บทที่ 308
หมอก
“ไปกันเถอะ!” หลินกวนเทียนพยักหน้าให้เฉินเฉิน แล้วพูดกับอีกสามคน
“พวกเขากำลังทำอะไร…ท่านต้องการ … ” เฉินเฉินเหลือบมองไปที่หลินเว่ย หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ขยับตัวเตรียมพร้อมท่าทางปาดคอตนเอง
“ ให้พวกเขาตามไปก่อน บางทีอาจจะมีประโยชน์ หากไร้ความแข็งแกร่งของคนหมู่มาก อาจจะทำให้ไปถึงยังยอดเขาได้ลำบากยิ่งขึ้น ดังนั้นปล่อยให้พวกเขาตามเราไป” เมื่อเห็นการกระทำของเฉินเฉิน หลินกวนเทียนก็ส่ายหัวเล็กน้อย และกล่าวอย่างมีความนัย
“ใช่! ฝ่าบาท ทรงพระปรีชา คนเหล่านี้สามารถช่วยเราสำรวจซากปรักหักพังได้ และกรุยเส้นทางให้เรา” เมื่อได้ยินคำพูดของหลินกวนเทียน ดวงตาของเฉินเฉินก็สว่างขึ้น เขาพยักหน้าด้วยความเห็นชอบ และกล่าวด้วยความชื่นชมบนใบหน้าของเขา
หลินกวนเทียนเป็นผู้นำ และพบว่าหลินเว่ยและคนอื่น ๆ ไม่ได้ติดตามเขาไป แต่พวกเขายังคงอยู่รอบ ๆ ตัว ดังนั้นเฉินเฉินพยักหน้าอย่างรู้ทัน จากนั้นเขาก็หยุดเดิน และหันไปหาหลินเว่ยและร้องว่า: “พวกเจ้า! หากตามเรามาไม่ทัน แล้วมีสัตว์อสูรโผล่หน้ามา อย่าตำหนิว่าเราไม่เตือนเจ้า”
“ ตามพวกเขาไปเถอะ” เมื่อเห็นว่าทุกคนมองมาที่เขา หลินเว่ยก็พยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา
“ดี!” ฝูงชนดูเหมือนจะพยักหน้า พวกเขาไม่สงสัยเกี่ยวกับการตัดสินใจของ หลินเว่ย
“มาแล้ว!” กวนเจิ้นตอบเฉินเฉิน จากนั้นเขาเดินติดตามพวกของหลินกวนเทียนไป เมื่อผู้คนเห็นสิ่งนี้ พวกเขาก็ทำตามอย่างเป็นธรรมชาติเพื่อติดตามพวกเขา อย่างไรก็ตาม หลินเว่ย อยู่ที่ด้านหลังของกลุ่ม ปล่อยผึ้งโลหิตจำนวน 100 ตัว
ในขณะที่ทุกคนไม่ได้ให้ความสนใจ
โดยธรรมชาติแล้ว เขาไม่ได้ทำเพื่อป้องกันหลินกวนเทียนลอบทำร้าย แต่เพื่อสำรวจสถานการณ์รอบตัวเขา ในกรณีที่มีสัตว์อสูรที่ไม่อาจต้านทานได้ เขาจะสามารถหลีกเลี่ยงได้ทันเวลา
เมื่อเวลาผ่านไป เนื่องจากไม่มีแผนที่และไม่มีเส้นทางที่เฉพาะเจาะจง ทุกคนต่างวิ่งไปมาอย่างไร้จุดหมาย ราวกับแมลงวันไร้หัว
“หืม?” หลินเว่ยพูดด้วยความตกใจ จากนั้นก็หยุดก้าวเดินและมองไปรอบ ๆ พร้อมกับขมวดคิ้ว
เมื่อรับรู้ว่า หลินเว่ยหยุดฝีเท้า ผางหลงและคนอื่น ๆ หยุดอย่างเร่งรีบ จากนั้นกวนเจิ้นมองไปรอบ ๆ ตัวเขาอย่างประหม่า และถามด้วยเสียงต่ำ “เป็นอะไรหรือ…มีอันใดผิดปกติหรือไม่?”
