บทที่ 327
ประโยชน์
“อันที่จริงมันอาจจะดูอันตราย แต่ก็ถือว่ามีประโยชน์มากมายเช่นกัน” จินหยูกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“มีประโยชน์อันใดเล่า?” เมื่อได้ยินคำพูดของจินหยู หลินเว่ยก็เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายพลางขมวดคิ้ว
และถามด้วยความสงสัย
“ ข้อดีประการแรกคือ มันสามารถทำให้เจ้าก้าวไปสู่ระดับที่เจ้ากำลังติดอยู่ในช่วงคอขวดได้เร็วมากขึ้น
หากเจ้าต้องการทะลวงผ่านด่านที่สำคัญ ๆ ที่อาจต้องใช้เวลานาน
แต่หากเจ้าสามารถผ่านการชำระล้างได้อย่างราบรื่น เจ้าจะทะลวงผ่านด่านนั้นได้อย่างง่ายดาย ” จินหยูยกนิ้ว และพูดด้วยรอยยิ้มในน้ำเสียงของเขา แสดงความหมายของการมองโลกในแง่ดี
“ อะไรกัน เรื่องดีมีเพียงเล็กน้อย แต่ไฉนกลับอันตรายทวีคูณขึ้นหลายเท่า” เมื่อได้ยินคำพูดของจินหยู หลินเว่ยก็กลอกตาและคว่ำปากทันที
“ เอ่อ … !” จินหยูเกาหัวของเขาอย่างเชื่องช้า แต่เขาก็พูดอีกครั้งว่า “แต่นี่เป็นข้อดีประการที่สอง”
“ โอ้? ข้อดีประการที่สองคืออะไร?” หลินเว่ยดูสงสัยและขมวดคิ้ว
“ ข้อดีประการที่สอง เกี่ยวข้องกับความแข็งแกร่งของพลังแห่งสวรรค์และโลก โดยทั่วไป ยิ่งเจ้ามีความสามารถโดดเด่นมากเท่าใด การรับการชำระล้างก็จะยิ่งแข็งแกร่งเท่านั้น แน่นอนว่าผลประโยชน์ก็จะยิ่งมากขึ้น ในแง่หนึ่ง จิตวิญญาณและร่างกายจะถูกชะล้างให้บริสุทธิ์มากขึ้น พื้นฐานของเจ้าจะยิ่งเสถียร
และสามารถฝึกฝนได้ง่ายขึ้นและความแข็งแกร่งจะดีกว่าคนอื่นมาก”
จินหยูหยุดคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า: “ในทางกลับกัน มันทำให้เจ้าอาศัยช่วงเวลานี้ ทำความเข้าใจขอบเขตแห่งความรู้แจ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ เท่าที่ข้ารู้มา ภายในสำนักตี้เฉิงซ่ง ก่อนหน้านี้ บางคนมีความเข้าใจขอบเขตแห่งการรู้แจ้งอย่างสมบูรณ์
เมื่อยามที่พวกเขาทะลวงผ่านด่าน แม้ว่าการฝึกฝนของพวกเขาจะเป็นเพียงระดับแรก ในขั้นเหล็กดำ
แต่เขากลับสามารถทะลวงผ่านสองอาณาจักรไปถึงระดับเงินได้ ซึ่งคนธรรมดาทั่วไป
ไม่สามารถเปรียบเทียบความแข็งแกร่งกับเขาได้”
“ก้าวข้ามสองอาณาจักร?” เมื่อได้ยินคำบรรยายที่ดูเกินจริงของจินหยู หลินเว่ยก็ถามด้วยความตกใจทันที
“ใช่! ชายคนนั้นใช้เวลาไม่นานในการทะลวงไปถึงระดับทองแดง และอาณาจักรของเขาก็ได้รับการเลื่อนระดับอีกครั้ง เนื่องจากเขามีความเข้าใจในขอบเขตแห่งการรู้แจ้งอย่างสมบูรณ์
