บทที่ 313
ขึ้นบันได
“ไปกันเถอะ! ระวังตัวด้วย ทุกขั้นบันไดเหล่านี้แปลกมาก เอาเท่าที่ตนเองพอไหว หลินเว่ยมีสีหน้าเคร่งเครียด และพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม
สิ่งที่ทำได้คือ เตือนพวกเขาว่า นี่ไม่ใช่การต่อสู้ และ หลินเว่ยไม่สามารถช่วยพวกเขาได้ มันขึ้นอยู่กับตัวเองแล้ว
หลังจากนั้น หลินเว่ยก็ไม่รีรอ เขาก้าวขึ้นเป็นคนแรก จากนั้นเขาก็รู้สึกถึงแรงกดดันที่มองไม่เห็นกำลังกดดันเขา แต่หลินเว่ยไม่ใส่ใจ
ขั้นที่สอง….ขั้นที่สาม…ขั้นที่สี่ ทุกครั้งที่หลินเว่ยก้าวเท้าออกไป เขาจะหยุดชั่วขณะ เพื่อปรับสภาพความแข็งแกร่งต่อแรงกดดัน ทุกครั้งที่ขึ้นไปแรงกดดันจะเพิ่มขึ้นเล็กน้อย เขาอยู่ที่ขั้นที่เก้า เมื่อมองไปที่ขั้นที่สิบ หลินเว่ยรู้ว่า ความกดดันในระดับนี้
น่าจะสูงกว่าระดับขั้นอื่นๆ นักรบหลายคนที่อยู่ในราชาแห่งการต่อสู้กระตือรือร้นที่จะก้าวเท้าขึ้นมา บางคนไม่ได้เตรียมตัว และไม่สามารถรับแรงกดดันได้ จากนั้นได้รับบาดเจ็บและตกลงมาที่พื้นเบื้องล่าง
ในขั้นที่เก้า หลินเว่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่ได้ชะลอเวลามากนัก เขาก้าวเท้าขึ้นไป
“หืม?” สีหน้าของ หลินเว่ยรู้สึกประหลาดใจ และเขาอดคิดไม่ได้: “มันเพิ่มขึ้นสิบเท่าในแต่ละขั้น แรงกดดันที่เพิ่มขึ้น ในตอนนี้หากไม่ได้เตรียมตัวไว้ ก็เพียงพอที่จะทำร้ายขั้นพลังราชาแห่งการต่อสู้ได้อย่างสาหัส ไม่น่าแปลกใจที่หลายคน กระอักเลือด .”
หลังจากก้าวขึ้นไปบนขั้นที่สิบ หลินเว่ยก็หันไปมองข้างหลังเขา ด้านหลังเขา เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ อีกเจ็ดคนยืนเคียงข้างกันที่บันไดขั้นที่เก้า จากนั้นหลินเว่ยก็พูดอีกครั้งเพื่อเตือนเขา“ แรงกดดันที่ขั้นที่สิบนั้นสูงกว่าที่ ขั้นที่เก้าสิบเท่า
ทุกคนควรระวัง ข้าคิดว่าแรงกดดัน ในขั้นที่ 20 ต่อไป หรือแม้แต่ขั้นที่ 30 จะสูงกว่านั้น ก่อนหน้านี้ เพิ่มมากอย่างน้อยสิบเท่า หรือมากกว่านั้น ข้าไม่ต้องการให้ทุกคนได้รับบาดเจ็บ ”
“เข้าใจแล้ว!” เมื่อได้ยินหลินเว่ยเตือนอีกครั้ง ทั้งเจ็ดคนก็พยักหน้าทีละคน พวกเขาควรจะมองไปที่บันไดที่สิบ ด้วยสายตาที่เรียบเฉยมากขึ้นเรื่อย ๆ
หลินเว่ยมองเห็นใบหน้าของผู้คน และพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม แต่เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม เขาได้พูดสิ่งที่ควรพูดแล้ว และเตือนพวกเขา คือสิ่งที่เขาทำเต็มที่แล้ว ต่อไป คนพวกนี้ต้องจัดการกับบันไดเหล่านี้อย่างจริงจัง
เพราะเขาเห็นว่ามีคนจำนวนมากก้าวขึ้นสู่บันไดขั้นที่สามสิบ โชคดีที่ความแข็งแกร่งของเมิ่งหูลู่ไม่มีปัญหาในระดับ 30 ขั้น
