรยอมรับความพ่ายแพ้และพยายามอย่าทำร้ายตัวเอง”
”อืม! ใช่! พอได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ซูว่านก็พยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่าและพูดด้วยรอยยิ้ม:” สิ่งที่นายน้อยพูด ตรงกับใจของข้า อย่างไรก็ตามด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของข้า คนส่วนใหญ่ที่นี่นั้นแข็งแกร่งกว่าข้า และข้าพอใจมากกับความแข็งแกร่งในปัจจุบันของข้า ”
”ดี! ข้าดีใจที่เจ้าคิดเช่นนั้น” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ ในเวลานี้ เสียงกลองดังขึ้นสามครั้ง และจากนั้นร่างของหลงฉีก็ลอยขึ้นไปในอากาศ เขาอ้าปากและพูดว่า “กฎยังเป็นเช่นเดิม ข้าจะไม่พูดซ้ำ ตอนนี้เราเริ่มจับฉลากกันแล้ว ใครได้หมายเลขเดียวกัน คือคู่ต่อสู้ของกันและกัน ”
หลังจากพูดเช่นนั้น ภายใต้การจ้องมองของสาธารณชน หลงฉีก็เอื้อมมือออกไปและโบกมือออกไป ปรากฏบอลแสงเพียงสี่สิบลูก ปรากฏขึ้นที่ด้านบนของศีรษะของผู้คน และหมุนอย่างช้า ๆ ทุกคนสามารถสัมผัสได้
ตราบเท่าที่พวกเขาเอื้อมมือออกไป
ในตอนแรก หลินเว่ยคว้าบอลแสง เมื่อเขาถูกเขาสัมผัส แสงก็สลายไป เหลือเพียงป้ายสีเขียวอ่อน ที่มีคำไม่กี่คำบนนั้น
”นายน้อย! ข้าได้หมายเลขเจ็ด ซูว่านเผยป้ายต่อหน้าหลินเว่ย จากนั้นก็มองเห็นหมายเลขเจ็ดสลักอยู่บนนั้น
”ให้ข้าดูของข้า!” หลังจากหลินเว่ยพูดจบ ฝ่ามือของเขาก็กางออก แต่แล้วเขาก็กะพริบตา ดวงตาของเขาเป็นประกาย ด้วยความประหลาดใจ และรอยยิ้มเหยเก ปรากฏขึ้นในมุมปากของเขา
”นี่ … ” ซูวานเอามือปิดปาก และมองไปที่หลินเว่ยด้วยความประหลาดใจ แต่แล้วนางก็พูดด้วยใบหน้าจริงใจว่า: “มันบังเอิญมาก ข้าจับได้หมายเลขเดียวกับนายน้อย”
”อืมฮ่า! มันเป็นเรื่องบังเอิญ” หลินเว่ยมองไปที่ ซูว่านอย่างขอโทษ และกล่าวด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว
”ไม่เป็นไร นายน้อย! อย่างไรก็ตาม ข้าไม่มีความหวังสำหรับการแข่งขันครั้งนี้ เมื่อเห็นการแสดงออกของหลินเว่ย ซูว่านก็ส่ายหัว รอยยิ้มบนใบหน้าของนางยังคงเหมือนเดิม นางพูดเบา ๆหลังจากนั้นนางก็ตะโกนเรียกหลงฉี กลางอากาศ และพูดว่า: “ข้ายอมแพ้!”
