บทที่ 316
เข้าใกล้ความจริง
“เป็นเพราะเหตุใด?” หลินเว่ยนั่งอยู่บนขั้นบันไดหิน โดยคุกเข่าลงกับพื้น เขาขมวดคิ้วและมองไปที่ขั้นบันไดสุดท้าย เขาขบคิดกับตัวเอง
ในขณะนี้แม้ว่า หลินเว่ยจะหายจากอาการบาดเจ็บ และร่างกายของเขาเต็มไปด้วยพลัง แต่เขาก็ไม่ได้เริ่มพยายามอีกครั้งเพื่อก้าวไปสู่ขั้นบันไดสุดท้าย
เพราะเขารู้ว่าด้วยความสามารถของเขาในตอนนี้ เกราะพลังปราณที่สร้างขึ้น ไม่สามารถทนต่อแรงกดดันของขั้นบันไดสุดท้ายได้ แม้ว่าเขาจะพยายามอีกครั้ง แต่โล่ชั้นที่สอง ที่สร้างขึ้นจากพลังปราณ และพลังวิญญาณ หากถูกแรงกดดัน และระเบิดอีกครั้ง หลินเว่ยอาจได้รับบาดเจ็บอีกครั้ง
ในความเป็นจริง แรงกดดันในขั้นที่ 81 นั้นแข็งแกร่งมาก และอาจจะมีเพียงขั้นอรหันต์เท่านั้นที่สามารถเข้าถึงได้ เห็นได้ชัดว่าแรงกดดัน ในขั้นที่ 81 นั้นมากกว่า ขั้นที่ 80 อย่างเทียบไม่ติด
หากบันไดที่ 81 ผู้ที่สามารถเข้าถึงได้ จะต้องเป็นอรหันต์เท่านั้น ส่วนผู้ที่มีความแข็งแกร่งน้อยกว่าไม่สามารถเข้าถึงได้
“ อรหันต์… ” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินเว่ยก็จำได้ว่าในร่างกายของเขา นอกจากพลังปราณ และพลังวิญญาณแล้ว เขายังมีพลังประเภทที่สาม ซึ่งมีพลังมากกว่าพลังปราณและพลังวิญญาณ
เมื่อเทียบกับการฝึกฝนพลังปราณของหลินเว่ย และความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขา
ได้มาถึงจุดสูงสุดของขั้นมหาจักรพรรดิ และพลังจิตวิญญาณอยู่ในช่วงกลางของมหาจักรพรรดิวิญญาณ ก็ก้าวเข้าสู่
ถึงระดับศักดิ์สิทธิ์แล้ว และเนื่องจากผลกระทบของน้ำค้างจื่อฉีเทียนหลิงลู่ พลังวิญญาณได้ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดในช่วงต้นของระดับศักดิ์สิทธิ์
อย่างไรก็ตาม ตลอดมาการใช้พลังจิตของเขา ใช้เพื่อสำรวจสถานการณ์โดยรอบเท่านั้น และไม่ได้มีการใช้งานของพลังวิญญาณอย่างแท้จริง
“ ฮึบ!”พลังทางจิตวิญญาณที่แข็งแกร่งจากทะเลจิตสำนึก หลินเว่ยได้เริ่มพยายามใช้พลังจิตของตนเอง เพื่อต่อต้านพลังแรงกดดันที่ไร้รูปร่างเหล่านั้น
มีประโยชน์ … “เมื่อพลังจิตปกคลุมร่างกายของเขา ดวงตาของหลินเว่ยก็สว่างวาบขึ้น และใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างตื่นเต้น แต่เพราะเขารู้สึกว่าพลังบีบคั้น หลังจากเผชิญหน้ากับพลังแรงกดดัน ก็ทำให้หลินเว่ยไม่ได้รู้สึกกดดันมากเกินไป
“อืมดูสิ! เด็กคนนั้นกำลังจะลองพยายามอีกครั้ง เมื่อเห็นหลินเว่ยยืนขึ้น ซงลุ่ยรีบร้องเรียกหลินกวนเทียนและหลงหลี่
บนบันไดขั้นที่ 74 ชายผู้มาจากอาณาจักรแห่งแสงหยุดฝึกฝน และหันไปหาหลินเว่ย หลังจากได้ยินคำพูดของซงลุ่ย
“ ฮึก … !” หลินเว่ยหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพ่นลมหายใจ ออกมาอย่างหนัก คิ้วของเขาขมวดย่นในทันที ใบหน้าของเขากลายเป็นเรียบเฉย เขาเหยียดเท้าออกไปข้างหนึ่ง แล้วค่อยๆเดินเข้าไปที่บันไดขั้นที่ 81
