บทที่ 344
หัตถ์สายฟ้า
“ นี่มันอะไรกัน?” จื่อหยูรู้สึกสับสนอย่างควบคุมไม่ได้ นางรู้สึกมึนงงแต่ดวงตาของนาง เต็มไปด้วยความสยดสยอง นางเห็นเพียงหลินเว่ยตบจูกังเลี่ยเบา ๆ ซึ่งส่งผลทางอ้อมต่อนาง
เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ นางก็พยายามมองไปที่จูกังเลี่ย ด้วยความปรารถนาที่จะมองเห็นว่า ในตอนนี้เกิดอะไรขึ้น เจ้าเข้าใจขอบเขตแห่งการรู้แจ้งทั้งหมดได้อย่างไร? จูกังเลี่ยตค่อยๆยืนตัวตรงช้า ๆ และเอ่ยถามด้วยเสียงดัง
”เป็นไปโดยธรรมชาติ ข้าตระหนักได้ เมื่อข้าถูกชำระล้างจากพลังสวรรค์และโลกในครั้งแรก พลังของข้าเพิ่มขึ้นสิบเท่า หลังจากเกือบตาย ข้าจึงได้สิ่งนี้มา”หลินเว่ยกล่าวอย่างแผ่วเบา เมื่อเขาพูดเช่นนี้เขาก็มองไปที่ จื่อหยู
จื่อหยูเข้าใจความหมายของคำพูดของหลินเว่ยเป็นอย่างดี ดวงตาของนางอยู่ไม่นิ่ง และนางไม่กล้าพอที่จะมองไปที่ หลินเว่ย อย่างไรก็ตามนางยังคงเป็นอัมพาต และการแสดงออกทางสีหน้าของนางไม่เปลี่ยนแปลงมากนัก
เมื่อเห็นดวงตาที่รู้สึกผิดของจื่อหยู หลินเว่ยก็เข้าใจได้ทันทีว่า อีกฝ่ายนั้นเหมือนกับจินหยู นางรู้ดีว่า หากเขาทะลวงด่านไปยังขั้นอรหันต์ เขาจะถูกลงชำระล้างจากพลังสวรรค์และโลกของดินแดนลับ เนื่องจากพาสิ่งมีชีวิตของดินแดนลับออกไปภายนอก
เมื่อหลินเว่ยค้นพบสิ่งนี้ หัวใจของหลินเว่ยก็พลันเดือดดาล เขาโกรธและโมโหมาก หากนางบอกกับเขาตามตรงเหมือนกับจินหยู เขาจะไม่โกรธถึงเพียงนี้
หากว่า จินหยูไม่ได้ปลุกผู้เฒ่าหมิงขึ้นมา ชีวิตเขาคงจะจบสิ้นไปแล้ว
”ข้าไม่สามารถชดใช้ให้เจ้าได้ จื่อหยูพูดด้วยอาการปากหนักอึ้ง
“ เนื่องจากเจ้ารู้ว่าสิ่งที่ทำมันผิด ก็มาติดตามข้า! ข้ายังต้องการสาวใช้ไปทำธุระ” หลินเว่ยโค้งปากและพูดอย่างไม่เต็มใจ
”เอ่อ … ” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ดวงตาของจื่อหยูก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ จากนั้นนางก็พลิกตัว นอนลงบนพื้น เงยหน้าขึ้นมองหลินเว่ย นางพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ตราบใดที่เจ้าสามารถล้างแค้นให้พี่สาวได้ อย่าว่าแต่เป็นสาวใช้เลย ใช้อุ่นเตียงก็ย่อมได้”
เมื่อเผชิญหน้ากับการล้อเล่นของจื่อหยู หลินเว่ยรู้สึกทันทีว่าเขาตีหน้าขรึมต่อไปไม่ได้ เขากำลังจะอ้าปากพูด แต่เขากลับได้ยินเสียงของจูกังเลี่ย พูดด้วยความโกรธ: “สารเลว ข้าไม่รู้ว่าเจ้าทำได้อย่างไร จึงมีความแข็งแกร่งระดับเงิน แม้ว่าความแข็งแกร่งของข้าจะลดลง แต่ก็ง่ายมากที่จะจัดการเจ้า ”
