บทที่ 314
ก้าวต่อไป
“ ฟู่!” หลังจากมองไปสุดสายตา พบกับซากปรักหักพัง หลินเว่ยสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลังปราณในร่างกายของเขาเริ่มทำงาน และไหลไปทั่วร่างกายของเขา จากนั้นเกราะบาง ๆ ก็ ค่อย ๆก่อตัวขึ้นบนผิวหนังของเขา เพื่อต้านทานแรงกดดันภายในร่าง
หลังจากการก่อตัวของเกราะพลังปราณ หลินเว่ยรู้สึกว่าแรงกดดันในร่างกายของเขาลดลงอย่างมาก และทั่วทั้งร่างก็ผ่อนคลายลงมาก อย่างไรก็ตามพลังปราณในร่างกายของเขาถูกใช้อย่างช้าๆ โชคดีที่แรงกดดันในขณะนี้ไม่รุนแรงมาก
จึงสิ้นเปลืองพลังปราณไปเพียงเล็กน้อย จากการฝึกฝนในปัจจุบันของเขา แม้ว่าจะไม่มียาเม็ด หรืออาหาร เขาก็สามารถดำรงอยู่ได้ประมาณสิบวันถึงครึ่งเดือน
“ ตึก! ตึก! … ”ร่างกายของหลินเว่ยเริ่มต้นก้าวเท้าอีกครั้งโดยไม่ลังเล ทีละก้าวด้วยความเร็วเท่าเดิม เขาก้าวขึ้นบันไดทีละขั้น
ในเวลานี้ด้านหน้าของเขามีทั้งร่างเก้าร่างอยู่เบื้องหน้า ซึ่งมีสามคนในวิหารแห่งเเสง สองคนในอาณาจักรเร้นลับ สองคนในอาณาจักรโบราณกังหลัน และหลินกวนเทียนซึ่งเป็นตัวแทนของอาณาจักรเฟิงหยู และลูกพี่ลูกน้องของเขา เฉินเฉิน
เห็นได้ชัดว่า การฝึกฝนของคนทั้งเก้านี้ อยู่ในระดับขั้นจักรพรรดิ แม้ว่าจะไม่รู้ว่ามีใครจงใจปกปิดพลังของตนเองหรือไม่ ในปัจจุบันความแข็งแกร่งสูงสุดคือผู้ที่มาจากวิหารแห่งเเสง ขั้นมหาจักรพรรดิระดับสี่ และทั้งสองคน ในอาณาจักรเร้นลับ
เป็นมหาจักรพรรดิระดับสอง
อาณาจักรเฟิงหยูมี หลินกวนเทียน มหาจักรพรรดิระดับสาม และพลังของเฉินเฉินนั้นอ่อนแอที่สุด ในบรรดากองกำลังทั้งสี่นี้ แน่นอนว่า ไม่รวมหลินเว่ยเข้าไปด้วย
ความแข็งแกร่งของหลินเว่ย ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เนื่องจากผลลัพธ์ของน้ำค้างจื่อฉีเทียนหลิงลู่ และหลังจากใช้ทรัพยากรการฝึกฝนจำนวนมาก หลินเว่ยก็มาถึงจุดสูงสุดของขั้นมหาจักรพรรดิ แล้วซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงก้าวเดียวก็จะสามารถทะลวงผ่านขั้นอรหันต์
อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเขาจะมี น้ำค้างจื่อฉีเทียนหลิงลู่ แต่ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งปี ในการทะลวงผ่านขั้นอรหันต์ โชคดีที่ร่างจิตวิญญาณของเขาได้รวมตัวกันเป็นหนึ่ง และเขาจะต้องผ่านขั้นตอนการชำระล้าง เพื่อนำจื่อหยูออกจากดินแดนลับ
ต่อไปเขาต้องค่อยๆสะสมความแข็งแกร่ง เพื่อพยายามฝ่าฟันและทะลวงด่านให้สำเร็จ
