บทที่ 319
ผ่านการทดสอบ
“หืม?”
หลินเว่ยขมวดคิ้ว และใบหน้าของเขาแสดงท่าทางไร้ความรู้สึก เขาคิดเสมอว่าพรสวรรค์ของเขายอดเยี่ยมมาก เหตุผลที่เขาประสบความสำเร็จในวันนี้ ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของทักษะคืนชีพของโครงกระดูก
ซึ่งทำให้เขาได้รับทรัพยากรการฝึกฝนจำนวนมาก และยาเม็ดมากมาย
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเห็นสถานการณ์บนผนึกวิญญาณ ในขณะนี้เขารู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย เท่าที่เขารับรู้เกี่ยวกับความสามารถของเขา ในตอนนี้ช่องบนผนึกวิญญาณสูงถึงช่องที่แปดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นการทดสอบยังคงดำเนินต่อไป
พรสวรรค์ที่แท้จริงของหลินเว่ยอาจไปถึงช่องที่เก้า
หลินเว่ยไม่ได้คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตามข้อมูลที่จิตวิญญาณแผ่นหินมอบให้หลินเว่ย มีการประเมินพรสวรรค์ระดับเทพเจ้า ระดับสูง ในบรรดาผู้คนหลายร้อยล้านคน ไม่เคยได้พบเจอ ความสามารถระดับเทพเจ้าเลยแม้แต่คนเดียว
อื้อ … !” ผนึกวิญญาณเบื้องหน้าของหลินเว่ย ก็สั่นสะเทือนออกมา ผนึกวิญญาณทั้งเก้าช่อง กลายเป็นสีม่วงเข้ม หลินเว่ยเงยหน้าขึ้นมองอย่างรีบร้อน และใบหน้าของเขาก็มีความสุข ปรากฏว่าเมื่อหลินเว่ยกำลังคิดเกี่ยวกับระดับพรสวรรค์ของเขา
ปรากฏแสงสีม่วงพลันสว่างเต็มในช่องที่เก้า ด้วยวิธีนี้หลินเว่ยจึงมั่นใจได้ว่า พรสวรรค์ของเขานั้นเป็นรองเพียงพรสวรรค์ระดับเทพเจ้า
“อืม….เกิดอะไรขึ้น?”
เมื่อหลินเว่ยคิดว่าการทดสอบสิ้นสุดลง และพร้อมที่จะชักมือของเขากลับมา ทันใดนั้นเขาก็พบว่ามือของเขาติดอยู่กับผนึกวิญญาณ โดยไม่สามารถชักออกมาได้ ซึ่งทำให้จดจำได้กับ ฉากก่อนหน้านี้ ตอนที่เขาเผลอสัมผัสกับจิตวิญญาณหินสีทองก่อนหน้านี้
หลินเว่ยรู้สึกงงงวย แต่เขาไม่ได้ตื่นตกใจ หลังจากนั้น ครู่หนึ่งใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดลง เขาพบว่าแสงของผนึกวิญญาณไม่ได้หายไป แต่ทวีความรุนแรงมากขึ้น และมีเติมเต็มแสงสีม่วงลงในช่องที่สิบ
“นี่มัน … ” เมื่อเห็นฉากนี้… ริมฝีปากของหลินเว่ยก็สั่นสะท้าน และใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยว
“เป็นเพราะเศษเสี้ยวแห่งความเป็นเทพสงครามของชายชราหมิงใช่หรือไม่?” หลินเว่ยมองไปที่ช่องที่สิบซึ่งปกคลุมไปด้วยแสงสีม่วง ภายในใจพลันปรากฏชุดความคิดแปลก ๆ
ท้ายที่สุดแล้ว ผนึกวิญญาณเป็นเพียงสิ่งที่ตายแล้ว บางทีมันอาจจะเป็นชิ้นส่วนของพลังเทพที่ยังคงหลงเหลืออยู่ในร่างของหลินเว่ย คุณสมบัติของหลินเว่ยได้รับการยกย่องว่าเป็นพรสวรรค์ระดับเทพเจ้า จากผนึกวิญญาณ
อย่างไรก็ตาม มีเพียงหลินเว่ยเท่านั้นที่รู้ว่า ชิ้นส่วนพลังเทพนี้ ไม่ได้เป็นของตัวเขาเอง
