บทที่ 296
สุราวานร
“ปรากฏว่าเป็นสหายจากอาณาจักรเฟิงหยู! หากเจ้าชอบวานรแสมทองแดงกลุ่มนี้ พวกเราไม่รังเกียจที่จะแบ่งปันกับเจ้าอย่างเท่าเทียม และราชาสัตว์อสูรวานรก็สามารถมอบให้เจ้าได้เช่นกัน”
หนึ่งในสามของนักรบมนุษย์ ขั้นจักรพรรดิ มองไปที่ดวงตาของหลินเว่ยและกะพริบตาสองสามครั้ง จากนั้นรอยยิ้มอันอบอุ่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาร้องตะโกนขึ้น
คำพูดของบุคคลนี้ ดูเหมือนจะเหมาะเจาะกับสถานการณ์มาก แต่เป็นวิธีที่จะทำให้พวกเขาเดินหน้าได้ต่อไป ยิ่งไปกว่านั้น เขานั้นรู้จักชื่อเสียงของหลินเว่ย
โดยทั่วไปแล้ว หลินเว่ยได้รับการฝึกฝนจนถึงสามารถก้าวไปสู่ ระดับขั้นจักรพรรดิ ตั้งแต่อายุยังน้อย พวกเขาทั้งหมดมีพรสวรรค์ และมีความเย่อหยิ่งของอัจฉริยะ ด้วยวิธีนี้หลินเว่ยไม่สามารถที่จะเปรียบพวกเขาได้
ดังนั้นสำหรับคำพูดของบุคคลนี้ ทำให้ผู้คนรอบตัวจับตามอง พลางเห็นด้วย และไม่มีใครพูดขัดแย้ง
คิ้วของหลินเว่ยขมวด แต่เขาไม่ได้พูดอะไรออกมา บรรยากาศพลันเงียบสงัดลงทันที หลินเว่ยไม่ต้องการที่จะหนีไปจากสถานการณ์นี้อย่างเฉยเมย
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หันศีรษะและมองไปที่วานรแสมสีแดงทองที่รวมตัวกัน จากนั้นดวงตาของหลินเว่ยก็สว่างขึ้น และมุมปากของเขาก็เพิ่มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มประชดประชันค่อยๆปรากฏออกมา
ด้วยการโบกมือ ร่างของเสี่ยวจินปรากฏต่อหน้าจื่อหยู จากนั้นเขาถ่ายทอดเสียงทางจิต โดยบอกเสี่ยวจินเกี่ยวกับแผนของเขา และขอให้อีกฝ่ายร่วมมือเป็นอย่างดี
หลังจากได้ยินสิ่งที่ หลินเว่ยบอกเขา เกี่ยวกับแผนของเขา เสี่ยวจินก็เห็นด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ เขาชื่นชอบความสนุกสนาน จึงให้ความร่วมมือเต็มที่ ยิ่งไปกว่านั้นการอยู่ในพื้นที่มิติในช่วงเวลานี้ ทำให้เขาเบื่อหน่าย
สำหรับจื่อหยูนั้น หลินเว่ยจะจัดการกับวานรแสมสีแดงทองเหล่านั้นอย่างไรนั้น นางไม่สนใจ ทุกอย่างแล้วแต่หลินเว่ย
ทันใดนั้นคำพูดของ หลินเว่ยก็ปรากฏขึ้น แต่สีหน้าของหลินเว่ยนั้นผิดปกติ
แต่ในไม่ช้า ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น แต่คนอื่น ๆ ก็พบว่าบรรยากาศไม่ถูกต้อง เพราะจู่ ๆร่างกายของเสี่ยวจินก็เริ่มมีขนาดใหญ่ขึ้น แต่หลังจากหายใจไม่กี่ครั้ง วานรยักษ์สีทองราวกับหุบเขาย่อม ๆก็ปรากฏขึ้นในอากาศ และกระโดดลงไปที่พื้น.
