บทที่ 321
แยกทาง
“เอ๊ะ! งั้นหรือ!” สีหน้าของหลินเว่ยตะลึงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็เกาหัวอย่างเชื่องช้า เขาตกตะลึง จากนั้นเขาก็พูดว่า “แต่ชิ้นส่วนนี้ เล็กเกินไป ข้าเพียงคิดว่ามันน่าจะมีขนาดที่ใหญ่กว่านี้ แต่ว่า สิ่งที่จะสามารถช่วยเหลือท่านให้ฟื้นตัวได้ดียิ่งขึ้นหรือไม่?”
เหตุผลที่หลินเว่ยคิดเช่นนั้น เนื่องจาก แม้ว่าชิ้นส่วนที่เขาได้มาในตอนแรกจะไม่ใหญ่มากนัก แต่มันก็มีขนาดเท่าเศษเล็บของเขา แต่มันมีขนาดมากกว่าสิบเท่าของชิ้นปัจจุบันที่หลินเว่ยพบที่สำนักตี้เฉิงซ่ง และจู่ ๆ ชายชราหมิงก็พลันได้สติ ซึ่งปกติเขามักจะหลับไป ไร้ท่าทีตอบสนอง
“อืม! มันเล็กไปหน่อย… แต่อย่างน้อยมันก็ช่วยฟื้นความแข็งแกร่งได้มากเช่นกัน อย่างน้อยหลังจากดูดซับชิ้นส่วนนี้แล้ว ข้าก็ไม่จำเป็นต้องพึ่งการหลับลึก เพื่อลดการสูญเสียพลังวิญญาณอีกต่อไป” ชายชรา กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“ข้าเข้าใจแล้ว! ถ้าอย่างนั้นท่านควรจะดูดซับมันโดยเร็ว!” หลินเว่ยพยักหน้าและพูดและหยิบชิ้นส่วนวิญญาณเทพสงคราม ออกมาจากกล่องหยก
“ดี!” ชายชราหมิง เห็นได้ชัดว่า อดทนรอแทบรอไม่ไหว ทันทีที่คำพูดของหลินเว่ยโพล่งออกมา เขารู้สึกว่ามีพลังแห่งจิตวิญญาณหนึ่งพัวพันอยู่ในทะเลจิตสำนึก หินคริสตัลสีดำพุ่งออกมาอยู่เบ้องหน้าคิ้วของหลินเว่ย
จากนั้นเขาก็คว้าหินคริสตัลขนาดเท่าเมล็ดข้าวเอาไว้ในมือทันที หลังจากนั้นมันจึงลอยเข้าไปยังจุดกึ่งกลางหว่างคิ้วของเขาอีกครั้ง
พลังแห่งจิตวิญญาณของชิ้นส่วนเทพสงครามที่ดูดซับไป ทำให้หลินเว่ยรู้สึกราวกับว่า ตกอยู่ในทะเลจิตสำนึก และเนื่องจากชายชราหมิงได้รับพลังวิญญาณของตนกลับคืนมา จึงปรากฏหินคริสตัลสีดำทั้งสามขนาด ซึ่งแตกต่างกัน ล่องลอยอยู่แล้วในทะเลจิตสำนึกของหลินเว่ย ไข่ที่ใหญ่ที่สุด มีขนาดเท่าไข่นกพิราบ สีไม่เข้มมากนัก แต่เป็นลูกปัดกลมๆ ซึ่งเป็นการตกผลึกของพลังวิญญาณของหลินเว่ย
นอกจากนี้ยังมีหินคริสตัลขนาดใหญ่ และขนาดเล็กอีก 2 ชิ้น ที่มีสีเป็นสีดำเข้ม นั่นคือเศษวิญญาณของเทพสงครามที่เก่าแก่
“เด็กน้อย แม้ว่าเดิมที ชิ้นส่วนเทพสงครามชิ้นนี้จะเป็นสมบัติของข้า แต่มันก็หายไปหลายปีแล้ว ข้าต้องการเวลารวมพลังครั้งนี้ อาจจะใช้เวลาสิบวัน หรือครึ่งเดือน หรืออาจใช้เวลานานกว่านั้น ในระหว่างการรวบรวม
ข้าจะต้องหลับลึกอีกครั้ง ในช่วงเวลานี้เจ้าต้องพึ่งพาตัวเองได้เท่านั้น โชคดีที่มันไม่ส่งผลร้ายต่อเจ้ามากนัก ” น้ำเสียงของชายชราหมิงนั้นเร่งรีบ เห็นได้ชัดว่า หากเขาไม่เตือนหลินเว่ย เขาก็จะเริ่มผสานรวมเศษวิญญาณทันที
“อืม! วางใจเถอะ! ข้าสามารถจัดการสิ่งต่าง ๆ ได้ ในขณะที่หลินเว่ยพยักหน้า และพูดตอบรับ แม้ว่าจะไม่มีความช่วยเหลือจากอีกฝ่าย แต่ก็จะไม่มี ผลกระทบใด ๆ ต่อเขา อย่างไรก็ตามในช่วงเวลาสั้น ๆ ทักษะการคืนชีพกะโหลกศีรษะและพื้นที่มิติของเขา ย่อมไม่ได้รับการเลื่อนระดับภายในช่วงเวลานี้
“ดี!”