และเข้าใจพลังของกฎแห่งสวรรค์และโลก ด้วยอาศัยความช่วยเหลือของพลังแห่งการรู้แจ้งอย่างลึกซึ้งของสวรรค์และโลก ในช่วงเวลานี้ การฝึกฝนของเขาก็เลื่อนระดับอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะอายุครบ 30 ปี เขาอยู่ในระดับทองขาว และเป็นหนึ่งในเก้าคน ที่มีความสามารถแข็งแกร่งไปถึงระดับนั้นได้” จินหยูพยักหน้าและกล่าวอย่างจริงจัง
“เป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ ระดับทองขาว ก่อนอายุ 30 ปี มันเป็นไปได้อย่างไร?! มีคนอัจฉริยะจริงๆในโลกนี้งั้นหรือ? ดวงตาของหลินเว่ยเบิกกว้าง และเขามองไปที่จินหยู ด้วยความไม่เชื่อถือ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
“แน่นอน เนื่องจากเขาเป็นผู้ก่อตั้งสำนักตี้เฉิงซ่ง เหยียนอู่จี้ ปรมาจารย์คนแรก ที่ได้รับการกล่าวขานว่า
ได้ทะลวงไปยังระดับเทพสงคราม และเดินทางออกจากโลกนี้ และไปยังโลกศักดิ์สิทธิ์โบราณในตำนาน
และโลกใบเล็กนี้ก็ถูกสร้างขึ้นโดยเขา” จินหยูพยักหน้าอย่างจริงจังทั้งคำพูดและการแสดงออก
“ดูราวกับว่า เจ้าจะชื่นชมเขาเป็นอย่างมาก?” เมื่อ หลินเว่ยเห็นดวงตาของจินหยู ที่แสดงลักษณะท่าทางที่คลั่งไคล้ และการแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็จริงจังดูเคร่งขรึม เมื่อยามพูดถึงเรื่องนี้ ทันใดนั้นหลินเว่ยก็โพล่งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ เอ่อ … !” จู่ ๆ หลินเว่ยก็เอ่ยถามคำถามเช่นนี้ ทำให้ใบหน้าของจินหยูตกตะลึงไปชั่วขณะ
จากนั้นสัมผัสแห่งความทรงจำ ก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าด้วยความคิดถึง และพูดด้วยเสียงเบา: “เพราะเขาเป็นเจ้านายของข้า
และเพราะเขานำแก่นวิญญาณของข้าออกจากร่างเดิม และวางไว้ที่นี่ ตัวข้าจึงถูกขัดเกลาด้วยพลังชีวิต ปาฏิหาริย์เกิดขึ้น ข้าจึงได้รวมร่างวิญญาณ และก่อกำเนิดสติปัญญาขึ้นมาได้
“โอ….หลินเว่ยพยักหน้าอย่างชัดเจน และไม่ถามคำถามต่อไป เนื่องจากเขาไม่สนใจสอดรู้อดีตของผู้อื่น
“อันที่จริง! ที่ข้าเลือกเจ้า… แน่นอนเป็นเพราะแหล่งกำเนิดวิญญาณของเจ้า มีพลังมากกว่าระดับเหล็กดำ แต่ที่สำคัญกว่านั้นคือ พรสวรรค์ของเจ้าแข็งแกร่งกว่า นายท่านของข้า ว่ากันว่าพรสวรรค์ของเขา
เป็นระดับสูงสุดของระดับเก้า ซึ่งใกล้เคียงกับ ระดับเทพเจ้า
อย่างไรก็ตาม ระดับเก้ายังคงเป็นระดับเก้า แม้ว่าจะน้อยกว่าระดับสิบเพียงเล็กน้อย แต่ก็เทียบไม่ได้กับระดับสิบ นี่คือความเจ็บปวดภายในใจของนายท่านเสมอมา “จินหยูมองไปเบื้องหน้า ในทันใด เมื่อมองไปที่หลินเว่ย ดวงตาของเขาลุกโชนราวกับเปลวไฟ และพูดอย่างตื่นเต้น
