บทที่ 325
ขอใช้ร่างกาย
“เด็กน้อยคนนี้……หางตาของหลินเว่ยกระตุกสองสามครั้ง แต่เขาไม่โกรธกับท่าทีของเด็กน้อยเบื้องหน้า แม้แต่เสียงของจินหยูเต็มไปด้วยอารมณ์ของเด็กน้อยที่โกรธเคืองผู้ใหญ่ หลินเว่ยรู้สึกไม่ดี…ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายได้ช่วยเหลือเขามากมาย
อย่างไรก็ตาม เมื่อหลินเว่ยคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็คิดว่า อีกฝ่ายช่วยตัวเองโดยไร้เหตุผลใด ๆ ดังนั้นเรื่องคำเรียกขานนั้นเป็นเรื่องไร้สาระ หากอีกฝ่ายโกรธเคืองและไม่ยินยอมช่วยเหลือเขา หลินเว่ยคงตกที่นั่งลำบาก
“เอ่อ…ผู้อาวุโส! ข้าไม่รู้ว่า ตัวข้าพอจะช่วยเหลือท่านได้หรือไม่” หลังจากได้สติ หลินเว่ยก็ระงับความสุข จากสมุนไพรและยาอายุวัฒนะมหาศาลลงทันที จากนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบมาก พร้อมกับรอยยิ้มลึก ๆบนใบหน้าของเขา
“แคกๆ! เจ้ากำลังพูดถึงอะไร?! จะช่วยอะไรข้าได้งั้นหรือ หลังจากที่ได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ท่าทางของจินหยูก็ดูเกินจริงไปเล็กน้อย เขาแสร้งไอด้วยความลำบากใจ แล้วทำเป็นโกรธเคือง ปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“โอ้! นั่นเป็นความเข้าใจผิดของข้า ที่มีต่อผู้อาวุโส สิ่งที่ท่านทำคือ คุณธรรมสูงส่ง ท่านช่วยเหลือข้าเอาไว้มาก และไร้ซึ่งสิ่งใดตอบแทน เอาล่ะ ข้าไม่รบกวนท่าน แล้วพบกันใหม่ หลังจากหลินเว่ยพูดจบ เขาประสานกำปั้นให้จินหยู
จากนั้นก็หันกลับมาและทำท่าจะออกไป
“เดี๋ยวก่อน … ” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย จินหยูก็รู้สึกแย่ในใจ เมื่อเขาเห็นว่าหลินเว่ยพูดจบ เขาก็ไม่ลังเล และหันกลับมาและกำลังจะจากไป ทันใดนั้นจินหยูก็รู้สึกคาดไม่ถึง เมื่อได้สติกรีบเอ่ยปากร้องห้าม
“ มีอะไรให้ข้าช่วยงั้นหรือ?” หลินเว่ยหันศีรษะไป แต่กลับปิดบังรอยยิ้มขบขันบนใบหน้าของเขา เขามองไปที่จินหยูด้วยความงงงวย บนใบหน้าของเขาเสแสร้งพลางขมวดคิ้ว
“ เอ่อ … !” เมื่อเห็นดวงตาที่งงงวยของหลินเว่ย การแสดงออกบนใบหน้าของจินหยูก็หยุดนิ่ง และเขาเริ่มไม่แน่ใจ หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า: “ข้าเห็นว่า เจ้านั้นจริงใจมาก ดังนั้นข้าจะมอบประโยชน์เล็กน้อยแก่เจ้า”
“มีสิ่งใดมอบให้ข้ามากกว่านี้อีกงั้นหรือ?” หลินเว่ยขมวดคิ้ว ทันใดนั้นดวงตาก็เปล่งแสงที่อธิบายไม่ได้ ใบหน้าตื่นเต้นมองไปที่จินหยู แต่ในใจของเขากลับอมยิ้ม : “ผู้อาวุโส!”