“ ตูม … !” ในขณะที่เท้าของวานรยักษ์ตกลงสู่พื้น เสียงคำรามขนาดใหญ่ดังขึ้น ตามด้วยคลื่นแผ่นดินที่สั่นสะเทือน คลื่นกระแทกกระจายไปรอบ ๆ ตัววานรอย่างรวดเร็ว เกิดเป็นศูนย์กลางของพายุ ทันใดนั้นทรายและหินก็ปลิวไปรอบ ๆ เต็มไปด้วยฝุ่นและหมอก
ทันใดนั้นทั้งผู้ฝึกศิลปะการต่อสู้และวานรแสมทองแดงก็ถูกพายุกระแทก ทั้งสองฝ่ายล้มลงกับพื้น เนื่องจากไม่สามารถควบคุมร่างกายได้
“ตูม อย่างไรก็ตาม ก่อนที่คนเหล่านี้จะกลับมามีสติสัมปชัญญะ พร้อมกับวานรแสมสีแดงที่ถูกแรงกดดันราวกับยอดเขายักษ์กดทับพวกเขา แม้แต่ฝุ่นที่อยู่รอบ ๆ ก็ยังแข็งตัวในพริบตาเดียว และตกลงสู่พื้นดิน
“ ตุบๆ … !” ภายใต้แรงกดดันนี้ ผู้คนมากกว่า 20 คน รวมถึงนักรบขั้นจักรพรรดิ ระดับสาม ถูกกดลงบนพื้นหน้าซีดเผือดและไร้สีเลือด ดวงตาของพวกเขาแสดงความตื่นตระหนก อย่างไรก็ตามภายใต้แรงกดดันที่รุนแรงนี้
พวกเขาไม่สามารถแม้แต่จะขยับนิ้วได้ มีเพียงดวงตาของพวกเขาเท่านั้นที่กลอกมองไปรอบๆ
เมื่อเห็นฉากนี้ ราชาสัตว์อสูรวานรคุกเข่าลงให้เสี่ยวจิน โดยไม่พูดอะไรสักคำ ใบหน้าของเขาแสดงความหมายของการยอมจำนน วานรแสมสีแดงทองที่อยู่ข้างหลังเขาคุกเข่าลงบนพื้น โดยพร้อมเพรียงกัน
ปรากฏว่าเสี่ยวจินเป็นคนที่ปล่อยแรงกดดันต่อคนเหล่านี้ กลุ่มของนักรบระดับราชาแห่งการต่อสู้ และขั้นจักรพรรดิ จะแบกรับแรงกดขี่จาก สัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างไร?
แน่นอนว่า แรงกดดันนี้ มันมุ่งเป้าไปที่นักรบมนุษย์เหล่านั้น ดังนั้นวานรแสมทองแดงเหล่านี้ จึงรู้สึกได้ถึงแรงกดขี่ อันทรงพลังจากเสี่ยวจิน แต่ไร้ซึ่งผลกระทบต่อพวกมัน
“นำคนของเจ้าไปสังหารคนพวกนี้!” เสี่ยวจินมองไปที่ราชาสัตว์อสูรวานรแสมทองแดง และอ้าปากสั่งเขาโดยตรง
“รับทราบ นายท่าน เมื่อราชาสัตว์อสูรวานรได้ยินคำพูดของเสี่ยวจิน เขาก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าอย่างรีบร้อนและตอบด้วยความเคารพ
หลังจากนั้นราชาสัตว์อสูรวานรก็ลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆหันหน้าและคำรามใส่วานรแสมทองคำสีแดงซึ่งยังคงคุกเข่าอยู่ที่พื้น จากนั้นวานรแสมสีแดงทองเหล่านั้นก็ยืนขึ้นทีละตัว เดินตามราชาสัตว์อสูรวานรไปข้างหลังและรีบวิ่งไปหานักรบมนุษย์ที่นอนอยู่บนพื้น ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเกลียดชังและเจตนาสังหาร
เนื่องจากถูกแรงกดขี่ของ เสี่ยวจิน คนเหล่านี้จึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ นับประสาอะไรกับการร้องประท้วง ภายในเวลาไม่ถึงนาที นักรบมนุษย์ทั้งหมด 24 คน ที่ไม่สามารถต่อต้านได้ ถูกทำร้ายจนตายโดยวานรแสมสีแดงทองหลายร้อยตัว แม้แต่ร่างกายของพวกเขาก็ยังถูกทุบตีเป็นชิ้น ๆ โดยวานรแสมสีแดงทองที่โกรธแค้น
หลังจากการล้างแค้น ทั้งราชาสัตว์อสูรวานรและวานรแสมสีแดงทองทั่วไปอื่น ๆ ก็ดูราวกับว่าพวกเขากำลังแบกภาระหนักอึ้ง จากนั้นภายใต้การนำของราชาสัตว์อสูรวานร พวกเขาคุกเข่าลงอีกครั้งต่อหน้าเสี่ยวจิน
