บทที่ 312
ต่อสู้ด้วยกำลังของตนเอง
“เกิดอะไรขึ้น?” หลินเว่ยเอ่ยถามอย่างรีบร้อน อย่างไรก็ตามในไม่ช้า เขาก็พบว่า เบื้องหน้า ไร้ซึ่งศพประหลาด
มีเบื้องหลังที่พบว่ามีศพบางส่วนไล่ตามพวกเขา แต่ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายก็ค่อยๆกว้างขึ้น
เห็นได้ชัดว่าอีกไม่นาน พวกเขาจะสามารถสลัดพวกศพออกได้
ไม่เพียง แต่ หลินเว่ย, เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ เท่านั้น แต่ยังมี หลางเฟิง ที่เหนื่อยล้าจนตื่นตกใจ และมีรอยยิ้มที่ตื่นเต้นบนใบหน้าของพวกเขา
“อย่าเพิ่งดีใจเกินไปนัก….บางทีเราอาจจะได้พบศพมากมายอีกครั้ง ในภายหลัง เรายังไม่สามารถบอกทิศทางที่ชัดเจน ภายในหมอกนี้ได้” เพื่อลดความตื่นเต้นของฝูงชน จื่อหยูจึงโยนอ่างน้ำเย็นสาดเข้าไปในเวลาที่เหมาะสม
ทำให้ใบหน้าของผู้คนแข็งกระด้างในครั้งเดียว มองหน้ากันจากนั้นก็มีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวบนใบหน้าของพวกเขา
อย่างไรก็ตาม จะเห็นได้ชัดว่าทุกคนโชคดีไม่น้อย หลังจากการเดินทางอันยาวนาน พวกเขายังไม่พบศพ แม้แต่หมอกที่อยู่รอบ ๆ ก็จางลงอย่างช้า ๆ และวิสัยทัศน์ของผู้คนก็ชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ อย่างไรก็ตาม เมื่อเทียบกับโลกภายนอกแล้ว
มันก็ยังแย่กว่ามาก
“ พี่ใหญ่! พี่หลิน! ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้า” หูหนิวเอ่ยด้วยความประหลาดใจ แต่แล้วนางก็พูด โดยไม่หันกลับไปมอง หลังจากนั้นนางก็เร่งเดินทาง
“สาวน้อยคนนี้นี่!” จื่อหยูส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ แต่นางก็เร่งความเร็วของการดูดซับหินหยวนเช่นกัน
“ นี่คือศพงั้นหรือ?” เมื่อเขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ หลินเว่ยก็เห็นอะไรบางอย่าง จากนั้นก็พูดด้วยความประหลาดใจ
สิ่งที่ปรากฏต่อหน้า หลินเว่ย คือพระราชวังที่สูงตระหง่าน ซึ่งปรากฏอยู่บนหุบเขาถงเทียน ซึ่งทำให้คำว่า “ซากปรักหักพัง” พลันปรากฏขึ้นในความคิดของ หลินเว่ย
“เอ๋” เสียงนั้นยังคงมาจากปากของหูหนิว และจากนั้นนางก็เห็นร่างหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ทันใดนั้นนางก็สูดลมหายใจเข้าจมูกของนาง จากนั้นก็หันหน้ามาและพูดว่า “พี่สาว! มันเหมือนกับมีมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าข้า ข้าได้กลิ่นลมปราณแบบเดียวกับพี่ชายหลินเว่ย
“มนุษย์ … ” จื่อหยูขมวดคิ้วทันทีและมองไปข้างหน้า เช่นเดียวกับหูหนิว นางสูดจมูกแล้วพยักหน้า นางพูดด้วยน้ำเสียงที่ดีว่า “มันเป็นลมหายใจของมนุษย์จริงๆ”
