บทที่ 302
เสี่ยวชิง
“พี่เมิ่ง! พาน้องสาวของข้าออกไป และข้าจะหยุดพวกเขา” กวนเจิ้นหันไปมองกวนเยว่ จากนั้นกัดฟันหันศีรษะไปดู เมิ่งหูลู่ ที่อยู่ข้างๆกวนเยว่ และพูดด้วยใบหน้าที่แน่วแน่
“ไม่! ข้าไม่ไป! แม้ว่าข้าจะตาย ข้าก็จะตายพร้อมกับพี่” ทันทีที่เสียงของกวนเจิ้นลดลง กวนเยว่ก็ส่ายหัวอย่างรีบร้อน ซึ่งน้ำเสียงของนางมั่นคงแน่วแน่
“นี่เจ้า…!” กวนเจิ้นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งจากนั้นก็มีเสียง “ฮ่าฮ่า” ก็หัวเราะสองครั้ง และพูดด้วยรอยยิ้ม: “สมกับเป็นน้องสาวของข้าจริงๆในกรณีนี้ เจ้ามาร่วมกันสู้กับข้า และถ่วงเวลาให้พี่เมิ่งกับพี่ผาง … ”
“เจ้ากำลังพูดถึงอะไร….ข้าจะไม่ไป ข้าจะไม่ทิ้งกวนเยว่ไว้ข้างหลัง” โดยไม่รอให้กวนเจิ้นพูดจบ ผางหลงก็เอื้อมมือไปจับมือกวนเยว่ กวนเยว่ถูกจับมือโดยผางหลง และใบหน้าของนางเปลี่ยนเป็นสีแดง หลังจากการดิ้นรนสักพัก นางก็ยอมรับอย่างขัดเขิน แต่ใบหน้าของผางหลงกับแสดงรอยยิ้มหวานหยดย้อย
“ฮ่าฮ่า…ดี! คู่ควรกับการเป็นผู้ชายที่เยว่เอ๋อชื่นชม หากท่านสามารถรอดชีวิตได้ในครั้งนี้ สามารถมาสู้ขอเยว่เอ๋อที่ตระกูลของข้าได้!” เมื่อได้ยินคำพูดของผางหลง กวนเจิ้นก็พยักหน้าทันทีด้วยความพึงพอใจและ กล่าวด้วยรอยยิ้ม
“อืม! หากเราออกไปได้ ข้าจะทำเช่นนั้น ผางหลงพยักหน้าและกล่าวอย่างเคร่งขรึม
พวกเจ้าต้องการที่จะออกไปอย่างมีชีวิตนั้น เป็นความคิดที่ดี แต่พวกเจ้าคิดว่า มันเป็นไปได้หรือไม่? ที่จะหนีจากเงื้อมมือของข้า ” ทันทีที่เสียงของผางหลงลดลง เขาได้ยินเสียงอุ้งเท้าของหมีหนักๆ
จากนั้นกวนเจิ้นก็รู้สึกได้ว่ามีพลังที่รุนแรงกำลังพุ่งมาบนศีรษะของเขา ราวกับน้ำหนักมหาศาลดุจเขาไท่ซาน
“ไม่! พี่กวน ระวัง” ในเวลานี้หมิงจิ้งเปล่งเสียงอุทาน และต้องการที่จะเข้าไปช่วยเหลือ แต่มันก็สายเกินไป ร่างใหญ่ของหมีพร้อมกับอุ้งเท้าหนักของมัน ตะปบลงไปยังศีรษะของกวนเจิ้น
“ ตูม … !”
“ พี่ … ”
“ พี่กวน … ” เมื่อเห็นกวนเจิ้นยกมือขึ้นเพื่อป้องกันเหนือศีรษะ มือของเขาปะทะกับอุ้งเท้าของหมีทั้งคู่ หลังจากนั้น ปรากฏร่างของเขาคุกเข่าลงบนพื้น พร้อมกับเลือดที่ไหลออกมาจากปาก และร่างกายของเขาก็สั่นเทา
กวนเยว่และ ผางหลงต่างส่งเสียงร้องเตือน จากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นอย่างกระวนกระวายและเริ่มโจมตีหมี
“เกิดอะไรขึ้น?”
