บทที่ 329
ค่ายกลกับดัก
“โอ้! นั่นไม่มีปัญหา” จินหยูพยักหน้า และกล่าวจากนั้นเขาก็หลับตาลง
หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หลินเว่ยก็รู้สึกได้ว่า มีคลื่นพลังที่มองไม่เห็น แผ่ออกมาจากร่างกายของ จินหยู ราวกับว่าเขากำลังสื่อสารอะไรบางอย่าง หากไม่มีร่องรอยวิญญาณของเขาไว้ในร่างของอีกฝ่าย เขาแทบจะไม่สามารถรับรู้ได้
หลังจากนั้นไม่นาน จินหยูก็ลืมตาขึ้นและพยักหน้าให้ หลินเว่ยแล้วพูดว่า “ปู่คนนี้ ใช้ค่ายกลกับดักคนข้างนอก ในตอนนี้เราสามารถออกไปได้แล้ว”
“ดี! ไปกันเถอะ” หลินเว่ยพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม หลังจากนั้นเขาก็หันกลับมา และเดินไปที่บันได จินหยูนั่งลงบนไหล่ของหลินเว่ย
ไม่กี่นาทีต่อมา หลินเว่ยก็กลับไปที่ประตู ทันทีที่หลินเว่ยมาถึง ประตูก็พลันเปิดออก หลินเว่ยพาจินหยูเดินออกไป
เมื่อเขาเดินออกจากประตู และยืนอยู่ที่ประตู เขาพบว่า มีชายสี่คน หญิงหนึ่งคน และสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์ ราวกับแมลงวันไร้หัว ที่วิ่งพล่านไปทั่ว แต่ไม่มีใครสามารถเข้าประตูได้
“มากับข้า!” จินหยูลอยตัวขึ้นจากไหล่ของหลินเว่ย ร้องทักแล้วลอยตัวไปข้างหน้า เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเว่ยก็รีบก้าวไปให้ทัน และเดินตามเส้นทางของอีกฝ่าย เขาไม่ต้องการผิดพลาด และทำให้ตัวเองติดอยู่ในค่ายกลโดยไม่จำเป็น
ในระหว่างทาง ชายคนหนึ่งกรีดร้องใส่หลินเว่ย ราวกับคนบ้า อย่างไรก็ตาม ไม่มีเสียงใด ๆ ออกมา ไม่ใช่แค่ชายคนนี้ แต่คนอื่น ๆ และ สัตว์อสูรไม่ว่าจะพูดคุย หรือปลดปล่อยพลังออกมา ก็ไร้ซึ่งเสียงรบกวน รอบ ๆ สถานที่ดูเงียบสงบ แม้แต่หลินเว่ยเองก็ยังหวาดกลัว เท้าของเขาหยุชะงักง เขาคิดว่าอีกฝ่ายมองเห็นเขาแล้ว
ในตอนนี้จินหยูดูเหมือนจะรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวที่อยู่เบื้องหลังของเขาหยุดลง เขาหยุดกลางอากาศ หันไปมอง หลินเว่ยและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่ต้องกังวล พวกเขามองไม่เห็นเรา หรือไม่ได้ยินเรา ตราบใดที่ไม่ได้สัมผัสร่างกายของพวกเขา โดยเจตนา แม้ว่ามันจะจะอยู่เบื้องหน้า แต่พวกเขาจะไม่เห็นเรา ”
“เมื่อได้ยินคำพูดของจินหยู หลินเว่ยก็พยักหน้าพร้อมกับถอนหายใจแล้วพูดกับจินหยูว่า” ไปกันเถอะ! ไปที่สวนสมุนไพร จากนั้นเราจะลงไปจากหุบเขา ”
คำพูดของ หลินเว่ยมีความรู้สึกเร่งด่วน เพราะเขาพบว่าชายสี่คนและหญิงหนึ่งคนไม่ใช่ หลินกวนเทียน หรือคนที่พวกเขาเคยเห็น ในห้องปรุงยามาก่อน นี่แสดงให้เห็นว่ามีคนนอกสามารถเข้าใกล้สำนักมากขึ้นเรื่อยๆ
“ดี!” จินหยูพยักหน้าและตอบรับ โดยปกติแล้ว เขาไม่มีความเห็นเกี่ยวกับข้อเสนอของ หลินเว่ย ดังนั้นจึงหันกลับมาและเดินนำ หลินเว่ยต่อไป
ที่ตั้งของสวนสมุนไพรตั้งอยู่ในหุบเขาอีกด้านหนึ่ง ครอบคลุมพื้นที่ขนาดใหญ่มากและครอบครองส่วนเล็ก ๆ ของสำนักตี้เฉิงซ่ง
หลินเว่ยและ จินหยูใช้เวลาครึ่งชั่วโมงในการมาถึงสวนสมุนไพรโชคดีที่จนถึงตอนนี้มีนักรบจำนวนไม่น้อย ที่เข้าไปในสำนักตี้เฉิงซ่ง ยิ่งไปกว่านั้นหุบเขายังปกคลุมไปด้วยค่ายกล
มันดูธรรมดาและไม่ได้ดึงดูดความสนใจมากนัก ดังนั้นจึงไม่มีใครอยู่รอบ ๆ หุบเขา หลังจากนั้น จินหยูช่วยตรวจสอบอีกครั้ง และพาหลินเว่ยเข้าไป
