บทที่ 311
ศพประหลาด
“ สวบสาบ!” หมาป่ายักษ์ตนหนึ่ง กรงเล็บยักษ์ของมันยังคงกวัดแกว่งไปมา ปากก็พ่นลูกไฟสีฟ้าออกมาเป็นระลอก ร่างของสัตว์ประหลาดไม่ได้ถูกไฟคลอกตายก็ถูกปัดกระเด็นไปพ้นทาง
และเบื้องหลังนั้น มีร่างทั้งเจ็ดติดตามอย่างใกล้ชิด กึ่งเดินและวิ่งด้วยความเร็วมาก และไม่หยุดโจมตีสัตว์ประหลาดที่อยู่รอบ ๆ โดยไม่จำเป็น คนเหล่านั้นคือ หลินเว่ยและ เมิ่งหูลู่
พวกเขาอยู่บนเส้นทางในป่ามานานกว่าสิบนาทีแล้ว และโดยที่ไม่รู้ว่าจะต้องวิ่งไปยังทิศทางใด แต่ที่สังเกตได้คือ ยังคงพบสัตว์ประหลาดหนาแน่น และสัตว์ประหลาดบางตัวที่มีร่างกายใหญ่โต และสัตว์ประหลาดบางตัวที่มีร่างกายเล็กกว่า
“ พรึ่บ!” หลังจากที่เสี่ยวชิงกำลังต่อสู้อยู่ ปรากฏร่างของดำทะมึน ซึ่งร่างนี้เตี้ยกว่ามนุษย์ทั่วไปมาก มีความสูงเพียง 1.5 เมตร ร่างกายของเขายังเพรียวบางมาก อย่างไรก็ตาม มันไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นวานรสองขาแขนลากไปตามพื้น
และมีเกล็ดเต็มหลังของมัน
“ พรึ่บ!” สำหรับวานรประหลาดตัวนี้ เสี่ยวชิงยังคงไม่สนใจ มันกางกรงเล็บ และตบลงไปที่บนศีรษะของวานร
“ พรึ่บ!” อย่างไรก็ตาม เมื่อฝ่ามือของเสี่ยวชิงกำลังจะตกลงบนศีรษะของมัน สัตว์ประหลาดวานรตนนั้น ได้ยืดแขนออกและค่อยๆยกมันป้องกันขึ้นเหนือศีรษะ ลมปราณที่หนักหน่วงระเบิดออกมาจากร่างของสัตว์ประหลาดวานรในชั่วพริบตา
“ขั้นศักดิ์สิทธิ์ … ” เสี่ยวชิงรู้สึกประหลาดใจ แต่ก็สายเกินไปที่จะหลบเลี่ยง เพราะกรงเล็บของมันได้ปะทะกับสองฝ่ามือของสัตว์ประหลาดวานรแล้ว
“ตูม ทันใดนั้น เสียงคำรามก็ดังขึ้น จากนั้นก็มีคลื่นอากาศแพร่กระจายเป็นระลอก ร่างกายขนาดใหญ่ของเสี่ยวชิง ได้รับแรงกระแทก เขาอดไม่ได้ที่จะเบี่ยงร่างกายส่วนบนออกมา และขาหลังของมัน ถอยกรูดไปบนพื้นกว่าสิบเมตร
จากนั้นเสี่ยวชิงก็ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเสี่ยวชิงสั่นสะท้าน จากแรงปะทะกันเมื่อครู่
“เป็นอย่างไรบ้าง….ปลอดภัยดีหรือไม่” หลินเว่ยกับ เมิ่งหูลู่ และคนอื่น ๆ ต่างก้มมองที่ด้านข้างของเสี่ยวชิง พวกเขาขมวดคิ้วและเอ่ยถาม
“นายท่าน! วานรตัวนั้นแข็งแกร่งกว่าข้ามาก เสี่ยวชิงมองไปที่สัตว์ประหลาดวานร ท่ามกลางสัตว์ประหลาดที่วิ่งอยู่ตรงหน้า เขาพูดด้วยเสียงต่ำ ๆ หลังจากนั้น มันก็พร้อมที่จะโจมตีอีกครั้ง แม้ว่ารู้ว่า ตนเองไม่สามารถต่อกรกับมันได้ ‘