“ หวา!” “ หวา!” “ หวา!” “ หวา!” เช่นเดียวกับที่หลินเว่ยกำลังเฝ้าดูการเปลี่ยนแปลงของผนึกวิญญาณ เกิดเสียงดังสี่ครั้งอย่างต่อเนื่อง เกิดจากใบมีดตัดผ่านอากาศ ดังขึ้นมาจากด้านหลังของหลินเว่ย
“หืม?” เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลินเว่ยก็รีบหันหน้าไปมองข้างหลังเขาอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตามเขาพบว่า มีเงาสัตว์ทั้งสี่ตัว โจมตีมายังทิศทางของเขา นั่นคือมังกรสองตัว วัวหนึ่งตัว และสุนัขจิ้งจอกหนึ่งตัว สัตว์ร้ายทั้งสี่ตัวกำลังแบกชายคนหนึ่งอยู่บนหลังของพวกมัน แน่นอนว่าหลินเว่ยรู้จักพวกเขาเป็นอย่างดี
“ฮ่าฮ่า! เด็กชาย จงมอบสมบัติในมือให้ข้ามาเดี๋ยวนี้ ชายที่พูดคือ ซ่งลุ่ย ผู้ซึ่งขี่วัวปฐพี เขาพบผนึกวิญญาณและคิดว่า หลินเว่ยพบเจอสมบัติ เขาจึงร้องด้วยเสียงดัง เพราะในตอนนี้ผนึกวิญญาณกำลังส่องสว่าง
มันดูไม่ธรรมดา ซ่งลุ่ยคิดว่ามันน่าจะเป็นสมบัติที่ยิ่งใหญ่ เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งลุ่ย ใบหน้าของหลินเว่ยเปลี่ยนแปลงไป มีท่าทางการดูแคลนบนใบหน้า แม้แต่คำพูดก็ไม่เต็มใจที่จะพูดอะไรกับอีกฝ่าย
“เด็กน้อย….อยากตายงั้นหรือ ข้ากำลังพูดกับเจ้า! อย่ามาทำหูหนวก” เมื่อเห็นว่า หลินเว่ยไม่ได้สนใจเขาเลย ซ่งลุ่ยก็รู้สึกปั่นป่วนในใจของเขา เขาโกรธ….และหาใครเพื่อมาระบายความโกรธแค้นไม่ได้!
“ แค่ก! พี่ซ่ง!” มองไปรอบ ๆ พบว่า หลินกวนเทียนคนแรกที่ไอออกมาสองครั้ง และมองไปที่ซ่งลุ่ยด้วยท่าทางแปลก ๆ
“อะไรนะ?” ซ่งลุ่ยยังคงคิดว่า เขาจะสามารถต่อสู้กับ หลินเว่ยได้หรือไม่อยู่ภายในใจ แต่เมื่อเขาได้ยินคำพูดของ หลินกวนเทียน เขาเห็นดวงตาของอีกฝ่าย จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วและมองไปรอบ ๆ จากนั้นการแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็หยุดนิ่ง
และดวงตาของเขาก็สับสนเล็กน้อย หลังจากนั้นเพียงครู่เดียว ไร้ซึ่งเสาตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า เห็นได้ชัดว่า เช่นเดียวกับเสาที่อยู่ด้านหน้าของหลินเว่ย ค่อนข้างคล้ายกับ จำนวนเสาที่ผุพัง
จำนวนเสาเหล่านี้มีมากมาย มองไม่ชัดว่า มันคืออะไร และอาจไร้ค่าด้วยซ้ำ
“เสาหินเหล่านี้….น่าจะใช้เพื่อทดสอบความสามารถ … ” เมื่อเห็นใบหน้าของซ่งลุ่ย หลินกวนเทียนยักไหล่และกล่าวช้าๆ
“อา….เมื่อได้ยินคำพูดของหลินกวนเทียน ซ่งลุ่ยก็รู้สึกอายมากขึ้นเรื่อย ๆ จากนั้นเขาก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมา ทันใดเขาก็หันไปสบตากับหลินเว่ยอีกครั้ง และใบหน้าโกรธและเขาตะโกนขึ้นว่า:” สารเลว! เจ้าตั้งใจจะหลอกลวงข้า?
พยายามมองหาสมบัติกับซากเสาหินหักเหล่านี้งั้นหรือ?