“ ตึก … !” เสียงที่น่าเบื่อดังขึ้น และร่างของหลินเว่ย ซึ่งเป็นเกราะป้องกันที่สร้างขึ้นจากพลังจิต ก็สั่นสะเทือน อย่างไรก็ตาม มันไม่เหมือนกับโล่พลังปราณก่อนหน้านี้ ซึ่งมันคือโล่ที่สร้างขึ้นจากจิตวิญญาณ มันแข็งแกร่งมาก และปกป้องร่างกายของหลินเว่ย เป็นอย่างดี
“ ตึก … !” โล่ป้องกันภายนอกของหลินเว่ยยังคงสภาพดี ไร้ซึ่งความเสียหาย แต่ในขณะนี้ หน้าผากของหลินเว่ย มีเหงื่อไหลย้อยออกมาจากคางของเขา และกระทบกับขั้นบันไดหิน
ในขณะนี้ แม้ว่าเท้าข้างหนึ่งจะยืนอยู่บนบันไดที่ 81 แต่อีกข้างหนึ่งกำลังก้าวไปยังขั้นที่ 81 และแรงกดดันที่ หลินเว่ยไม่ได้รู้สึก ถึงแรงกดดันมากมายนัก จากนั้นเมื่อเขายกเท้าอีกข้างขึ้น ทั้งร่างก็ล้มลงทันที จากนั้นหลินเว่ยก็คุกเข่าลง
เขาคุกเข่าลงบนเข่าข้างหนึ่ง มือทั้งสองข้างค้ำอยู่บนพื้น เพื่อไม่ให้เป็นแรงกดถาโถมกดหัวเขาลงไป
“ สารเลว!” เมื่อคนอื่นเห็นหลินเว่ยก้าวขึ้นไปขั้นสุดท้าย ใบหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที เขาอดไม่ได้ที่จะดุด่า และใบหน้าของเขาก็กังวล
ไม่เพียง แต่เขาเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหลงหลี่และคนอื่น ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความน่าเกลียด ในทางตรงกันข้าม หลินกวนเทียนมีใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น เขามองไปที่หลินเว่ยที่คุกเข่าอยู่บนพื้น ด้วยสายตาที่ซับซ้อน
ในเวลานี้ หลินเว่ยเริ่มคุ้นเคยกับความกดดันแล้ว ร่างของเขาค่อยๆลุกขึ้นยืน แต่ไม่มีการกระทำอื่นใดในขณะนี้ แต่เขากลับหายใจอย่างหนักหน่วง
เพราะเขาใช้กำลังทั้งหมดทำได้เพียงแค่ยืนขึ้นเท่านั้น แม้ว่าเขาจะไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ในขณะนี้ แต่ก็ไม่มีผลต่อการมองไปรอบ ๆ ในเวลานี้ เขาได้มองไปยังเบื้องหน้าหลินเว่ยพบว่ามีจัตุรัสกว้างใหญ่ ห่างจากประตูวัง
ไม่ไกลจากหลินเว่ย และพบแผ่นหินสีทอง แผ่นหินมีความสูงมากกว่าสิบเมตร และกว้างประมาณครึ่งหนึ่งของความสูงของเขา บนแผ่นหินมีตัวอักษรขนาดใหญ่สามตัวสลักอยู่ อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยไม่รู้จัก ตัวอักษรนี้
หลินเว่ยคร่ำครวญอย่างหนัก แต่ไม่พบความทรงจำที่เกี่ยวข้องกับคำสามคำนี้ เขาจึงเลิกสนใจมันและมองไปที่สี่เหลี่ยมด้านหลังของก้อนหินแทน
วัสดุของพื้นของจัตุรัสนี้ ราวกับขั้นบันไดขั้นที่ 81 อย่างไรก็ตามเมื่อเทียบกับบันไดเหล่านั้น พื้นของจัตุรัสสามารถมองเห็นได้ทุกที่ เต็มไปด้วยร่องรอยความเสียหาย อย่างไรก็ตามในจัตุรัสเดิม มีเสาหินหลายร้อยต้นถูกสร้างขึ้น
แต่ในขณะนี้เสาหินส่วนใหญ่ได้หักเสียหาย และถล่มลงมา มีเพียงส่วนเล็ก ๆ เท่านั้นที่ยังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่นั่น
เนื่องจากระยะห่างระหว่างทั้งสองฝั่งของพระราชวังนั้น ไกลเกินไปที่จะมองเห็นเค้าโครงของพระราชวังได้