“ รู้สึกราวกับว่า จะมีหมอกจาง ๆ อยู่รอบตัวเรา และมันก็หนาขึ้นเรื่อย ๆ หลินเว่ยก็ขมวดคิ้วและพูดอย่างเคร่งขรึม
“ อะไรนะ…หมอกงั้นหรือ?” เมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของหลินเว่ย พวกเขาต่างก็ตกตะลึง หลังจากคำเตือนของหลินเว่ย ทุกคนต่างสนใจบรรยากาศเบื้องหน้าทันที พวกเขาพบว่าท้องฟ้า กลายเป็นสีเทามากขึ้น และมีหมอกรอบ ๆ ตัวพวกเขาซึ่งไม่ง่ายมองสถานการณ์ต่างๆ ได้ชัดเจน ภายในหุบเขาถงเทียน ท้องฟ้ามืดครึ้ม และหมอกหนาจัด พวกเขานั้นไม่ได้สังเกตเห็นมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้เมื่อพวกเขารับรู้แล้ว ใบหน้าของผู้คนก็ราบเรียบ เนื่องจากทุกคนรู้ดีว่าในหมอกมีอันตรายมากมาย และไม่มีทางออกใดๆ
อย่างไรก็ตาม หลังจากได้เห็นหลินเว่ยพวกเขาก็ไม่ลนลานแต่อย่างใด
“ศิษย์น้อง! ตอนนี้เราจะสามารถเดินกลับไปทางเดิมได้หรือไม่?” เมิ่งหูลู่ขมวดคิ้วที่ หลินเว่ยและถามด้วยน้ำเสียงหดหู่
ก่อนที่หลินเว่ยจะเปิดปาก เขาก็ได้ยินเสียงที่ไม่อดทนของเฉินเฉิน: “พวกเจ้ากำลังทำอะไรอยู่…อย่าทำให้คนอื่นเสียเวลา”
ปรากฏว่าเฉินเฉินให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของหลินเว่ย เมื่อเขาเห็นหลินเว่ยและคนอื่น ๆ หยุดฝีเท้าและมองไปรอบ ๆ เขาคิดว่า หลินเว่ยและสหายของพวกเขา จะเป็นประโยชน์สำหรับการสำรวจในอนาคต แม้ว่าเขาจะเป็นคนใจร้อน แต่เขาก็ยังคงกระตุ้นหลินเว่ย
“เอาล่ะ ต้องเดินต่อไป! ดูเหมือนว่าเราจะเข้าสู่เขตหมอกแล้ว ต้องเดินต่อไปหาไม่เราอาจจะพลัดหลงท่ามกลางหมอกหนาจัดได้” หลินเว่ยไม่สนใจน้ำเสียงของอีกฝ่าย แต่กล่าวกับทุกคนในกลุ่ม
“อะไรนะ…เขตหมอก … ” เมื่อได้ยินคำพูดของ หลินเว่ย เฉินเฉินที่ไม่ได้สนใจก็เริ่มเพ่งมองบริเวณรอบตัว เขาหยุดและมองไปที่สถานการณ์รอบตัวเขาด้วยความประหลาดใจ หลินเว่ยไม่จำเป็นต้องหลอกลวงเขา
หลังจากได้ยินคำอุทานของเฉินเฉิน หลินกวนเทียนและคนอื่น ๆ ก็หยุดทีละคน เพื่อสังเกตสถานการณ์รอบตัวพวกเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักรบจักรพรรดิทั้งสามที่ติดตาม หลินกวนเทียน ใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด
มากและริมฝีปากของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วง พวกเขาหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
แน่นอนว่าเมื่อพวกเขาสงบลง และสังเกตอย่างรอบคอบ พวกเขาก็พบเบาะแสบางอย่าง พวกเขาทั้งหมดเงียบและมองไปที่หลินกวนเทียน เพื่อรอการตัดสินใจของอีกฝ่าย
หลินกวนเทียนนั้น รับรู้เกี่ยวกับเรื่องหมอกนี้เล็กน้อย แต่การแสวงหาผลประโยชน์นั้น สำคัญกว่าอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นแม้ว่าหัวใจของเขาจะบีบรัดเล็กน้อย แต่บนใบหน้าของเขาก็แสร้งทำเป็นสงบเยือกเย็น และพูดอย่างมั่นใจว่า: “แค่หมอกเล็กน้อย