”ใช่! ในการแข่งขันรอบนี้หลินเว่ยชนะทันที จากนั้นหลงฉีก็โบกมือ และเก็บป้ายหยกจากมือของหลินเว่ยและซูว่านกลับไป และกลับไปที่ที่นั่งผู้พิพากษา
“ นี่เป็นโชคของหลินเว่ยหรือ ไม่มีการสูญเสียใด ๆ และเราเข้าสู่รอบต่อไปทันที”
”ผายลม! โชคดีอะไรเล่า? ด้วยความแข็งแกร่งของ หลินเว่ย แม้ว่าฝ่ายตรงข้ามจะเป็นคนอื่น แต่อีกฝ่ายก็คงเลือกที่จะยอมรับความพ่ายแพ้”
”อืม! สิ่งที่เจ้าพูดมีเหตุผล”
“ ……” หลายคนพูดถึงสถานการณ์ของหลินเว่ยอีกครั้ง คนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ในการแข่งขัน ต่างก็อิจฉา เมื่อเทียบกับ หลินเว่ย ที่สามารถเอาชนะได้ทันทีโดยไม่ต้องลงแรง อย่างไรก็ตามพวกเขายังคงต้องต่อสู้ต่อไป
ในอีกครึ่งชั่วโมงต่อมา การต่อสู้บนสังเวียน สุดท้ายก็ได้จบลง ในที่สุดร่างของหลงฉีก็ปรากฏขึ้นในอากาศอีกครั้ง
คราวนี้หลงฉีไม่ได้พูดอะไรอีก เขาโบกมือและรับเอาป้ายไม้กลับมา จากนั้นมันกลับกลายเป็นบอลแสงและล่องลอยอยู่เหนือศีรษะของทุกคน เช่นเดิม
หลินเว่ยเอื้อมมือไปจับบอลแสงโดยการสุ่ม หลังจากแสงสลายไป เขาเห็นจารึกหมายเลขเก้า สลักบนป้ายไม้ และหลินเว่ยเดินไปยังสนามประลอง หมายเลข 9 โดยไม่ลังเลใจ
“ ข้าไม่รู้ว่าคู่ต่อสู้ของหลินเว่ยในครั้งนี้คือใครกัน? ไม่เพียง แต่เหลยเป่า แต่ทุกคนในสนามประลองต้าอู่ แม้แต่ผู้คนที่ดูการแข่งขันนอกสนาม ต่างก็คาดเดา ชายที่โชคร้ายที่ได้หมายเลขเดียวกับ หลินเว่ย
หลินเว่ยยืนอยู่บนสนามประลอง และไม่นานนัก ก่อนที่ร่างหนึ่ง จะกระโดดขึ้นไปบนสนาม
หลินเว่ยนั้นไม่คุ้นเคยกับบุคคลที่ยืนอยู่ตรงข้ามหลินเว่ย เมื่อเขาดูเสื้อผ้าของกันและกัน และชายคนนั้น ไม่ได้มาจากสามอาณาจักร แต่มาจากอาณาจักรใดอาณาจักรหนึ่ง การฝึกฝนของเขาที่อยู่ในระดับสูงสุดของขั้นจักรพรรดิ
และไม่หลบสายตาของ หลินเว่ย
“ เจ้าไม่ยอมรับความพ่ายแพ้หรือ?” หลินเว่ยมองไปที่อีกฝ่ายด้วยความสงสัย พลางขมวดคิ้วและถามขึ้น เขาสงสัยเล็กน้อยเกี่ยวกับสิ่งที่อีกฝ่ายจะใช้ในการต่อสู้กับเขา
”ยอมแพ้หรือ ฮ่าฮ่า! แม้ว่าความแข็งแกร่งของข้าจะไม่ดีเท่าของเจ้า แต่ข้าก็อยากจะเห็นว่าผู้ที่อายุน้อยที่สุด ที่แข็งแกร่งที่สุดในดินแดนกังหลันนั้น แข็งแกร่งเพียงใด”
หลังจากได้ยินคำพูดของหลินเว่ย คนที่อยู่ตรงข้าม ก็ยิ้มและส่ายหัว จากนั้นเขาก็มองไปที่หลินเว่ยอย่างแน่วแน่และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม
”เอาล่ะ ข้าเข้าใจ!” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าว
”อาณาจักรแห่งแสง ไท่เป่ย โปรดชี้แนะ!”ไท่เป่ยกล่าวพร้อมกับประสานหมัดของเขา
”อาณาจักรเฟิงหยู สถานศึกษาเทียนหยู หลินเว่ย!” หลินเว่ยประสานหมัดเป็นการตอบแทน
”ข้าจะโจมตีเพียงครั้งเดียว หากเจ้าทนได้ ข้าจะยอมแพ้” ไท่เป่ยมองไปที่หลินเว่ยอย่างจริงจัง และพูดด้วยน้ำเสียงกังวาน
”ดี! ข้าจะให้เจ้าเริ่มโจมตีก่อน!” เมื่อได้ยินคำพูดของกันและกัน หลินเว่ยก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม และท่าทางของเขาก็เฉยเมยมาก
ขอบคุณมาก ไท่เป่ย พยักหน้า จากนั้นใบหน้าของเขาก็ดูสง่างาม เขากำหมัดของเขากำแน่นระดับหน้าอก
“ โฮก!” ทันใดนั้นเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ก็ดังขึ้นจากปากของไท่เป่ย จากนั้นหลินเว่ยรู้สึกว่ามีบรรยากาศรุนแรงในร่างกายของอีกฝ่าย
จากนั้น หลินเว่ยก็เห็นว่าร่างกายของอีกฝ่ายเริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้น เดิมทีเขาสูงประมาณ 1.8 เมตรเท่านั้น ในขณะนี้เขาได้ขยายร่างเกินสองเมตร และกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ สูงขึ้น สูงขึ้นอีก