“ ท่านเป็นคนดีมาก ข้าไม่รู้ว่าท่านจะให้มอบสิ่งใดให้ข้า?” ทันทีที่หลินเว่ยเปิดปาก เขาก็เอ่ยประจบประแจงอีกฝ่ายทันที อย่างไรก็ตาม เขารู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่เด็กอมมือ หลินเว่ยจึงทำได้เพียงมอบความจริงใจให้อีกฝ่าย
แน่นอนว่าเมื่อ เห็นความตื่นเต้นบนใบหน้าของ หลินเว่ย จินหยูก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “อันที่จริงมันไม่มีอะไรมากมาย…ดูเหมือนเจ้าจะชื่นชอบดอกไม้และพืชเหล่านี้ ข้าเปลี่ยนใจแล้ว เอาเป็นว่า ข้าจะช่วยให้เจ้า
เข้าไปในสวนสมุนไพรที่น่าตื่นใจมากกว่าที่นี่ ”
“ สวนสมุนไพรของสำนักตี้เฉิงซ่ง?” การแสดงออกบนใบหน้าของหลินเว่ยก็ขยับ เขาสามารถเดาได้ว่าภายใต้ช่วงเวลาปกติ ย่อมมีสมุนไพรจำนวนนับไม่ถ้วนที่ปลูกในสวนสมุนไพร ในสำนักตี้เฉิงซ่ง
อย่างไรก็ตาม กล่าวได้เพียงว่า นี่เป็นเวลานานมากแล้ว เกิดอะไรขึ้นกับสำนักแห่งนี้กันแน่? ไม่เพียงแต่ผู้คนถูกทิ้งร้างให้ว่างเปล่า แต่แม้แต่สมบัติก็ถูกขนออกไปจนหมด
หากมีสมุนไพรหลงเหลืออยู่ที่นี่ หลินเว่ยก็คงตื่นตกใจมาก แต่เขาไม่เชื่อว่าจะมีคนทิ้งยาล้ำค่าไว้ในสวนสมุนไพร
อย่างไรก็ตามเมื่อ เห็นการยืนกรานของอีกฝ่าย หลินเว่ยก็อดไม่ได้ที่จะสับสน หรือในสวนสมุนไพรอาจจะมีอยู่จริง?
“ผู้อาวุโส! สำนักตี้เฉิงซ่งเกิดอะไรขึ้น ข้าพบพระราชวัง ในคลังสมบัติไม่มีค่ายกลใด ๆ และถูกทิ้งไว้เพียงกล่องไม้เท่านั้น แน่ใจหรือว่ายาล้ำค่าในสวนสมุนไพร มันจะยังคงอยู่?” หลินเว่ย มองไปที่ จินหยู ด้วยความสงสัยบนใบหน้าของเขา ในคำพูดของเขามีร่องรอยของความสงสัยใคร่รู้
“อืม! เจ้าพูดถูก! เมื่อ คนในสำนักตี้เฉิงซ่ง ย้ายออกไปจากที่นี่ เขาได้นำสิ่งมีค่าทั้งหมดไป โดยธรรมชาติมันไม่มียาสมุนไพรหลงเหลืออยู่ในสวนสมุนไพร เนื่องจากมันถูกเก็บไปทั้งหมด” เมื่อได้ยินคำถามของหลินเว่ย จินหยูไม่ได้ปิดบัง และพยักหน้ายอมรับ
“ ยังคงมีสมุนไพรหลงเหลืออยู่อีกงั้นหรือ … ” สำหรับคำพูดของจินหยู หลินเว่ยรู้สึกสับสนและถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
แม้ว่าเจ้าเลือกต้นกล้าเพียงไม่กี่เดือนไป แต่พวกมันจะเติบโตและขยายพันธุ์อย่างรวดเร็ว
เสียงของ จินหยูเพิ่งลดลง แต่เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เมื่อเขามองลงไปที่เท้า และพบว่าแม้แต่ดินก็ถูกขุดไปแล้ว จู่ ๆ จินหยูซึ่งกำลังหน้าชา และพูดด้วยความลำบากใจว่า “มันเป็นความผิดพลาดของข้า …น่าจะมีคนส่วนใหญ่เก็บเกี่ยวมันไปแล้ว”
