บทที่ 300
กลายพันธุ์
“ เยี่ยม! ดูเหมือนว่าเจ้าจะเข้าใจหาโอกาสดี กวนเจิ้นเอ่ยชมหมิงจิ้ง พลางยกนิ้วโป้งให้เขาและกล่าวชื่นชม
“แค่กๆ! มันบังเอิญเท่านั้น!” เมื่อได้ยินคำชมของ กวนเจิ้น หมิงจิ้งไอสองครั้งและพยักหน้าอย่างใจเย็น
“โฮก!” สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กดูเหมือนจะไม่สามารถพูดภาษามนุษย์ได้ แต่มันสามารถเข้าใจคำพูดของ หมิงจิ้งได้ แม้ว่าขาหลังที่เจ็บปวดจะสั่นเทาอยู่ตลอดเวลา แต่มันก็ยังส่งเสียงคำรามไปยังหมิงจิ้ง ด้วยความหงุดหงิดและขุ่นเคือง
ดาบที่สดใสและสะอาด ยังคงเสียบอยู่ในร่างของสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก เหลือเพียงด้ามซึ่งยังคงปักอยู่ในร่างกายของมัน โลหิตไหลรินไปตามด้ามจับ
“ สวบสาบ!” เงาดำแวบผ่านไป นั่นคือ กวนเจิ้นถือหอกยาวในมือ รีบวิ่งไปที่สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กอีกครั้ง เขารู้ว่าเวลานั้น ต้องรับกำจัดสัตว์อสูรโดยเร็ว ก่อนที่คนของอาณาจักรแห่งแสงจะยื่นมือเข้ามา
เมื่อเห็นการกระทำของกวนเจิ้น หมิงจิ้งก็ชักดาบยาวออกมาอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าดาบนี้เป็นอาวุธสำรอง ซึ่งเห็นได้ชัดว่า คุณภาพไม่ดีเท่าดาบก่อนหน้าของเขา
“แมวยักษ์! ปู่ของเจ้าอยู่ที่นี่แล้ว มาหาปู่เจ้าสิ! หมิงจิ้งตะโกนใส่สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก จากนั้นก็รีบวิ่งขึ้นพร้อมดาบของเขา
“ โฮก!” สำหรับสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก มันเดินโซเซไปด้านข้างของหมิงจิ้ง และหวาดผวากับการโจมตีของ หมิงจิ้ง
แต่กวนเจิ้นไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ แม้ว่าสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กจะได้รับบาดเจ็บ และพลังการต่อสู้ของมันลดลงมาก แต่มันอาจต่อสู้กับหมิงจิ้งด้วยแรงฮึกเหิมจากความเกลียดชังต่อ หมิงจิ้ง
“ พรึ่บ!” กวนเจิ้นถือหอกไว้ในมือ เมื่อเขาโบกมือไปมา จากนั้นปรากฏลมที่รุนแรงก็พัดปกคลุมร่างกายของเขา ระหว่างการเคลื่อนไหวของร่างกาย หอกยาวกลายเป็นมังกรว่ายน้ำ และแทงคอของสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก
แม้ว่าสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก จะไม่สนใจกวนเจิ้น แต่ก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อการโจมตีของกวนเจิ้นได้ รูปร่างของมันยังคงเคลื่อนไหวและหลบหลีก อย่างไรก็ตามด้วยสถานการณ์ปัจจุบันไม่เพียง แต่ความแข็งแกร่งของร่างกายมันจะลดลงอย่างมาก แม้แต่ความเร็วของมัน ก็ยังได้รับผลกระทบ มันลังเลมากที่จะหลีกเลี่ยงการโจมตีของกวนเจิ้น
“ พรึ่บ!” หมิงจิ้งเดินไปรอบ ๆ สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก และโจมตีกันด้วยดาบอย่างต่อเนื่อง แต่สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กนั้น กลับไม่ปล่อยให้หมิงจิ้งคลาดสายตาเลย
“ กึก!” หลังจากหลบหลีกอยู่เป็นเวลานาน ในที่สุดสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กก็ไม่สามารถอดทนได้อีกต่อไป มันกำลังจะถูกกวนเจิ้นแทง อย่างไรก็ตาม มันโบกอุ้งเท้าไปที่ด้านหน้าอย่างรวดเร็ว และปะทะกับปลายหอก ทำให้เกิดเสียงที่ชัดเจนของเหล็กกระทบกันอย่างจัง จากนั้นมันโซเซและถอยหลังหลายก้าวติดต่อกัน อย่างไรก็ตาม กวนเจิ้นนั้นก็มีท่าทางที่ย่ำแย่เช่นกัน เขาถลาถอยหลังไปหลายก้าว มือของเขาที่ถือหอกอยู่ส่ายไปมา