หากมีอะไรเกิดขึ้นไม่ต้องกลัว ทำตามข้า ข้าจะรับประกันความปลอดภัยของเจ้า”
“แต่ … ” นักรบจักรพรรดิระดับแปดที่อยู่ข้างๆ หลินกวนเทียนนั้น มีสีหน้าลังเล
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เขาจะพูดจบหลินกวนเทียนโบกมือและขัดจังหวะ: “ไม่มีอะไร แต่ตอนนี้ไม่ว่าเราจะถอยหลังหรือเดินหน้าต่อไปก็มีอันตรายเช่นกัน เราอาจจะเดินหน้าต่อไปตราบเท่าที่ เราพบว่า โบราณวัตถุรออยู่ข้างหน้า
เราก็จะกลายเป็นอรหันต์ และแบ่งปันสมบัติกันอย่างเท่าเทียมกัน. นอกจากนี้ เราเป็นองค์ชาย เจ้าจะไม่ขาดทุน. ”
หลินเว่ยและคนอื่น ๆ ไม่พอใจกับความคาดหวังที่สวยงามของหลินกวนเทียน และดูถูกพวกเขาด้วยซ้ำ บางทีทั้งสามคนอาจสับสนกับผลประโยชน์ ดังนั้นพวกเขาจึงเลือกที่จะเชื่อคำพูดของหลินกวนเทียน ด้วยความแข็งแกร่งของ หลินกวนเทียนและ เฉินเฉิน มีสมบัติบางอย่างที่ต้องแบ่งให้พวกเขาอย่างเท่าเทียมกัน ไม่เช่นนั้นอาจจะมีคนเสียชีวิต
อันที่จริง ทั้งสามคนนี้ไม่ได้โง่ โดยธรรมชาติแล้วพวกเขาจะไม่เชื่อในสิ่งที่หลินกวนเทียนพูด หากพวกเขาต้องการตราบใดที่หลินกวนเทียนให้รางวัลที่ดีแก่พวกเขา มันก็เพียงพอแล้ว หากพวกเขาสามารถหาสมบัติบางอย่างที่ หลินกวนเทียนมองไม่เห็น
มันจะเป็นการเก็บเกี่ยวที่ไม่คาดคิด เกินกว่าจินตนาการ
“ตราบเท่าที่องค์ชายไม่ลืมพวกเรา สมบัติในซากปรักหักพังมีเพียงผู้ที่แข็งแกร่งเช่นท่าน ที่คู่ควร เราไม่กล้าโลภอย่างแน่นอน” หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จักรพรรดิระดับแปดก็กัดฟันและกล่าวด้วยความเยินยอ
“ใช่! ใช่อีกสองคนก็พยักหน้าอย่างรวดเร็ว เพื่อแสดงท่าทีของพวกเขา สำหรับหลินกวนเทียนใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยคำชม
“ดี! ดี! จากนั้นใบหน้าของหลินกวนเทียนแสดงรอยยิ้มและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ เขาก็มองไปที่หลินเว่ยอีกครั้ง ใบหน้าของเขามืดมนและพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม” เจ้าจงรีบติดตามข้ามา! อย่าตุกติกใด ๆ
หากข้าอารมณ์ดี เจ้าอาจได้รับการแบ่งปัน ”
“ ทำเช่นใดดี?” เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ ต่างจับจ้องไปที่ หลินเว่ยและรอการตัดสินใจของอีกฝ่าย
“ฮ่าฮ่า! เนื่องจากองค์ชายเต็มใจที่จะพาพวกเราไปด้วย ทั้งยังรับรองความปลอดภัยของเรา หากเราปฏิเสธสิ่งที่ดีเช่นนี้ เห็นทีจะเนรคุณเล็กน้อย” หลินเว่ยเงียบไป ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา และกล่าวด้วยรอยยิ้ม เบา ๆ
“ดี!” เมื่อได้ยินคำพูดของ หลินเว่ย ใบหน้าของ หลินกวนเทียนก็อ่อนลง และเขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ ราวกับว่าเขากำลังบอกว่า เจ้าเป็นคนเฉลียวฉลาด จากนั้นแววตาดูถูกเหยียดหยามเล็กน้อย และเขาก็อุทานด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “ในกรณีนี้