ในเวลานี้ร่างของ หลินเว่ยกำลังค่อยๆตกลงมาจากกลางอากาศ จากนั้นร่างกายของเสี่ยวจิน ก็หดตัวอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็กลับมามีขนาดเท่ากำปั้นของเขา ยืนอยู่บนไหล่ของ หลินเว่ย กับเสือตัวหนึ่ง กำลังเหล่ตามอง และนอนหลับตั้งแต่ต้นจนจบ
หลินเว่ยนำแหวนมิติ และอาวุธที่ตกลงมาจากร่างของผู้คนที่ถูกสังหารเหล่านั้นออกไปก่อน จากนั้นเขาก็เดินไปที่ ราชาสัตว์อสูรวานรสีแดงทองที่คุกเข่าอยู่ที่พื้น
เมื่อเห็นหลินเว่ยยืนอยู่ตรงหน้าเขา แววตาที่ซับซ้อนปรากฏขึ้นในดวงตาของราชาสัตว์อสูรวานร และใบหน้าของเขาแสดงสีหน้าเป็นกังวล เพราะหลินเว่ย และคนที่พวกเขาสังหาร ดูเหมือนว่าจะคุ้นเคยกันกับกลุ่มคนพวกนั้น
อย่างไรก็ตาม หลินเว่ยเป็นมนุษย์ เขาไม่รู้ว่า หลินเว่ยจะต่อสู้กับพวกเขา เหมือนคนเหล่านั้นหรือไม่?
“ เจ้าควรเข้าใจว่า เราไม่ใช่คนพวกนั้น แม้แต่เจ้าและคนของเจ้าก็ยังเอาชีวิตแทบไม่รอด ไม่เช่นนั้นเจ้าจะถูกสังหารโดยคนเหล่านี้ ข้าจึงปล่อยให้เจ้าล้างแค้นด้วยตนเอง” ใบหน้าของ หลินเว่ยไร้ซึ่งการแสดงออก เขามองไปที่ราชาสัตว์อสูรวานรอย่างสงบ ในสายตาของเขา
เมื่อได้ยินคำพูดของหลินเว่ย ราชาสัตว์อสูรวานรก็เงยหน้าขึ้นมองเสี่ยวจินที่อยู่บนไหล่ของหลินเว่ย จากนั้นพยักหน้าให้หลินเว่ย และกล่าวด้วยความเคารพ ” นายท่าน ข้าขอบคุณท่านมาก สำหรับความช่วยเหลือของท่าน ข้าไม่รู้ข้าจะตอบแทนท่านได้อย่างไร ?”
“อืม! มันง่ายมาก ข้าหวังว่าให้เจ้าช่วยพาข้าไปที่หุบเขาหนึ่ง” หลินเว่ยพอใจกับท่าทีของ ราชาสัตว์อสูรวานร ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างตรงไปตรงมา
“ เพียงเท่านั้น….งั้นหรือ?” ราชาสัตว์อสูรวานรมองไปที่หลินเว่ย ด้วยความประหลาดใจและพูดด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
“ใช่..มันเรียบง่ายมาก” หลินเว่ยพยักหน้าและกล่าว
“คำขอของท่านง่ายเกินไป และไม่ยุติธรรมสำหรับท่าน” ราชาสัตว์อสูรวานรส่ายหัว และพูดพร้อมกับขมวดคิ้ว
การได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย แม้หัวใจของเขาก็เต็มไปด้วยเสียงอุทาน แต่ใบหน้าเรียบเฉยพลางขบคิดว่า เจ้าตัวนี้ช่างโอ้อวดเสียจริง! ข้าเพียงอาจจะออกไปจากที่นี่
หลินเว่ยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีต่อราชาสัตว์อสูรวานรแสมทองแดงเล็กน้อย จากนั้นการแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็นุ่มนวลขึ้น เขาส่ายหัวและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร! เจ้าแค่ต้องพาข้าออกไปจากที่นี่ บางทีเจ้าอาจไม่คิดว่ามันคุ้มค่า แต่ก็เพียงพอแล้วสำหรับข้า สำหรับคำพูดของ หลินเว่ย คิ้วของราชาสัตว์อสูรวานรยังคงแน่น หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าเขาจะตัดสินใจแล้ว รีบลุกขึ้นยืนและพูดกับ หลินเว่ยว่า “ได้โปรดตามข้ามา! ข้ามีอะไรจะมอบให้ท่าน!”