“ ฟิ้ว!” ในเวลานี้ร่างที่สดใสและสะอาดตา ปรากฏขึ้นอีกครั้ง หลังสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กพร้อมกับรอยยิ้มที่เจ้าเล่ห์บนใบหน้า เขาถือดาบไว้ในมือทั้งสองข้าง และแทงไปที่ทวารเบื้องล่างของสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กอีกครั้ง
“ โฮก!” สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กไม่มีเวลาหันกลับมา เพื่อหลบหลีกดาบนั้น ด้วยเหตุนี้เสือดาวกำแพงเหล็กจึงส่งเสียงคำรามทันที ด้านหนึ่งปรากฏโล่หนาม และมีโล่ที่คล้ายกันปรากฏอยู่ด้านหลัง
“ ชิ้ง!” ทันใดนั้นโล่ก็ปรากฏขึ้นซึ่งเกิดขึ้นเพื่อปิดกั้นทวารเบื้องล่างของมัน สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กสร้างโล่หนามเพื่อป้องกันตนเองในทันที เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีของหมิงจิ้ง
เมื่อดาบถูกสกัดกั้น ใบหน้าของหมิงจิ้งก็เปลี่ยนไปทันที ก่อนที่เขาจะมีเวลาคิดเรื่องนี้ เขาและกวนเจิ้นต่างมองไปที่เสือดาวกำแพงเหล็กด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่าสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กใช้โล่เหล็กในการป้องกัน
“นี่คือโล่เหล็ก” มุมปากของกวนเจิ้นกระตุก ดวงตาที่น่าทึ่งบางคนเบิกกว้าง จากนั้นใบหน้าของเขาก็แสดงรอยยิ้มที่ขมขื่น กล่าวด้วยรอยยิ้มที่แห้งแล้ง
“ข้าเองก็คิดเช่นนั้น” หมิงจิ้งมองอย่างจริงจัง และมองไปที่สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก ด้วยใบหน้าที่ระแวดระวัง จากนั้นเขาก็หันศีรษะและมองไปที่กวนเจิ้น มีรอยยิ้มที่เบี้ยวบนใบหน้าของเขา และลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพูดสิ่งที่ตนเองคิด
ในด้านของกวนเจิ้น ที่กำลังทำท่าทางราวกับคิดถึงอะไรบางอย่าง จู่ ๆร่างกายของเขาก็สั่นสะท้านทันที จากนั้นเขาก็หันศีรษะและมองไปที่ หน่าตี้อาสี่และ หวงเหยา เมื่อเห็นดวงตาของพวกเขานั้น เต็มไปด้วยความบ้าระห่ำ และดุร้าย
กวนเจิ้นรู้สึกว่ามีหินกดทับอยู่ในหัวใจของเขา
“ ผลั่ก! ฝ่ามือสลายดารา จงตายซะ” หวงเหยาร้องออกมาอย่างรุนแรง และประทับฝ่ามือไปที่ช่วงเอวของสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก ตามมาด้วยเสียงกระดูกแตกร้าว สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กที่อยู่ตรงหน้าเขา แทบไม่มีเวลาที่จะกรีดร้อง และถลาปลิวออกไป
“ปังปัง!” ลำตัวของสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กโค้งงอ กระดูกสันหลังของมันแตกร้าว โดยฝ่ามือของหวงเหยาอย่างเห็นได้ชัด มันตกลงบนพื้นดิน ปรากฏหลุมลึกและตื้น สุดท้ายมันนอนแน่นิ่งอยู่ในหลุมตื้น ๆ ไม่สามารถแม้แต่จะลุกขึ้นยืน
รูม่านตาของมันค่อยๆหรี่ลง ปากของเขาอ้า และโลหิตไหลซึมออกมาผสมกับเศษอวัยวะภายใน
หวงเหยารับคว้าขวดยาออกมาอย่างรวดเร็ว และหยิบออกมาหนึ่งขวด หลังจากที่สามารถเอาชนะสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก จากนั้นผู้คนจะรู้สึกได้ว่า ลมปราณในร่างกายของเขากำลังฟื้นตัวอย่างช้าๆ
“มันขึ้นอยู่กับเจ้า.” หวงเหยาหายใจเข้าลึก ๆ และพูดกับนักรบขั้นจักรพรรดิ ระดับเจ็ดที่อยู่ข้างๆเขา
หลังจากพูดเช่นนั้น สายตาของเขาก็ไม่ได้มองสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กอีกเลย แต่จับตาดูสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กที่กลายพันธุ์ ซึ่งกำลังเผชิญหน้ากับกวนเจิ้น ดวงตาของเขาเป็นประกายและใบหน้าของหวงเหยาแสดงรอยยิ้ม และพูดกับ กวนเจิ้นว่า”พี่กวน! สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กของเจ้าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการ! ปล่อยให้พวกข้าช่วยเจ้าเถอะ!