“ หืม! ดังนั้นสมุนไพรที่ข้าเพิ่งเลือกมานั้น คือต้นกล้าทั้งหมดที่เหลืออยู่ในตอนนั้นหรือ?” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวด้วยความประหลาดใจ
“ ใช่! สมุนไพรที่ปลูกที่นี่มีค่ามาก พวกมันทั้งหมดเป็นสมบัติส่วนตัวของเหล่าอรหันต์ พวกเขาจะทิ้งไว้มันไว้ได้อย่างไร และปริมาณนั้นมากมาย แม้กระทั่งเมล็ดพืช ซึ่งเหลืออยู่ ในช่วงแรก ได้รับการขยายพันธุ์อย่างช้าๆ
ในช่วงหลายแสนปีที่ผ่านมา หากไม่ใช่เพราะดินที่นี่มีจำกัด ไม่เช่นนั้นเจ้าจะได้รับมากกว่านี้แน่นอน “จินหยูพยักหน้าและกล่าวขึ้น
“โอ้…”! จำนวนสมุนไพรในสวนที่หลงเหลืออยู่ … “หลังจากได้ยินเช่นนี้ หลินเว่ยก็สูดอากาศเย็น เขาพูดแค่ครึ่งเดียว แต่เขาไปต่อไม่ได้เพราะตกใจกับการคาดเดาของตัวเอง .
“ นั่นคือธรรมชาติที่แท้จริง! ด้วยขนาดของสวนสมุนไพร และสภาพแวดล้อมที่นั่น มันเอื้อต่อการเติบโตของสมุนไพรมาจนถึงตอนนี้ มีสมุนไพรมากมายที่นั่น ยากเกินจะนับได้ อย่างไรก็ตามเช่นเดียวกับที่นี่ ไม่มีใครคอยดูแลพวกมัน ดังนั้นพวกมันจึงดูไม่เป็นระเบียบเรียบร้อย อย่างไรก็ตาม ข้าไม่คิดว่าจะมีผลกระทบต่อประสิทธิภาพของยา” คำพูดของจินหยูยืนยันการคาดเดาของหลินเว่ย หลังจากนั้นเขาก็รู้ว่า สถานการณ์ในสวนยาเป็นเหมือนกับที่นี่
“ฮึก … “! ผู้อาวุโส! ท่านบอกว่าจะพาข้าเข้าไป ในตอนนี้ข้ายังคงสามารถเข้าไปได้หรือไม่? “หลินเว่ยหายใจเข้าลึก ๆ แล้วหายใจออกช้าๆอารมณ์ของเขาดูเหมือนจะสงบลง แต่จากริมฝีปากที่สั่นเทา อารมณ์ของหลินเว่ยไม่ได้สงบเหมือนดั่งภายนอก
แม้ว่าสมุนไพรเหล่านี้ จะไม่มีประโยชน์สำหรับเขาในขณะนี้ แต่ก็จะถูกนำไปใช้ในอนาคตอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นยาล้ำค่าเหล่านี้ น่าจะมีคุณภาพสูง พวกมันต้องได้รับการขัดเกลา และกลายเป็นยาอายุวัฒนะดั้งเดิม ที่มีประสิทธิภาพน่าหวาดหวั่น
ยาล้ำค่าเหล่านี้ แม้ว่าจะไม่ได้ผ่านการกลั่นเป็นเม็ดยา ก็สามารถกลืนเข้าไปได้โดยตรง แต่มันอาจจะเสียของ ยิ่งไปกว่านั้นยามหัศจรรย์หลายชนิด ไม่สามารถย่อยและดูดซึมได้ง่าย เมื่อรับประทานโดยตรง อย่างไรก็ตามพวกมัน ยังเป็นตัวเลือกที่ดี ในขณะที่ยังไม่ได้ถูกกลั่นออกมา