บันไดเหล่านี้สามารถขึ้นได้ทีละขั้น แน่นอนว่าสามารถปีนขึ้นไปได้ ส่วนเรื่องเหาะ…ลืมไปได้เลย! ภายใต้แรงกดดันที่มองไม่เห็นนี้ ไม่มีใครสามารถเหาะเหินได้ภายใต้แรงกดดันที่หนักหน่วง
หลินเว่ยเคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน บางคนต้องการที่จะฉวยโอกาส และต้องการที่จะเหาะขึ้นก่อน อย่างไรก็ตามหลังจากที่พวกเขาไปถึงระดับขั้นที่สอง พวกเขาก็ถูกกดขี่จากแรงกดดันของขั้นบันได จนต้องยอมพ่ายแพ้ และลงเดินปีนบันไดไปทีละก้าว
โชคดีที่ผู้ที่สามารถเหาะเหินได้ โดยพื้นฐานแล้วพลังต้องก้าวสู้ขั้นจักรพรรดิ แม้ว่าพวกเขาจะทำตัวน่าเกลียดไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงละความตั้งใจที่จะเหาะขึ้นไป และเริ่มเดินขึ้นทีละก้าวแบบคนอื่นๆ
การสาวเท้าของหลินเว่ยเป็นไปอย่างเชื่องช้าเรื่อยเปื่อย หลังจากผ่านหลินเว่ยปีนบันไดผ่านไปสิบกว่าขั้น
ในตอนนี้เขามาหยุดอยู่ที่ขั้นที่ 19 แล้ว หลินเว่ยยกเท้าขึ้นไปขั้นที่ 20 โดยไม่ลังเล
“หืม … ” เมื่อหลินเว่ยก้าวขึ้นไปบนขั้น 20 ด้วยเท้าข้างเดียว พลังกดขี่ที่แข็งแกร่งกว่าที่ขั้น 19 ก็ตกลงมาทับตัวเขา หลายสิบเท่า ทันใดนั้นใบหน้าของ หลินเว่ยก็แสดงออกอย่างชัดเจน จากนั้นเขาก็ยกเท้าขึ้น และอีกข้างก็ก้าวขึ้นบันไดด้วย
เมื่อมองไปรอบ ๆ หลินเว่ยพบว่ามีคนจำนวนมากอยู่ที่ขั้น 20 ของบันได ดูเหมือนจะปรับตัวให้เข้ากับแรงกดดันที่นี่ ขณะที่ เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ ยังคงอยู่ที่ด้านล่าง และค่อยๆขยับขึ้นไป พวกเขาปฏิบัติตามคำแนะนำของ หลินเว่ย
และพยายามปรับตัวก่อน จากนั้นจึงก้าวเท้าขึ้นบันไดที่สูงขึ้น
เมื่อเห็นว่า เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ เลือกที่จะทำตามคำแนะนำของตัวเอง หลินเว่ยก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นก็ไม่ได้สนใจต่อไป เขาหันกลับและเดินต่อไป
บันไดเหล่านี้ได้แบ่งเหล่านักรบมนุษย์ทั้งหมดในปัจจุบัน ออกเป็นหลายระดับชั่วคราว ระดับแรกคือผู้ที่อยู่เหนือขั้นจักรพรรดิ หนึ่งในผู้ที่สูงที่สุดได้ผ่านขั้นที่ 50 ไปแล้ว
ระดับที่สอง คือขั้นจักรพรรดิที่ทรงพลัง พวกเขาบางคนได้เหยียบบันไดขั้นที่ 40 แล้ว แต่ส่วนใหญ่ยังอยู่ใน วัยสามสิบ และมุ่งหน้าไปยังที่ขั้นที่ 40
ระดับที่สามคือ หลินเว่ย ซึ่งยังคงอยู่ต่ำกว่าขั้น 20 ถึงขั้นที่ 30 ศิลปะการต่อสู้ส่วนใหญ่ อยู่ช่วงต้นของจักรพรรดิ และมีหนึ่งหรือสองคนที่มีความแข็งแกร่งเกินระดับเดียวกัน
ระดับที่สี่ และสุดท้ายคือของนักรบที่มีความแข็งแกร่งอย่าง เมิ่งหูลู่ที่ยังคงอยู่ต่ำกว่าขั้น 20 โดยทั่วไปแล้ว พวกเขาทุกคนล้วนเป็นยอดฝีมือขั้นราชาแห่งการต่อสู้ และยังมีตำแหน่งของจักรพรรดิช่วงต้น