ทันทีที่พูดจบหวงเหยาก็ขยับตัว และพุ่งตรงไปที่สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กที่กลายพันธุ์ของกวนเจิ้น เขาไม่ให้โอกาสกวนเจิ้นปฏิเสธ แน่นอนว่าแม้ว่ากวนเจิ้นจะปฏิเสธ เขาก็จะบังคับและยื่นมือไปปล้นเหยื่อของกวนเจิ้น
“ท่าไม่ดีแล้ว!” เมิ่งหูลู่ร้องอุทาน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว และเขาก็ยกดาบขึ้นเพื่อสกัดกั้นเบื้องหน้าของ หวงเหยา เมื่อเห็นเช่นนี้ กวนเยว่และผางหลงก็รีบวิ่งไปข้างหน้าและยืนอยู่ข้างๆ เมิ่งหูลู่ พวกเขาทั้งสี่มีใบหน้ามืดมน
และมองไปที่ หวงเหยาที่กำลังวิ่งเข้ามาหาเขา
“ออกไปให้พ้นทาง ข้ามาที่นี่เพื่อช่วยพี่กวน อย่าเนรคุณ” หวงเหยายืนอยู่ตรงหน้าคนทั้งสี่คน เมิ่งหูลู่มองไปที่หวงเหยา และตะโกนขึ้นว่า
“ฮ่าฮ่าพี่หวง! เราสามารถจัดการเสือดาวกำแพงเหล็กนี้ได้ด้วยตัวเอง ดังนั้นท่านไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมัน ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่ล้ำเส้น” กวนเจิ้นยังคงโจมตีสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กพร้อมกับหมิงจิ้ง ในขณะที่เอ่ยเตือนหวงเหยา
“เจ้า…”! ฮึบ! เจ้าทำไม่ได้หรอก “หวงเหยาเห็นว่าอีกฝ่ายปฏิเสธ ใบหน้าของเขาก็แสดงความเย้ยหยัน และจากนั้นเขาก็เริ่มฉกฉวยโอกาส
“หยุดพวกเขา หากพวกเขาไม่รู้ว่าอะไรดีหรือไม่ดี ไม่ต้องเกรงใจ” เห็นได้ชัดว่า หวงเหยาไม่ต้องการเสียเวลากับ เมิ่งหูลู่ ดังนั้นเขาจึงพูดกับสหายทั้งสามของเขา
หลังจากพูดแบบนั้น เขาก็ไม่ได้ให้ความสนใจกับ เมิ่งหูลู่ และคนอื่นอีกต่อไป สหายจักรพรรดิระดับเจ็ดที่ตามหลังหวงเหยา พวกเขาตรงเข้าไปที่เมิ่งหูลู่ ส่วนหวงเหยารีบไปหากวนเจิ้น
“ ไอ้สารเลว!” เมิ่งหูลู่ดุด่าอย่างโกรธเกรี้ยว และเขากำลังจะหันกลับมาเพื่อไล่ตาม แต่เขาถูกคนทั้งสามของดินแดนกังหลันขัดขวาง
“ข้าขอแนะนำให้เจ้าอยู่ที่นี่ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหา” ดวงตาของตู้ชานเป็นประกาย และพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“ฮึ่ม! เจ้าคนเดียวข้าไม่มีอะไรจะต้องกลัว” เมิ่งหู่ลู่ตะคอก หลังจากนั้นเขาก็พูดกับกวนเยว่: “น้องสาวกวนเยว่ นักรบจักรพรรดิระดับหก อาจจะทำให้เจ้าลำบาก ข้าจะแก้ปัญหาโดยเร็วที่สุด นักรบจักรพรรดิ ระดับห้า และขั้นจักรพรรดิระดับสี่
ถูกส่งมอบให้ ไปจนถึงศิษย์น้องห้า”
