บทที่ 323
จิตวิญญาณแผ่นทองคำ
หลังจาก หลินเว่ยออกจากห้องปรุงยา เขาก็มองดูห้องโถงใหญ่อยู่เป็นเวลานาน เขาพบว่าค่ายกลภายนอกห้องโถงใหญ่ ยังคงอยู่ในสภาพเดิม หลินกวนเทียนและกลุ่มของเขากำลังคิดจะทำลายค่ายกลของห้องโถงใหญ่อย่างเห็นได้ชัด หลินเว่ย
ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปที่อื่น
เมื่อเขามาถึงหน้าห้องโถงใหญ่ ที่เรียกว่าวิหารปฐพี หลินเว่ยก็หยุดที่เชิงบันได ด้านนอกพระราชวัง มีบันไดทั้งห้าขั้น และด้านบนมีประตูพระราชวังที่ปิดสนิท
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินเว่ยก็ยื่นมือออกไปและเดินไปข้างหน้า เพราะก่อนหน้านี้ผู้คนของทั้งสี่อาณาจักร ถูกขัดขวางเอาไว้ที่นี่ และไม่สามารถก้าวขึ้นบันไดได้
“ ฮึบ!” ฝ่ามือข้างหน้าของหลินเว่ย โบกเพียงเล็กน้อย หลังจากใกล้ถึงขั้นบันไดแล้ว เขาก็รู้สึกว่ามือของเขาสามารถทะลุผ่านกำแพงโปร่งใสทีละก้าว และมองไม่เห็นภาพตรงหน้า
“ ฮึบ … !” เมื่อความแข็งแกร่งในมือของหลินเว่ยเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ เนื่องจากเขาพบว่ามีเกราะแสงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา เมื่อเห็นเช่นนี้หลินเว่ยกำลังจะเตรียมร่างกายให้พร้อมเพื่อเข้าปะทะกับเกราะโปร่งใส
ทันใดนั้น เขาก็ล้มลงไปนอนอยู่ที่พื้นทันที ในท่าทางที่ดูน่าขบขัน
“เกิดอันใดขึ้น?”มือข้างเดียวของหลินเว่ยเหยียดที่ที่ช่วงกลางของขั้นบันได ใบหน้าที่ดูสับสนยังคงไม่ได้สติ
หลังจากนั้นไม่นาน หลินเว่ยก็ลุกขึ้นยืนและมองไปรอบ ๆ ด้วยสีหน้างงงวย จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปอีกครั้ง และก้าวเดินไปข้างหน้า แต่คราวนี้เขาไม่ได้ออกแรงใด ๆ เพราะเขาแค่อยากจะยืนยันว่า ค่ายกลเบื้องหน้าของเขานั้นหายไปแล้วจริงๆหรือไม่?
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่?” หลินเว่ยมองไปที่ฝ่ามือของเขา และโบกมันไปมาที่เบื้องหน้า แต่ไร้ซึ่งสิ่งกีดขวาง ราวกับว่า ไม่เคยมีเกราะโปร่งใสปรากฏขึ้นมาก่อน เขาอดไม่ได้ที่จะเกาหัว และใบหน้าของขมวดคิ้ว
หลังจากชักมือกลับมา หลินเว่ยก็เริ่มขมวดคิ้ว ในทำนองเดียวกัน เท้าข้างหนึ่งของเขาก้าวขึ้นก้าวแรก โดยปราศจากสิ่งกีดขวาง อย่างไรก็ตามคิ้วของ หลินเว่ยก็ยิ่งขมวดขึ้น
“ เป็นเพราะป้ายหยกประจำตัว?” หลินเว่ยอดไม่ได้ที่จะคิดถึงเรื่องนี้ แต่เขาส่ายหัวทันที และปฏิเสธความคิดนี้โดยตรง