“ฟู่ๆ…!”ทันทีที่หลินเว่ยเข้ามา ก็มีกลิ่นของสมุนไพรโชยออกมา เพียงแค่ได้กลิ่น วิญญาณของเขาก็เริ่มเดือดพล่านเล็กน้อย แม้แต่จิตวิญญาณของเขาก็รู้สึกราวกับว่า ได้ดื่มน้ำอมฤต รับรู้ถึงความสดชื่น
หลังจากหลายปีของการเจริญเติบโตอยู่ที่นี่ กลิ่นของยาก็รุนแรงมาก หลินเว่ยเงยหน้าขึ้นและเห็นสมุนไพรมหัศจรรย์ทุกชนิด เช่นเดียวกับต้นหญ้าอยู่ทุกหนทุกแห่ง
“ ฟิ้ว!” ทันใดนั้นร่างของเขาเคลื่อนไหวชั่วพริบตา หลินเว่ยทนไม่ได้อีกต่อไป เขาเริ่มต้นการเลือกสมุนไพร เป็นเวลากว่าครึ่งชั่วโมง และรวบรวมได้หลายหมื่นชนิด
“ เมื่อใดเจ้าจึงจะรวบรวมได้เสร็จ?” เมื่อมองไปที่ หลินเว่ยที่กำลังยุ่ง และมีความสุข จินหยูก็เขย่าขาของเขาและขมวดคิ้ว
“มีคำแนะนำดี ๆหรือไม่” หลินเว่ยเงยหน้าขึ้นและมองไปรอบ ๆ เขาเวียนหัว เขาอดไม่ได้ที่จะถามจินหยู
“ข้าคิดว่าเจ้าควรมีวงแหวนมิติขนาดใหญ่มากๆ เพียงแค่แบ่งดินตรงนี้ออกเป็นชิ้น ๆ แล้วใส่ลงในวงแหวนมิติ เมื่อมีเวลาว่างค่อยจัดการกับมันอย่างช้าๆ” จินหยูกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ
“ เอ๋! ดูเหมือนจะเข้าท่า” หลินเว่ยครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเขารู้สึกว่าทางออกของอีกฝ่ายเป็นไปได้ ถ้าเป็นแหวนมิติธรรมดาคงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำเช่นนั้น แต่พื้นที่มิติของเขาต่างออกไป หลังจากการเลื่อนระดับอย่างต่อเนื่อง ในตอนนี้ พื้นที่มิติของหลินเว่ยกว้างมากเช่นเดียวกับโลกใบเล็ก ๆ ใบหนึ่ง แม้ว่าจะเป็นทั้งหุบเขา แต่ก็กลายเป็นเค้กชิ้นหนึ่งในพื้นที่มิติของหลินเว่ย
“ แต่นำไปนั้นง่ายมาก แต่จะตัดการเชื่อมต่อกับโลกใบนี้ได้อย่างไร?” หลินเว่ยกล่าวด้วยใบหน้าลำบากใจ
“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้า! วันนี้ข้าจะบอกเจ้าว่า ข้าสามารถทำอะไรได้บ้าง” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย จินหยูตบหน้าอกของเขาด้วยมือขวา และบินไปหาหลินเว่ย เขาเงยหน้าขึ้นมองหลินเว่ย และใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภูมิใจ
“ดี! ตอนนี้ข้าจะดูว่า เจ้ามีความสามารถอะไรบ้าง” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวอย่างมีความสุข
“ฮึบ! ลืมตามองดูชัดๆ” จินหยูพูดอย่างมั่นใจ
ทันทีที่พูดจบ จินหยูก็บินขึ้น หลังจากบินถึงความสูง 100 เมตร จากนั้นเขาก็หยุดลง เม็ดหินสีทองในจิตสำนึกของหลินเว่ย ลอยออกมาจากร่างของหลินเว่ยและกลับไปร่างของ จินหยู
หลังจากหายใจไม่กี่ครั้ง จินหยูก็ผสานตนเองเข้ากับเม็ดหินสีทอง และเริ่มเติบโตขึ้นในทันทีโดยกลับมีขนาดเท่าเดิม ในตอนที่หลินเว่ยเห็นครั้งแรก
เม็ดหินกลายเป็นเม็ดหินขนาดเท่าเดิมและลอยอยู่กลางอากาศ คลื่นพลังงานมาจากเม็ดหินเ ราวกับน้ำตก และตกลงไปในดินเบื้องล่าง
“ ฮึบ … !” ทันใดนั้นหลินเว่ยก็รู้สึกได้ว่าพื้นดินใต้เท้าของเขา สั่นสะเทือน หลังจากนั้นครู่หนึ่ง พื้นก็แตกออกทีละน้อย จากนั้นก็ค่อยๆขยายตัว
“กึกกึก … !” แรงสั่นสะเทือนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ รอยแตกลึกขึ้นเรื่อย ๆ และเสียงแผ่นดินแยกตัวดังขึ้นมา
“กึกๆ! กลางอากาศมีเสียงคำรามของเม็ดหินสีทอง จากนั้นหลินเว่ยรู้สึกว่าพื้นสั่นๆ ใต้เท้าของเขา เริ่มไม่มั่นคง เขาจึงรีบกระโดดออกมา
“กึกกึกกึก … !”