”’งั้นหรือ?” มุมปากของหลินเว่ยยกขึ้นเล็กน้อย และเขามองไปที่จูกังเลี่ยด้วยความเย่อหยิ่ง ความแข็งแกร่งของเขาไม่ได้อยู่ในระดับที่จูกังเลี่ยคาดเดา เขาเพิ่งเข้าใจขอบเขตแห่งการรู้แจ้งของพลังสวรรค์และโลก และมันถูกรวมเข้ากับร่างกายของเขา และไม่สามารถแยกออกจากกันได้ เขาได้แตะไปถึงขีดจำกัดของกฎของสวรรค์และโลกแล้ว
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยจะไม่อธิบายให้อีกฝ่ายฟังอย่างโง่เขลาเพราะยิ่งเขาดูถูกความแข็งแกร่งของตนเองมากเท่าใด เขาก็ยิ่งประหลาดใจมากเท่านั้น
เป็นผลให้คลื่นพลังปราณที่แข็งแกร่งถูกปล่อยออกมาจากร่างของหลินเว่ย และธาตุสายฟ้า รอบตัวเขาก็มีความเคลื่อนไหว โดยที่คนทั่วไปแทบจะไม่ทันได้สังเกตว่า ท้องฟ้าปลอดโปร่งหายไปเมื่อใด แต่ตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำทะมึน
”กึก!”
“ ตูม!” เสียงฟ้าร้อง ฟ้าฝ่า ท่ามกลางเมฆดำ มีฟ้าแลบสว่างจ้า ราวเหมือนงูสายฟ้าแหวกว่ายอยู่ในเมฆดำ
“ คำราม!” เมื่อเห็นฉากแปลก ๆ เช่นนี้ จูกังเลี่ยก็รู้สึกถึงอันตรายจากเมฆดำ เขาอดไม่ได้ที่จะอ้าปาก และส่งเสียงคำรามออกมา จากนั้นเขาก็ขยับตัวและรีบไปพุ่งเข้าหาหลินเว่ย
“ ตึกตึก … !”
”วี๊ดดด … !” ร่างที่ใหญ่โตของจูกังเลี่ยวิ่งด้วยความเร็วสูง จากนั้นเกิดเสียงแสบแก้วหู แผ่นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง อย่างไรก็ตามในเสียงที่รุนแรง มันถูกผสมด้วยของมีคมที่อ่อนแอมากมาย นับไม่ถ้วนและเสียงของการตัดผ่านอากาศ
“ พรึ่บ … !” บนพื้นดินที่หลินเว่ยยืนอยู่ บังเกิดหลุมจำนวนนับไม่ถ้วน ในหลุมนั้นมีเปลวไฟสีขาวโปร่งแสงกำลังลุกไหม้อย่างช้า ๆ อย่างไรก็ตามหลินเว่ยอยู่บนพื้นดิน และไม่รู้สึกถึงความร้อนใด ๆ
หลินเว่ย มองไปที่หลุมที่หนาแน่น และใบหน้าของเขาก็สั่นเทา หัวใจของเขายังคงเต้นอย่างรุนแรง หากไม่ระมัดระวัง หลินเว่ยอาจจะตกลงไปในหลุมคล้ายรังแตนที่อยู่บนพื้นดิน
ยิ่งไปกว่านั้น เปลวไฟสีขาวโปร่งแสงนี้ ไม่ใช่เปลวไฟธรรมดา แต่เป็นเปลวไฟอันเยือกเย็นของจิตวิญญาณ คุณสมบัติของมันตามชื่อ คือเปลวไฟแห่งจิตวิญญาณอันเยือกเย็น ที่จะเข้าโจมตีวิญญาณ
เส้นขนที่อยู่บนหลังของจูกังเลี่ย ราวกับลูกศร เล็งยิงไปที่หลินเว่ย เมื่อเขาเห็นหลินเว่ยหลบเลี่ยงอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าของมันก็ไม่มีความรู้สึกผิดหวัง เพราะมันเป็นการขัดขวางการเตรียมการโจมตีของหลินเว่ย
”เป็นไปได้อย่างไร” อย่างไรก็ตาม เมื่อมองไปบนท้องฟ้า พบว่าเมฆดำไม่ได้มีท่าทีกระจายตัวแม้แต่น้อย แต่กลับเข้มขึ้นเรื่อย ๆ และความแข็งแกร่งที่สะสมก็มีมากขึ้นเรื่อย ๆ แรงกดดันที่มองไม่เห็น ทำให้เส้นขนลุกชัน