เนื่องจากใน ข้อความที่จิตวิญญาณแผ่นหินมอบให้เขา คือศิษย์นอกไม่สามารถเข้าไปในสถานที่ต่าง ๆได้โดยไม่ได้รับอนุญาต สำนักตี้เฉิงซ่ง ซึ่งมีการแบ่งแยกศิษย์ในและศิษย์นอกอย่างชัดเจน ถึงแม้ว่าจะมีระดับความแข็งแกร่งที่สูงมาก แต่ก็ไม่มีผู้ใดสามารถผ่านเข้าออกที่นี่ได้ หากไม่ได้รับอนุญาต
“ช่างมันเถอะ…..สงสัยไปเพื่ออันใด!” แต่หลินเว่ยส่ายหัวด้วยความเย้ยหยัน จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นเหยียบบันไดไปเรื่อยๆ อย่างไรก็ตามการก้าวเท้าของเขาไม่ได้หยุดลง เขายังคงก้าวต่อไป
สามหรือสองก้าวต่อมา หลินเว่ยก็มาถึงประตูวิหารปฐพี เมื่อมองไปที่ประตูสองบานที่ปิดสนิทอยู่ หลินเว่ยก็เอื้อมมือออกไปและกำลังจะพยายามผลักประตู
“กึกๆ! แอ๊ด … !” อย่างไรก็ตามก่อนที่มือของหลินเว่ยจะสัมผัสกับประตู เขาก็ได้ยินเสียงที่รุนแรงหลายครั้ง ซึ่งทำให้เขารีบชักมือกลับ ละก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว จากนั้นเขาก็เห็นว่าประตูค่อยๆเปิดเข้าไปด้านใน
และฝุ่นล่องลอยและตกลงมายังพื้น ราวกับเกล็ดหิมะ และทันใดนั้น ก็ปกคลุมร่างของหลินเว่ย
“ แค่กๆ … !” ในขณะที่เขาโบกมือไล่ฝุ่น หลินเว่ยก็สำลักและไออย่างรุนแรง ใบหน้าของเขาย่ำแย่
“ตูม ฝุ่นที่อยู่บนตัวเขา ก็ถูกสะบัดออกไป โดยการระเบิดของพลังปราณ แม้แต่ฝุ่นที่กระจายอยู่รอบตัวเขา ก็ยังกระจัดกระจายไปตามแรงกระแทก ทันใดนั้นสายตาของหลินเว่ยก็ชัดเจนยิ่งขึ้น
ทางเดินคู่ขนานปรากฏขึ้นต่อหน้าหลินเว่ย
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเว่ยก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในช่วงเวลาต่อมา เขายังคงก้าวเท้าเข้าไป แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าจะมีอันตรายอะไรซ่อนอยู่ แต่หลินเว่ยก็ไม่ยอมแพ้
“ กึกๆ … !” หลังจากที่หลินเว่ยเข้าไปในวิหารอย่างสมบูรณ์แล้ว เสียงที่รุนแรงก็ดังขึ้นอีกครั้ง หลินเว่ยตกใจมาก เขารีบหันกลับไปมองข้างหลัง อย่างไรก็ตามใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขาเห็นว่าประตูทั้งสองของวิหารกำลังปิดลงอย่างช้าๆ
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเว่ยก็วิ่งไปข้างหน้าอย่างเร่งรีบ เขาสามารถมองทะลุช่องว่างได้ อย่างไรก็ตามร่างกายของหลินเว่ย พลันหยุดกะทันหัน สีหน้าของเขาไม่แน่ใจ และจากนั้นเขาก็กัดฟันพูด
ดูเหมือนว่าเขาได้ตัดสินใจครั้งสำคัญ ทั้งร่างของเขาผ่อนคลายลงทันที คิ้วของมันคลายออกอย่างเงียบ ๆ หลินเว่ยเฝ้าดูพื้นดินเบื้องหน้า และประตูค่อยๆ ปิดตัวลงอย่างช้า ๆ หลังจากนั้นหลินเว่ยมีโอกาสได้สำรวจทางเดิน เบื้องหน้าพบว่า ส่วนบนนั้น ประดับประดาด้วยหินเรืองแสงจำนวนมาก ดังนั้นบริเวณทางเดินจึงไม่ได้มืดสลัวเลย