เจ้ารีบติดตามข้ามาอย่างรวดเร็ว”
“ไปกันเถอะ!” สำหรับท่าทีเจ้ากี้เจ้าการของอีกฝ่าย รอยยิ้มของหลินเว่ยยังคงไม่เปลี่ยนแปลง จากนั้นจึงพูดกับ เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ
“ดี!” ผู้คนต่างพยักหน้า ทั้งกวนเจิ้นและหมิงจิ้ง ยังคงอยู่ที่ด้านหน้า เสวี่ยมู่ และกวนเยว่อยู่เบื้องหลังพวกเขา จากนั้นตามมาด้วย เมิ่งหูลู่, ผางหลงและ เล่ยหมาง ยังคงอยู่ที่ด้านหลังของกลุ่ม
ยิ่งก้าวไปข้างหน้า หมอกหนาจัดรอบ ๆ ก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้น สามารถมองเห็นสถานการณ์ในระยะหนึ่งกิโลเมตรก่อนหน้านี้ แต่ในตอนนี้กลับลดลงไม่ถึงครึ่ง และยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าใด สถานการณ์เบื้องหน้าก็ยิ่งย่ำแย่
ไม่เพียงแต่จำกัดการมองเห็น แต่ยังทำให้การรับรู้อ่อนแอลงด้วย
“อืม! ระวัง เสียงของหลินเว่ยดังขึ้น จู่ ๆ ลอยเข้ามาในหูของเมิ่งหูลู่ ราวกับ ระเบิดซึ่งทำให้ร่างกายของพวกเขาสั่นสะท้านโดยไม่สมัครใจ
หลังจากผ่านไปสองสามวัน แม้ว่าจะไม่มีอันตรายแม้ แต่สัตว์อสูรหรือเงาของมนุษย์ แต่พวกเขาก็ตื่นตัวตลอดเวลาและพวกเขาเหนื่อยล้ามาก อย่างไรก็ตาม หลังจากได้ยินคำเตือนของหลินเว่ย พวกเขาทั้งหมดก็ร่างกายเครียดขึงในทันที
เกราะพลังปราณควบแน่น และมือของพวกเขาก็กระชับอาวุธในมือ
เสียงของ หลินเว่ยเบามาก เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ต้องการเอ่ยเตือนหลินกวนเทียน ยิ่งไปกว่านั้นการก้าวเท้าของ หลินเว่ยไม่ได้ช้าลงเลย ในเรื่องนี้ เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ มองไปรอบ ๆ ด้วยความระมัดระวังและยังคงติดตามไปอย่างใกล้ชิด
“รอ!” หลังจากนั้นไม่นาน หลินกวนเทียนก็พบเบาะแสบางอย่าง เขาร้องหยุด และยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้ฝูงชนหยุด จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วและแสดงท่าทางที่เรียบเฉยบนใบหน้าของเขา
“เกิดอะไรขึ้น?” เฉินเฉินที่อยู่เบื้องหลังของหลินกวนเทียน ขมวดคิ้วและมองไปที่หลินกวนเทียน และถามด้วยใบหน้างงงวย
“ข้า! รู้สึกเหมือนมีบางอย่างใกล้เข้ามาระวังตัวด้วย” หลินกวนเทียนส่ายหัวและพูด แต่สายตาของเขาจ้องไปที่ด้านหน้า
“ กึกๆ … !”
ครู่ต่อมาเสียงหนึ่งดังขึ้น และเสียงก็ดังชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ จากระยะไกล ๆ มาจนถึงใกล้ จากนั้นผู้คนก็เห็นว่า มีชายคนหนึ่งเดินออกมาจากหมอกหนาแน่น
นี่เป็นบุคคลที่ไม่ต่างจากคนปกติ แต่การแสดงออกของบุคคลนี้ ดูแข็งกระด้างเล็กน้อย ไม่มีลูกตาดำในดวงตาของเขา ดวงตาของเขาขาวโพลนไปหมด มือของเขาห้อยอยู่ข้างลำตัวทั้งสองข้าง ร่างกายของเขาแห้งเหี่ยว
ดูเหมือนว่าเขาจะเดินกะเผลกด้วยเท้าทั้งสอง จากจุดเริ่มต้นถึงจุดสิ้นสุด ชายคนนี้ไม่ได้เอ่ยคำใด แต่กลับเดินตรงไปยังหลินกวนเทียน