หลังจากหลินเว่ยสามารถก้าวข้าม ขั้นอรหันต์ เขาสามารถใช้เหล่าสมุนไพรเหล่านี้ เพื่อเลื่อนระดับความแข็งแกร่ง โดยเร็วที่สุด ท้ายที่สุดทักษะการคืนชีพโครงกระดูกของเขา สามารถไปก้าวไปถึงขั้น 10 เท่านั้น และเขาสามารถทำสัญญากับสัตว์อสูรโครงกระดูกขั้นศักดิ์สิทธิ์ได้เพียงบางส่วนเท่านั้น เขาจะต้องเลื่อนระดับความแข็งแกร่งของตนเท่านั้น
“นั่นเป็นเรื่องไร้สาระ! เจ้าไม่ต้องคิดอันใด หากข้าไม่ช่วยเจ้าไว้ คิดว่า เจ้าจะรอดพ้นจากพวกผู้พิทักษ์ที่นี่หรือ อีกอย่างเจ้าคิดว่าข้าเอาแต่นอนหลับในช่วงระยะเวลาที่ผ่านงั้นหรือ? ข้ามารถควบคุมกลุ่มอรหันต์แผ่นดินได้แล้ว”
เมื่อได้ยินคำถามของ หลินเว่ย จินหยูก็กลอกตาขาวใส่เขา พลางมองไปที่ หลินเว่ยด้วยสายตาที่งี่เง่า และกล่าวด้วยใบหน้าที่ภาคภูมิใจ
เมื่อหลินเว่ยถามคำถามนี้ เขาก็รู้สึกว่าคำถามของเขานั้นไร้สาระจริงๆ เนื่องจากอีกฝ่ายเสนอที่จะพาเขาไป ดังนั้นเขาจึงมีวิธีอย่างแน่นอน
ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายสามารถควบคุมค่ายกลที่นี่ได้ จึงไม่มีอันใดที่ไม่สามารถทำได้
แม้ว่า หลินเว่ยจะถูกดูแคลนโดยจินหยูที่มีร่างของเด็กน้อย แต่ หลินเว่ยก็ไม่สามารถหักล้างได้ แน่นอนว่าแม้ว่าเขาจะทำได้ แต่เขาก็ต้องอดทน เพราะเขาต้องพึ่งพาอีกฝ่าย เพื่อเข้าไปในสวนสมุนไพรของสำนักตี้เฉิงซ่ง!
“ผู้อาวุโส! ตอนนี้ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่า ท่านต้องการให้ข้าช่วยอะไร?” ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แววตาของหลินเว่ยก็กลายเป็นจริงจัง เขาบอกว่า “อย่าปิดบัง ข้าไม่ใช่คนโง่ ไม่มีอาหารใดได้มาฟรี ”
“อืม จินหยูมองไปที่ดวงตาที่จริงจังของหลินเว่ย เขาลังเลสักครู่แล้วพยักหน้าและพูด” อันที่จริงมันไม่ยากเกินไปสำหรับเจ้า เพียงแค่ต้องการยืมร่างของเจ้าเท่านั้น ”
“ขออภัยด้วย ท่านต้องการยืมร่างกายของข้า ?ท่านล้อเล่นแล้ว คนเราจะสามารถยืมร่างกายได้ด้วยหรือ มีเพียงต้องการยึดครอง” เมื่อได้ยินคำขอของอีกฝ่าย ใบหน้าของหลินเว่ยก็เปลี่ยนไปทันที
ราวกับว่าเขา ถูกเหยียบหาง เขามองอีกฝ่ายอย่างใจเย็น และส่ายหัวซ้ำ ๆ ปฏิเสธ
“ ……”
เมื่อเห็นว่าอารมณ์ของหลินเว่ยเปลี่ยนแปลงไป ทันใดนั้นใบหน้าของจินหยูก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง เขาไม่เข้าใจว่า เพียงขอใช้ร่างกาย…เหตุใดหลินเว่ยจึงทำเช่นนี้?