ในขณะที่จูกังเลี่ยขบคิด ก็ยังไม่ลืมที่จะยิงเส้นขนของตนเองออกไป ภายในใจขบคิดว่า ต้องขัดจังหวะการโจมตีของหลินเว่ยจากนั้น จะเข้าสังหารหลินเว่ยโดยตรง แม้ว่าระดับพลังของหลินเว่ยจะสูงมาก แต่เขาก็เพิ่งทะลวงถึงขั้นเหล็กดำ
ในฐานะร่างมนุษย์ ย่อมบอบบางมาก ตราบใดที่เขาถูกยิงด้วยเส้นขนยาว ๆของมัน แม้ว่ามันจะถูกเพียงเล็กน้อย แต่ หลินเว่ยจะถูกสังหารด้วยเปลวไฟสีขาว ที่ติดอยู่กับขนสามารถสร้างความเสียหายให้กับหลินเว่ยได้อย่างรุนแรง
แม้ว่าหลินเว่ยจะหลบหลีกการโจมตีของจูกังเลี่ยมานาน แต่จูกังเลี่ยก็มั่นใจว่า เขาจะสามารถแก้ปัญหาการโจมตีของ หลินเว่ยได้ ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว
หลินเว่ย รู้โดยธรรมชาติว่า เส้นขนยาวหนาแน่น มีพลังมาก ปีกสีม่วงคู่หนึ่งแผ่ออกไปด้านหลังของเขา จากนั้นเขาก็ใช้ทักษะศิลปะการต่อสู้ขั้นกลาง ทักษะดาบผีเสื้อโฉบดอกไม้ ร่างกายของเขาเต้นไปกับสายลม ในท่าทางที่สง่างามอย่างยิ่ง
เส้นขนยาว ๆ ผ่านร่างของเขาไป และไม่ได้แตะถูกชายเสื้อของเขาด้วยซ้ำ สำหรับทักษะศิลปะการต่อสู้ขั้นกลางของระดับสวรรค์ ทรงพลังมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เขามีความสามารถในการบิน และด้วยความช่วยเหลือของปีกสายฟ้า หลินเว่ยมีความเชี่ยวชาญในการควบคุมร่างกายของเขามากขึ้นไปอีก
”เด็กน้อย! ข้าจะทุบเจ้าให้เละและกลืนร่างของเจ้าทีละคำ” ในขณะที่หลินเว่ยกำลังง่วนอยู่กับการหลบหลีก เส้นขนยาวๆของจูกังเลี่ย อีกฝ่ายวิ่งไปที่ร่างของหลินเว่ย แล้วจึงพูดพร้อมกับรอยยิ้มที่น่ากลัว ดวงตาของเขาแสดงสีของความตื่นเต้น ราวกับว่าเขาได้เห็นฉากที่หลินเว่ยถูกสังหาร
“ เจ้าคิดมากเกินไปแล้ว” เมื่อได้ยินคำพูดของจูกังเลี่ย และเห็นว่าเขี้ยวทั้งสองข้างของอีกฝ่าย กำลังจะสัมผัสร่างกายของเขา หลินเว่ยก็ยกร่างกายขึ้นทันที จากนั้นความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นสิบเท่า
ความเร็วของหลินเว่ยนั้นเร็วเกินไป จูกังเลี่ยยังไม่ทันสังเกตเห็นอะไร เขาก็หัวเราะและวิ่งผ่านร่างของหลินเว่ยไป
”อา เมื่อเห็นว่า จูกังเลี่ยโจมตีไปยังพื้นว่างเปล่า จู่ๆ เสี่ยวหมีก็อุทานขึ้น
”เงาหรือ?” จูกังเลี่ยรู้สึกว่า เขาแทบไม่ได้สัมผัสร่างกายของหลินเว่ย และไม่ได้กลิ่นเลือดจากอีกฝ่าย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขารีบหันไปมองกลับมา และเห็นหลินเว่ยส่งยิ้มให้ หัวใจของเขาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างและเริ่มจิตใจหนักอึ้ง
หลินเว่ยเร็วมาก จนเขามองเห็นเป็นเพียงเงาร่าง ความเร็วของเขาไม่ได้ด้อยไปกว่า พื้นที่มิติของเสี่ยวหมี
แม้ว่า จูกังเลี่ยจะมั่นใจว่าร่างกายของหลินเว่ย จะไม่สามารถรับการโจมตีของมันได้ แต่หากว่าโจมตีไม่ถูก จะมีประโยชน์อันใด?
