บทที่ 310
ติดอยู่ในหมอก
ท้องฟ้าสีเทาหมอกสีขาวโพลน จนทำให้ทิวทัศน์โดยรอบไม่เด่นชัด การมองเห็นถูกปิดกั้น การรับรู้มีจำกัดภายในเขตหมอกหนา และทุกคนอยู่ในสภาวะตึงเครียด การกระทำของ เฉินเฉิน ราวกับหยดน้ำลงในกระทะน้ำมันร้อน ๆ และก็ระเบิดออกในทันที
“บ้าน่า! สังหารมัน เสียงคำรามเฉินเฉินดังเสียดแก้วหู แต่เขาเพิ่งก้าวเท้าไปได้ก้าวเดียว แต่ร่างกายของเขากลับแข็งทื่อ และเขาถูกตรึงไว้ที่เดิมโดยตรง
“ ที่นี่มีสัตว์อสูรเต็มไปหมด” เสียงของชายหนึ่งในสามจักรพรรดิที่ติดตามหลินกวนเทียนเอ่ยร้องขึ้น
“นี่ก็เช่นเดียวกัน ให้ตายสิ ทั้งหมดนั้นเป็นสัตว์อสูร!”
“มันจบแล้ว…จบสิ้นแล้ว! เราบุกเข้าไปในรังของสัตว์อสูร”
ผู้ใต้บังคับบัญชาทั้งสามคนของหลินกวนเทียน ส่งเสียงร้องด้วยความประหลาดใจ จากนั้นพวกเขาทั้งหมดก็รวมตัวกันล้อมรอบหลินกวนเทียน และ เฉินเฉินอีกครั้ง หลินกวนเทียน และ เฉินเฉิน เป็นผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้ขั้นจักรพรรดิ พวกเขาปลอดภัยมากขึ้นหากอยู่รวมกัน อย่างไรก็ตามหากมีอันตรายใด ๆ พวกเขาอาจต้องพึ่งพาหลินกวนเทียนเพื่อช่วยเหลือ
เมิ่งหูลู่และผู้ติดตามของเขายืนอยู่ข้างๆหลินเว่ย แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าในเวลานี้ หลินกวนเทียนและผู้ติดตามของเขา จะไม่ลอบทำร้ายพวกเขา แต่พวกเขาก็ต้องระมัดระวังตัว ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาเชื่อในตัวของหลินเว่ย ท้ายที่สุดหลินเว่ยมีสัตว์อัญเชิญที่ทรงพลังมากมาย และสัตว์เลี้ยงสงครามขั้นศักดิ์สิทธิ์ซึ่งมีพลังมากกว่าหลินกวนเทียนหลายขุม
เมื่อหลินกวนเทียนเห็นหลินเว่ยไม่ได้ขอความช่วยเหลือจากเขา ทันใดนั้นเสียงเยาะเย้ยก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา และดวงตาของเขาก็แสดงความรังเกียจ ในบรรดาหลินเว่ยและ คนอื่น ๆ กวนเจิ้นและ หมิงจิ้ง ในขณะที่คนอื่น ๆ เป็นเพียงภาระเท่านั้น
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยและสหายของเขา สามารถแบ่งปันสัตว์ประหลาดให้เขาได้ หลินกวนเทียนชื่นชอบสิ่งนี้มาก เมื่อพวกเขาต้องการมาที่นี่เอง จะตำหนิเขาได้อย่างไร
สิ่งมีชีวิตที่คล้ายมนุษย์ ออกมาจากสายหมอกทีละคน จากนั้นจากทุกทิศทุกทางก็หนาแน่นไปด้วยร่างคล้ายมนุษย์ เนื่องจากพวกเขาถูกปิดกั้นการรับรู้โดยหมอก ผู้คนจึงไม่รู้ว่ามีสัตว์ประหลาดจำนวนเท่าใดอยู่รอบ ๆ ตัว
เช่นเดียวกับสัตว์อสูร ในตอนแรกพวกมันไม่ได้เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม เมื่อพวกเขาเดินทางเข้าสู่ระยะหนึ่ง ดูเหมือนว่าพวกมันจะถูกกระตุ้นด้วยบางสิ่ง จู่ ๆ ความเร็วของพวกมันก็พุ่งสูงขึ้นทันที