หมีร้องอุทานด้วยความตกใจ มันยกเอาฝ่ามือของตนกลับมา และมองไปที่กวนเจิ้นที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น และพูดด้วยความประหลาดใจว่า “ข้าไม่คาดคิดว่า เจ้าจะสกัดกั้นพลังการระเบิดของข้าได้ แต่ก็เท่านั้น เจ้าทำได้เพียงเท่านี้
หลังจากนั้น มันก็เหวี่ยงมือของเขาไปด้านข้าง และฟาดลงบนดาบในมือของหมิงจิ้ง หลังจากนั้นหมิงจิ้งก็รู้สึกได้ว่ามีพลังมหาศาลแผ่ออกมาจากดาบของเขา สะท้อนไปที่ร่างกายของเขา ในทันใดนั้นเขาถูกทุบตี จนปลิวออกไปด้วยแรงสะท้อนจากดาบของตนเอง
“พรู่ด!” เมื่อชายคนหนึ่งลอยอยู่ในอากาศ พ่นเลือดสดๆกระจายเป็นวงกว้าง กลายเป็นหมอกเลือดจางๆ และตกลงไปอย่างช้าๆ
“ อย่าเข้ามา!” เมื่อเห็นสถานการณ์ที่น่าเศร้าของหมิงจิ้ง และกวนเจิ้น กวนเยว่ร้อนใจรีบวิ่งตามไป ผู้คนทั้งหลายในตอนนั้น ต่างตกใจและร้องห้าม
ในขณะนี้ทั้งขาและมือของกวนเจิ้นหัก และไม่สามารถหยุดยั้งหรือขัดขวางสัตว์เลี้ยงสงครามได้ อย่างไรก็ตามความแข็งแกร่งของกวนเยว่ นางจะต้องตายทันทีเมื่อนางเข้ามาหาเขา อย่างไรก็ตามเขาทำได้เพียงอ้าปากและตะโกนออกไป
อย่างไรก็ตามเขารู้ดีว่า ตนเองจะไม่ได้พบหน้า กวนเยว่ บิดาและมารดาอีกต่อไป เขาหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด และเขาไม่อยากมองเห็นฉากที่หมีสังหารน้องสาวของเขา
“เจ้าเป็นใคร?” หลังจากรออยู่ครู่หนึ่ง กวนเจิ้นก็ลืมตาขึ้นและมองไปเบื้องหน้า เนื่องจากเขาได้ยินเสียงพูดคุยอย่างประหลาดใจ หลังจากลืมตาแล้ว เขาก็มองเห็นฉากที่น่าตกใจ ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ เขาเพียงแค่ใช้นิ้วสกัดกั้น
อุ้งเท้าของหมี ใบหน้าของเขาราบเรียบ และปากของเขายังคงมีรอยยิ้ม
ส่วนหมีตนนั้น นั้นชักอุ้งเท้าของตนเองกลับไป ร่างของเขาก็ถอยออกไปทันที จากนั้นเขาก็มองไปที่ชายหนุ่ม ด้วยใบหน้าที่ดูระแวดระวังและถามอีกครั้งว่า “เจ้าเป็นใคร”
ในเวลานี้ หน่าตี้อาสี่ และคนอื่น ๆ ทั้งหมดรวมตัวกัน พวกเขาเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ แมวดำยืนอยู่ข้างหมี และเอ่ยถามหมี อย่างรีบร้อนว่า: “มีอะไรหรือ?”
“ นี่คือปรมาจารย์” อุ้มหมีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง และพูดอย่างเคร่งขรึม ตั้งแต่ต้นจนจบ สายตาของเขาไม่เคยละสายตาจากชายหนุ่มเบื้องหน้า
“ปรมาจารย์?” แมวดำกะพริบตา และพูดด้วยใบหน้างงงวย
“ใช่! มันแข็งแกร่งกว่าที่พวกเราทุกคน” หมีพยักหน้าและกล่าวอย่างแน่ใจ
เมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างแมวดำกับหมี เขาก็ขมวดคิ้ว พลางคิดในใจชายคนนี้ ไม่รู้ว่ามาจากอาณาจักรใด กลับปิดบังความแข็งแกร่ง ที่ยิ่งกว่าแมวดำและหมี สิ่งนี้หายากมากในสุดในสี่อาณาจักร ผู้คนต่างรับรู้กันว่า
หากหมีและแมวดำร่วมมือกัน มันจะสามารถเอาชนะ สัตว์อสูรขั้นเก้าระดับสี่ได้ ด้วยวิธีนี้ความแข็งแกร่งของชายผู้นี้ เกรงว่าน่าจะน้อยกว่าขั้นจักรพรรดิระดับห้า