“ จะมอบให้ข้าหรือ?” หลินเว่ยเลิกคิ้วแล้วส่ายหัวอย่างเงียบ ๆ ในความคิดของเขา บางทีในอดีต สัตว์อสูรขั้นแปด อาจเป็นที่ของสะสม ซึ่งอาจกระตุ้นความสนใจของเขาได้ แต่สำหรับเขาตอนนี้ สมบัติธรรมดาหายากที่จะเข้าตาของหลินเว่ย
“ใช่! โปรดติดตามข้ามาเถิด ใช้เวลาไม่นานนัก” ราชาสัตว์อสูรวานรพยักหน้า และมองไปที่หลินเว่ย รอการตอบรับจากเขา
“อา…หลินเว่ยเห็นว่าอีกฝ่ายดื้อดึงมาก จนหลินเว่ยพยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ และพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น” ตกลง! ข้าจะไปกับเจ้า. ”
“ขอบคุณท่านมาก” เมื่อเห็นคำสัญญาของหลินเว่ย ใบหน้าของราชาสัตว์อสูรวานรแสมทองแดง ก็แสดงสีหน้าแห่งความสุข เขากล่าวอย่างรวดเร็วด้วยความเคารพ จากนั้นเขาก็หันไปนำทางหลินเว่ย
“ ……”
เมื่อเห็นการแสดงออกของกันและกัน และได้ยินคำพูดของอีกฝ่ายปากของหลินเว่ยก็กระตุก เขาพูดไม่ออก และส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ เขาทำได้แค่ติดตามราชาสัตว์อสูรวานร หลินเว่ยไร้อารมณ์ความตื่นเต้น แม้ว่าเขาจะเป็นคนเลวร้าย แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะทำตามคำขอของราชาสัตว์อสูรวานรได้?
ราชาสัตว์อสูรวานรพาหลินเว่ยไปยังถ้ำแห่งหนึ่ง เพื่อให้ชัดเจนยิ่งขึ้น มันคือรังของวานรแสมสีแดงทองเหล่านี้ หลินเว่ยเดินตามราชาสัตว์อสูรวานรและเดินเข้าไปด้านในจนสุด มีกลิ่นหอมแบบคลุมเครือ ซึ่งมีทั้งดอกไม้และผลไม้
หลินเว่ยยิ่งเดินลึกเข้าไปข้างใน และพบว่ากลิ่นนั้นรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้แต่เสี่ยวจินยังยื่นจมูกออกมา และได้กลิ่นที่น่าดึงดูดใจ ปากของเขามีน้ำลายไหล โดยไม่รู้ตัว
ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง หลินเว่ยพบถ้ำที่สามารถจุคนได้หลายหมื่นคน
หลังจากเข้าไปในถ้ำของราชาสัตว์อสูรวานรไม่หยุด จนกระทั่งเดินไปข้างหน้า เขามองเห็นแผ่นหินขนาดใหญ่ ภายใต้แผ่นหิน ดูเหมือนว่ามีบางอย่างปกคลุมอยู่ กลิ่นหอมรุนแรงกว่า ตอนที่เขาเพิ่งเข้าไปในถ้ำถึงสิบเท่า
ราชาสัตว์อสูรวานรหันศีรษะและมองไปที่หลินเว่ย จากนั้นเขาก็ก้มตัวลง ยื่นมือออกจับแผ่นหินแล้วค่อยๆเปิดออก ทันใดนั้นก็มีกลิ่นหอมที่รุนแรงกว่าเดิม 100 เท่า โชยปะทะจมูกของหลินเว่ยทันที
การได้กลิ่นหอมนี้ทำให้ เสี่ยวจิน มึนเมาโดยตรง แม้แต่หลินเว่ยเองก็ยังกลืนน้ำลาย
“ กลิ่นหอมอันใดกัน? หญิงทั้งสามคน ถูกปลุกด้วยกลิ่นหอม จากนั้น จื่อหยู ก็พูดด้วยความประหลาดใจ: “มันคือ สุราวานร”