เพราะมันต้องการทำตามคำสั่งของหลินเว่ย
“ แปะๆ!” หลินเว่ยตบร่างของเสี่ยวชิง ส่ายหัวและพูดว่า “ช่างมัน! เจ้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของมัน ให้คนเหล่านั้นช่วยเถอะ
หลังจากนั้น หลินเว่ยโบกมือ และร่างของจื่อหยูและพรรคพวกก็ปรากฏขึ้นในทันที จากนั้นก็กระจัดกระจายไปรอบ ๆ ทุกคนเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดจากทุกทิศทาง และพวกเขาก็อยู่ใกล้กับสัตว์ประหลาดเหล่านั้นมาก
“ข้าจัดการเอง! สถานการณ์เป็นอย่างไร?” ทันทีที่พวกเขาปรากฏตัว จื่อหยูและคนอื่น ๆ ปรับตัวเพียงครู่หนึ่ง จากนั้นก่อนที่พวกเขาจะเอ่ยถามหลินเว่ย พวกเขาจัดการสัตว์ประหลาดเหล่านั้นจนล้มลงไม่เป็นท่า
ในพริบตา เนินเขาเล็กๆ ก็ก่อตัวขึ้นเบื้องหน้า
“ตูม เสียงคำรามดังขึ้นและลมปราณที่ทรงพลังก็ระเบิดออก ร่างของสัตว์ประหลาด ราวกับดอกไม้ ที่นางฟ้าบนสวรรค์ โปรยตามทางเข้าของตำหนักเง็กเซียนฮ่องเต้ แม้แต่สัตว์ประหลาดวานรที่เสี่ยวชิงพ่ายแพ้ ก็รวมอยู่ในหมู่พวกเขา
“น้องชาย สถานที่นี้คือที่ใด เจ้าทำอะไรลงไป ? เหตุใดเหล่ามนุษย์และสัตว์อสูรร่วมมือกันเพื่อโจมตีเจ้า ก่อนที่จื่อหยูจะอ้าปากถาม จูกังเลี่ยอีกด้านหนึ่ง กำลังถามคำถามหลายข้อ อย่างต่อเนื่องกัน
“ สารเลว…อย่าบอกนะว่า ที่แห่งนี้คือ หุบเขาถงเทียน?” ในเวลาเดียวกัน จื่อหยูกำลังรับมือกับการโจมตีของสัตว์ประหลาดเหล่านั้น และดูเหมือนว่าจะนึกถึงอะไรบางอย่าง และส่งเสียงร้องอย่างหยาบคายและกัดฟัน
“ อะไรนะ? หุบเขาถงเทียน เส้นขนของหลางเฟิงลุกชัน เพราะความตกใจ เสียงของมันแหลมขึ้นเล็กน้อย
“มันเป็นหุบเขาถงเทียนจริง ๆ และยังเรายังคงอยู่ที่บริเวณยอดเขาอยู่ แต่เรามากำจัดสัตว์ประหลาดเหล่านี้ก่อนเถอะ! ข้าจะพูดถึงเรื่องนี้ในภายหลัง เมื่อเห็นการแสดงออกทางสีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก ใบหน้าของหลินเว่ยแสดงรอยยิ้มที่เหยเก พยักหน้าและกล่าว
“ สารเลว!” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย จื่อหยูก็พูดอย่างหยาบคายอีกครั้ง แล้วก็ร้องว่า “ศพพวกนี้ฆ่าไม่ตาย อย่าเปลืองแรง เรารีบออกไปกันเถอะ”
หลังจากพูดแบบนั้น จื่อหยูก็มองไปที่หลินเว่ยอย่าง ขุ่นเคือง และพูดด้วยความโกรธ: “เจ้าเด็กหน้าเหม็น! ข้าจะจัดการกับเจ้าในภายหลัง”
“อา…. หลินเว่ยต้องยักไหล่ด้วยรอยยิ้มที่น่าอึดอัด บนใบหน้าของเขา
“โฮก!”