ในเวลานี้เราจะเห็นได้ว่ารากฐานของพวกเขานั้นลึกซึ้ง ผู้ที่มีพื้นฐานที่มั่นคง จะผ่อนคลายกับความกดดันได้มากกว่า ในขณะที่ผู้ที่มีพื้นฐานไม่ดีเท่าผู้อื่น ก็จะสามารถฝ่าขั้นบันไดไปพร้อม ๆ กับผู้ที่มีความแข็งแกร่งที่น้อยกว่าตนเอง แม้แต่นักรบขั้นราชาแห่งการต่อสู้
ความเร็วของหลินเว่ยนั้นคงที่ และจากนั้นเขาก็ก้าวขึ้นไปบนขั้นที่ 30 และจากนั้นไปที่ขั้นที่ 40 ซึ่งกลายมาเป็นผู้ที่อยู่ในระดับที่สองแล้ว
“อืม….เป็นเจ้า ข้าไม่ได้คาดคิดว่า เจ้าจะแข็งแกร่ง” เสียงหนึ่งดัง ลอยเข้ามาในหูของ หลินเว่ย ดังนั้นเขาจึงหันศีรษะไป และพบว่าผู้พูดคือหนึ่งในสองผู้ใต้บังคับบัญชาใหม่ของ หลินกวนเทียน ความสำเร็จของเขาคือจุดสูงสุดของจักรพรรดิ
ทั้งสองข้างของเขา มีคนอีกสองคนนั่งสมาธิ หนึ่งในนั้นยังเป็นระดับสูงสุดของขั้นจักรพรรดิ และอีกคนหนึ่งเคยพบกันมาก่อนหน้านี้ หนึ่งในสามคนที่รอดชีวิตมาได้ ด้วยการแข็งแกร่งที่อยู่ในระดับเดียวกับกวนเจิ้น จักรพรรดิระดับแปด
ด้วยวิธีนี้ ยกเว้นคนตายที่ไม่รู้จักหนึ่งคน และสองคนที่น่าสงสัย ตามมาด้วยสมาชิกทั้งหมดของกลุ่มอาณาจักรเฟิงหยูก็มาถึงแล้ว อย่างไรก็ตาม ยังคงไม่พบผู้ที่หายไปจากสถานศึกษาเทียนหยูทั้งสี่คน หลินเว่ยมองไปรอบ ๆ เพื่อมองหาคนทั้งสี่หลายครั้งแล้ว
แต่ตอนนี้กลับไม่พบพวกเขาที่นี่ เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
ตามที่เมิ่งหูลู่กังวล พวกเขาน่าจะยังมาไม่ถึงที่นี่ หากพวกเขาไม่ได้ติดตามหลินเว่ยมา คงจะไม่สามารถเข้าใกล้ยอดเขาด้วยซ้ำ ในแง่หนึ่งมันอันตรายเกินไป แม้ว่าพวกเขาจะรู้เรื่องซากปรักหักพัง แต่พวกเขาก็ไม่เลือกที่จะเสี่ยง
ประการที่สอง หากหลินเว่ยไม่อยู่ที่นั่น และโชคร้ายพวกเขาอาจจะไม่ได้ออกไปจากหมอกตลอดกาล หากหลินเว่ยไม่โชคดีพอที่จะทำความรู้จักกับจื่อหยู แม้ว่าจะเป็นเช่นนั้น เขาก็คงจะตายในหมอก เพราะความแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดที่ได้เจอนั้น สูงเกินไป
เห็นได้ชัดว่านักรบขั้นจักรพรรดิระดับแปด กำลังพูดถึงความสัมพันธ์ ระหว่างหลินเว่ยและหลินกวนเทียน เดิมทีเขาต้องการจะสอนบทเรียนให้หลินเว่ย แต่เมื่อเขาเห็นสภาพของหลินเว่ย ที่มีท่าทีผ่อนคลาย มากกว่าตนเอง เขาจึงล้มเลิกความคิดทันที
เมื่อเห็น หลินเว่ยหันหน้าไปมองเขา เขาก็รู้สึกประหลาดใจ และจากนั้นเขาก็แสดงรอยยิ้มที่ใจดีอย่างรวดเร็ว
“อืม!” หลินเว่ยพยักหน้า แต่เขาไม่ได้พูดอะไร การแสดงออกบนใบหน้าของเขายังคงเฉยเมย และไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดเพราะอีกฝ่าย