ในความเป็นจริง หลินเว่ยไม่ได้กระตือรือร้นที่จะเลื่อนระดับความแข็งแกร่งของเขาเป็นพิเศษ เพราะเขายังเด็กมาก และยังสามารถมีชีวิตที่ยืนยาว อย่างไรก็ตาม หลังจากได้พบกับ จื่อหยู เขาก็ได้รับข้อมูลลึกๆว่า และพบว่าช่วงชีวิตของเขานั้น ไม่ได้เรียกว่ายืนยาวเลย
หลินเว่ยต้องการที่มีชีวิตเป็นอมตะ แต่การมีชีวิตนิรันดร์ นั่นคือ ต้องกลายเป็น เทพสงครามในตำนาน นอกจากจะมีช่วงชีวิตที่ไม่ จำกัด แล้วเขายังมีความแข็งแกร่งอย่างมาก
ตามธรรมชาติแล้ว ยิ่งอายุน้อยก็ยิ่งฝึกฝนได้ง่าย และความยืดหยุ่นของร่างกายก็ยิ่งแข็งแกร่ง ดังนั้นสิ่งที่เขาต้องการจะทำต่อไปนี้ ไม่ใช่เพียงแค่การเอาชนะคนตรงหน้าทั้งเก้าร่าง แต่ต้องเดินผ่านอีก 81 ขั้นบันได
และไปที่พระราชวังเพื่อรับสมบัติ หรือตามข่าวลือคือ มีโอกาสที่จะสามารถทะลวงผ่านและกลายเป็นอรหันต์
เมื่อเขาไปถึงขั้นที่ 59 หลินเว่ยก็มองเห็นร่างของเฉินเฉิน ในขณะนี้เขากำลังนั่งคุกเข่าเพื่อฟื้นฟูพลังปราณที่หมดลงไป เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหว เขาก็ลืมตาขึ้นโดยไม่รู้ตัวและมองไปตามทิศทางของฝีเท้า
เมื่อเขาพบว่ามันคือหลินเว่ย ดวงตาของเขาก็เปล่งประกายด้วยความประหลาดใจ และจากนั้นการแสดงออกที่น่าทึ่งก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะอุทาน “เป็นเจ้าไปได้อย่างไร?”
“ แปลกใจงั้นหรือที่เป็นข้า?” มุมปากของหลินเว่ยเพิ่มขึ้นแสดงรอยยิ้ม และถามอีกฝ่ายตรงๆ
“นี่…นี่ เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ใบหน้าของเฉินเฉินดูแข็งกระด้าง แต่เขาพูดอะไรไม่ออก หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เมื่อเขาพบว่าหลินเว่ยพร้อมที่จะก้าวขึ้นบันไดที่ 60 แล้วเขาก็อ้าปากของเขาโดยไม่รู้ตัว และถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างลังเล: “พลังของเจ้า … ”
“ดีกว่าเจ้า!” หลินเว่ยไม่ได้หันกลับไปมอง เขากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชามาก จากนั้นเท้าข้างหนึ่งของเขาก็ก้าวไปที่ขั้น 60 แล้ว
“ เขาฝ่าไปได้จริงๆ” เฉินเฉินมองหลินเว่ยก้าวขึ้นไปบนขั้น 60 เขาตื่นตกใจอยู่นาน จากนั้นเขาก็จำได้ว่า หลินเว่ยเพิ่งพูดสามคำนั้น ทันใดนั้นรอยยิ้มที่ขมขื่น ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา และเขารู้สึกว่า คนที่เขาดูถูกมาตลอดเวลานั้น แข็งแกร่งกว่าตนเอง
เขารู้สึกว่า ในตอนนั้นในสายตาของคนอื่น เขาเพียงแค่ตัวตลกที่น่าขัน!
