บทที่ 330
ออกจากภูเขา
ภายใต้สายตาที่ตกตะลึงของหลินเว่ย ก้อนหินใหญ่ที่มีความยาว 100 เมตร และความหนามากกว่า 10 เมตร ลอยขึ้นไปในอากาศอย่างช้า ๆเช่นเดียวกับเกาะๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ
“เร็วๆ เข้า เก็บพวกมันเข้าไป” เมื่อ หลินเว่ยอยู่ในความงุนงง เขาก็ได้ยินเสียงของ จินหยู ดังเข้ามาในหูของเขา
เมื่อได้ยินเสียงนี้หลินเว่ยก็ฟื้นคืนสติ และลอยไปที่ด้านข้างของก้อนหิน เมื่อเห็นสมุนไพรจำนวนมากเติบโตอยู่บนเกาะนั้น หลินเว่ยก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ทันใดนั้นพลังจิตอันทรงพลังของเขา ก็หลั่งไหลออกมา
และห่อหุ้มเกาะที่ลอยอยู่กลางอากาศทั้งหมดอย่างรวดเร็ว จากนั้นเกาะขนาดใหญ่ ก็หายวับไปในสายตาของเขา และรวมอยู่ในพื้นที่มิติโดยเขา
“ อย่ามัวแต่งุนงง เก็บมันเข้าไป อย่าทำให้ข้าเปลืองพลังโดยใช่เหตุ” หลินเว่ยเพิ่งเก็บชิ้นส่วนแรกไป แต่เขาได้ยินคำกระตุ้นของจินหยูอีกครั้ง เมื่อเขาหันศีรษะไปก็พบว่ามีก้อนหินขนาดเดียวกันกับก่อนหน้านี้ ลอยอยู่ในอากาศ หลินเว่ยไม่มีเวลาตอบสนอง เขาจึงรีบรวบรวมมัน
ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงด้วยความช่วยเหลือของ จินหยู การเก็บรวบรวมสมุนไพรก็เสร็จสิ้นก่อนกำหนด หลินเว่ยถือโอกาสออกจากหุบเขา ด้วยความไม่รีบร้อน เนื่องจากไม่มีใครอยู่นอกหุบเขา เหลือเพียงหุบเขาที่มีพื้นดินหายไปกว่าสิบเมตร
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยไม่ได้ทำลายค่ายกลขนาดใหญ่ในหุบเขา เนื่องจากฐานของค่ายกลถูกสร้างขึ้นจากกำแพงหินของหุบเขา เมื่อหลินเว่ยจากไปแล้ว เมื่อคนเหล่านั้นพบกับที่นี่ และรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นภายใน คงอดไม่ได้ที่จะด่าทอคนที่ทำเช่นนี้
อย่างไรก็ตาม สิ่งเหล่านี้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับหลินเว่ย ในตอนนี้หลินเว่ยยังคงกลับไปยังจุดเริ่มต้น นั่นคือสถานที่ ที่เขาเพิ่งปีนบันไดขึ้นมา เบื้องหน้าของเขา เม็ดหินที่นี่กำลังหดตัวลงอย่างรวดเร็ว หลังจากรวมเข้ากับแก่นวิญญาณของจินหยู และมีพลังปราณที่แข็งแกร่ง ในขณะที่จ้องมองการเปลี่ยนแปลงของมันอย่างเงียบๆ
“ ฟิว!” และเม็ดหินกำลังลอยไปที่คิ้วของหลินเว่ย เงาสีดำก็เคลื่อนด้วยความรวดเร็วตรงเข้ามายังหลินเว่ย มันคือสัตว์อสูรเสือดาวเงา
สัตว์อสูรเสือดาวเงานั้นมีความรวดเร็วมาก สัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับสาม ด้านหลังของมัน มีชายหนุ่มรูปร่างอ้วนเล็กน้อย เดิมทีดูเหมือนว่าจะมีใบหน้าที่ดูใจดี แต่ตอนนี้กลับแสดงสีหน้าที่ดุร้าย
ด้วยความช่วยเหลือของสัตว์อสูรเสือดาวเงา มือข้างหนึ่งของเขากำลังจะสัมผัสเม็ดหินตรงหน้า หลินเว่ย
เมื่อเห็นสิ่งนี้มุมปากของหลินเว่ยก็ยกขึ้นเล็กน้อย และมีการเยาะเย้ยออกมา เขามองหน้า ราวกับกำลังมองดูตัวตลก อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนหลินเว่ยจะแสดงท่าทางเงอะงะ และโง่เขลา เขาไม่ได้เคลื่อนไหวใด ๆ เขาปล่อยให้อีกฝ่ายสัมผัสเม็ดหินสีทอง
“ ช้าก่อน!” ความคิดของชายอ้วน จู่ๆ ก็ผุดขึ้นมาร้องทัก อย่างไรก็ตาม ทันใดนั้น เขารู้สึกได้ว่ามีพลังมหาศาลอยู่ในมือของเขา
“ตูม ชายคนนั้นและสัตว์อสูรเสือดาวเงา ถูกกระแทกออกทันที และกลายเป็นเป็นหลุมลึกขนาดใหญ่ และเม็ดหินสีทองก็หายไป
โชคดีที่ชายคนนี้ เตรียมการป้องกันตลอดเวลา ดังนั้นเมื่อเขาและสัตว์อสูรเสือดาวเงากลิ้งเข้าไปในหลุมขนาดใหญ่ พวกเขาก็ไม่ได้รับบาดเจ็บมากมายนัก อย่างไรก็ตาม พวกเขาเต็มไปด้วยฝุ่นขมุกขมัว สภาพอเนจอนาถมาก
“แค่ก ๆ … !” สัตว์อสูรเสือดาวเงาลุกขึ้นยืน และสำลักฝุ่นโคลนออกมา จากนั้นร่างกายก็สั่นอย่างรวดเร็ว ฝุ่นทั้งหมดบนตัวของมันถูกเขย่าออกเป็นชิ้น ๆ และทำให้ขนของมันสว่างขึ้น
อย่างไรก็ตาม ชายอ้วนข้างๆเขาได้รับความทุกข์ทรมาน และถูกฝุ่นตกลงไปในปากของเขา
“แหวะ … !”