“โอ….หลินเว่ยพยักหน้าเงียบ ๆ เกิดอะไรขึ้น? เด็กคนนี้จะไม่ตอบสนองต่อสิ่งที่ข้าอธิบายหน่อยหรือ……
หรือว่าข้ายังเล่าได้ไม่ชัดเจนพอ? “เมื่อเห็นสีหน้าเฉยเมยของหลินเว่ย ดูราวกับว่าเขาไม่ได้ใส่ใจใดๆ หัวใจของจินหยูก็เต็มไปด้วยความขุ่นมัว ราวกับว่าเขาชกปุยนุ่น อีกฝ่ายกลับไม่รู้สึกรู้สาเลยแม้แต่น้อย
“เฮ้! เจ้าเข้าใจคำพูดของท่านปู่คนนี้หรือไม่?” จินหยูขมวดคิ้วและถามขึ้น
“ข้าเข้าใจแล้ว!” หลินเว่ยพยักหน้าและพูดเบา ๆ
“ ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้ว เจ้าจะ … ” เมื่อเห็นท่าทีเฉยเมยของหลินเว่ย จินหยูไม่ได้รู้สึกโกรธ แต่อย่างใด เขาเพียงแค่อยากจะอธิบายต่อหลินเว่ยเพิ่มเติม ถึงความสามารถสุดมหัศจรรย์ของหลินเว่ย
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ ใบหน้าของ หลินเว่ยแสดงถึงความไม่อดทน เขาขมวดคิ้วและพูดว่า “มันเป็นแค่ความสามารถ ข้ารู้มานานแล้ว มันไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นกันนัก” หลินเว่ยโพล่งออกมาอย่างไม่เกรงใจ
“ ……”
เมื่อได้ยินคำพูดของ หลินเว่ย จินหยูก็อ้าปากค้าง แต่เขากลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ สำหรับคำพูดของหลินเว่ย ทำให้เขาถึงกับพูดไม่ออก และทันใดนั้นมุมปากก็กระตุกไม่หยุด
“ไปทำธุระกันต่อเถอะ” หลินเว่ยกล่าวอย่างแผ่วเบา
“อืม ตกลงเจ้ายินยอมหรือไม่?” จินหยูรู้สึกประหลาดใจในใจ และมองไปที่หลินเว่ยด้วยความประหลาดใจบนใบหน้าของเขา พลางเอ่ยถามอย่างรีบร้อน
“ อืม! เจ้าบอกว่า มีประโยชน์มากมาย….ข้าจะปฏิเสธได้อย่างไร?” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ดี! ดี! ตามที่คาดไว้ ข้าไม่ได้ดูคนผิดไป เจ้าเป็นเด็กชายที่ยอดเยี่ยมจริงๆ” เมื่อได้ยินคำยืนยันของหลินเว่ยอีกครั้ง จินหยูก็ยิ้มและพยักหน้าเพื่อยกย่องหลินเว่ยทันที
“ฮ่าๆ!” ใบหน้าของหลินเว่ยยิ้มจาง ๆ แต่ในใจของเขาคิดว่า: ” หากไม่ติดที่ว่า ข้าสัญญากับจื่อหยูไว้ ผีตนใดอยากจะเสี่ยงกับเจ้า”
“ในกรณีนี้ เจ้าควรขัดเกลาแก่นวิญญาณของข้าก่อนสิ ” และจากนั้นค่อยตรึงวิญญาณของเจ้าลงบนตัวข้า จินหยูเปิดปากของเขา อย่างเร่งรีบ เพื่อกระตุ้นให้หลินเว่ยรีบเร่ง และไม่ยินยอมให้เปลี่ยนใจ
“ดี!” เมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็ไม่ลังเล และพยักหน้าตอบรับ