“โอ้ เมื่อนึกถึงสิ่งเหล่านี้ เฉินเฉินก็หัวเราะกับตัวเอง และส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง
เมื่อหลินเว่ยก้าวเข้าสู่ขั้นที่ 60 แรงกดดันก็เพิ่มขึ้นสิบเท่าอีกครั้ง แม้จะมีเกราะป้องกันที่สร้างโดยพลังปราณ แต่หลินเว่ยก็ยังคงรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างมาก ในเวลาเดียวกัน อัตราการใช้พลังปราณ ในร่างกายของเขาเพิ่มขึ้นมากกว่าสิบเท่า
หลังจากหายใจไม่กี่ครั้งบนขั้นบันไดขั้นที่ 60 หลินเว่ยก็พุ่งไปที่บันไดที่สูงขึ้นอีกครั้ง และก้าวขึ้นอย่างช้าๆ
ในไม่ช้า เขาก็ผ่านขั้นบันไดที่ 63 และมหาจักรพรรดิ ระดับสี่ และมหาจักรพรรดิระดับสอง กำลังอยู่ที่ขั้นบันไดที่ 64 ในสายตาที่ประหลาดใจของพวกเขา หลินเว่ยก้าวขึ้นไปบนบันไดที่สูงกว่า
และเดินนำหน้าเป้าหมายทีละคนตรงหน้าพวกเขา
“หืม?” เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่อยู่ข้างหลัง ทั้งสามคนที่ยืนอยู่บนขั้น 67 ก็หันศีรษะไปโดยไม่รู้ตัว พวกเขาคิดว่าผู้มาถึงควรจะเป็นสหายของพวกเขา อย่างไรก็ตามเมื่อพวกเขาเห็นหลินเว่ย ใบหน้าของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
แต่ปฏิกิริยารุนแรงที่สุดคือ หลินกวนเทียน ดวงตาของเขาเปิดกว้างแทบถลนออกมา และเกือบสูญเสียการทรงตัว และล้มลงกับพื้น ปากของเขาบิดเบี้ยว และใบหน้าของเขาก็ยุ่งเหยิง
เมื่อครั้นมองเห็นเสื้อผ้าของหลินเว่ย อีกสองคนก็รู้ว่า หลินเว่ยเป็นคนของอาณาจักรเฟิงหยู และใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง จากนั้นพวกเขาก็หันศีรษะและเลิกสนใจ หลินเว่ย
ในทางตรงกันข้าม ใบหน้าของหลินกวนเทียนนั้นมืดมน เขากำหมัดแน่น และฝ่ามือของเขาซีด เขาเงียบไปครู่หนึ่ง อย่างไรก็ตาม เขายิ้มอย่างอบอุ่นบนใบหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ข้ามาจากอาณาจักรเฟิ่งหยู
ยินดีอย่างยิ่งที่ได้พบกับ อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์มากที่สุดในอาณาจักร ข้าไม่ได้คาดหวังว่าการฝึกฝนของเจ้าจะแข็งแกร่ง มันเป็นพรของสวรรค์ที่บันดาลแก่อาณาจักรเฟิงหยูของเรา!”
“อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ที่สุด?” เมื่อได้ยินคำพูดของ หลินกวนเทียน อีกสองคนคือนักรบแห่งอาณาจักรเร้นลับ และอาณาจักรโบราณกังหลัน แต่เขาหันมาสบตากับหลินเว่ยอีกครั้ง ดวงตาของเขากะพริบ แต่เขาไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินกวนเทียน คิ้วของหลินเว่ยก็ขมวดคิ้วขึ้นในทันที ความโกรธปรากฏขึ้นในใจและสัมผัสของไอสังหารเย็นวาบในดวงตาของเขา แม้ว่าคำพูดของ หลินกวนเทียนดูเหมือนจะยกย่องเชิดชูเขา
แต่การพูดเช่นนี้ เบื้องหน้าอาณาจักรเร้นลับ และ อาณาจักรแห่งแสง คือเจตนาผลักเขาตกเหว