พวกเขาส่งเสียงคำรามแหบแห้งและทำการโจมตี
“ปัง!” กวนเจิ้นเหวี่ยงหมัดออกไปทำให้สัตว์ประหลาดปลิวออกไป ใบหน้าของเขาเรียบเฉย เขากล่าวว่า “ความแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดเหล่านี้ ไม่ได้แข็งแกร่งมากมีเพียงความแข็งแกร่งของระดับราชาแห่งการต่อสู้เท่านั้น แต่จำนวนนั้นคาดว่าจะค่อนข้างมาก”
“อืม! ในกรณีนั้น มันขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของตัวเจ้า” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อา… พวกเขาพูดไม่ออก แต่ก็ถอนหายใจด้วยความ โล่งอก เมื่อได้ยินคำพูดของกวนเจิ้น แต่พวกเขาก็รู้สึกกังวลอีกครั้ง หลังจากได้ยินคำพูดของหลินเว่ย อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ปฏิเสธ โดยธรรมชาติแล้วพวกเขาเข้าใจความหมายของหลินเว่ย
ในช่วงไม่กี่เดือนที่ผ่านมา พวกเขามักเผชิญหน้ากับฝูงสัตว์อสูรและ หลินเว่ยจะช่วยเหลือพวกเขาในช่วงเวลาที่สำคัญเท่านั้น
“อืม…สัตว์อสูรหรือ?” ในระหว่างที่พวกเขากำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาด หลินเว่ยกำลังพิจารณาสถานการณ์รอบตัวเขา ทันใดนั้นเขาก็พบว่า มีสัตว์ประหลาดที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์
และสัตว์ประหลาดในร่างของสัตว์อสูร พวกมันทั้งหมดมีลักษณะคล้ายกัน คือ ดวงตาขาวโพลน ร่างกายของพวกเขาแห้งเหี่ยว และพวกมันเดินกะเผลก
“ เป็นได้หรือไม่ สัตว์ประหลาดเหล่านี้ ล้วนคือร่างแปลงมาจากนักรบมนุษย์และสัตว์อสูรหรือไม่?” ดวงตาของหลินเว่ยลึกล้ำใบ หน้าของเขาเต็มไปด้วยความครุ่นคิด แต่ใจของเขาก็สั่นๆ เขาอดเดาไม่ได้: “อะไรทำให้พวกมันเป็นแบบนี้ หรือว่า มันคือหมอก?”
“หืม?” ในขณะที่หลินเว่ยกำลังใช้ความคิดอยู่ ทันใดนั้นร่างบางก็ถอยกรูดไปเบื้องหลัง และถูกคว้าเอาไว้โดยผางหลง นั่นคือกวนเจิ้น ใบหน้าของกวนเจิ้นซีดเล็กน้อย เขาใช้มือข้างเดียวกดหน้าอก และมีเลือดไหลลงมาจากมุมปาก
มีเม็ดเหงื่อไหลรินบนหน้าผากของเขา
อย่างไรก็ตามมีร่างแปลงของมนุษย์ ที่อยู่เบื้องหน้าของ กวนเจิ้นและผางหลง หลินเว่ยมองดูและพบว่าร่างนั้นมีลมปราณของจักรพรรดิจริง ๆ หลินเว่ยพยักหน้าทันทีและเข้าใจว่าเหตุใดกวนเจิ้นจึงพ่ายแพ้อย่างรวดเร็ว
ด้วยคลื่นมือของเขา เสี่ยวชิง ถูกปล่อยโดย หลินเว่ย หลังจากได้รับคำสั่งของ หลินเว่ย เสี่ยวชิง ก็ช่วย กวนเจิ้นอีกครั้ง และทุบหัวของสัตว์ประหลาดรูปร่างคล้ายมนุษย์ด้วยฝ่ามือ
หลังจากนั้นครู่หนึ่งผู้คนทั้งหมดก็รีบกลับมารวมตัวกัน และใบหน้าของพวกเขาก็ดูสงบนิ่ง เพราะพวกเขาพบว่าแม้ว่าจะมีสัตว์ประหลาดที่แข็งแกร่งเพียงใด แต่ก็สามารถวางใจได้