หลังจากนั้น จื่อหยูหันไปมอง หลินเว่ย และรอการตัดสินใจของอีกฝ่าย
“กลับเข้าไปก่อนเถอะ! ข้าจะปล่อยให้พวกท่านออกมา หากว่ามีสถานการณ์ไม่ถูกต้อง หลินเว่ยขมวดคิ้วและครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดช้า ๆ
ความแข็งแกร่งของจื่อหยูนั้นแข็งแกร่งเกินไป หลินเว่ยไม่ต้องการแสดงให้คนอื่นเห็นง่ายๆ เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในการเก็บไว้เป็นไพ่ลับ
ทั้งจื่อหยูและ คนอื่น ไม่มีความคิดเห็นใด ๆ เกี่ยวกับแผนการของหลินเว่ย จื่อหยูและพรรคพวกของนางกลับเข้าไปในแหวนมิติของหลินเว่ยอีกครั้ง รวมเสี่ยวชิงในร่างมนุษย์ ในตอนนี้มีเพียงแปดคน
เมื่อ หลินเว่ยและคนอื่นๆ รวมทั้งแปดคน มาถึงหน้าวัง พวกเขาก็พบทันทีว่ามีคนหลายร้อยคนอยู่ใต้บันไดของวัง ในบรรดาคนเหล่านี้มีอาณาจักรเร้นลับ และอาณาจักรแห่งแสง อยู่ที่นั่นแม้แต่คนในอาณาจักรโบราณกังหลัน
ในอาณาจักรเฟิงหยูนั้น มี หลินกวนเทียนและคนอื่น ๆ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าทีมเล็ก ๆ เดิมของพวกเขาจะมีห้าคน แต่ก็ยังมีคนแปลกหน้าอีกสองคนในหมู่พวกเขา
แน่นอนว่าสาเหตุที่ จำนวนคนจะเท่าเดิมแต่กลับมีคนหายไปสองคน เห็นได้ชัดว่าสองคนนั้นน่าจะตายด้วยน้ำมือของศพพวกนั้น
เมื่อหลินเว่ยจากไป หนึ่งในนั้นได้รับบาดเจ็บสาหัสและสูญเสียมือไป เป็นเรื่องปกติที่เขาจะตายด้วยน้ำมือของศพ
การมาถึงของหลินเว่ยทำให้เกิดความปั่นป่วนทันที หลินกวนเทียน เดินไปที่หลินเว่ยและมองเขาทีละคน จากนั้นสายตาของเขาก็ตกลงที่ เสี่ยวชิง เพราะเขาไม่เคยเห็น เสี่ยวชิงมาก่อนหน้า
การมาถึงอย่างปลอดภัยของ หลินเว่ยรวมถึงการปรากฏตัวของเสี่ยวชิง อย่างกะทันหันทำให้ หลินกวนเทียนนึกถึงว่า การที่หลินเว่ยปลอดภัยน่าจะเกี่ยวข้องกับเสี่ยวชิง
“พี่กวน! ข้าไม่ได้คาดหวังว่า ท่านจะหลบหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย และบังเอิญพบกันที่นี่” ดวงตาของหลินกวนเทียนเป็นประกายชั่วครู่ จากนั้นเขาก็ละสายตาจากเสี่ยวชิง
และหันไปหากวนเจิ้น พร้อมกับรอยยิ้มที่ผิดธรรมชาติบนใบหน้าของเขา และพูดด้วยรอยยิ้ม.
“ฮ่าฮ่า! มันเป็นเพียงความบังเอิญ องค์ชายเองก็รอดพ้นจากอันตรายมาได้อย่างไร?” เมื่อเขาได้ยินคำพูดของกวนเจิ้น หลินกวนเทียนก็หัวเราะ
“ฮ่า!” หลินกวนเทียนหัวเราะเบา ๆ สองครั้ง แต่เขาไม่ตอบคำพูดของกวนเจิ้น เขาพูดด้วยรอยยิ้มกับกวนเจิ้น: “ข้าไม่รู้ว่าสหายคนนี้เป็นใคร? หากไม่รังเกียจ ท่านช่วยแนะนำให้ข้าได้หรือไม่?”