หลินเว่ยจึงได้ตัดสินแล้วว่า สถานที่แห่งนี้ควรเป็นที่อยู่อาศัยของกองกำลังใหญ่ ในสมัยโบราณ เพราะไม่ได้มีพระราชวังเพียงแห่งเดียว แต่กลับกลายเป็นว่า หลายๆ พื้นที่คือส่วนหนึ่งของมันเท่านั้น พระราชวังที่อยู่ตรงกลางสูงที่สุดแห่งหนึ่ง
มีความเป็นไปได้สูงว่า อักษรทั้งสามบนแผ่นหินหินสีทองที่อยู่ตรงหน้า คือชื่อของกองกำลังนี้ มันเหมือนกับแผ่นหินด้านนอก นอกสถานศึกษาเทียนหยู ที่เป็นเพียงเนินเขาเล็ก ๆ ที่ถูกพื้นเรียบด้านหนึ่ง และแกะสลักด้วยอักษรตัวใหญ่สี่ตัว คล้ายกับสถานศึกษาเทียนหยู
หลังจากคิดเรื่องนี้ หลินเว่ยก็รู้สึกว่า กำลังภายในร่างของเขาฟื้นตัวขึ้นมาก ดังนั้นเขาจึงก้าวไปข้างหน้า และจากนั้นก็เดินต่ออีกห้าก้าวติดต่อกัน จากนั้นเขาก็หยุดหายใจอย่างแรง ด้วยปากของเขาและเสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
หลังจากก้าวไปห้าก้าว หลินเว่ยยังคงมีระยะห่างจากแผ่นหินประมาณครึ่งทาง กล่าวคือถ้าเขาก้าวไปอีกห้าก้าว เขาจะสามารถไปถึงแผ่นหินได้
อย่างไรก็ตาม เมื่อเขามองไปที่พระราชวังที่ปรากฏ เขากลับรู้สึกไร้เรี่ยวแรง ด้วยความเร็วของเขา ไม่ต้องพูดถึงการเดินผ่านจัตุรัส และไปถึงพระราชวัง เขาคงไม่สามารถผ่านจัตุรัสได้ ภายในระยะเวลาที่ยังเหลืออยู่ก่อนทางออกจะเปิดขึ้น
ด้วยวิธีนี้เขาจึงเสี่ยงครั้งใหญ่ในครั้งนี้ ความพยายามอย่างมากที่จะก้าวขึ้นบันได 81 ขั้น ความพยายามทั้งหมดของหลินเว่ยกลับไร้ผล
“ ฮึบ … !” ไม่ไกลจากแผ่นหินสีทอง พลังวิญญาณจำนวนมากหลั่งไหลออกมาจากจิตใจของหลินเว่ย ภายนอกร่างกายของเขาได้สร้างกำแพงจิตวิญญาณ อันหนาทึบ เข้ายึดครองงานของพลังปราณอย่างสมบูรณ์ ทั้งหมดในร่างกายของเขา
กลับคืนสู่ร่างกายเหลือ และห่อหุ้มเพียงขาของเขาด้วยพลังปราณ
อันที่จริง…หลินเว่ยไม่ต้องการทำเช่นนี้ เพราะการฟื้นพลังจิตของเขานั้น ยากกว่าการฟื้นพลังปราณ และพลังวิญญาณของเขา อย่างไรก็ตาม เพื่อที่จะไปถึพระราชวังโดยเร็วที่สุด หลินเว่ยจึงต้องเสี่ยงมากขึ้น
ท้ายที่สุดแล้ว พลังจิตของเขาเกี่ยวข้องกับการควบคุมสัตว์ร้ายโครงกระดูก หากปราศจากพลังจิต เขาจะไม่สามารถควบคุมการต่อสู้ของสัตว์ร้ายโครงกระดูกได้อย่างอิสระ
ด้วยอุปสรรคทางจิตวิญญาณที่แข็งแกร่ง ทันใดนั้น หลินเว่ยก็รู้สึกว่าทั้งตัวของเขา กลายเป็นบางเบา จากนั้นเริ่มก็ก้าวไปข้างหน้า แม้ว่ามันจะไม่ง่ายเหมือนปกติ แต่ก็ง่ายกว่าเมื่อก่อนมาก เขาจะไม่เหนื่อยมาก หากเพียงแค่ก้าวเดินเพียงห้าหรือหกก้าว
เพียงไม่กี่ก้าว หลินเว่ยก็จะสามารถเดินไปถึงยังแผ่นหิน หลินเว่ยก็มองดูอย่างระมัดระวัง ในขณะที่เขากำลังเดินอยู่ เขาก็เอื้อมมือไปแตะที่แผ่นหินโดยบังเอิญ
“ อื้อ … !” ทันทีที่หลินเว่ยวางมือของเขาสัมผัสไปยังแผ่นหิน พลังระลอกคลื่นที่มองไม่เห็น ก็แผ่ออกมาจากแผ่นหิน และกวาดไปทั่วร่างกายของหลินเว่ย ภายในของหลินเว่ยมีร่องรอยของความหวาดผวา