หลังจากที่ชายชราตอบรับ เขาก็พลันเงียบลง ภายในจิตสำนึก ไร้ปฏิกิริยาใด ๆกับร่างวิญญาณของหลินเว่ย เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเว่ยกลับสู่โลกภายนอก
หลังจากมองไปรอบ ๆ เขาก็พบว่า ไม่มีอะไรหลงเหลืออยู่ที่นี่ หลินเว่ยรู้สึกหวั่นไหว ระหว่างทาง เขาเก็บกรอบไม้ในหอสมบัติเข้าไปในพื้นที่มิติ
อย่างไรก็ตาม พื้นที่มิติของเขานั้นกว้างใหญ่มากและกรอบไม้เหล่านี้ หลังจากผ่านไปหลายหมื่นปีหรือหลายแสนปีก็ไม่ได้รับความเสียหายแม้แต่น้อย เห็นได้ชัดว่าวัสดุนั้นดีมาก สามารถใช้ใส่สิ่งของที่ไม่เป็นระเบียบเรียบร้อยให้เข้าที่เข้าทางได้
เมื่อหลินเว่ยออกจากหอสมบัติ หลินเว่ยก็รีบวิ่งไปยังห้องปรุงยา แม้ว่าเขาจะรู้ว่าห้องปรุงยาอาจจะเป็นเช่นเดียวกับหอสมบัติ แม้ว่าจะมียาเม็ดซึ่งอาจจะเสื่อมสภาพลงในช่วงหลายปีที่ผ่านมา แต่หลินเว่ยก็รู้สึกว่า เขาจำเป็นต้องเขาไปดูให้เห็นกับตา
หากสามารถมองหายาดี ๆได้ เขาก็จะมีพัฒนาการความแข็งแกร่งที่ดี ท้ายที่สุดแล้ว ยาเม็ดที่ล้ำค่าที่สุดคือ ยาสำหรับการเลื่อนระดับขั้นอรหันต์!
“ กึกๆ!” เมื่อ หลินเว่ยมาถึง ห้องปรุงยา มีคำว่า “ห้องโถงยา” อยู่บนแผ่นโลหะ เขาพบว่ามีบุคคลหลายคนและ สัตว์อสูรกำลังอยู่ภายนอกห้องปรุงยา
พวกเขาคือ หลินกวนเทียน แต่นอกเหนือจาก หลินกวนเทียนและนักรบทั้งสี่แล้ว ยังมีบุคคลอื่นอยู่ด้วย ความแข็งแกร่งของพวกเขานั้น โดยพื้นฐานแล้วขั้นมหาจักรพรรดิ แต่มีสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์อยู่รอบตัว เพื่อช่วยต้านทานแรงกดดัน
ที่มองไม่เห็นที่อยู่รอบตัว
เห็นได้ชัดว่า กองกำลังที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา พยายามอย่างเต็มที่ที่จะได้รับสมบัติจากซากปรักหักพังนี้ โดยทั้งหมดพบว่า มีทั้งสิ้น 17 ร่าง และรวมหลินเว่ย กลายเป็น 18 คน นอกจาก หลินเว่ยที่ปีนบันไดด้วยตนเองแล้ว
คนอื่นๆ ต้องใช้สัตว์อสูร17 ตนในขั้นศักดิ์สิทธิ์
หลินเว่ยประหลาดใจกับจำนวน ของสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์มาก อย่างไรก็ตามเขาไม่ได้สนใจมันมากนัก เพราะจำนวนของสัตว์อสูรขั้นศักดิ์สิทธิ์ของหลินเว่ยนั้น มีมากกว่าพวกมันหลายเท่าและความแข็งแกร่งก็มากกว่า
ในบรรดาสัตว์ สัตว์อสูร17 ชนิด มังกรเงินของวิหารแห่งแสง และมังกรเพลิงของอาณาจักรโบราณกังหลัน สามารถทำให้ดวงตาของหลินเว่ยร้อนผ่าวด้วยความละโมบ เนื่องจาก เขาเป็นเจ้านายของ มังกรดำ ขั้นศักดิ์สิทธิ์ระดับแปด