“ไม่มีปัญหา.” เมื่อได้ยินคำพูดของ เมิ่งหูลู่ กวนเยว่ และผางหลงก็พยักหน้า ด้วยความเคร่งขรึม พวกเขาตกลงโดยตรงโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก
“ฮ่าฮ่า! คนงี่เง่าบางคน คิดว่าพวกเขาสามารถท้าทายสิ่งที่สูงส่งได้ เจ้าคิดผิดแล้ว เนื่องจากเจ้าต้องการที่จะตาย เราจะช่วยสงเคราะห์” ตู้ซานกล่าวด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน และโค้งปากของเขา ตามคำพูดของเมิ่งหูลู่.
หลังจากนั้น เขาก็รีบตรงไปที่กวนเยว่ และสหายทั้งสองของเขา ดูเหมือนจะตรงเข้าไปจัดการผางหลงตาม พร้อมกับร่องรอยเยาะเย้ยบนใบหน้าของเขา
“ปัง!” ในเวลานี้เสียงดังสนั่น และทันใดนั้นพวกเขาส่งเสียงราวกับถูกจู่โจมไม่ทันตั้งตัว
“ผลั่ก … !” ทั้งสามคนไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้กลับ เมิ่งหูลู่ และ ตู้ซานผู้คนจากอาณาจักรกังหลันพ่ายแพ้และล้มลงกับพื้นอย่างแรง พวกเขาไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เลือดไหลออกมาคำโต และใบหน้าของพวกเขาก็ซีดเผือดลง
“ สารเลว!” เมื่อเห็นสิ่งนี้ กวนเจิ้นก็ตะโกนใส่หน้าของหวงเหยา พวกเขาก็ทำได้เพียงหยุดโจมตีสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก และหันไปเผชิญหน้ากันและกัน
“เจ้าทำอะไรลงไป! เจ้าทำอะไรกับคนของข้า” โดยที่ไม่รอให้ หน่าตี้อาสี่พูด หวงเหยามองด้วยใบหน้าที่มืดมนและเอ่ยถามถึง หวงเหลียน และคนอื่น ๆ ที่อยู่ข้างหลังพวกเขา ต่างก็พ่ายแพ้
“ไม่มีอะไร! เจ้าออกไปจากที่นี่ สัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กตนนี้เป็นของเรา” หวงเหลียนพูดกับกวนเจิ้นอย่างเอาแต่ใจ
“เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ พวกเราตกลงแบ่งปันสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็กแล้ว พวกเราเลือกสัตว์อสูรเสือดาวกำแพงเหล็ก ขั้นแปด และเจ้าก็ต้องการที่จะปล้นชิงมัน ‘มันมากเกินไปหรือไม่? “เมื่อได้ยินคำพูดของหวงเหลียง
กวนเจิ้นฉายแววความโกรธในดวงตาของเขาและพูดอย่างไม่พอใจ
“ใช่! อย่าคิดว่าเราหวาดกลัวเจ้า หากเจ้าโจมตีพี่กวน เจ้าต้องดูว่าเราเห็นด้วยหรือไม่?” ความหมายของคำพูดของ หวงเหยาชัดเจนมาก ตราบใดที่หวงเหลียนคิดจะต่อสู้ เขาจะร่วมมือกับกวนเจิ้น
กวนเจิ้นนั้นดูถูกคำพูดของหวงเหยาเล็กน้อย ท้ายที่สุดเขาก็แค่ทำเพื่อรักษาหน้าตาอาณาจักรตนเอง และฉวยโอกาสฉกเหยื่อของพวกเขาไป