จื่อหยูกลายร่างเป็นสัตว์อสูรเสือขาวเงยหน้าขึ้น เพื่อส่งเสียงคำราม จากนั้นใบมีดลมก็โผล่ขึ้นมาจากอากาศ บินไปหาสัตว์ประหลาดข้างหน้า
“ สวบสาบ … !” เสียงของการโจมตีดังขึ้นเรื่อย ๆ ทันใดนั้นก็มีตอไม้ขนาดใหญ่จำนวนมาก และหักโค่นตกลงไปยังร่างประหลาดเหล่านั้น
“มากับข้า ศพพวกนี้จะฟื้นในไม่ช้า มันจะสายไป หากเจ้ายังไม่ออกไป” จื่อหยูยังคงยิงใบมีดลมออกมา และตะโกนใส่ หลินเว่ย
“รีบไปกันก่อนเถอะทุกคน” เมื่อได้ยินคำพูดของจื่อหยู ใบหน้าของหลินเว่ยก็ดูสงบลง เขารีบเรียก เมิ่งหูลู่ และพวกเขาให้ทำตาม เพราะเขาได้ยินว่า จื่อหยูจึงเรียกสัตว์ประหลาดเหล่านี้ว่าศพ และบอกว่าศพที่ถูกหั่นเป็นสองท่อน จะฟื้นตัว
เมื่อหลินเว่ยพูดจบ เขาก็เป็นผู้นำในการติดตามจื่อหยู เมื่อผู้คนเห็นเช่นนี้ พวกเขาก็ไม่กล้าที่จะละเลย จูกังเลี่ยหยุดโจมตี และกลายร่างเป็นมนุษย์และติดตามพวกเขาไปเพื่อคุ้มกัน
ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน แต่ศพเบื้องหน้าหลินเว่ยดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด มันไม่เคยลดลงเลย หมอกรอบ ๆ เริ่มลงหนาจัด และทัศนวิสัยถูกปิดกั้นมาก จนมองแทบมองไม่เห็นสิ่งต่าง ๆในระยะ 10 เมตรรอบ ๆ ตัวเขา
ด้วยเหตุนี้ หลินเว่ยจึงปล่อยให้ หลางเฟิง และคนอื่นๆ กลายเป็นสัตว์อสูร จากนั้นก็บแบกเมิ่งหูลู่ และพวกเขาไป สำหรับหลินเว่ยเขาขี่หลังของหูหนิว และพร้อมกับ เสี่ยวหมีในอ้อมแขนของเขา
สำหรับเหตุผล ที่เขาไม่ขี่จื่อหยู หลินเว่ยคิดในใจว่า แต่เพื่อไม่ให้กระตุ้นความโกรธซึ่งกันและกัน เขาจึงล้มเลิกความคิดนี้ หลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบ
ในหมอกหนา ผู้คนไม่มีทางคิดเรื่องเวลาได้ อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน จื่อหยูก็บอกเขาว่า ร่างกายของนางใช้พลังงานไปแปดส่วนแล้ว และ หลินเว่ยรู้ว่า เวลานั้นผ่านไปนาน
“พี่จู! ไปช่วยพี่สาวจื่อหยูที” หลินเว่ยเรียกหาจูกังเลี่ยอย่างรีบร้อน
ตอนนี้จื่อหยูมีพลังที่สูงที่สุด และมีความแข็งแกร่งที่สุด โดยธรรมชาติแล้ว หลินเว่ยไม่สามารถปล่อยให้อีกฝ่ายใช้พลังงานทั้งหมดของนางได้ มิฉะนั้น หากพบศพที่ดุร้าย นางอาจได้รับบาดเจ็บ ก่อนหน้านั้น แม้แต่ขั้นศักดิ์สิทธิ์ ระดับเจ็ดก็ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว ยากที่จะรับประกันได้ว่า อาจมีสัตว์ประหลาดที่มีความแข็งแกร่งระดับแปดหรือแม้แต่ระดับเก้าโผล่ออกมา
“ได้!” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย จูกังเลี่ยก็ตอบกลับจากนั้น วางกวนเจิ้นและ หมิงจิ้งบนหลังของตนที่กลายร่างสัตว์อสูร ในที่สุดเขาก็วิ่งไปหา จื่อหยู และเริ่มรับช่วงการต่อสู้ต่อจาก จื่อหยู
เห็นได้ชัดว่า จื่อหยูได้ยินคำพูดของหลินเว่ย และนางไม่ปฏิเสธ เมื่อหลินเว่ยขี่เสือโคร่ง เพื่อวิ่งมารับนาง จื่อหยูย่อตัวลงและกลายร่างเป็นสัตว์อสูรตัวเล็ก และกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของหลินเว่ยที่มีเสี่ยวหมีอยู่