“ไม่ใช่เรื่องของเจ้า….ข้าอยากทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับเจ้า ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้” เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งลุ่ย หลินเว่ยก็รู้สึกหงุดหงิด หากวันนี้ เขาไม่ได้โต้เถียง เขาคงจะอึดอัดใจตาย
“บัดซบ! หากเจ้าคิดว่า สุนัขที่คิดว่าตนเองแข็งแกร่ง…คงไม่เคยรับรู้ว่า ท้องฟ้าสูง และโลกใหญ่เพียงใด แต่เดิมทีข้าวางแผนที่จะพูดกับหลินกวนเทียน และข้าไม่ต้องการที่จะโต้เถียงกับท่าน ‘ตนเองเข้าใจผิดไปเอง อย่ามาตำหนิผู้อื่น ”
เมื่อได้ยินหลินเว่ยดุด่าเขา เหมือนสุนัขต่อหน้าฝูงชน ใบหน้าของซ่งลุ่ยก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทันที เจตนาสังหารแผ่ซ่านออกมา และน้ำเสียงของเขาก็เย็นชา
“ไปกันเถอะ!”
“ หวา!” อย่างไรก็ตาม เมื่อซ่งลุ่ยพร้อมที่จะเริ่มโจมตี หลินเว่ย เขาก็ได้ยินเสียงของไท่ซาน เมื่อเขาหันศีรษะไป เขามองเห็นเพียงด้านหลังของไท่ซานและมังกรเงินเท่านั้น
เราจะปล่อยให้เขาเป็นผู้นำไม่ได้” ทันทีที่เสียงนั้นลดลง หลินกวนเทียนและ ซ่งลุ่ย ก็เห็นร่างสีแดงเคลื่อนไหวตามไปติดๆ หลงหลี่แห่งอาณาจักรโบราณกังหลัน และมังกรไฟของเขาก็พลันหายไป เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังไล่ตามไท่ซาน
“ พี่ซ่ง ดูแลตนเองด้วย เมื่อเห็นเช่นนี้หลินกวนเทียนก็รีบประสานหมัดให้ซ่งลุ่ย หลังจากพูดจบ โดยไม่คำนึงถึงการแสดงออกของอีกฝ่าย เขาก็ขี่จิ้งจอกหางคู่ ตรงไปทันที เพื่อติดตามคนอื่นๆ ไปอย่างรีบร้อน
“ ไอ้สารเลว!” เมื่อเห็นทั้งสามคนจากไปทีละคน หัวใจของซ่งลุ่ยก็เริ่มวิตกกังวลอย่างมาก และใบหน้าของเขาก็แสดงความรู้สึกเร่งด่วน เขารีบขอให้วัวปฐพี ไล่ตามพวกนั้นไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะจากไป เขาหันกลับมองไปที่หลินเว่ยอย่างเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “เด็กชาย…วันนี้ถือว่าเจ้าโชคดี! ข้าไม่มีเวลาสนใจเจ้า ภาวนาขออย่าให้เจ้าได้พบกับข้าอีก ไม่งั้นเจ้าจะไม่ได้โชคดีเช่นนี้”
หลังจากพูดสิ่งนี้ ก่อนที่หลินเว่ยจะเริ่มโต้เถียง ซ่งลุ่ยก็รีบติดตามหลินกวนเทียนและตรงไปยังทิศทางที่พวกเขาจากไป ทิ้งหลินเว่ยไว้คนเดียว ที่ใบหน้าปกคลุมไปด้วยเส้นสีดำทะมึน
เมื่อมองไปที่ร่างของคนสี่คน และสัตว์ร้ายอีกสี่ตัว ปากของหลินเว่ยกระตุก จากนั้น เขาส่ายหัวด้วยความเยาะเย้ย หันหน้าไปอย่างสงบและจ้องมองไปที่เสาหินตรงหน้าอีกครั้ง โดยไม่ได้รู้สึกเร่งด่วนแต่อย่างใด
ดังคำกล่าวที่ว่า พบไม้งามเมื่อยามขวานบิ่น ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะเสียเวลาไปมาก ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะไม่เอื้ออำนวยสำหรับเขา แต่ในความคิดของเขา หลังจากที่เขากลายเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของตี้เฉิงซ่ง น่าจะเป็นประโยชน์
คงจะสามารถชดเชยกับเวลาที่เขาเสียไปที่นี่ได้
สิบกว่านาทีต่อมา มีแสงสีม่วงใกล้จะเติมเต็มช่องที่สิบได้ เมื่อเห็นเช่นนี้ใบหน้าของ หลินเว่ยก็แสดงสีหน้าท่าทางของความตื่นเต้น ดวงตาของเขาจ้องมองไปที่ช่องว่างที่เหลือ และแม้แต่ลมหายใจของเขาก็ผันผวน
“ ฮึบ … !”