และความแข็งแกร่งดังกล่าว ไม่ได้แข็งแกร่งไปกว่าผู้นำจากอาณาจักรแห่งแสง แน่นอนว่าอีกฝ่ายยังเทียบไม่ได้กับผู้นำของตนด้วยซ้ำ
แม้ว่าเขาจะขบคิดมากมายภายในใจ แต่มันก็เป็นเพียงชั่วครู่ จากนั้นเขาก้าวสองสามก้าว พลางกำหมัดและพูดด้วยรอยยิ้ม “สหาย นี่เป็นการจัดการศัตรู จากอาณาจักรเฟิงหยูของเรา ข้าหวังว่าท่านจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยว หลังจากนั้น เราอาจจะกลายเป็นสหายกันย่อมดีกว่า”
“ลืมไปซะ หากอาณาจักรแห่งแสงเป็นศัตรูกับอาณาจักรเฟิงหยู แล้วเราจะเป็นสหายกันได้อย่างไร?” ชายหนุ่มส่ายหัวและกล่าวอย่างใจเย็น
“เอ๋….เสี่ยวชิง …. เสี่ยวชิง ในเวลานี้ กวนเยว่อุทานออกมา และจากนั้นก็รีบเดินไปที่ด้านหน้าและกล่าวด้วยความตกใจ
“ฮ่าๆ!” เสี่ยวชิงเอื้อมมือไปเกาหัว และแสยะยิ้ม
“เสี่ยวชิง นั่นไม่ใช่ของสัตว์เลี้ยงของศิษย์น้องหรือ! ศิษย์น้องอยู่ที่นี่แล้ว!” ผางหลงยังกล่าวด้วยความประหลาดใจบนใบหน้าของเขา ทันใดนั้นเขาก็คิดอะไรบางอย่าง เขาหันกลับมาและมองไปที่กวนเยว่ น้ำเสียงของเขาตื่นเต้นมาก
และกล่าวว่า “เยว่เอ๋อ ศิษย์น้องอยู่ที่นี่ พวกเรารอดแล้ว เราจะไม่ตายอยู่ที่นี่ นี่คือ เสี่ยวชิง สัตว์เลี้ยงสงครามของศิษย์น้อง ในขั้นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์”
“ อะไรนะ…..สัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ … ”
กวนเยว่ปิดปาก และอุทานออกมา ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความตกใจและใบหน้าที่แสดงออกถึงความไม่อยากจะเชื่อ เมื่อยามที่นางมองไปที่ ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา
“ศิษย์น้อง? สัตว์เลี้ยงสงคราม สัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์?” เสียงของผางหลงนั้น ไม่ได้หลบซ่อนอันใด โดยธรรมชาติแล้ว ผู้คนจากอาณาจักรแห่งแสงย่อมได้ยินเช่นกัน การแสดงออกบนใบหน้าของพวกเขากลายเป็นความสับสนเล็กน้อย ศิษย์น้องของผางหลง
ผู้ซึ่งมีสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์เป็นสัตว์เลี้ยงสงครามได้ ฐานะเช่นนั้น อาณาจักรเฟิงหยูคงจะไม่เกรงกลัวคำขู่เข็ญของเขาเป็นแน่
ในเวลานี้ มีร่างหนึ่งลอยอยู่เหนือศีรษะของฝูงชน หลินเว่ยเป็นคนที่มาตามทีหลังเสี่ยวชิง ในเวลานั้นหลินเว่ยขอให้เสี่ยวชิง รีบนำมาก่อน เนื่องจาก ความเร็วของเขา เห็นได้ชัดว่าสายเกินไปที่จะขัดขวาง
“ศิษย์น้อง! มันเป็นศิษย์น้องตัวน้อยจริงๆ” ผางหลงอุทานอย่างตื่นเต้น
เมื่อเห็นโหวกเหวกอย่างดีอกดีใจของผางหลง หลินเว่ยก็ค่อยๆก้มลงและพยักหน้าให้เขา และ เมิ่งหูลู่ ด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็หันศีรษะและมองไปยังทิศทางของคนเหล่านั้น ในอาณาจักรแห่งแสง ทันใดนั้นใบหน้าของเขาก็มืดมน
แววตาของเขาเย็นชา และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “สังหารพวกมันให้หมด!”