และราชาอินทรีพยัคฆ์ ขั้นศักดิ์สิทธิ์ ระดับเจ็ด และจื่อหยู หลังจากออกจากดินแดนลับแล้ว พวกเขาจะแยกทางกัน ดังนั้นหลินเว่ยวางแผนที่จะใช้ประโยชน์จากช่วงเวลานี้ เพื่อสะสมความแข็งแกร่งของตัวเองให้มากขึ้น เพื่อให้เหนื่อยน้อยลง
เบื้องหน้าของพวกเขา ทั้งสี่อาณาจักรมีจำนวนเก้าคน และแปดที่เหลือ มีสี่คนที่มาจากสองอาณาจักรที่แตกต่างกัน แต่ละอาณาจักร มีคนสองคนคือ อาณาจักรอินทรีเหล็ก และอาณาจักรซวนหยวน
อาณาจักรทั้งสองนี้อยู่ในอันดับแรกๆในดินแดนกังหลัน
สี่คนที่เหลือ ล้วนมาจากอาณาจักรที่แตกต่างกัน แต่พวกเขาได้จัดตั้งพันธมิตรชั่วคราวขึ้น เนื่องจากอาณาจักรที่อยู่เบื้องหลังพวกเขา แต่เดิมเป็นพันธมิตรของดินแดนของตนเอง ดังนั้นจึงได้จัดตั้งพันธมิตรขึ้นโดยปริยาย
การมาถึงของ หลินเว่ยนั้น ดึงดูดความสนใจของผู้คนทันที อย่างไรก็ตามหลังจากที่ได้เห็นร่างของหลินเว่ย ที่มีสัญลักษณ์ของอาณาจักรเฟิงหยู นักรบของอาณาจักรเหล่านั้นก็ดูนิ่งเฉยเล็กน้อย โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อพวกเขาพบว่าฝ่ายของหลินเว่ยไม่มี สัตว์อสูร
ขั้นศักดิ์สิทธิ์ ที่สามารถช่วยเหลือให้เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระที่นี่ เมื่อพบว่าหลินเว่ยอาศัยความแข็งแกร่งของตัวเอง และใบหน้าของพวกเขาก็ประหลาดใจ
“หลินเว่ย! มีเสียงที่เอ่ยเรียกเขาดังขั้น ในตอนแรก หลินเว่ยพบว่า มีคนอยู่ที่นี่มากมายเกินไป เขาจึงตั้งใจจะล้มเลิก แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของเขา
หลินเว่ยรู้โดยธรรมชาติว่า เสียงนั้นดังออกมาจากปากของหลินกวนเทียน ดังนั้นเขาจึงหันศีรษะและมองไปที่ตำแหน่งของหลินกวนเทียน หัวคิ้วของเขาขมวดในทันที เขาไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายนั้นจะมีเมตตา หรือรู้สึกอยากผู้มิตรกับเขาอย่างกะทันหัน
ดังนั้นเขาควรจะปกป้องตนเอง ท้ายที่สุดหลินเว่ยไม่เคย แสดงความสามารถของตนออกมาให้อีกฝ่ายได้รับรู้
“ไม่! ที่นี่มีคนมากมาย ข้าควรมองหาที่อื่นดีกว่า! อย่างไรก็ตาม สถานที่นี้ใหญ่มาก มีพระราชวังมากมาย” หลินเว่ยหันกลับมาและส่ายหัว เขากำลังจะออกไป
“ ฮ่าฮ่า! พี่กวนเทียน จิตใจดี เสียจริง ท่านไปเสียเวลาเรียกคนพรรค์นั้น ราวกับเอาใบหน้าไปแนบก้นเย็นๆ คนไม่รู้จักบุญคุณผู้ใดไม่ควรค่าแก่การคบหา!” อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ จู่ ๆก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ในคำพูดนั้นมีความหมายที่ยั่วยุ
เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการจะยุยงหลินกวนเทียนในที่สาธารณะ เพื่อให้อีกฝ่ายโจมตีหลินเว่ย
ซ่งลุ่ย คือคนพูดเช่นนั้น นับตั้งแต่แรก เขามองเห็นว่า หลินเว่ย เขาก็บังเกิดความไม่พอใจและต้องการโจมตีหลินเว่ย แต่เขาต้องการที่ยืมมือคนอื่นเพื่อสังหารศัตรูของตนเอง เนื่องจาก เขารับรู้ถึงความเป็นอริจากหลินกวนเทียนและ หลินเว่ย
ดังนั้นเขาจึงกระโดดออกไปยั่วยุ ทุกครั้งที่มีโอกาส
แต่สีหน้าของหลินกวนเทียนในตอนนี้รู้สึกอึดอัดเล็กน้อยในขณะนี้ เมื่อมองไปที่ด้านหลังของหลินเว่ย ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยแสงเย็น แต่ในใจเขากลับโกรธซงลุ่ยที่พูดไม่คิด
เขาเดาว่า มีความเป็นไปได้มากสำหรับหลินเว่ยที่จะพลั้งมือโจมตีเขา ดังนั้นเมื่อเขาเห็นว่าหลินเว่ยไม่สนใจ เขาจึงไม่ต้องการมีปัญหา ยิ่งไปกว่านั้นอีกฝ่ายไม่ได้รั้งอยู่ที่นี่ แต่หันกลับไป และเดินจากไปอย่างเรียบง่าย หลินกวนเทียนจึงไม่ได้พูดอะไร
ในทางตรงกันข้าม หลังจากที่ซงลุ่ยพูดสิ่งนี้ สีหน้าของหลินกวนเทียนดูหงุดหงิดเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ยินยอมถูกหลอกใช้ เพื่อที่จะต่อสู้กับหลินเว่ยและถูกลอบกัดหรือฉวยโอกาส
ดังนั้นหลินกวนเทียนจึงยักไหล่ ใบหน้าของเขาเรียบเฉย และมองไม่เห็นอารมณ์ที่แปรปรวน เขาหันไปหาซ่งลุ่ย และพูดแผ่วเบาว่า “นี่เป็นเรื่องของอาณาจักรเฟิงหยูของเรา ดังนั้นไม่รบกวนท่าน”
“อืม! ข้าเพียงคิด…ข้ายังไม่ได้พูดอะไร” ซ่งลุ่ยกางมือออก และพูดด้วยใบหน้าเฉยเมย อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองไปที่ด้านหลังของหลินเว่ย เขาก็ลอบส่งสายตาอำมหิต
ในความเป็นจริง เขาไม่คิดว่าหลินกวนเทียนจะโจมตีหลินเว่ย จุดประสงค์ของเขาคือ แยกหลินเว่ยออกมา และจัดการหลินเว่ยด้วยมือของเขาเอง แม้ว่าเขาจะไม่สามารถใช้โอกาสนี้
เพื่อบอกทุกคน ว่า หลินเว่ยและ หลินกวนเทียนนั้น ขัดแย้งกัน ด้วยวิธีนี้เขาจึงบอกใบ้ให้คนอื่นๆ รับรู้
สำหรับการจากไปของหลินเว่ย ย่อมไม่มีผู้ใดเอ่ยขวางเขาไว้ เนื่องจากทุกคนมีความสุขที่เห็นหลินเว่ยจากไป ยิ่งไปกว่านั้น หลินเว่ยยังคงเป็นสมาชิกของอาณาจักรเฟิงหยู แม้ว่าดูเหมือนว่าเขาจะขัดแย้งกับหลินกวนเทียน แต่ในช่วงเวลาสำคัญ
ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะร่วมมือกันหรือไม่?
“ไม่จำเป็นต้องรออะไรอีกต่อไป….พวกเรามาทำลายค่ายกลตรงนี้ก่อนเถอะ…. ส่วนสมบัติที่อยู่ข้างในนั้น
พวกเราสามารถแบ่งปันกันได้” เห็นได้ชัดว่าไท่ซานไม่ต้องการรอ เขาจึงลุกขึ้นยืนและพูดกับฝูงชนทันที