“ ตูม … !” เมื่อช่องที่สิบเต็มไปด้วยแสงสีม่วง ผนึกวิญญาณทั้งหมดก็หายไปทันที หลังจากสั่นๆเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ครู่ต่อมาแสงสีม่วงซึ่งเดิมจำกัด อยู่ที่ผนึกวิญญาณก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าและทะลุผ่านกลุ่มเมฆเป็นเวลานาน
หลินเว่ยตื่นตกใจ และทางฝั่งของชายทั้งสี่คนก็มองเห็นเหตุการณ์แปลกๆ
“นั่นคืออะไร…เจ้าเด็กหลินเว่ยเป็นคนทำขึ้นมางั้นหรือ หรือว่าเขาจะพบสมบัติ?” คนทั้งหมดหันหน้าไปมองเสาแสงสีม่วง ที่ปรากฏอยู่ข้างหลังเขาจู่ ๆใบหน้าของซ่งลุ่ย ก็แสดงสีแห่งความสงสัย และคาดเดาออกมา
“ นั่นคือแสงจากเสาหินก่อนหน้านี้ แน่นอนถ้าพี่ซ่งต้องการไปดูให้เห็นกับตา ข้าจะไปกับท่าน” หลงหลี่ที่นั่งอยู่บนหลังมังกรเพลิง กล่าวด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา แต่สายตาของเขา ที่มองไปยังซ่งลุ่ยนั้นมีรอยยิ้มเป็นนัย ๆ
อีกด้านหนึ่ง หลินกวนเทียนขี่จิ้งจอกหางคู่ไม่ได้พูดอะไร เขามองไปตามถนนหนทาง เพราะเขาเห็นว่าซ่งลุ่ยหมายถึงอะไร เมื่อพูดคำเหล่านี้ เขาไม่อยากมือเปื้อนเลือด อย่างน้อยขอเพียงสร้างปัญหาให้กับหลินเว่ย
แน่นอนว่าการได้เห็นท่าทางของหลินกวนเทียน หลงหลี่ และ ไท่ซาน ซ่งลุ่ยไม่รู้สึกคิดมากอีกต่อไป หลังจากนั้น พวกเขาทั้งหมดก็มองเห็นเสาหินตรงหน้าหลินเว่ย ที่พุ่งตรงไปบนท้องฟ้านั้น คล้ายกับแสงบนเสาหินตรงหน้าหลินเว่ย
โดยพวกเขาไม่คิดว่า แสงสีม่วงนั้น จะถูกสร้างขึ้นโดยเสาหินที่อยู่ตรงหน้าหลินเว่ย และเป็นสมบัติล้ำค่า ซึ่งมันไม่น่าเชื่อถือ
ในความเป็นจริง พวกเขาไม่รู้ว่า มันคือผนึกวิญญาณ ซึ่งถือว่าเป็นสมบัติจริง ๆ เพราะหลังจากเสาพวกนั้นสลายไป และแสงสีม่วงค่อยๆจางลงไป ป้ายหยกขนาดประมาณฝ่ามือ ก็ลอยออกมาจากใจกลางสิบช่อง นั่นคือ รูกลม ๆขนาดเท่าฝ่ามือ
หลังจากนั้น มันก็ลอยอยู่กลางอากาศอย่างเงียบ ๆ เมื่อมองเห็นป้ายหยกนั้น ใบหน้าของหลินเว่ยก็พลันสดใสขึ้นและเขารู้สึกโล่งใจ เนื่องจากป้ายหยกเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของสำนักตี้เฉิงซ่ง เขาจึงเป็นกังวล
บางทีอาจไม่มีป้ายหยก ที่อยู่ในผนึกวิญญาณ ที่เขากำลังมองหา โชคดีที่ดูเหมือนว่า โชคชะตาจะเข้าข้างเขา