และ หลินเว่ยพบค้นและเข้าใจในสถานการณ์นี้อย่างชัดเจน โดยปกติเขาจะไม่ปล่อยให้ เมิ่งหูลู่ออกไปต่อสู้ เนื่องจากหากว่าหลินเว่ยช่วยเหลือพวกเขาไม่ทัน อาจจะมีคนต้องตายอยู่ที่นี่
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินเว่ยได้ตัดสินใจปล่อยให้ เสี่ยวชิง เพื่อกรุยเส้นทาง และสังหารสัตว์ประหลาดเหล่านี้ จากนั้นฝ่าออกจากหมอกโดยเร็วที่สุด เพราะเขากังวลว่าหากสัตว์ประหลาดเหล่านี้ อาจจะมีผลกระทบมาจากหมอกประหลาดนี้
หลังจากเปลี่ยนร่างเป็น สัตว์อสูร ความแข็งแกร่งของเสี่ยวชิงก็ทะยานขึ้นอีกครั้ง ไม่มีสัตว์ประหลาดตนใด สามารถต้านทานการโจมตีของมันได้ อย่างไรก็ตามสัตว์ประหลาดเหล่านี้มีร่างกายที่ไร้ความรู้สึก ยิ่งไปกว่านั้นการบาดเจ็บโดยทั่วไปไม่มีผลต่อพวกเขา แม้ว่าร่างกายจะถูกโจมตีและเสียหายอย่างหนัก แต่พวกมันก็จะสามารถลุกขึ้นได้อีกครั้ง ดังนั้นการสังหารมันค่อนข้างเต็มไปด้วยความทุลักทุเล
แต่โชคดีที่สิ่งที่ เสี่ยวชิงต้องทำ ไม่ใช่การสังหารพวกมัน แต่เพื่อค้นหาเส้นทางหลบหนีออกจากที่นี่ ดังนั้นเพียงชั่วครู่ ผู้คนจะติดตามด้านหลังของ เสี่ยวชิง และก้าวเดินต่อไปได้
“ฝ่าบาท! ดูเหมือนว่ากลุ่มคนในสถานศึกษาเทียนหยูจะตายกันหมดแล้ว” เฉินเฉินสับหัวของสัตว์ประหลาดที่เป็นมนุษย์ด้วยดาบ และเตะสัตว์ประหลาดออกไปด้วยเท้าของเขา เขาใช้ประโยชน์จากช่องว่างนี้ พูดคุยกับหลินกวนเทียนอย่างรีบร้อน
“ บ้า! ขยะไร้ประโยชน์กลุ่มนี้ถูกสังหารไปแล้วหรือ เราเองก็คงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อได้ยินคำพูดของเฉินเฉิน หลินกวนเทียนก็ขมวดคิ้วและรู้สึกเหนือความคาดหมายไปเล็กน้อย เขาไม่ได้ยินเสียงการต่อสู้ของกลุ่มหลินเว่ย จึงอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งด้วยความโกรธ
เนื่องจากหมอกนี้ มีสัตว์ประหลาดมากมายอยู่รอบตัวพวกเขา จึงตัดสินได้ด้วยเสียงที่เกิดขึ้นเท่านั้น
เมื่อหลินเว่ยและสหายของพวกเขาตายลงไป หลินกวนเทียนและคนอื่น ๆ ก็รู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวพวกเขาค่อนข้างบีบคั้น และมองไม่เห็นยิ่งทำให้พวกเขากดดัน
เมื่อเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดที่ดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด และยากลำบากมาก ยกเว้น หลินกวนเทียน และ เฉินเฉิน อีกสามคนก็ค่อยๆอ่อนแรง จนกระทั่ง
“อ้าก...!”เสียงกรีดร้องดังขึ้น และหนึ่งในสามนักรบระดับจักรพรรดิ ผู้อ่อนแอที่สุด แขนของเขาถูกฉีกขาด และเลือดของเขาก็พุ่งสาดไปทั่วบริเวณ