“ ซู๊ด … !”เขาหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นหันกลับมาอย่างสงบ และเดินไปข้างหน้าอีกครั้ง ตอนนี้เขาไม่มีทางออกให้ไป มีเพียงแต่ต้องเดินหน้าเท่านั้น
หลังจากนั้นไม่นาน หลินเว่ยก็พบว่ามีห้องลับมากมายอยู่เบื้องหน้าของเขา มีจำนวนหลายร้อยห้อง แต่ละห้องจะมีประตูศิลาปิดสนิท อย่างไรก็ตาม ห้องพักบางห้องถูกปิดตาย แต่บางห้องก็เปิดอ้าอยู่
มีบันไดอยู่เบื้องหน้าและส่วนรับรองแขก อยู่ตรงกลาง
หลังจากตรวจสอบสถานการณ์โดยรอบอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว หลินเว่ยก็เดินไปยังห้องลับทางซ้ายมือ เมื่อประตูห้องเปิดออก หลินเว่ยก็ตรงเข้าไป
ห้องลับนี้ไม่เล็กหรือใหญ่ แต่เล็กกว่าห้องธรรมดา บนผนังรอบ ๆ ห้อง มีหินส่องสว่าง สามารถมองเห็นสภาพโดยรวม
พื้นราบเรียบ ปรากฏค่ายกลที่หลินเว่ยไม่รู้ที่มา ส่วนตรงกลางค่ายกล มีฟูกนอนที่มีสภาพทรุดโทรม และปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนาเตอะ เห็นได้ชัดว่าหลังจากผ่านไปหลายปี ฟูกนอนก็พังเสียหาย
แม้ว่า หลินเว่ยจะแอบคาดการณ์อย่างลับๆว่า ฟูกนอนนี้คงไม่ใช่สมบัติ มิฉะนั้นคงจะไม่หลงเหลืออยู่ที่นี่ หลินเว่ยนั้นดื้อดึงเล็กน้อย เขาหยิบฟูกขึ้นมา และกำลังจะปัดฝุ่นออก อย่างไรก็ตามมือของเขา ราวกับถือเต้าหู้อ่อนปวกเปียกชิ้นหนึ่ง
เพียงการบีบเล็กน้อย ฟูกนอนกถูกบดขยี้ และร่วงหล่นลงบนพื้น
“ เอ่อ … !” เมื่อมองไปที่ก้อนเต้าหู้ที่ยังอยู่ในมือของเขา ใบหน้าของหลินเว่ยก็ตกตะลึงเล็กน้อย เขากะพริบตาด้วยความงุนงง แต่แล้วก็ปรากฏความผิดหวัง จากนั้นเขาก็เดินออกไปอย่างเงียบ ๆ และเดินไปที่ห้องลับข้างๆ
นี่คือห้องปิดสนิท หลินเว่ยผลักมันเบา ๆ ฝุ่นจำนวนมากก็ตกลงมายังพื้น หลินเว่ยผลักประตูหินให้เปิดออกช้าๆ เขาเดินเข้าไปตรวจสอบ พบว่ามีค่ายกลบนพื้น และตรงกลางก็เป็นฟูกนอนที่ผุพัง
หลินเว่ยไม่ได้เข้าไปรื้อค้น เขาเพียงใช้พลังวิญญาณตรวจสอบสิ่งที่หลงเหลืออยู่ หลังจากไม่พบอะไรหลินเว่ยก็เดินไปยังห้องลับถัดไป
กว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา ห้องลับทั้งหมดถูกตรวจสอบโดยหลินเว่ย มีห้องลับเพียงร้อยกว่าห้อง ที่หลินเว่ยพบขวดหยก สองสามขวด แต่ไม่มีอะไรที่หลงเหลืออยู่ในขวดเลยแม้แต่น้อย
หลินเว่ยส่ายหัวด้วยความผิดหวัง และก้าวเท้าขึ้นไปบนบันไดหิน และเดินตรงขึ้นไป หากเป็นบันไดไม้ หลินเว่ยก็กังวลว่าเขาอาจจะเหยียบไม้ผุๆ จนเสียหลักก็เป็นได้!