เขาหันศีรษะและมองไปรอบ ๆ จากนั้นภายใต้การจ้องมองของทั้งสามคน หลินเว่ยก็ก้าวขึ้นไปบนบันไดขั้น 41 และ 42 ตามลำดับ ลมหายใจของเขานุ่มนวลเป็นธรรมชาติ และไม่หอบอย่างเหน็ดเหนื่อย แต่ละก้าวของเขาไม่รีบร้อนหรือเอื่อยเชื่อย
“อึก...!” เมื่อเห็นท่าทางที่ผ่อนคลายของหลินเว่ย พวกเขากำลังคิดจะก้าวตามไปอย่างไม่ยินยอม พวกเขาทั้งสามหายใจเข้าออกอย่างต่อเนื่อง และรู้สึกเหนื่อยล้า และใบหน้าของพวกเขาก็ตกใจ โดยเฉพาะคนที่เพิ่งสนทนาเรื่องราวของหลินเว่ย ทั้งแสดงความเห็นว่า ต้องการสอนบทเรียนให้หลินเว่ย
“สิ่งนั้นเรียกว่าขยะหรือ หากเขาเป็นขยะ แล้วเจ้าเป็นตัวอันใด หากอยากตายก็ไปคนเดียว อย่าเอาข้าไปยุ่งเกี่ยว” หลังจากสงบสติอารมณ์แล้ว ชายคนนั้นก็หันไปมอง นักรบขั้นจักรพรรดิระดับแปด จ้องมองกันและกันและตะโกนใส่หน้า
และอีกฝ่ายที่อยู่ข้างๆเขา ก็เป็นจักรพรรดิระดับแปดที่โกรธเกรี้ยว มองอย่างโกรธ ซึ่งเขาไม่เชื่อถือข้อมูลที่เขาได้ยินมาเกี่ยวกับหลินเว่ย
ในความเป็นจริงเขาหวาดกลัว เพราะในตอนแรก เขาก็พร้อมที่จะเคลื่อนไหวเพื่อโจมตี อย่างไรก็ตาม เขาหยุดชะงัก เมื่อเขานึกถึงความแข็งแกร่งของหลินเว่ย หากเขาโจมตีหลินเว่ยผลที่ตามมา คงจะจินตนาการไม่ได้
เขาจ้องมองด้วยดวงตาที่ร้อนแรงทั้งสอง และเจ้าของดวงตาก็แสดงออกว่าต้องการกินคนพูดทั้งเป็น ทันใดนั้นหัวใจของเขาก็ลุกเป็นไฟ และเหงื่อที่หน้าผากของเขาก็ร่วงลงมาไม่ขาดสาย
เขารู้สึกกระหายน้ำเล็กน้อย และอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ จากนั้นเขาก็พูดด้วยรอยยิ้ม: “พี่เฉิน พี่เฉา ท่านตำหนิข้าไม่ได้! ในตอนแรก หลินเว่ยซ่อนตัวอยู่หลังกวนเจิ้น และไม่เคยลงมือด้วยตนเอง ข้าเพิ่งรู้เกี่ยวกับความแข็งแกร่งของเขา… ข้า ‘
ข้ากลัวแม้กระทั่ง ความแข็งแกร่งของเขาน่าถูกเก็บซ่อนเอาไว้ ”
“ฮึ่ม! เขาปิดบังความแข็งแกร่ง และในตอนนี้ข้าคิดว่า ความแข็งแกร่งของเขาต้องเป็นขั้นจักรพรรดิ” เฉินเฉินตะคอกอย่างเย็นชา และมองตากันและกันและฉายแววดูถูกเล็กน้อย
“อา…..เมื่อเห็นท่าทีของอีกฝ่าย แม้ว่าใบหน้าของคนคน นี้จะเป็นรอยยิ้มเจื่อน ๆ แต่หัวใจคือความรู้สึกอึดอัดจนหายใจไม่ออก
หลินเว่ยที่อยู่ด้านบนได้เหยียบขั้นที่ 50 ไปแล้ว อย่างไรก็ตาม แรงกดดันของบันไดขั้นที่ 50 ได้ถึงระดับที่แข็งแกร่งมาก แม้จะมีความแข็งแกร่งระดับของหลินเว่ย เขาก็ยังเดินโซซัดโซเซ เขารู้สึกว่าเขากำลังแบกหินขนาดใหญ่จำนวนนับหมื่นไว้
บนหลัง ซึ่งค่อนข้างทุลักทุเล เนื่องจากความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขาไม่ดีนัก
ใช่! ตั้งแต่ต้นจนจบ หลินเว่ยพึ่งพาความแข็งแกร่งทางกายภาพของเขา ตั้งแต่ขั้นแรก มาจนถึงขั้นที่ 50 ในปัจจุบัน เขาไม่เหมือนคนอื่น ที่ใช้พลังปราณหรือพลังวิญญาณของตัวเอง เพื่อต่อต้านแรงกดดันที่มองไม่เห็น