อย่างไรก็ตามเมื่อ จูกังเลี่ยพบว่าลมหายใจของ หลินเว่ยอ่อนลงมาก และใบหน้าของเขาก็ซีดลงเล็กน้อย ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่าความเร็วที่เพิ่มขึ้นของหลินเว่ยนั้น สิ้นเปลืองไปมากอย่างชัดเจน เมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์ของหลินเว่ยเขาไม่น่าจะสามารถใช้งานได้อย่างต่อเนื่องในช่วงเวลาสั้น ๆ
หลังจากขบคิดเรื่องนี้ จูกังเลี่ยก็รีบไปหาหลินเว่ยอีกครั้ง ความคิดของเขาง่ายมาก เขาต้องการกระตุ้นให้หลินเว่ย ใช้มันอีกครั้ง จนพลังปราณในร่างกายหมดลงไป
ขณะที่ จูกังเลี่ยคาดเดาความคิดของหลินเว่ย แต่กลับไม่รู้ว่า ที่จริงแล้วหลินเว่ยสามารถใช้มันได้ต่อเนื่อง โดยไม่มีที่สิ้นสุด
เนื่องจากระยะเวลาน้อยเกินไป พลังปราณในร่างกายของหลินเว่ย ถูกใช้แทนที่ จึงไม่สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็วในเวลาอันสั้น
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยไม่ได้ตั้งใจที่จะหลบหลีกอีกต่อไป เขาหันหน้าไปทางจูกังเลี่ย และยื่นมือออกมาและตะโกนว่า: ” เทียนเหลยเจวี๋ย !” หัตถ์สายฟ้า
”กึก!” ด้วยทิศทางของนิ้วของหลินเว่ย สายฟ้าผ่าลงไปยังร่างของจูกังเลี่ยทันที
“ สารเลว!” ความเร็วของสายฟ้าที่ตกลงมานั้นเร็วมาก แม้ว่าจูกังเลี่ยจะเตรียมพร้อมแล้ว แต่เขาก็ยังไม่มีเวลาหลบเลี่ยง และเขาถูกฟ้าผ่าทันที
”กึก!”
”กึก!” ฟ้าร้องและฟ้าผ่า ในตอนแรกดูเหมือนจะเป็นการโหมโรง ในช่วงเวลาหนึ่ง มีฟ้าร้องและฟ้าผ่าอย่างต่อเนื่อง ตกลงจากท้องฟ้ามายังร่างของ จูกังเลี่ย
“ คำราม!” ทุกครั้งมีสายฟ้าฝ่าลงมาบนร่างกายของ จูกังเลี่ย มันอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาไปชั่วขณะ หลังจากนั้นสักครู่แขนขาจะอ่อนแอไร้เรี่ยวแรง นอนลงบนพื้น
การโจมตีที่รุนแรงเช่นนี้ ทำให้หลินเว่ยสิ้นเปลืองพลังมาก เขาใช้ทักษะปีกสายฟ้ามาก่อนหน้า จู่ ๆเขาก็รู้สึกว่าผลกระทบบางอย่างที่เกิดขึ้นและรู้สึกไม่สบายตัว
หลินเว่ยใช้เวลาคิดไม่นาน เขาจึงหยิบขวดลายครามออกมาจากแหวนมิติ ดึงจุกออกแล้ว แหงนหน้าดื่มมันลงไปทันที
ขวดลายครามนี้ มีชื่อเรียกว่าของเหลวหยวนเยว่ ซึ่งหลังจากดื่มลงไป ทำให้ใบหน้าของหลินเว่ยแดงก่ำ