หลังจากขึ้นไปยังชั้นบน หลินเว่ยยืนอยู่ที่ทางขึ้นบันได และมองไปรอบ ๆ เขาพบว่าจำนวนห้องลับบนชั้นสองนั้น น้อยกว่าหนึ่งในสาม ในทำนองเดียวกัน ประตูของห้องเหล่านี้บางห้องถูกปิด และห้องอื่น ๆ ก็เปิดอยู่
ครั้งนี้ หลินเว่ยเลือกที่จะเริ่มจากห้องทางขวา เขาค่อยๆผลักประตูหินให้เปิดออก ทันใดนั้นพลังจิตของเขาก็หลั่งไหลเข้ามาในห้อง หลินเว่ยสังเกตสถานการณ์ภายในได้อย่างชัดเจน
ก้อนหินที่ส่องสว่าง ปรากฏภาพวาดบนพื้น และฟูกที่นอนที่อยู่ตรงกลาง มีฝุ่นหนาจับแน่น ไม่มีอะไรอื่นนอกจากสิ่งเหล่านี้ ซึ่งไม่ต่างจากห้องลับชั้นล่าง
ในคราวนี้มันน้อยลงมาก สิบนาทีต่อมา หลินเว่ยก็กลับมาที่จุดเริ่มต้น นั่นคือบันได คราวนี้เขาไม่ได้อะไรเลย เขาไม่พบแม้แต่ร่องรอยแม้แต่เส้นผม ในตอนนี้ หลินเว่ยรู้สึกผิดหวังอย่างสิ้นเชิง
“อนิจจา หลังจากถอนหายใจแล้ว เขาก็ก้มหน้าด้วยความผิดหวัง พร้อมที่จะกลับไปทางเดิม และค้นหาทางออกอื่นๆ
“ ไม่ลงไปที่นั่นแล้วหรือ?” ในเวลานี้ จู่ ๆมีเสียงก็ดังขึ้น ทำให้หลินเว่ยหน้าซีด เขาหันศีรษะและมองไปรอบ ๆ แต่ก็ไม่พบอะไร จากนั้นเขาก็เริ่มตะโกนว่า “ผู้ใด….ออกมา ข้าพบเจ้าแล้ว”
“แน่ใจหรือว่าเห็นข้า?” เสียงใสดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าของเสียง ฟังดูคล้ายกับเด็กน้อย และยังคงเป็นเด็กชาย
ใบหน้าของ หลินเว่ยตื่นตัว สายตาของเขามองไปรอบ ๆ ตัวเขา แต่เขาก็ยังไม่พบอะไร เพราะเสียงของอีกฝ่ายดังไปทั่ว ราวกับว่ามาจากทุกทิศทาง หลินเว่ยไม่สามารถบอกได้ว่าอีกฝ่ายอยู่ที่ใด
“เจ้าเป็นใคร….ออกมาเดี๋ยวนี้” หลินเว่ยตะโกนอีกครั้ง
“จริงๆแล้ว เราเคยเจอกันมาก่อนหน้านี้” เสียงเด็กน้อยร้องบอก
“ก่อนหน้านี้….มันคือเมื่อใด?” เมื่อได้ยินคำพูดของกันและกัน หลินเว่ยก็รีบถาม เพราะเขาจำได้ชัดเจนว่าเขาไม่เคยพบเจอกับเด็กน้อยมาก่อน
“ฮิฮิ! เจ้าโง่….ข้าจะบอกใบ้ให้ ลองคิดดูดีๆว่า เจ้าจะเคลื่อนไหวอย่างอิสระที่นี่ได้อย่างไร?” เสียงของเด็กชายฟังช้า ๆและมีอารมณ์ขันในคำพูดของเขา
“ จะเคลื่อนไหวอย่างอิสระได้อย่างไร? … ” หลินเว่ยบ่นพึมพำกับตัวเอง และทวนคำพูดของอีกฝ่าย จากนั้นใบหน้าของเขาก็แสดงสีหน้าเหลือเชื่อ เขาประหลาดใจและพูดว่า ” เจ้าคือจิตวิญญาณแผ่นหินสีทองหรือ?”
ในความเป็นจริง หลังจากที่หลินเว่ยพูดจบ เขาก็สามารถคาดเดาในใจได้ ตามที่ชายชราหมิงกล่าว จิตวิญญาณแผ่นหินสีทองได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว และบางครั้งอาจจะยังไม่อาจสื่อสารออกมาได้