“ แค่ก!”
“ ฮึก!”
“ ……” ขณะที่ชายร่างอ้วนพูดไม่ออก และกำลังง่วนอยู่กับการทำความสะอาดโคลนในปากของเขา ก็มีเสียงหลายอย่างที่ตัดผ่านอากาศ ร่างห้ารีบวิ่งขึ้นมาจากบันไดด้านล่าง จากนั้นก็ล้อมรอบ หลินเว่ยอย่างเงียบ ๆ เมื่อมองไปที่เม็ดหินตรงหน้าหลินเว่ย ดวงตาของเขาก็ร้อนผ่าว พวกเขาล้วนมีสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์ในมือ
“ต้องการอะไร?” หลินเว่ยเอื้อมมือไปคว้าเม็ดหินสีทอง ภายใต้สายตาที่ร้อนแรงของฝูงชน จากนั้นด้วยท่าทีสบาย ๆ เขาจึงวางเม็ดหินสีทอง เพื่อเล่นกับมัน เขามองไปรอบ ๆ และพูดด้วยความเยาะเย้ย
“เด็กชาย หากสติดี จงส่งเม็ดหินมาให้ข้า ไม่อย่างนั้น … ” นักรบที่ขี่สัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต พลางก้าวไปที่ หลินเว่ย กล่าวอย่างเย็นชา
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่หลินเว่ยจะอ้าปากหนึ่งในห้าคนกระตุ้นสัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกต ให้ก้าวไปข้างหน้า อย่างไรก็ตาม คนที่เหลือตะโกนใส่เด็กหนุ่มขี่สัตว์อสูรหมาป่าเพลิงมรกตตัวแรกว่า:
” จะรออะไรอีกล่ะ ” เม็ดหินนี้ คือสิ่งที่ข้าชอบ หากไม่ยินยอมก็สังหารมันโดยตรงเถิด”
“ฮ่าฮ่า! เจ้าทั้งสองเป็นใคร หินนี้เป็นของข้า หากไม่อยากตาย จงออกไปจากที่นี่ ผู้พูดไม่ได้อยู่ในกลุ่มทั้งห้าคน แต่เป็นชายอ้วนที่พึ่งปีนขึ้นมาจากหลุม
“ …………”
“ …………”
ในแววตามีการถกเถียงกันอย่างดุเดือด ในหมู่คนทั้งหก ความโกรธของพวกเขารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ และบรรยากาศก็ตึงเครียดขึ้นมาทันที ร่างกายของพวกเขาถูกปกคลุมไปด้วยอาวุธ และลมหายใจในร่างกายของพวกเขาก็บ้าคลั่ง ดูเหมือนว่าพร้อมจะปะทะกันทุกเวลา
“ดูเหมือนว่า ทุกคนจะต้องการตกลงกันเรื่องเม็ดหิน ว่าผู้ใดต้องได้ไป อย่างไรก็ตาม ข้าจะทิ้งหินนี้ไว้ และขอตัวออกไปก่อน” หลินเว่ยรู้สึกว่าบรรยากาศเริ่มแปลกไปเล็กน้อยและรีบพูด
อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครตอบรับคำพูดของเขา ทั้งหกคนเฝ้าระวังและมองไปที่คนอื่น ๆ หลินเว่ยจึงโยนเม็ดหินสีทองในมือขึ้นไปบนท้องฟ้า
“ หวือ … !”
ในช่วงเวลาที่หลินเว่ยโยนเม็ดหินออกมา ร่างหนึ่งก็พุ่งขึ้นมาทีละคน และพุ่งไปที่เม็ดหินสีทองด้านบน หลินเว่ยฉวยโอกาสผละจากวงล้อมและวิ่งไปที่บันไดด้านล่างอย่างรวดเร็ว
สำหรับการจากไปของหลินเว่ย ไม่มีใครพยายามหยุดเขา ควรจะกล่าวได้ว่า พวกเขาไม่ได้มองไปที่หลินเว่ยอีกเลย ในขณะนี้พวกเขาทั้งหมดยุ่งอยู่กับการต่อสู้เพื่อแย่งชิงเม็ดหินที่ตกลงมา สำหรับ หลินเว่ยพวกนั้น ไม่มีค่าพอให้เสียเวลา
เนื่องจากจินหยูได้ช่วยเขาขจัดความกดดัน และเขายังมีป้ายหยกประจำตัว ดังนั้นแรงกดบนขั้นบันได จึงไร้ผลกับหลินเว่ย ความเร็วของเขาพุ่งทะยานตลอดทาง ภายใต้ความสงสัยของผู้คนนับไม่ถ้วน
หลินเว่ยวิ่งไปที่บันไดชั้น 56 อย่างรวดเร็วจากนั้นก็หยุดลง
เนื่องจากบนบันไดระดับนี้ มีกวนเจิ้นยืนอยู่ที่นี่เหงื่อแตก และปรับตัวให้เข้ากับแรงกดดันที่มีต่อเขา