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของ หลินเว่ย นั้นถือเป็นคำสั่งต่อ เสี่ยวชิง ดังนั้นหลังจากได้ยินคำพูดของหลินเว่ย เสี่ยวชิงก็พยักหน้าอย่างเคารพและตอบรับ จากนั้นเสี่ยวชิงก็ปรากฏตัวต่อหน้าหมีและตบมันเบา ๆ เพียงครั้งเดียว
ที่ฝ่ามือนี้ ทำให้ใบหน้าของหมีก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ดวงตาของเขามีสีที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก และเขาต้องการยื่นมือออกไปเพื่อสกัดกั้นมัน
“ อย่าทำให้อุ้งตีนหมีเสียหาย…เช่นนั้นมันจะกินไม่อร่อย” ในช่วงเวลาหัวเลี้ยวหัวต่อ น้ำเสียงของ หลินเว่ยดังขึ้นอีกครั้ง แต่มันทำให้หน้าอกของหมีนั้นอึดอัดคับข้องใจ มันโมโหแทบจะกระอักเลือด
ใบหน้าของเขาแสดงสีของความอับอายและความไม่พอใจ แต่แล้วการแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็แข็งกระด้าง จากนั้นเขาก็รู้สึกว่าดวงตาของมันมืดลง และไร้ซึ่งความรู้สึก
“ตูม ร่างของหมีล้มลง แต่ในมือของเสี่ยวชิงมันยังคงถือหัวใจสีแดงที่เต้นเร่าอยู่ เลือดยังคงไหลหยดลงมา จากนั้นมองไปที่หมีที่ล้มลง ปรากฏว่าตำแหน่งหน้าอกของมันมีรูเลือดไหลท่วม ราวกับน้ำหลาก เจิ่งนอง
“นี่…”ไม่เพียง แต่ เมิ่งหูลู่และคนอื่น ๆ เท่านั้นที่มีใบหน้าทึ่มทื่อ แมวดำนั้นปรากฏสภาพขนตั้งชัน มันก้าวถอยหลังช้าๆมองไปที่ เสี่ยวชิงด้วยความหวาดกลัว โดยเฉพาะหัวใจที่มีเลือดไหลรินอยู่ในมือของเสี่ยวชิง และสมองมึนตึง ไร้พลังไปชั่วขณะ
“นี่…นี่มัน…เหลือเชื่อ!” ผู้ที่โพล่งขึ้นมา คือ หมิงจิ้ง ซึ่งเคยถูกหมีตบ ปลิวออกมาก่อนหน้านี้ และถูกเมิ่งหูลู่แบกกลับมา ขณะนี้ เขานั่งอยู่บนพื้น โดยใช้มือซ้ายกดหน้าอก มือขวาของเขางออย่างผิดธรรมชาติ และปากของเขายังคงเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด
อย่างไรก็ตาม บนใบหน้าที่ซีดของเขานั้น มีใบหน้าราวกับคนโง่เขลา
ณ ที่แห่งนี้ทุกคน ต่างรู้กันดีว่า นี่คือ สัตว์อสูรขั้นเก้า ทั้งเขาและกวนเจิ้นไม่สามารถแม้แต่สร้างรอยขีดข่วนใดๆ ให้กับมันได้ และพวกเขาก็ถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บสาหัส อย่างไรก็ตาม เมื่ออยู่เบื้องหน้าเสี่ยวชิง พวกมันไม่สามารถต้านทานเขาได้
มันถูกสังหารเพียงการออกแรงครั้งเดียว และทุกอย่างราบเรียบ ดูน่าหวาดกลัว
“ นี่คือพลังของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ?” เสียงจอแจของผู้คน นี่เป็นครั้งแรก ที่พวกเขาได้เห็นการปรากฏตัวของสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์
แม้ว่า ผางหลง และ เมิ่งหูลู่ จะเป็นศิษย์ของ ซางกวนฮ่าวหยาง แต่พวกเขาก็ไม่เคยเห็นการโจมตีของหลินเว่ย ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
“พี่หมิง! เป็นอย่างไรบ้าง” กวนเจิ้นหันหน้าไปมองหมิงจิ้ง และถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่เลว! ข้ายังไม่ตาย” หมิงจิ้งส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น
“ดีแล้ว!” กวนเจิ้นพยักหน้าและกล่าวด้วยรอยยิ้ม จากนั้นเขาก็มองไปที่ หลินเว่ยด้วยความชื่นชม
ไม่เพียง แต่กวนเจิ้นเท่านั้น แต่ยังรวมถึงหมิงจิ้งด้วย สำหรับ เมิ่งหูลู่และ ผางหลง ใบหน้าของพวกเขาผ่อนคลาย แต่ก็อาบไปด้วยแสงแพรวพราว เมื่อพวกเขามองไปที่ด้านหลังของหลินเว่ย ดวงตาของพวกเขาก็พร่ามัวเล็กน้อย