“พี่สาวจื่อหยู! ข้าได้ยินมาว่า ท่านเรียกสัตว์ประหลาดเหล่านี้ว่า ศพ ท่านเคยขึ้นไปที่หุบเขาถงเทียนก่อนหน้านี้งั้นหรือ? หลินเว่ยจะมองลงไปที่ จื่อหยูที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเขา และถามอย่างสงสัย
“ใช่!” จื่อหยูบิดร่างอย่างเกียจคร้าน และตอบสนอง กองหินหยวนปรากฏอยู่ข้างๆ จากนั้น ด้วยดวงตาที่เหล่ครึ่งหนึ่ง และใบหน้าที่เหนื่อยล้า นางกล่าวว่า “ศพสัตว์ประหลาดพวกนี้ ข้าได้ยินจากสหายเก่าในหุบเขาถงเทียน”
หลังจากหยุดชั่วขณะ จื่อหยูกล่าวต่อ: “แต่มันเมื่อ 2,000 ปีมาแล้ว! ในตอนนั้นเพื่อที่จะหาทางออกจากโลกนี้ ข้าเคยมาที่นี่ครั้งเดียว และติดอยู่ในหมอก ตอนนั้นข้าถูกไล่ล่าโดยไม่มีที่สิ้นสุด
ซากศพนับไม่ถ้วน และหลังจากผ่านความยากลำบากมากมาย ข้าก็หนีออกจากที่นี่ หลังจากออกจากที่นี่ ข้ารู้ว่าข้าติดอยู่ในหมอกนี้มาสองปีแล้ว ”
“อะไรนะ….สองสองปี … ” หลินเว่ยมองไปที่ จื่อหยูด้วยความตกใจ และอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา
“ ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องอะไร ไม่ต้องกังวลหมอกเหล่านี้จะไม่ปิดกั้นโลกของเจ้า ตราบใดเจ้าตายลงในหมอกนั้น เจ้าจะกลายเป็นซากศพเหล่านั้น และเจ้าจะไม่สามารถออกไปได้ ” จื่อหยูไม่สนใจปฏิกิริยาของ หลินเว่ยมากเกินไป นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่สงบมาก
“ไชโย! เยี่ยม ด้วยวิธีนี้แม้ว่าเราจะไม่สามารถออกไปข้างนอกได้ ในขณะนี้ เวลาผ่านไปกว่าครึ่งปีแล้ว และยังมีเวลาอีกหลายเดือนก่อนที่ทางออกจะเปิด” เมื่อได้ยินคำบรรยายของ จื่อหยู หลินเว่ยถอนหายใจโล่งอกทันที
“อืม! หากโชคดี…..และไม่เลวร้ายเกินไป ด้วยความแข็งแกร่งของเราตลอดหลายเดือน ก็ไม่มีปัญหา จื่อหยูพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าวขึ้น
การสนทนาของหลินเว่ยและ จื่อหยู แม้จะดังไม่มากมายนัก หลังจากได้ยินสิ่งนี้ เมิ่งหูลู่ และคนอื่น ๆ จากเดิมที่เสียขวัญ ใบหน้าของพวกเขาก็ผ่อนคลายลง
“พี่สาว จื่อหยู! ท่านเคยพบซากปรักหักพัง ยอดเขามาก่อนหรือไม่ หลังจากที่รู้ว่า ตนเองสามารถออกจากที่นี่ได้ตามปกติ หลินเว่ยก็มีความคิดอื่นบังเกิดขึ้น
“ซากปรักหักพัง…. จื่อหยูมองไปที่ หลินเว่ยอย่างว่างเปล่า และถามพร้อมกับขมวดคิ้ว
“อา…หลินเว่ยเกาหัว ขมวดคิ้วและครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นในขณะนั่งทำท่าทาง เขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า” มันเป็นแค่ของหักๆพัง ๆ เหมือนบ้านที่ท่านเคยอยู่มาก่อน ”
ในความเป็นจริง หลินเว่ยไม่รู้ว่า ซากปรักหักพังเหล่านั้นมีลักษณะอย่างไร เขาสามารถใช้ภาพบาง เพื่อบรรยายสิ่งที่เป็นไปได้
“ไม่! หลังจากที่ข้าออกจากหมอกแล้ว ข้าก็อยู่ที่เชิงเขา จากนั้นข้าก็เดินตรงกลับไป จื่อหยูส่ายหัวและตอบ
“โอ…..หลินเว่ยพยักหน้า แต่เขาไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม
…………
“เอ๋?” หูหนิวกำลังพ่นลูกไฟออกมาอย่างเคยชิน แต่ทันใดนั้นก็พบว่าลูกไฟนั้นถูกยิงออกไปโดยเปล่าประโยชน์ ซึ่งพบว่าด้านหน้าของมัน ไม่มีศพประหลาด และ จู่ ๆปากของนางก็แสดงความประหลาดใจ