“นี่คือสหายของหลินเว่ย และพวกเราพบกันโดยบังเอิญ” กวนเจิ้นโดยธรรมชาติจะไม่พูดตัวตนที่แท้จริงของเสี่ยวชิง และหาเหตุผลที่จะพูดอย่างคร่าวๆ
“สหายของหลินเว่ย?” เมื่อได้ยินคำพูดของกวนเจิ้น ใบหน้าของหลินกวนเทียนก็แสดงสีหน้าตกตะลึง มองไปที่เสี่ยวชิง จากนั้นหันไปมองหลินเว่ย
ทันใดนั้นเองก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งตะโกนว่า “ดูสิมีคนกำลังขึ้นไปด้านบน”
หลังจากเสียงนี้ดังขึ้น ความสนใจของทุกคนก็เปลี่ยนไป ในทันใด พวกเขามองขึ้นไปที่บันไดข้างหน้า พวกเขาตะเกียกตะกายเพื่อก้าวขึ้นบันได
แม้ว่าโฉมหน้าที่แท้จริงของพระราชวัง จะไม่ชัดเจนเนื่องจากมีหมอกสีเทาปกคลุม แต่พระราชวังนี้กว้างขวางมาก และเช่นเดียวกันบันไดเหล่านี้ก็กว้างมากเช่นกัน ไม่ต้องพูดถึงมากกว่า 100 คนที่ขึ้นไปในเวลาเดียวกัน แม้ว่าจะเป็นจำนวนหลายพันคน แต่ก็เพียงพอที่จะรองรับได้
เดิมทีหลินกวนเทียนต้องการข้อมูลของเสี่ยวชิง จากกวนเจิ้นเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าโบราณวัตถุมีความสำคัญมากกว่า เพื่อที่จะไม่สร้างปัญหาเพิ่มเติม หลินกวนเทียน พร้อมกับเฉินเฉินที่ยินยอม และอีกสามคนรีบวิ่งไปที่บันได
ยกเว้น หลินเว่ยและคนอื่น ๆ ผู้คนโดยรอบต่างก้าวขึ้นบันไดไปแล้ว อย่างไรก็ตาม คนที่ก้าวขึ้นบันไดครั้งแรก ทันใดนั้นก็กระเซ็นไปด้วยเลือด จากนั้นร่างของเขาก็โซเซ บางคนยืนอย่างไม่มั่นคง ทันใดนั้นทั้งคนจำนวนหนึ่งก็ตกจากบันไดและกลิ้งลงมา
ตำแหน่งที่เขายืนอยู่คือบันไดขั้นที่สิบ และความแข็งแกร่งของเขาคือจุดสูงสุดของขั้นราชาแห่งการต่อสู้
เมื่อชายคนนั้นลุกขึ้นจากพื้น เขาก็นั่งสมาธิบนพื้น และฟื้นฟูอาการบาดเจ็บ บางคนก็กลิ้งลงมาจากบันได มีห้าร่างที่ตกลงมา อย่างต่อเนื่องกัน คนเหล่านี้มีลักษณะทั่วไป ความสำเร็จของพวกเขาคือจุดสูงสุดของขั้นราชาแห่งการต่อสู้
และพวกเขาทั้งหมดหยุดที่ขั้นบันไดที่สิบ
หลินเว่ยมองขึ้นไป และเห็นว่าหลายคน เช่นเดียวกับหลินกวนเทียนนั้น สามารถผ่านขั้นที่สิบไปแล้ว และความเร็วก็ไม่ลดลง อย่างไรก็ตาม ผู้คนจำนวนมากขึ้นไปทีละขั้น ทุกย่างก้าวพวกเขาจะหยุดชั่วขณะ
ราวกับว่าพวกเขากำลังปรับตัวเข้ากับบางสิ่งบางอย่าง
